มุกลายเพชร (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 7 : บทที่ ๑ : ขัง (๕)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    7 ก.ค. 63


บทที่ ๑

ขัง

“พวกคุณเป็นใคร จับฉันมาทำไม ปล่อยฉันนะ!

 ทันทีที่สติเริ่มหลั่งไหลกลับมา คำถามต่างๆ ก็พรั่งพรูตามมาคราวนี้ฝ่ายนั้นคงไม่ยินดีตอบคำถาม แต่เธอไม่สนหรอก เพราะอย่างไรเสียเธอก็ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ พอคิดได้อย่างนั้นหญิงสาวจึงดิ้นรนขัดขืนสุดแรง ปากก็กรีดร้องตะโกนขอความช่วยเหลือไปด้วย ชายชุดดำพยายามเข้ามาปิดปากเธอ คงหวังให้เธอเงียบเสียง แต่ทุลักทุเลเต็มที เพราะเธอส่ายหน้าเร่า กัดมือเจ้าพวกนั้นจนเลือดซิบ!

"โอ๊ย นังบ้านี่!"

แต่คนฤทธิ์เยอะก็จำต้องสิ้นฤทธิ์กะทันหัน เมื่อหนึ่งในพวกมันแทงเข็มฉีดยาใส่เธอ สารบางอย่างในนั้นทำให้เธออ่อนแรง สงบอาการลง แม้จะด้วยความไม่เต็มใจเลยก็ตาม

ความง่วงงุน สะลึมสะลือราวตกอยู่ในห้วงความฝันกลับเข้ามาโจมตีเธออีกแล้ว

“พยศแบบนี้ถ้าเป็นรายอื่นคงโดนสั่งสอนไปแล้ว แต่โชคดีที่เธอเป็นสินค้าเกรดเอเลยรอดตัวไป นายของเรามีนโยบายว่า จนกว่าจะถึงมือลูกค้า สินค้าเกรดเอจะมีรอยขีดข่วนไม่ได้” ช่างแต่งหน้าคนนั้นกล่าว แม้จะมองไม่เห็นสีหน้าของผู้พูด แต่เชื่อได้แน่ว่า หล่อนกำลังยิ้มหยันอยู่แน่นอน หล่อนเอื้อมมือไปหยิบแท่งลิปสติกมาแต้มที่ปากของมุกอันดาอีกรอบ คงหวังจะเติมสีสันที่หายไปจากการแผลงฤทธิ์เมื่อครู่ มือที่เงื้อมเข้ามาใกล้ ทำให้มุกอันดาสังเกตเห็นว่าบนท่อนแขนขวาของหญิงคนนี้มีรอยสักรูปต้นไม้มีงูพัน เป็นรอยสักรูปเดียวกับที่เธอเคยเห็นบนร่างกายของบริกรในร้านคอฟฟี่ช็อป ไม่เพียงแต่สองคนนี้ที่มีรอยสักดังกล่าว หากเมื่อสังเกตให้ดีจะพบว่า เหล่ากลุ่มคนสวมหน้ากากคนอื่นๆ ในห้องนี้ล้วนแต่มีรอยสักแบบเดียวกันทั้งสิ้น เพียงแต่อยู่บนตำแหน่งที่แตกต่างกันเท่านั้น

รอยสักแบบเดียวกันงั้นหรือ...คนกลุ่มนี้คือพวกเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย ที่แท้มันวางแผนแบ่งหน้าที่กันทำมาตั้งแต่ต้น!

