Rin no Kikan การกลับมาของริน (Yuri/NC)

ตอนที่ 43 : ตอนที่43 จุดจบที่หอมหวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    5 ก.พ. 62

ตอนที่43 จุบจบที่หอมหวาน




เมื่อพาไปดูตามที่ต่างๆ รวมไปถึงไปเจอคนเก่าๆที่เคยเจอหลายๆคน รวมถึงบ้านที่เคยสร้างที่ตอนนี้ถูกพวกเจคขอไปใช้ พวกเขาต่างรู้เรื่องราวของเกลจากฉันบางส่วน และก็ปลอบฉัน แน่นอนว่าฉันเริ่มโอเคในระดับหนึ่งแล้ว
ณ ตอนนี้ก็ครบหนึ่งเดือนแล้วที่เกลความทรงจำขาดหายไป ตอนนี้ฉันกับเกลก็เริ่มสนิทกันมาก จนแทบจะกลับมาตัวติดกันเหมือนเดิมแล้ว
“ริน วันนี้ฉันขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะ”เกลพูดออกมากับฉัน ฉันพยักหน้ารับ เกลคงจะออกไปหาซื้อของใช้ล่ะมั้ง
หลังจากที่เกลออกไป ฉันก็กลับขึ้นมาที่ห้องของตัวเอง แล้วก็เปิดไดอารี่ประจำตัว ก่อนที่จะบันทึกลงไป จริงๆไดอารี่เล่มนี้ ฉันบันทึกมาตั้งแต่ตอนที่ฉันเจอเกลครั้งแรกแล้ว และฉันหวังว่าหากฉันอ่านมันอีก มันก็คงจะรู้สึกดีมากๆ
ฉันบันทึกไปได้สักพักหนึ่งก็เสร็จ ก่อนที่จะปิดมันและเก็บไว้ที่ลิ้นชักเดิมของฉัน ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อจะไปที่สวนหน้าบ้าน
“ลมเย็นจังเลยแฮะ”ฉันพูดออกมาเมื่อมานั่งอยู่ที่ข้างๆต้นเมเปิ้ลประจำบ้านต้นเดิม เวลาสายๆ สายลมอ่อนๆพัดผ่าน ทำเอาผมของฉันปลิวเลยล่ะ ฉันปล่อยใจให้ว่าง ก่อนจะนึกถึงเรื่องต่างๆในอดีต ตั้งแต่สมัยยังเป็นผู้กล้า การเก็บประสบการณ์ การหาสิ่งของ รวมถึงฝึกฝนตัวเอง จนได้มาเจอกับจอมมาร ฉันเหมือนเคยถามจอมมารอยู่นะ ว่าทำไมจอมมารถีงได้มาเข่นฆ่ากับมนุษย์ ส่วนหนึ่งก็เพราะมีคนเสี้ยม อีกส่วนหนึ่งก็คือความโกรธแค้นในอดีตของจอมมาร
ฟึ้บ! อยู่ดีๆฉันก็โดนปิดตา ด้วยมือที่นุ่มแต่กลับดูแข็งแรง สัมผัสของมือที่ค่อนข้างคุ้นเคย
“ทายสิ ใครเอ่ย”เสียงหวานที่กระซิบข้างหูของฉัน ฉันยิ้มออกมาอย่างดีใจ
“เกลสินะ”ฉันพูดออกไปด้วยความดีใจเล็กๆ พร้อมกับอมยิ้ม เกลเปิดตาฉัน ก่อนจะพูดขึ้นมา
“ถูกต้อง”ฟ้อดดดด เกลพูดจบแล้วก็หอมแก้มฉันไปฟอดใหญ่ ฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ แถมแก้มเองก็แดงขึ้นมานิดหน่อยแล้วด้วย
“อะ นี่”เกลพูดก่อนจะยื่นดอกไม้มาให้ ฉันรับไว้อย่างงงๆ
“ให้หนูทำไมหรอ”ฉันถามออกไป เกลยิ้มกริ่ม ก่อนที่จะพูดออกมา
“วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีที่เรารู้จักกันไม่ใช่หรอ”อืม ก็จริงนะ ถ้านับตั้งแต่สมัยที่ฉันรู้จักกับเกลในฐานะจอมมารครั้งแรก นี่ก็หนึ่งปีพอดี เดี๋ยวนะ ทำไมเกลถึงจำได้ เรื่องนี้ไม่น่าจะเคยเล่าให้ใครฟังนิ
“เกล อย่าบอกนะว่า...”ไม่จริงน่า ความจำของเกลกลับมาแล้วหรอ ฉันค่อยๆน้ำตาไหลออกมาช้าๆ ทำเอาเกลหน้าจ๋อยไปเลย
“จริงๆก็กลับมาตั้งแต่ตอนไปที่โลกนู้นแล้วล่ะ แต่ว่าเห็นรินเป็นห่วงฉันมาก ฉันเลยพูดอะไรไม่ออกจนตอบไปแบบนั้นน่ะ”เกลพูดพร้อมกับทำหน้าสำนึกผิด สิ่งที่เกลพูดออกมานั้นมันทำให้ใจของฉันเหมือนยกภูเขาออกไป น้ำตาของฉันเริ่มไหลออกมาเรื่อยๆแล้ว
“ฮื่อออ ดีใจจังเลย”ฉันร้องไห้ก่อนจะกอดไปที่ตัวของเกล เกลลูบหัวของฉันเบาๆ
“กลับมาแล้วนะ เด็กดี”



