นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Darling in the FranXX] อาจารย์

โดย nchixoa

พวกเราจะไม่ลืมอาจารย์เลย

ยอดวิวรวม

916

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


916

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ต.ค. 61 / 01:20 น.
นิยาย [Fic Darling in the FranXX] Ҩ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
วีรัล
นิสัย หัวร้อน สุขุมโหด

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ วีรัล กุเร็น

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ต.ค. 61 / 01:20


ณ อวกาศ 

          'พวกเรามุ่งหาไปจุดสิ้นสุดของอวกาศ....ในวันฮันนีมูน เส้นทางแห่งนั้นช่างยาวไกล ถึงอย่างนั้นก็ตาม'

ตั้งแต่ผ่านเกต 70 วัน

          "แปลกจัง"ได้มีเสียงหนึ่งพูดขึ้น หญิงสาวเขาแดงหันไปมอง
          "ทั้งทีผ่านมาตั้งหลายวันแล้วแท้ๆ ไม่รู้สึกหิวแล้วก็ไม่รู้สึกง่วงด้วยสิ"คนที่พูดคือชายเขาน้ำเงิน
          "ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปฉันจะกลายเป็นเคียวริวแล้วงั้นเหรอ"ชายเขาน้ำเงินกังวลนิดๆ
          "กลัวเหรอ?"หญิงสาวเขาแดงถามอย่างเป็นห่วง
          "ไม่เลย เหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของเธอเลย ข้างในส่วนลึกของเธอ รู้ได้เลยว่าเธอรู้สึกอะไรอยู่"ชายเขาน้ำเงินยิ้มและหายกังวลไป
          "ฉันก็เหมือนกัน ดาร์ลิ้ง"หญิงสาวเขาแดงกล่าวยิ้มๆ
          "มาอีกแล้วล่ะ"หญิงสาวเขาแดงพูดพร้อมกับ มีบ้างอย่างจำนวนมากปรากฎต่อหน้าทั้ง 2 คน
          ฝ่ายตรงข้ามที่ปรากฎออกมาก็ทำการโจมตีใส่ทั้ง 2 คนทันที ทว่ากลับมีบาเรียป้องกันการโจมตีนั้นไว้ได้
          "ซีโร่ทู ไปกันเลย!"ชายเบาน้ำเงินพูดชื่อของหญิงสาวเขาแดง
          "มาเลย ดาร์ลิ้ง"ซีโร่ทูก้มหน้าลงปล่อยพลังงานจากเขาใส่พวกมันทั้งหมด ลำแสงสำน้ำเงินแดง พุ้งเข้าใส่พวกมันทั้งหมด และทำลายไปจำนวนมาก
          'ถ้าหากว่าทั้งคู่ใช้ปีกรวมกัน ไม่ว่าที่ไหนพวกเราก็สามารถโบนบินได้ ในตอนนี้พวกเรา ไร้เทียมทาน'

