Rin no Kikan การกลับมาของริน (Yuri/NC)

ตอนที่ 35 : ตอนที่35 จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

ตอนที่35 จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้น



ในที่สุดฉันก็นึกออก ว่าถ้าเป็นยุคประมาณนี้ จะต้องมีอะไรสักอย่างที่ปกครองมนุษย์อยู่ในอดีต ถ้าเป็นในโลกของฉันก็คงจะเป็นพระราชา แต่เท่าที่อ่านจากความทรงจำมา นอกจากพระราชาแล้ว จะมีพวก ประธานาธิบดี นายก และอีกหลายแบบ ทั้งแบบศาสนจักรปกครองก็มี
“เธอคิดจะทำอะไรหรอ ริน”เกลถามเมื่อเห็นฉันหยิบมอเตอร์ไซด์ออกมา ฉันหันไปมองก่อนที่จะตอบกลับไป
“จะทำให้อะไรมันง่ายขึ้นน่ะสิ เริ่มเบื่อแล้ว”ฉันพูดออกไป เกลทำท่าว่าจะถาม แต่ฉันก็บังคับให้ขึ้นรถมาก่อนที่จะใส่หมวกกันน็อคให้ทั้งฉันและเกลก่อนจะขับออกไปเลย
‘เธอจะทำอะไรกันแน่’เกลใช้โทรจิตสื่อสารมาหาฉันเมื่อเห็นฉันมีท่าทางรีบมาก ตอนนี้ขับรถในความเร็วเกือบร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง
‘ฉันจะไปหาผู้นำประเทศนี้ แล้วให้เขาเป็นคนแพร่กระจายวัคซีน มันน่าจะง่ายกว่าการที่เราไปจัดการเองเยอะเลย’ฉันตอบกลับไปในความคิด เมื่อเกลได้ยินดังนั้นเลยพยักหน้ารับ ฉันเห็นเพราะมองกระจกข้างพอดี
หลังจากขับมาจนถึงอีกเมืองหนึ่ง ฉันก็ใช้สกิลด์ตรวจสอบพื้นที่ทันที โดยรอบ5กิโลเมตรจากตัวฉัน มีกลุ่มคนอยู่จำนวนหนึ่ง และฉันก็ได้เช้าไปแจกอุปกรณ์รักษา รวมถึงยาต้านเชื้อ แน่นอนว่าฉันตรวจสอบแล้วว่าเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่คนเลวอะไร และฉันก็ได้กำจัดวีเลิร์นในบริเวณนั้นทั้งหมดด้วย ฉันทำสิ่งนี้อยูประมาณสี่ถึงห้าครั้ง ก่อนจะดื่มมานาโพชั่นระดับศักดิ์สิทธิ์ ขวดใหญ่เช้าไปจนมานากลับมาเต็มอีกรอบ
“ในที่สุดก็ถึงเมืองหลวงสักที”