Gales story

ก่อนอื่นขออธิบายก่อน ฉันชื่อเกลส์โว้ยยยย ไรท์เตอร์จอมอู้ที่เขียนชื่อฉันเป็นเกลมาตั้งแต่ตอนที่3ยันตอนล่าสุด แถมยังไปแก้ตอนที่1ที่เขียนว่าเกลส์ เป็นเกลอีก น่าโมโหจริง แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาเล่านี่หว่า
หลังจากที่ฉันมีความทรงจำกลับคืนมา ฉันเห็นภาพแห่งความสุขที่ฉันกับรินเคยช่วยกันกอบกู้ขึ้นมา ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ลำบากมาก แต่พอเห็นคนยิ้มด้วยความสุขจริงๆ ฉันก็รู้สึกดี ทำให้พอมาเห็นอีกรอบ มันเลยขุดเรื่องราวเก่าๆของฉันออกมาได้ล่ะมั้ง ฉันรู้สึกโมโหตัวเองที่ตอนที่รินถามฉันว่าฉันร้องไห้ทำไม ฉันกลับตอบไปแบบนั้น เห้อออ ทำเอาไม่กล้าบอกเลยแฮะ
“เกล เดี๋ยวเราไปที่บ้านของเรากันเถอะ”รินพูดก่อนที่จะจับมือของฉันไป ดีใจจังแฮะ ฉันแอบยิ้มออกมาเล็กๆ
หลังจากที่เดินทางมานานพอสมควร ในที่สุดก็ถึงบ้านหลังนั้น จากที่รินบอกว่าติดต่อกับกลุ่มของเจค เจคบอกว่าตนอยู่ที่บ้านหลังเดิมกับที่เจอกลุ่มของเราตอนแรกนั่นล่ะ
“ไง หนูริน ว่างมานี่ล่ะหรอ นึกว่าหายไปซะแล้ว”เจคแซวออกมา รินก็ทำหน้ามุ่ยใส่เล็กๆ น่ารักแฮะ อดทนไว้ อดทนไว้ เราจะอาการออกไม่ได้ ฉันได้แต่ลอบมองรินจากข้างๆ
“สวัสดีค่ะทุกคน พอดีหนูพาเกลมารำลึกความหลัง ตอนนี้เกลมีปัญหาเรื่องความจำ เลยคิดว่าถ้าพามาที่นี่ อาจจะดีขึ้นมาบ้าง”รินพูดขึ้นมา ทั้งห้าคนมีสีหน้าที่สลดอย่างเห็นได้ชัด อยากจะบอกออกไปจังเลย แต่ไม่กล้าวุ้ย
“เอาน่าาาา ปะๆ เข้าบ้านกันก่อน เดี๋ยวเห็นห้องเห็นอะไรเดี๋ยวก็นึกออกนั่นล่ะ”เป็นมิ้นที่พูดขึ้นมา ดีมากเลยมิ้น บรรยากาศหายกระอักกระอ่วนแล้ว
หลังจากเข้ามาในบ้าน พวกเราก็ได้คุยสัพเพเหระมากมาย จริงๆเหมือนมาฟังพวกเขาคุยกันมากกว่า เพราะฉันก็แสดงออกว่าจำได้ไม่ได้ด้วยสิ
“หนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”รินพูดขึ้นมา เยี่ยม โอกาศเหมาะแล้ว รินเดินออกไป ฉันเลยปรับสีหน้าก่อนที่จะพูดขึ้นมา
“พวกคุณทั้งห้าคน ช่วยฟังหน่อยนะคะ แล้วก็ช่วยเบาเสียงด้วย จริงๆความทรงจำฉันกลับมาเป็นปกติแล้ว...”ฉันพูดออกไป จนทั้งห้าคนตะลึง ก่อนจะร้อง หา! ออกมาเลย
“ชู่ว ใจเย็นๆสิ คือว่า...”แล้วฉันก็เล่าเรื่องว่าฮันพึ่งฟื้นความทรงจำได้ให้พวกเจคฟัง รวมถึงเรื่องที่ว่าทำไมไม่บอกรินด้วย
“เข้าใจแล้วครับ แนะนำว่าให้บอกเถอะครับ”ริคพูดขึ้นมา ฉันพยักหน้ารับ
“เดี๋ยวอีกไม่นาน ฉันจะบอกเอง ฉันสัญญา”ฉันพูดออกไป ทั้งหมดพยักหน้ารับ