ณ พื้นโลก

ตั้งแต่ผ่านจากเกต 72 วัน

          ผู้คนจำนวนนึงกำลังพูดคุยเรื่องต่างๆกัน แต่ในกลุ่มนั้นมีกลุ่มนึงที่ผู้หญิงคนนึงกำลังท้องอยู่ และได้รับการดูแลเป็นพิเศษอยู่
อีกด้านนึง
          ได้มีคนไปสำรวจกันที่พวกเขาทั้งหมดเคยอยู่กันเพื่อเอาพืชที่ยังเหลือรอดอยู่ ไปทำการเริ่มต้นชีวิตใหม่
          "ระลึกความหลัง ไว้แค่นนี้ก่อนพวกแกทั้งหมดอย่าอู้ไปทำงานของตัวเองซะ!!"เสียงใครคนนึงพูด แต่กลับทำให้คนที่กำลังระลึกถึงอดีตถึงกับสดุ้งทันที
          "ถ้าจะมาระลึกความหลังตอนนี้ไป ช่วยกันทำงานซะเถอะพวกแก!!จะได้มีประโยนช์กว่า!!!"ชายคนนั้นดุผู้คนตรงหน้า
          "ครับอาจารย์!!!/ค่ะอาจารย์!!!"ทั้งหมดไม่รีรอ ไปทำงานทันที
          ชายคนนั้นก็ ทำหน้าไม่สบอารมณ์อย่างมาก 
          "เจ้าพวกนั้นยังไม่กลับมาอีกเหรอ สงสัย ข้าต้องไปเองแล้วสินะ ถ้า 2 ไม่กลับมาข้าจะไปลากพวกแกมาเอง"ชายคนนั้นพูดจบก็เข้าไปช่วยงานต่อ 
          ทุกคน ช่วยกันขุดดินเพื่อปลูกพืชพันธ์ต่างๆ และพืชที่ใช้ดำลงชีวิตกันอย่าง ขยันทุกคน ไม่มีใครหยุดทำงานของตัวเองที่ได้รับมอบหมายกัน ทุกคนช่วยเหลือกันในสิ่งต่างๆ หลังจากเหตุการที่เลวร้ายผ่านพ้นไป
          ตอนนี้ไม่มีใครซักคนเลยที่ ว่างไม่ว่าจะ งานต่างๆ หรืออะไรก็ ก็มีแต่คนที่ช่วยกันทำงานและช่วยเหลือกันไม่หยุด 

ทางด้านชายคนนั้น 

          ตอนนี้กำลังสอนสิ่งต่างๆให้กับผู้หญิงเรื่องของการเย็บต่างๆ พวกผู้หญฺงก็ให้พวกสนอยู่มากพอตัว
          "ทำแบบนี้เข้าใจใช้มั้ยพวกแก"ชายคนนั้นหันไปมองดูผู้หญิงทุกคน และได้คำตอบกลับมาคือการพยักหน้า
          "อาจารย์ค่ะ"มีผู้หญิงคนนึงถามชายคนนั้น
          "หืม แกมีอะไรจะถามโคโคโระ"ชายคนนั้นหันไปมองลูกศิษย์ของตัวเอง
          "ทำไมอาจารย์ถึงเย็บผ้าเป็นเหรอค่ะที่มันงานของพวกผู้หญิงอย่างหนูนะค่ะ?"โคโคโระสงสัยและสิ่งที่ได้คำตอบนั้นคือ
โป้ก!
          โดนเขกไป 1 ทีเบาๆ จนโคโคโระน้ำตาคลอนิดๆ
          "ยัยเด็กโง่เอ๋ย ชังมันเถอะ งั้นจะเล่าอะไรให้ฟังก่อนละกันถึงประวัติของอาจารย์ที่ไม่คิดจะเล่าให้ใครฟังนะ"ชายคนนั้นกล่าวจบทุกคนที่ได้สนก็ตั้งใจฟังทันที
          "ไหง ที่เรื่องประวัติคนอื่นพวกแกมากันเร็วเลยสิเจ้าพวกเด็กบ้าทั้งหลาย"ชายคนนั้นปวดจิตตัวเองนิดๆ
          "แต่ชังมันเถอะ จะเล่าเลยไม่มีรอบ 2 จะถามอะไรก็รีบถาม"ชายคนนั้นกล่าวจบเด็กตรงหน้าทั้งหมดก็พยักหน้า

     อดีตของข้า นั้น เคยเป็นหัวหน้ากลุ่มตะวันออกแก๊งกวาดล้างมนุษย์ ทำหน้าที่กำจัดมนุษย์ที่ขึ้นมาบนผิวโลก 