“โธ่ๆ ดูสายตาคู่นั้นสิ ช่างน่าสงสารเสียจริง ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ สาวน้อย พวกเราไม่ใช่ผู้ร้าย พวกเราเป็นเพียงพ่อค้าธรรมดาๆ เท่านั้น นี่คือชะตากรรมของเธอ เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องวิ่งหนีหรือดิ้นรนให้เหนื่อยหรอก พึงสังวรไว้ ถ้าโลกข้างนอกต้องการเธอ เธอคงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก” หล่อนกล่าวอีก เป็นคำกล่าวที่มุกอันดาก็ไม่เข้าใจความหมาย

เมื่อสวยสมใจแล้วช่างแต่งหน้าคนนั้นจึงหันไปพยักหน้าให้ชายชุดดำที่รออยู่รับหน้าที่ต่อ

“เรียบร้อยแล้ว พาเธอไปสแตนด์บายได้”

ไปไหน...คนพวกนี้จะพาเธอไปที่ไหนอีก

มุกอันดาเฝ้าถามตัวเอง ในขณะที่คนพวกนั้นพาเธอออกจากห้อง ลากจูงเธอไปตามระเบียงทางเดิน ทิ้งเสียงครูดคราดจากตรวนที่พันธนาการข้อมือข้อเท้าก้องสะท้อนไปทั่ว ยิ่งกว่านักโทษอุกฉกรรจ์เสียอีก ตอนนี้เธอกลายเป็นสัตว์ตัวหนึ่งที่ถูกลากจูงไปทั่วโดยไม่อาจต่อต้าน ในระหว่างที่เธอกำลังจมอยู่ในความสิ้นหวังนั่นเอง ใครเล่าจะคิดว่า เชือกแห่งโอกาสกำลังจะถูกหย่อนลงมาต่อหน้า

“จับตัวเธอไว้!

ความโกลาหลที่เบื้องหน้าทำให้มุกอันดาต้องถูกบังคับหยุดกะทันหัน หญิงสาวได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย เสียงปืนและเสียงฝีเท้ารัวเร็วคล้ายกลุ่มคนกำลังวิ่งไล่ตามกันใกล้เข้ามา

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นสปาย อย่าปล่อยให้เธอหนีรอดไปได้เด็ดขาด!

พอได้ยินว่า สปายเจ้าคนที่คุมตัวมุกอันดาไว้ก็สติหลุด รีบผลักเธอเข้าไปขังในห้องหนึ่งใกล้ๆ แล้วกรูกันไปจับตัวสปายที่ว่าทันที

แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หญิงสาวตระหนักดีว่า ไม่มีเวลาจะมัวครุ่นคิด ตอนนี้ต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน เพราะโอกาสที่จะอยู่ตามลำพังโดยไร้สายตาของผู้คุมคงไม่มีอีกแล้ว นี่อาจเป็นโอกาสครั้งแรกและครั้งเดียว พอคิดได้อย่างนั้นเธอจึงสอดส่ายสายตาหาทางหนีทีไล่ เป็นอย่างที่คาดไว้ประตูถูกล็อกเอาไว้จากด้านนอก เธอแนบใบหน้ากับช่องกระจกบนประตูเพื่อลอบสังเกตการณ์ กลุ่มชายชุดดำพากันวิ่งหายไปจากสายตาแล้ว

ฤทธิ์ยาและโซ่ตรวนทำให้เธอคิดและทำอะไรได้เชื่องช้าลงมาก ถึงกระนั้นมันก็ไม่อาจลบปณิธานอันแรงกล้า เธออาจจะล้มเหลวก็ได้ ใครจะรู้ แต่เธอก็ต้องลองพยายามให้ถึงที่สุดก่อน เป็นความพยายามที่ต้องแข่งกับเวลาด้วย เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่าสติจะดับหายไปอีกเมื่อไร

อิสรภาพ...เป็นสิทธิพื้นฐานที่มนุษย์ทุกคนพึงมี มันเป็นของเธอมาตั้งแต่เกิดและจะมีไปตลอดชีวิต ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากมันไปเด็ดขาด!

มุกอันดาถอยออกมาตั้งหลักเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึกยาว รวบรวมพละกำลังเท่าที่มีเหลือ กำหมัดแน่นแล้วเหวี่ยงตัวสุดแรง ฟาดตรวนบนข้อมือกระแทกกับช่องกระจกบนประตูหลายครั้ง ได้ผล...เหลี่ยมมุมของเหล็กกล้าทำให้กระจกแตกในที่สุด แม้เศษกระจกจะบาดมือเธอสร้างรอยแผลเลือดซิบๆ ก็ตามที แต่เธอก็หาได้สนใจไม่

มือบางลอดผ่านช่องว่างของกระจกที่แตกเอื้อมออกไปปลดล็อคด้านนอกได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันได้ออกไปไหน ใครบางคนก็วิ่งสวนเข้ามาอย่างรีบร้อนชนกระแทรกร่างบอบบางหงายกลับเข้าไปในห้อง ตามด้วยประตูที่ปิดฉับตามหลัง

ใครกัน!