“โชคดีนะหนูริน เกลด้วย”เสียงของเอสที่ตะโกนมา รินยิ้มรับ ส่วนฉันพยักหน้าเบาๆ
“โชคดีนะ”สาพูดก่อนจะยิ้มแบบแปลกๆ อะไรฟร่ะ
End Gales story...



ตอนแรกลงตอนไม่ครบ แก้ไขล่ะ
ตอนแรกที่นั่งแต่ง ก็เกือบน้ำตาไหลนะ จำได้ว่าต้นแบบจากเรื่องที่แต่งเนี่ย มาจากหลายๆเรื่องที่ทำให้เราน้ำตาไหลมารวมกัน รู้สึกผูกพันธ์กับเรื่องนี้ รวมถึงเรื่องเก่าๆที่เคยแต่ง อาจจะลบออกจากเด็กดีไป หรืออะไรก็ตาม แต่มันก็ยังอยู่ในคอมของเราหมดเลย ถ้าว่างๆ จะไปนั่งรีไรท์ใหม่ รวมถึงเรื่อง Moon Knightด้วย ถ้าจบเรื่องนี้ คาดว่าจะไปแต่งต่อ แต่ความเร็วในการอัพคงไม่เท่าเรื่องนี้ เพราะแต่งในคอม555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

162 ความคิดเห็น

  1. #63 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:32

    ที่กลับไปแก้ชื่อเกลส์ในตอนแรกเพราะขี้เกียจตามแก้ในตอนอื่นๆสินะ55555+เอาความจริงไม่ได้สังเกตุเลยอ่ะแต่ไรท์จำชื่อตัวละครตัวเองไม่ได้นี้เริ่มรู้สึกสงสารเกลขึ้นมาแล้วสิ5555+

    #63
    1
    • #63-1 นัยน์ตายมฑูต(จากตอนที่ 43)
      5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:19
      ใช่มั้ย เราร้องไห้แล้วเนี่ยTT : Gales
      #63-1
  2. #62 Panida Ketkaew (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:54
    น่ารักอะ ทำไมกัน เรายิ้มกว้างมากเลยละ
    #62
    4
    • #62-2 นัยน์ตายมฑูต(จากตอนที่ 43)
      5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:02
      จะบอกว่า ลงไม่ครบ5555555 ลงเพิ่มแปป
      #62-2
    • #62-4 นัยน์ตายมฑูต(จากตอนที่ 43)
      5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:22
      มองผิดนึกว่าลงครบแล้ว พอเลื่อนลงไปดู เอ้า ลืมลงช่วงเพลนิหว่า : LIW
      เกลส์โว้ยยยยย : Gales
      #62-4