หลังจากที่เข้ามาในเมืองหลวงที่มีตึกระฟ้าจำนวนมาก แถมยังกว้างมาก(ขนาดพอๆกับกรุงเทพโซนในทั้งหมด) ฉันตรวจสอบได้ไม่ครอบคลุมทั้งเมือง เลยขับรถพร้อมกับกำจัดวีเลินในส่วนที่ฉันตรวจสอบได้ แน่นอนว่าไม่ลืมที่จะตามหามนุษย์ด้วย แต่กลับไม่ค่อยพบคนรอดชีวิตแถวนี้สักเท่าไหร่
“ริน ตรงหน้านั่น”ฉันเห็นแล้วล่ะ เหมือนมีทหารมายืนเฝ้าอะไรสักอย่าง แถมยังจำนวนมากด้วย ท่าทางจะเป็นจุดสำคัญล่ะมั้ง พอใช้ทักษะตรวจสอบดู ก็พบว่าคนอยู่ในนั้นค่อนข้างเยอะ แถมยังมีการแบ่งเป็นโซนๆด้วย ฉันขับมอเตอร์ไซด์ไปจอดข้างหน้า ทหารเกือบทุกคนหันมามองฉัน ฉันเลยถอดหมวกกันน็อคออก เกก็เช่นกัน ก่อนจะลงมาจากรถ
“ขอโทษนะครับ ไม่ทราพว่าพวกหนูมาทำอะไรกันหรอ”ทหารที่ยืนอยู่ใกล้สุดเดินเข้ามาถามฉัน ฉันเลยตอบกลับไปทันที
“หนูเป็นนักวิจัยอิสระอยู่ทางตะวันตก มาเพื่อต้องการเผยแพร่ยากำจัดเชื้อไวรัสที่คิดค้นสำเร็จแล้ว และที่สำคัญ ระหว่างทางที่หนูมา ได้ทำการแจกจ่ายบางส่วนให้กับผู้คนระหว่างทางแล้ว และมันก็ได้ผลดีมาก”ฉันพยายามทำหน้าตาให้น่าเชื่อถือ ซึ่งข้อมูลที่บอกไปมันก็ทำใก้กลุ่มทหารถึงกับฮือฮา ทหารคนนั้นยิ้มออกมาด้วยสีหน้าดีใจ
“เข้าใจแล้วครับ แต่ว่าต้องขอเก็บอาวุธของพวกคุณก่อนนะครับ เพื่อความปลอดภัยและสร้างความไว้ใจด้วยนะครับ”ชายตรงหน้าพูดขึ้นมา ฉันหันไปมองเกลก่อนจะตอบกลับไป
“ไม่มีปัญหา ถ้าให้ดี ขอพบในทันทีเลยนะ”ฉันพูดออกไป
เพียงเวลาไม่นาน ในที่สุดฉันก็ได้มาพบกับชายท่าทางมีอายุ ผมที่เริ่มหงอกไปตามหัวทำให้รู้เลยว่าเป็นเวิร์คเกอร์ที่ทำงานค่อนข้างหนัก
“สวัสดีครับ คุณหนูคือนักวิจัยอิสระสินะครับ ผมชื่อพิศาล เป็นนายกของประเทศนี้ครับ”คนตรงหน้ากล่าวขึ้นมา อืม แสดงว่าก็ครอบคลุมเพียงประเทศนี้สินะ แต่ก็คงกระจายไปที่อื่นง่ายขึ้น ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนโซฟา ตรงข้ามกับคนๆนี้ ข้างซ้ายของฉันมีเกลนั่งอยู่ พร้อมกับทหารประมาณสี่ห้าคนที่ยืนล้อมในห้องไว้ ข้างหลังมีธงต่างๆด้วย
“สวัสดีค่ะ หนูชื่อริน ส่วนคนๆนี้ชื่อเกล ปกติจะไม่ค่อยออกมาบนพื้นดินเท่าไหร่ พอดีมีคนแจ้งไปว่าบนพื้นดินมีปัญหา พร้อมกับส่งตัวอย่างเชื้อไวรัสมา ทางหนูจึงใช้เวลาร่วมห้าวัน ก่อนจะได้เป็นยาต้านเชื้อตัวนี้มา”ฉันพูดก่อนจะหยิบยาต้านเชื้อออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นายกมองหน้าฉันก่อนจะถามออกมาด้วยความสงสัย
“แล้วทำไมคุณหนูถึงอยู่ใต้ดินล่ะครับ”จะแถยังไงดีล่ะ ไหลไปเลยล่ะกัน
“พอดีว่าหนูกำลังทำโปรเจกต์เกี่ยวกับการปลูกพืชแบบหมุนเวียน โดยที่ไม่ต้องใช้แสงอาทิตย์อยู่ค่ะ”ฉันตอบกลับไป คนตรงหน้าทำหน้าตกใจขึ้นมา แต่ก็เพียงแวบเดียวก่อนจะกลับเป็นปกติ
“เข้าใจแล้วครับ แล้วคุณหนูต้องการจะทำยังไงต่อครับ”ชายตรงหน้าถามออกมา ฉันพยักหน้ารับ อืม เข้าใจอะไรง่ายดี สงสัยเป็นเพราะเป็นช่วงวิกฤตล่ะมั้ง
“หนูต้องการโกดัง1โกดัง ที่หนูจะเอายามาให้ หนูรู้ว่าตอนนี้เสบียงพวกคุณกำลังขาดแคลน หนูเลยจะขอโกดังเพิ่มอีก1ที่ เพื่อไว้สำหรับเก็บเสบียงที่หนูเอามาด้วย”ฉันพูดออกไป คนตรงหน้าทำหน้าไม่เข้าใจ
“หนูเอารถบรรทุกมาด้วย ถ้าเกิดทุกอย่างเรียบร้อยเดี๋ยวหนูจะไปเอารถบรรทุกมา”ฉันพูดออกไปคนตรงหน้าเลยถึงบางอ้อ ก่อนจะพยักหน้ารับ
“เข้าใจแล้วครับ ผมจะให้คนเตรียมโกดังไว้ให้”





หลังจากนั้น ฉันกับเกลก็ได้ขับรถบรรทุกเข้ามาในค่ายแห่งนี้ คนล่ะคัน แน่นอนว่าฉันจำใจต้องใช้เวทย์ครีเอทสร้างเพิ่ม แต่มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาขนาดนั้น พอเก็บของเรียบร้อย นายกคนนั้นก็มาขอบคุณฉันเป็นอย่างมาก ถึงจะไม่มีน้ำตา แต่ก็ดูออกนะว่าเขาดูดีใจมาก คนในค่ายเองต่างก็รู้สึกยินดีและขอบคุณกับฉัน เขาต่างมาขอบคุณในตอนที่เราแจกอาหาร ฉันรู้สึกว่ามันเป็นภาพที่ดีนะ รู้สึกอยากร้องไห้ไปด้วยเลย
“ถ้าจะร้องมาร้องกับฉันก็ได้”เกลที่นั่งอยู่ข้างฉันตรงที่นั่งใกล้กับหน้าค่ายพูดขึ้นมา ฉันกอดเกลก่อนจะร้องไห้ออกมาเบาๆ
ดีจริงๆนะที่ได้ช่วยคน



เอาจริงๆยังแต่งไม่จบ แต่ลงทิ้งไว้ก่อน เผื่อไม่มีเวลาลง(มีแต่เวลาอ่านเรื่องอื่น5555)
(ท่านซากุระ น่ารัก : ริน) ใครสงสัยว่ารินหมายความว่าไงเข้าไปส่องในFavoriteของผมได้5555 พน.จะพยายามแต่งให้ได้2-3ตอนจะได้รีบเคลียร์NC แต่งสัก50ตอนตัดจบเปลี่ยนเรื่องใหม่แม่ม555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #51 LuxLight (@ballikek18) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:38

    อย่ามัวแต่อ่านเรื่องอื่นสิ รีบๆลงคนรออ่านอยู่(บอกตัวเอง) 5555

    #51
    2