มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 8 : บทที่ ๑ : ขัง (๖)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    9 ก.ค. 63


บทที่ ๑

ขัง

สปาย?

แต่ต่อให้หล่อนจะเป็นสปายจริงหรือไม่ มันก็ไม่ใช่ธุระของเธอ ตอนนี้เธอไม่ควรโอ้เอ้ ควรทิ้งคนเจ็บไว้ตรงนี้ แล้วรีบหนีออกไป เนื่องจากไม่รู้ว่าศัตรูจะย้อนกลับมาเมื่อไร แต่สุดท้ายก็ใจดำทิ้งอีกฝ่ายไม่ลง รู้ว่ามันไม่เข้าท่าเลย เพราะเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หญิงคนนี้เป็นใคร มาจากไหน แต่ด้วยมนุษยธรรมก็ทำให้เธอตัดสินใจที่จะพาสหายแปลกหน้าผู้นั้นออกไปด้วยกัน อย่างน้อยเธอก็คิดว่า ในนรกแห่งนี้คงไม่มีมนุษย์คนไหนเต็มใจจะอยู่เป็นแน่

 “ไหวหรือเปล่าคะ อดทนอีกนิด ฉันจะพาคุณออกไปเอง เอาแขนโอบรอบคอฉันไว้ค่ะ”

 ความมีน้ำใจดีของมุกอันดาคงจะทำให้หล่อนแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่หล่อนก็ยอมทำตามที่บอก ใช้มือกดบาดแผลบนท้องไว้ ส่วนอีกมือก็โอบรอบคอของผู้ขันอาสา ปล่อยให้คนใจดีพยุงออกไปด้านนอก แต่เดินออกไปไม่ถึงไหน คนเจ็บก็แข้งขาอ่อนล้มทรุดลงไปอีก เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าของกลุ่มชายชุดดำวิ่งกลับมา

ไม่นะ เสร็จกัน!

มุกอันดาพยายามพยุงร่างคนอ่อนแรงขึ้น แต่ทำไม่สำเร็จ เพราะตอนนี้พละกำลังของผู้ช่วยเหลือก็ถดถอยลงจากฤทธิ์ยาเช่นกัน ภาพในสายตาเริ่มพร่า ไม่ชัดเจน พอเห็นอาการเช่นนั้น คล้ายจะรู้ว่าตนเองคงหมดโอกาสรอดแล้ว หญิงปริศนาจึงสลัดตัวเองออกจากการยื้อยั้ง คว้าไหล่มุกอันดามาเขย่าพลางร้องถาม

“เธออยากหนีไปหรือเปล่า!

“ค...คะ?

“ฉันถามว่า เธออยากหนีไปจากที่นี่หรือเปล่า!

คราวนี้มือของอีกฝ่ายขยุ้มไหล่เปลือยเปล่าของเธอแน่นขึ้น ดวงตาวามวาบอย่างน่ากลัว ราวกับต้องการคำตอบที่ชัดเจนเดี๋ยวนี้ ดังนั้นแม้จะงุนงง แต่เธอก็พยักหน้ารับ

ทำไมจะไม่อยากหนีไปกันล่ะ ในเมื่อเธอไม่เต็มใจมาที่นี่ตั้งแต่แรก แต่ถูกลักพาตัวมาด้วยการสมรู้ร่วมคิดจากชายที่เธอไว้ใจต่างหาก!

“แน่นอนค่ะ ฉันอยากหนี”

 “ถ้าอยาก ก็จงตามหาสุภาพบุรุษที่ใช้โค้ดเนมว่า บลัดดี้บูลเล็ต คืนนี้เขาจะสวมชุดทักซิโด้สีดำและหน้ากากสีแดง จงไปหาเขา มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้!

 “บลัดดี้บูลเล็ตหรือคะ”

ยังไม่ทันถามด้วยซ้ำว่าสุภาพบุรุษบลัดดี้บูลเล็ตที่ว่าเป็นใคร และจะช่วยเธอได้อย่างไร คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนหายลงคอกะทันหันเมื่อจู่ๆ หญิงคนนั้นก็โน้มตัวมาประทับจุมพิตที่ซอกคอของเธอเร็วๆ สร้างความตกตะลึงให้เธอมาก เพราะไม่เข้าใจว่า หล่อนทำอย่างนั้นทำไม แต่ก็นั่นละ ไม่ทันได้ถาม ฝ่ายนั้นก็โพล่งต่ออย่างเร่งร้อน

“โค้ดเรด 9-3!

“อะไรนะคะ”

“โค้ดเรด 9-3!” หญิงคนนั้นย้ำอีก เอื้อมมือมากดปลอกตรวนบนคอเธอให้แนบสนิท หากหล่อนไม่รอด หล่อนก็ต้องส่งต่อลมหายใจของภารกิจนี้ต่อให้คนอื่น “จำเอาไว้ให้ดี นอกจากบลัดดี้บูลเล็ตแล้ว อย่าให้ใครอื่นได้ตัวเธอไปเด็ดขาด!” เมื่อกล่าวเสร็จ หญิงคนนั้นก็รวบรวมแรงที่เหลือวิ่งจากไป มุกอันดาเองก็เตรียมจะหนีเช่นกัน แต่ไม่ทันกาล กลุ่มศัตรูวิ่งมาถึงก่อน พวกมันล็อกตัวเธอไว้อย่างแน่นหนา ส่วนคนที่เหลือก็วิ่งไล่ล่าตามหญิงคนนั้นไป และเพียงไม่กี่นาทีเธอก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัด

มุกอันดาสะท้านเยือก รู้สึกหวาดกลัวจนถึงขั้วหัวใจ บางทีเธออาจจะเป็นรายต่อไป

ไม่ไหว...เธอคงหนีไม่รอดแล้วจริงๆ

“แม้แต่ยาก็เอาไม่ค่อยจะอยู่ พยศนักใช่ไหม!” หนึ่งในผู้คุมเงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนเธอด้วยความโมโห แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างนั้น มันกลับเป็นฝ่ายถูกตบสั่งสอนจนหน้าหันเสียเองด้วยฝีมือจากหัวหน้ากลุ่ม

“อย่าทำอะไรโง่ๆ ขืนทำสินค้าเกรดเอเป็นรอย คอพวกเรามีหวังขาดกระเด็น!

