เพชรไร้กะรัต (สนพ.พิมพ์คำ)

ตอนที่ 7 : บทที่ ๕ : สอนบทเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    15 มี.ค. 61



บทที่ ๕ สอนบทเรียน

 

“ทำงานประสาอะไร ปล่อยให้มันหนีไปได้!

บรรยากาศในการรับประทานอาหารค่ำของภูมินทร์ดูจะตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อได้รับการแจ้งข่าวว่าศัตรูที่เขาเกลียดนักหนาได้หนีรอดไปได้อีกครั้ง

“ขออภัยครับ ทางเรา...” พัชรดนัยตั้งต้นจะอธิบาย แต่นอกจากอีกฝ่ายจะไม่ยอมฟังแล้ว นายน้อยของตระกูลยังสาดไวน์แดงใส่หน้าเขาพร้อมตวาดลั่น

“หุบปากซะ ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัว!

มันไม่ใช่เรื่องที่เกินความคาดหมายสำหรับพัชรดนัย แม้ทั้งใบหน้าและเสื้อผ้าจะเปียกปอนเลอะเทอะไปด้วยของเหลวสีแดงเข้ม แต่คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น มือขวากลับไม่สนใจและยังคงพูดต่ออย่างใจเย็น

“จริงอยู่ที่ลิลลี่หนีรอดไปได้ แต่เราก็สามารถจับตัวพวกมันมาได้คนหนึ่ง”

พอได้ยินว่างานนี้ไม่ได้คว้าน้ำเหลวไปเสียทีเดียว ผู้เป็นเจ้านายจึงเริ่มสงบลงเล็กน้อย

“จริงหรือ แกจับตัวคนของนังสารพัดพิษมาได้งั้นเรอะ”

“ครับ ถึงตอนนี้มันจะยังไม่เปิดปากพูดอะไร แต่คงจะเค้นข้อมูลมาได้ในไม่ช้า”

ภูมินทร์สูดหายใจลึกยาวเพื่อเป็นการตั้งสติและปรับอารมณ์ให้เข้าที่เข้าทาง เขาพยักหน้านิดหนึ่งเป็นเชิงรับรู้

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี รีบเค้นข้อมูลเกี่ยวกับนังตัวร้ายนั่นมาให้เร็วที่สุด น่าแปลกที่มันเดินนำหน้าเราไปก้าวหนึ่งเสมอ ในขณะที่เราแทบไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับมันเลย เรื่องนี้มันกวนใจฉันที่สุด”

“ความจริงแล้วก็ไม่ใช่ว่าเรามือเปล่าเสียทีเดียว”

ภูมินทร์เงยหน้ามองคนสนิทอย่างสนใจในประเด็นนี้

“แกหมายความว่ายังไง หรือว่าแกมีเบาะแสอะไรแล้วหรือ”

“มีบ้างครับ แต่ยังไม่ชัดเจนพอที่จะสรุปอะไรได้ในตอนนี้” พัชรดนัยกล่าว “กำลังหลักของศัตรูมีหลายคน หนึ่งในนั้นเป็นผู้หญิงที่เก่งการใช้ศาสตร์ป้องกันตัวโบราณของญี่ปุ่น”

“ศาสตร์โบราณงั้นหรือ?

“ครับ น่าจะเป็นจูจุสึ*** ในเมืองไทยมีคนเชี่ยวชาญในระดับนั้นไม่กี่คนเท่านั้น เราคงสืบหาตัวหล่อนได้ไม่ยาก”

 “จูจุสึหรือ ถ้าฉันจำไม่ผิด แกก็เป็นหนึ่งในคนที่รู้วิชานี้นี่ วงแคบลงขนาดนี้ คงจะควานหาตัวมันได้ล่ะนะ” ภูมินทร์หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด “จะว่าไปถ้าพูดเรื่องการต่อสู้ล่ะก็ แกก็ไม่เป็นสองรองใครนี่ใช่ไหม” ผู้เป็นนายวิจารณ์ตามตรง