          ชายคนนั้นเล่า ไปแค่นิดเดียวก็ทำให้ลูกศิษย์ของนั้นตกใจอย่างมาก มีคนยกมีถาม
          "ทำไมอาจารย์ถึงต้องกวาดล้างมนุษย์ที่โผล่ขึ้นมาบนผิวโลกด้วยครับ!!"และตามมาด้วยคำถามต่างๆ
          "เงียบบ!!!!!!!"เสียงที่ดังสุดๆเปร่งออกมาทำให้ทุกคนเงียบ
          "ก็เพราะว่า ในสมัยก่อนถ้าขึ้นมาบนโลกแล้วมนุษย์สร้างสิ่งต่างๆแล้วก้าวหน้าไปไกลดวงจันทร์ที่เคยเป็นฐานของพวกข้านั้น จะทำลายโลกทันที"ชายคนนั้นนึงถึงอดีตของตัวเอง
          มุกคนที่ได้ฟังก็ยกใจกันอย่างมาก
          "ถ้าถามว่าตอนนี้ดวงจันทย์จะทำลายมั้ย คำตอบคือ ไม่เพราะพวกข้าทั้งหมดช่วยกันยึดดวงจันทย์ที่เป็นยานของพวกข้ากลับคืนมา และมุ้งสู่อวกาศ"ชายคนนั้นก็พูดดักคำถามเด็กๆ
          พวกเด็กๆทั้งหมดก็กลับมาตั้งใจฟังกัน

     พวกข้าทั้งหมดพอป้องกันโลกได้แล้วก็ทำการเปิดประตูมิติเพื่อเอาดวงจันทร์ของจริงกลับมา พวกข้าทั้งหมดก็ขึ้นไปบังคับฐานทัพของพวกเรามุ้งสู่อวกาศเพื่อไปต่อสู้กับ ศัตรูของพวกข้าที่เคย ผ่านแพ้ไปแล้วเมื่อนานมาแล้ว และพอบุกไปถึงหัวหน้าของพวกข้าก็สู้กับมันอย่างสุดความสามารถแต่ก็ยังผ่านแพ้ แต่ด้วยความ บ้าของหัวหน้าก็ทำให้พวกข้าทั้งหมดนั้น มีพลังเพิ่มขึ้นมาอย่างมาก และรวมร่างกันจน ขนาดที่เหยียบกาแล็กซี่ และเอากาแล็กซี่มาป่าใส่กันเป็นว่าเล่น ถึงกระนั้นพวกข้าก็ยังผ่ายแพ้แต่สุดท้ายด้วยพลังฮึดของ พวกข้าทุกคนก็พวกร่างกันที่ขนาดของมันนั้นใหญ่กว่ากาแล็กซี่ และปะทะกันครั้งสุดท้าย พวกเราก็ชนะ ข้าก็ขอตัวออกเดินทางและเรียนรู้สิ่งต่างๆและด้วยร่างกายที่หัวหน้าคนเก่าของข้าได้มอบให้คือความอมตะ ข้าเลยอยู่มาและมองดูพวกพ้องที่ล้มตายหายจากไป จนเหลือแต่ข้าคนเดียว พอเวลาผ่านไป 1000 ปี หลังจากเหตุการนั้น ก็มีกลุ่มนึงที่อยู่นอกโลกมาบุกเพื่อยึดและทำลาย เพราะความอ่อนแอของมนุษย์ ข้าที่ไม่มีไรทำเพราะไม่สนอยู่แล้วก็มาสอนพวกแกทุกคนนะสิเข้าใจไว้้วยซะ

          เล่าเสร็จวิรัลก็ สอนนักเรียนผู้หญิงฝึกเย็บผ้าต่อ พอฝึกให้เสร็จก็ไปสอนสิ่งต่างๆต่อไปเรื่อยๆ ไม่หยุด และเหตุการต่างๆ ก็ผ่านไป 
          "เจ้าเด็กบ้า 2 ตัวนั้นจะกลับมาตอนไหนกัน"วีรัลหัวเสีย