ผู้มาใหม่เป็นหญิงสาวผมยาวประบ่าแต่งหน้าจัดจ้าน หน้าตาไม่สวยมากแต่มีเอกลักษณ์ ดูปราดเปรียวและแข็งแรง ทว่าความแข็งแรงนั้นกลับถูกลดทอนลงไปด้วยเหตุบางประการ

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า!

มุกอันดาตกใจมากที่จู่ๆ หญิงคนนั้นก็เซล้มลงไปเสียเฉยๆ เธอตรงเข้าไปช่วยพยุงหล่อนไว้ ทำให้เพิ่งสังเกตตอนนั้นเองว่า อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บ

“คุณพระช่วย คุณถูกยิงนี่คะ!

คนบาดเจ็บกัดฟันกรอด เหงื่อแตกซิก เลือดสีแดงฉานจำนวนมากไหลซึมจากจากบาดแผลบริเวณช่องท้อง ครั้นพอเห็นอย่างนั้นหญิงสาวก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เหตุการณ์ชุลมุนเมื่อครู่อาจจะเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนี้ก็ได้

สปาย?


นวตา

โอ๊ยยยย หนูมุกกก สตรองไว้ หนีรอดไปให้ได้นะลูกกก ว่าแต่ผู้หญิงที่เจอนี่ใครกันนะ สปาย? อะไรยังไงกันหนอ มาลุ้นกันน





ทวิตเตอร์นวตา ไปกดติดตามกันได้ค่ะ ----> https://twitter.com/NavataWriter
อินสตราแกรมนวตา ----> https://www.instagram.com/navata.writer/


นิยายที่เกี่ยวข้อง (เซ็ตดวงใจเพชร)
-----------------
ผลงานอื่นๆ
  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

418 ความคิดเห็น

  1. #46 Daytoy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 19:30

    มาแล้วๆๆๆๆๆๆ ~

    #46
    1
    • #46-1 น ว ต า(จากตอนที่ 7)
      8 กรกฎาคม 2563 / 03:03
      มาอ่านกันค่า
      #46-1
  2. #45 น ว ต า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 19:19

    อัพตอนใหม่ค่า มาส่งกำลังใจให้หนูมุกกัน

    #45
    0
  3. #44 YuyJomjun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:58

    หนูมุกสู้ๆฟาดมันเลยลูกกกกกก
    #44
    1
    • #44-1 น ว ต า(จากตอนที่ 7)
      6 กรกฎาคม 2563 / 22:32
      ลุยเลยเนอะ หญิงยุคนี้เราต้องสตรองงง รอผู้มาไม่ทันกิน 5555 ลุยไปก่อน
      #44-1
  4. #43 TimzeeTim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:28
    อัพให้ไวเลยยย คิ คิ😜😜😜
    #43
    1
    • #43-1 น ว ต า(จากตอนที่ 7)
      6 กรกฎาคม 2563 / 22:32
      มาไวแน่นอนนน ถ้าขยันเมนต์กันแบบนี้ มีกำลังจายย อิอิ
      #43-1
  5. #42 Green_Aye (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:28

    ฟาดฟันด้วยความสวย เอาให้เขาหลงเลยหนูมุก เขาจะเจอกันแล้ว ปริ่ม
    #42
    1
    • #42-1 น ว ต า(จากตอนที่ 7)
      6 กรกฎาคม 2563 / 22:31
      เจอกันแล้ว ไม่รู้จะเป็นยังไงเน้อ หวังว่าพี่พชจะไม่แกล้งน้องมากนะ เบาได้เบาา
      #42-1