เป็นความจริงที่ว่าพัชรดนัยถูกฝึกฝนเรื่องการต่อสู้มาเป็นอย่างดี นอกจากถนัดการใช้อาวุธปืนซึ่งเป็นความสามารถพื้นฐานของสมาชิกตระกูลแล้ว เขายังเชี่ยวชาญศาสตร์แห่งศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าอีกหลายแขนงด้วย ตั้งแต่เขารับพัชรดนัยมาทำงาน เขายังไม่เคยเห็นใครสามารถล้มหมอนี่ได้สักคน ต่อให้เป็นตัวเขาเองก็เถิด ก็ยังหนักเอาเรื่อง เหตุผลนี้เองที่เขาไว้วางใจให้อีกฝ่ายเป็นมือขวาคนสนิท เพราะเชื่อมั่นในความสามารถ

“บางทีมันคงถึงเวลาแล้ว แกควรจะลงไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเสียทีนะ”

ชายหนุ่มค้อมศีรษะรับคำสั่งผู้เป็นนาย ดวงเตาเข้มสะท้อนประกายวาบคล้ายคนที่มีแผนการเตรียมไว้อยู่แล้ว “ผมกำลังสืบอยู่ครับ ไม่แน่ว่าความจริงที่เราอยากรู้อาจจะอยู่ใต้จมูกเรามาตลอดก็เป็นได้”

นายน้อยแห่งรณเดโชเริ่มยิ้มออก เขาพยักหน้าและปล่อยเสียงหัวเราะอย่างพอใจ

“ดีมาก ยืนยันข้อมูลที่แน่ชัดให้ได้ ฉันรอแทบไม่ไหวที่จะได้จัดการนังตัวป่วน มันต้องได้รับการชดใช้อย่างสาสม” พูดแล้วก็เทไวน์แดงลงในแก้วใหม่อีกครั้งก่อนจะยกขึ้นจิบ อารมณ์คงจะดีขึ้นมากแล้ว เห็นได้จากการที่เขาชักชวนคนสนิทมาดื่มไวน์ด้วยกัน แต่พัชรดนัยปฏิเสธ ด้วยเพราะต้องกลับไปพบผู้ใหญ่ของอัครเศวตอีก

“พูดถึงอัครเศวต ทำให้นึกขึ้นได้ เจ้าสาวแกเป็นยังไงบ้างล่ะ”

พอกล่าวถึงเจ้าสาว ดวงตาของผู้ต่ำศักดิ์กว่าจึงพลันเปลี่ยนไป นั่นยิ่งทำให้ภูมินทร์ยิ้มอย่างพออกพอใจเหลือเกิน

“น่ารักใช่ไหม คืนเข้าหอคืนแรกเป็นยังไงหืม?

“ไม่มีอะไรครับ ผมกลับมาที่คฤหาสน์รณเดโช”

คิ้วเข้มของนายหนุ่มเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ และเพียงไม่นานเขาก็เปิดยิ้มออกมา

“ไม่เอาไหน ฉันนึกว่าแกกลับไปนอนค้างที่อัครเศวตเสียอีก” เขาตำหนิ “ของชิ้นนี้ฉันยกให้แกแล้ว  ไม่ต้องเกรงใจ มันจะสนุกอะไรล่ะถ้าได้รับกล่องของขวัญแล้วไม่ยอมแกะกล่องเปิดดูเสียทีว่าข้างในเป็นยังไงจริงไหม”

ริมฝีปากของคนไม่ยอมแกะห่อของขวัญเม้มแน่นแทบจะเป็นเส้นตรง

“แต่คุณหนูเป็นคู่หมั้นของคุณ”