ตั้งแต่ผ่านจากเกต 245 วัน

          วีรัลกำลังทำคลอดให้กับลูกศิษย์ของตัวเองและสอนวิธีต่างๆให้กับคนรอบข้างเรียนรู้กัน และทำคลอดก็เสร็จ
          "เจ้าพ่อเด็กคนนี้มาซะที่"วีรัลล้างตัวเด็กเสร็จก็เอาไปให้ลูกศิษย์ของตัวเองดูข้างๆ
ปัง
          คนเปิดประตูออกมาเสียงดังนั้นคือ พ่อของเด็กคนนี้ไง พอมาเห็นก็ร้องไห้ออกมาอย่างเต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย
          วีรัลไม่กล่าวอะไรเดินออกจากห้องนั้นไปปล่อยให้ทุกคนอยู่กัน
          'ผ่านไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง พวกเราได้รู้การมีอยู่ของสถานที่เก็บรักษาพวกเด็กๆที่หายไปทั้งหมด'
          'พวกเราเดินไปที่ละก้าวอย่างช้าๆเพื่อให้แน่ใจว่าทุ่มเทกับการใช้ชีวิต ให้แต่ละครพบเส้นทางของตัวเอง'
          'และมีพรรคพวกเพียงคนเดียวที่มาถึงทางแยก'
          ลูกศิษย์วีรัลทุกคนมายืนลากับเพื่อนของตัวเอง วีรัลก็มา
          "กลับมามือเปล่า ลงโทษหนัดเข้าใจสินะจกสำรวจให้หมดทุกอย่างที่สำรวจได้และอย่าลืมจดลงในสมุดด้วยว่าไปเจออะไรมาบ้าง เอานี้กล้องถ่ายรูปถึงจะเก่าไปหน่อยก็เถอะ ซ่อมตั้งนานดูแลดีๆละโกโร่"วีรัลส่งกล่องของตัวเองให้กับศิษย์ของตัวเอง
          "ครับ!ขอบคุณที่ดูแลพวกเรามาหลายปีนะคร---"โกโร่กำลังจะขอบคุณก็โดน
โป๊ก!
          โดนวีรัลเขกหัวไปอย่างแรง
          "จะขอบคุณก็ไปสำรวจให้เสร็จก่อนไป และจะทำอะไรก็รีบทำซะ"วีรัลเดินจากไป

          'การวนเวียนของการพบเจอและการจากลา ทำให้พวกเราได้กลายเป็นผู้ใหญ่ ฮิโระ ซีโร่ทู ทางนั่น ทำอะไรกันอยู่?ทั้งสองคนไม่อยู่มัน ก็เหงาอยู่หรอกทั้งสองที่ไม่ยอมแพ้พวกเราจะพยายามอยู่ที่ดาวดวงนี้แล้วกัน'
          'จากวันนั้นก็ผ่านมาได้ 2 ปีแล้ว'

          "ถึงเวลาแล้วสิ ข้าจะไปรับพวกกเอง!!!"วีรัลขึ้นไปขับหุ่นยนต์ของตัวเองที่อยู่มานานมากๆ
          "ไปกันเถอะ อาชูร่า!!"วีรัลขยับร่างของอาชูร่าและพุ้งทยานสู่อวกาศ
          คนที่เห็นเหตุการตรงหน้าก็ตกใจอย่างมาก