“แต่มันพยายามจะหนีนะครับ”

“กฎต้องเป็นกฎ เธอไม่มีโอกาสจะทำแบบนั้นซ้ำสองแล้วล่ะ” ชายคนนั้นกล่าว ปรายตามองมือขาวซึ่งบัดนี้มีรอยแผลจากการถูกเศษกระจกบาด แม้ไม่หนักหนาอะไร แต่หากไม่ทำอะไรเลยคงไม่ดีเพราะอาจส่งผลให้ราคาสินค้าตกลงได้

“โชคดีที่ไม่เป็นตำหนิมาก ไม่งั้นเสียของ ราคาตกกันพอดี” ฝ่ายนั้นเอ่ยอย่างโล่งใจ ก่อนจะหันไปพยักเพยิดให้ลูกน้องพาเธอออกไป “จวนจะถึงคิวแล้ว รีบพาเธอไปปฐมพยาบาล แล้วไปสแตนด์บายหลังเวทีได้”

“ครับ”

มุกอันดาไม่ทราบหรอกว่า สแตนด์บายที่ชายคนนั้นพูดหมายถึงอะไร และไม่นึกอยากจะเข้าใจด้วย ในระหว่างที่ถูกพาตัวไปทำแผลบนมือ ฤทธิ์ยาก็เริ่มทำงาน สติของเธอดับหายไป กว่าจะเริ่มรู้ตัวอีกทีก็เมื่อถูกจับใส่กรงขึ้นมาบนเวที ท่ามกลางสายตานับร้อยๆ คู่ที่กำลังจ้องมองมายังเธอเป็นตาเดียว!

ในกรงเหล็กแข็งแรง มัคคุเทศก์สาวกวาดตามองลอดผ่านซี่กรงอย่างตื่นตระหนก แม้ภาพตรงหน้าจะพร่าเลือนลงทุกที แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหวาดกลัวลดน้อยลงไป ในห้องประชุมโอ่โถงที่ถูกประดับประดาด้วยผ้าม่านสีขาว โคมไฟสีทองระย้าซึ่งให้แสงสลัวๆ และพรรณไม้สีเขียวสดซึ่งทิ้งตัวห้อยยาวลงมาจากเพดานราวกับสวนสวรรค์จำลอง กลุ่มคนสวมหน้ากากซึ่งชุมนุมหน้าเวทีทั้งชายและหญิงในชุดราตรีหลากสีสัน กำลังพุดคุยซุบซิบกันอย่างออกรส และชี้ชวนมาที่เธออยู่เนืองๆ แต่นั่นไม่ใช่ส่วนที่น่ากลัวที่สุด เพราะทันที่ได้รับสัญญาณจากพิธีกร จอภาพขนาดใหญ่ตามมุมต่างๆ ในห้องก็ฉายเป็นรายละเอียดประวัติของเธอทั้งหมด

“เอาละครับ ท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน มาถึงสินค้าเกรดเอของคืนนี้ นางสาวมุกอันดา เพศหญิง เชื้อชาติไทย สัญชาติไทย อายุ 24 ปี เราจะขอเริ่มเปิดประมูล ณ บัดนี้!

มุกอันดาเบิกตาโพลง สะท้านชาไปทั้งร่าง เมื่อได้ยินเสียงพิธีกรประกาศผ่านไมโครโฟน คำประกาศเชิญชวนนั้นอื้ออึงไปทั้งโสตประสาท

ประมูลเธองั้นหรือ...นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน!

นวตา


งานเข้าแล้วหนูมุกเอ๊ยย ทำไมจับพลัดจับผลูมาอยู่ในงานประมูลพรรค์นี้ได้นะ แล้วยังโค้ดแปลกๆ จากสปายสาวคนนั้นอีก สุภาพบุรุษที่ใช้โค้ดเนมว่า บลัดดี้บูลเล็ตจะช่วยเธอได้หรือเปล่านะ /กำมือแน่น รอลุ้น




ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #50 น ว ต า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 18:34

    ส่งตอนใหม่ค่า

    #50
    0
  2. #49 Green_Aye (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 20:22
    ฮือ อยากให้ถึงงานหนังสือแล้ว
    ว่าแต่นักเขียนปิดต้นฉบับยังนะ 😁
    #49
    1
    • #49-1 น ว ต า(จากตอนที่ 8)
      8 กรกฎาคม 2563 / 20:43
      ยืดอกบอกเลยว่ายัง 55555555 แต่ทยอยส่งไปแล้วค่า ตอนนี้ก็ใกล้จบละ ยังไงก็รอตามอ่านได้เลย ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คิวออกคือกันยา ช่วงก่อนงานหนังสือค่ะ ถือหนังสือมาให้เซ็นได้ที่บูทน้าา
      #49-1
  3. #48 YuyJomjun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 08:49
    ปลอดภัยจริงหรอ
    #48
    1
    • #48-1 น ว ต า(จากตอนที่ 8)
      8 กรกฎาคม 2563 / 15:04
      นั่นยังเป็นคำถามที่มุกคงต้องถามตัวเอง 5555 หรือจะหนีเสือปะจระเข้กันเนี่ย
      #48-1