ณๅ อวกาศที่ฮิโระ,ซีโร่ทูอยู่

          ตอนนี้กำลังแย่สุดๆ แต่ก่อนที่เหตุการจะเลวร้ายไปกว่านี้
          "อย่ามาทำร้ายลูกศิษย์ข้าโว้ยยยยยยย เพราะข้าทำได้คนเดียว!!!!!!!!!!!!!!"วีรัลที่พุ้งเข้ามาช่วยทั้ง 2 คนด้วยความเร็วสูงมากๆและร่างกายที่ใหญ่ของอาชูร่าก็ทำให้พวกมันหยุดโจมตีทั้ง 2 คน
          เป็นเสียงอันคุ้นเคยของทั้ง 2 คนอย่างมาก 
          "อาจารย์!!!/คุณวีรัล!!"ทั้งสองคนตกใจอย่างมาก เพราะอาจารย์ของพวกเธอมา
          "ข้ามารับพวกเจ้ากลับไป จงกลับไปใช้ชีวิตที่โลกแห่งนั้นซะ ที่นี้คือที่ข้าจะเปลี่ยนชตากรรม"วีรัลใช้พลังของตัวเองวาร์ปทั้งสองคนกลับไปยังโลก
          "และข้าให้ของขวัญพวกแกไปด้วยทั้งเจ้าเด็กตัวแสบ"วีรัลกล่าวจบฮิโระกับซีโร่ทูก็ถูกวาร์ปไปหาเพื่อนๆของพวกเขาทั้งหมด
          "เอาละต่อไปก็ตาพวกแก"วีรัลขยับอาชูร่าให้ชักอาวุธออกมาทั้งหมด
          แต่พวกมันทั้งหมดกลับไม่ขยับก่อน วีรัลเลยลงมือก่อนพุ้งเข้าไปฟันพวกมันทุกตัวอย่างต่อเนื่องๆ จนไปถึงใจกลางของพวกมันวีรัลก็ฟันมันจนกลายเป็นชิ้นเล็กๆ ทั้งหมด

          ก่อนที่จะเกิดระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง แต่อาชูร่ากลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียวและได้รับการติดต่อมา วีรัลก็กดรับ
          [อาจารย์!!!!!!!!!!!!!!!]นั้นคือเสียงของลูกศิษย์ของเขาทั้งหมด
          [อะไรของพวกแกอีก]วีรัลตอบกลับไป
          [อาจารย์ทำอะไรกับฮิโระกับซีโร่ทูค่ะ!!!]มิคุ
          [ก็แค่ ให้พวกทั้งคู่กลับไปเป็นมนุษย์ไงแค่นั้นเอง จะคิดอะไรมากข้าเป็นอาจารย์ของพวกแก คิดว่าของแค่นี้ทำไม่ได้รึไงกันเจ้าพวกเด็กแสบทั้งหลาย]วีรัลยิ้มให้กับทุกคน
          วีรัลก็ทำการตัดการเชื่อมต่อทันทีและหันไปเจอกับศัตรูของตัวเอง ที่ยังรอดอยู่ 
          "ดูความทรงจำของข้าซะ"วีรัลให้พวกมันทั้งหมดดูความทรงจำของวีรัล พวกมันก็เข้าใจ

     เหล่าสิ่งที่เรียกว่าวิญญาณ จะถูกกลับไปขังในร่างกายงั้นหรือ? หมายความว่าเต็มใจที่จะรู้สึก ความทุกข์ทรมานและความโศกเศร้างั้นหรือ พวกเราวีรุมไม่มีวันล่มสลาย เราคงได้เห็นจุดสูงสุดของวิวัฒนาการแล้วก็ได้ ตราบเท่าที่มีความผันผวนของจักรวานนี้ 

          วีรัลที่ให้ดูความทรงจำและก็ทำการใช้ร่างสุดท้ายของอาชูร่า เรียงดวงดาวต่างๆให้ถูกค้องตามเดิมของตำแหน่งของมันทั้งหมด พอเรียงเสร็จแล้วก็โคงคำนับกับพวกมันทั้งหมดและพุ้งตัวกลับไป เคียวริวมากมายกลับมาที่โลกและรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลก
          วีรัลก็กลับมาถึง ทุกคนที่เห็นก็วิ่งเข้าไปหากันทันที อย่างดีใจมากๆ บ้างคนร้องไห้
          พอวีรัลลงมาถึงพื้นก็โดนแรงจากลูกศิษย์ตัวเองพุ้งเข้ากอดอย่างแรงมากๆ จนล้มลงไปกับพื้น
          "เจ้าพวกเด็กแสบ!!!!!!!!!!"นั้นคือเสียงของวีรัลที่ตอบกลับมาสุดเสียงเพราะตัวเองโดนทับ
          ฮืโระกับซีโร่ทูเดินมาหาและกล่าวขอบคุณให้กับวีรัลแต่ก็รับไปเลยคนละหนึ่งเขก 
          "ไปสร้างครอบครัวของตัวเองซะไป"วีรัลที่ตั้งตัวได้และก็ยกลูกศิษย์ของตัวเองทั้งหมดขึ้นมาและวางลงเดินไป หาที่พักก่อนที่จะหลับไป
          "อาจารย์ครับจะไปไหนเหรอครับ"ฺฮิโระเดินตาม
          "ก็ไปนอนพักไง"วีรัลตอบกลับไป และเดนไปหาที่นอน และระหว่างนอนนั้นพวกผู้ชายที่คิดจะเขียนหน้าวีรัลก็โดนวีรัลจับกดลงพื้น
          "อ่อนแอขึ้น สงสัยต้องฝึกโหดอีกแล้วสิ"วีรัลยิ้มโหดสุดๆและออร่ามารออกมา
          ทุกคนหน้าซีดและกลัวอย่างมาก
          "ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"นั้นคือเสียงของพวกนักเรียนทั้งหมดของวีรัล

          หลายปีผ่านไป ทุกคนก็อยู่กันอย่างมีความสุข และวีรัลก็ตายลงไปด้วยความที่อมตะนั้นหายไปจากตัวของเขาแล้ว ทุกคนมายืนอยู่หน้าของวีรัลที่อยู่ในสำาพที่ยังหนุ่มอยู่แกว่าอีก 1 นาทีก็จะหายไป
          "เอาจะพูดอะไรก็พูดออกมาซะข้าจะหายไปแล้ว"วีรัลร่างกายเริ่มหายไปที่ละส่วน
          "ขอบคุณที่ดูแลพวกเราทั้งหมดมาตลอดหลายปีคุณเหมือนพ่อคนที่สองขแงพวกเราเลยครับ!!/ค่ะ!!"ศิษย์ทุกคนพูดออกมาพร้อมกันบ้างคนร้องไห้
          "ฮ่าๆ กะแล้วว่าพวกแกจะพูดอย่างนี้ และข้าจะบอกด้วยว่า พวกแกทำให้ข้าภูมิใจในตัวพวกแกทั้งหมดจริงๆ!!"วีรัลกล่าวจบศิษย์ของเขาทั้งหมดก็ร้องไห้กันอย่างหนัก และร่างกายของวิรัลก็หายไป
          "ข้าไปก่อนละเจ้าเด็กตัวแสบทั้งหลาย ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าซะ!!!"ร่างของวีรัลก็หายไปต่อหน้าต่อตาของพวกเขาทั้งหมด
          "คุณวีรัล!!!!/อาจารย์!!!!!","พวกเราจะไม่ลืมคุณไปตลอดชีวิตเลย!!!!!!!!!!!!"

          ไว้ข้ากลับมาเกิดใหม่อีกครั้งละก็ ไว้มาเจอกันอีกนะ 
          หลายปีผ่านไป 
          ได้มีทั้งสามคนใต้ต้นซากุระ กันอย่างสนุก 

          จบ

ผลงานอื่นๆ ของ nchixoa

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Starship36 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 22:29
    รออยู่นะครับเรื่องนี้หน่ะ
    #2
    0
  2. #1 Starship36 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:59
    ร้องให้เลยครับชอบมากๆ
    #1
    4
    • #1-3 nchixoa
      22 เมษายน 2562 / 23:23
      ก็บทนำของตอนจบนิตอนแรกๆยังไม่เริ่มแต่งเลย
      #1-3
    • #1-4 Starship36
      22 เมษายน 2562 / 23:26
      ออครับจะรอนะครับชอบเรื่องนี้มาก
      #1-4