“ลลินไม่ใช่คู่หมั้นของฉันอีกแล้ว เธอเป็นภรรยาของแก พัชรดนัย” ภูมินทร์กล่าวย้ำอย่างบันเทิงใจนัก “ในเมื่อเธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของแก แกก็มีสิทธิที่จะทำอะไรกับเธอก็ได้ ต่อไปนี้ไม่ต้องกลับมานอนที่นี่แล้ว ไปนอนอยู่เรือนหอของแกโน่น จะได้มีเวลาแกะของขวัญเสียที อ้อ ฉันต้องบอกด้วยใช่ไหมว่านี่เป็นคำสั่ง แกถึงจะยอมทำตาม”

ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรกลับไป เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน แม้บนหน้าจอจะปรากฏเป็นเบอร์ไม่คุ้นตา แต่พัชรดนัยก็กดรับสายด้วยเพราะพอรู้เลาๆ ว่าปลายสายน่าจะเป็นใคร...ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ซึ่งเขาเพิ่งจะให้นามบัตรเธอไปนั่นเอง

ไม่รู้ว่าลลินคิดอะไร อาจจะด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะถูกประมุขแห่งอัครเศวตตำหนิเพียงลำพังหรืออะไรก็ตามที แต่เธอยืนยันว่าค่ำนี้จะไปพบบดินทร์พร้อมกันกับเขาให้ได้

“ฉันเห็นว่าใกล้เวลานัดแล้ว กลัวคุณจะลืมเลยโทรฯ มาเตือน ฉันจะรอคุณอยู่ที่บ้านนะ แล้วเราค่อยไปหาคุณอาพร้อมกัน”

หญิงสาวจบสายสนทนาไว้เพียงเท่านั้น ยังไม่ทันอ้าปากขอตัว ภูมินทร์ก็เหมือนจะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เขาพยักหน้ายิ้มๆ เป็นเชิงอนุญาต แต่ยังไม่วายกระเซ้าคนสนิท ทำนองว่า เมียโทรฯ ตามและ รีบกลับบ้านไปแกะของขวัญดูได้แล้ว

พัชรดนัยค้อมศีรษะลาผู้เป็นนาย ก่อนจะขอตัวจากมาทันที พยายามไม่สนใจเสียงแซวที่ดังตามไล่หลัง

หมู่นี้นายน้อยชักจะสนุกสนานกับเรื่องนี้เกินไปแล้วสิน่า

 

 

ร่างบอบบางซึ่งกำลังเดินกลับไปกลับมาในห้องโถงด้วยความกระวนกระวายชะงักฝีเท้าตนเองลง เมื่อชายหนุ่มก้าวเข้ามาในบ้านทันเวลา หากพูดตามตรงแล้ว เธอค่อนข้างเป็นกังวลกับการเข้าพบอาบดินทร์ครั้งนี้ แม้พอเดาได้ว่าคุณอาจะพูดเรื่องอะไร แต่เพราะไม่รู้ว่าท่านอยู่ในสภาวะอารมณ์แบบใด พวกเธอจึงไม่สมควรเติมเชื้อไฟด้วยการไปผิดนัดอีก ดูท่าคุณอาคงไม่ยอมรับการแต่งงานของเธอกับพัชรดนัยแน่ แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้วที่จะรักษาสถานภาพสามีภรรยากำมะลอนี้ไว้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเกลี้ยกล่อมให้ฝ่ายผู้ใหญ่เห็นดีด้วยในความสัมพันธ์นี้อย่างน้อยก็ชั่วคราว

“ไปเลยไหม จวนจะถึงเวลาแล้ว” แทบไม่พูดพล่ามทำเพลงให้มากความ คนร่างสูงก็ตั้งท่าจะพาภรรยาไปพบผู้ใหญ่ตามนัด แต่เป็นลลินเองที่ขัดขึ้นเสียก่อน ด้วยการจ้องมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพัชรดนัย แต่สภาพของเขาดูแทบไม่ได้เลย ทั้งเส้นผม ใบหน้าและเสื้อเชิ้ตขาวที่เขาสวมอยู่นั้นล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบของเหลวสีทับทิม ซึ่งนั่นทำให้สาวเจ้าอดสงสัยไม่ได้ เลยเผลอขยับเข้าไปใกล้เพื่อจะสำรวจร่องรอยบนเสื้อเชิ้ต กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาแตะจมูก

“ไวน์เหรอ?” เธอเอ่ยถาม ต่อเมื่อเงยหน้าแล้วสบตาเข้ากับดวงตาคู่คม หญิงสาวจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองทำอะไรไม่สมควรเสียแล้ว ดวงหน้าหวานเปลี่ยนสีอย่างเคอะเขิน อ้อมแอ้มกล่าวขอโทษ ก่อนจะพูดต่อ “ฉันไม่รู้ว่าคุณไปทำอะไรมา แต่คุณไม่ควรไปพบผู้ใหญ่ในสภาพแบบนี้ ตอนนี้ยังพอมีเวลาเหลืออยู่ คุณไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ”

ครู่หนึ่งที่พัชรดนัยนิ่งไป ราวกับไม่แน่ใจว่าควรทำตามคำแนะนำดีหรือไม่ อย่างไรก็ตามดูเหมือนเขาจะตัดสินใจได้ คงจะเห็นจริงในคำพูดของหญิงสาวในที่สุด การพบปะกับผู้ใหญ่ ความประทับใจแรกเป็นสิ่งสำคัญ

ลลินเดินนำมาเฟียหนุ่มไปยังห้องแต่งตัวของคฤหาสน์ ที่ซึ่งแต่เดิมเธอตั้งใจสร้างไว้เพื่อเธอและภูมินทร์ อย่างไรก็ตามนาทีนี้มันคงไม่สำคัญแล้วว่าห้องนี้จะถูกสร้างมาเพื่อใคร เพราะอย่างน้อยที่นี่ก็มีเครื่องแต่งกายและของใช้จำเป็นสำหรับผู้ชายครบถ้วนเหมาะให้สามีกำมะลอของเธอผลัดเปลี่ยนอย่างสะดวกสบาย

“ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น ส่วนเสื้อผ้า...” หญิงสาวผายมือไปทางตู้เสื้อผ้าและชั้นวางของขนาดใหญ่แบบบิ๊วด์อินทางด้านหลัง ข้างในนั้นประกอบไปด้วยเสื้อผ้าและเครื่องประดับสำหรับสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีหลากหลายแบบจากแบรนด์หรูละลานตา  “เสื้อผ้าเลือกที่คุณชอบตามสะดวก”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับรู้ เธอจึงถอยออกมาจากห้อง ทิ้งให้เขาได้ใช้เวลาทำธุระส่วนตัวตามลำพัง ระหว่างนี้หญิงสาวตั้งใจจะเดินกลับลงไปรอพัชรดนัยที่ห้องโถงชั้นล่าง อย่างไรก็ตามขณะที่เดินลงบันไดยังไม่ถึงชั้นหนึ่งดี เธอก็สวนกับแม่บ้านคนหนึ่งซึ่งกำลังหอบผ้าขนหนูเดินผ่านไป จึงร้องทักด้วยความสงสัย

“อ้าว ผ้าขนหนูนั่นจะเอาไปไหนหรือจ๊ะ”

“พอดีเมื่อเช้าดิฉันเอาผ้าขนหนูไปซักน่ะค่ะ เลยจะนำผ้าขนหนูผืนใหม่มาเปลี่ยนให้”

ถ้าเป็นอย่างที่แม่บ้านพูดก็แย่น่ะสิ เพราะในห้องไม่มีผ้าขนหนูสักผืนให้พัชรดนัยใช้ ป่านนี้เขามิหัวเสียก่นด่าเธอแย่แล้วหรือ คิดได้ดังนั้นเพื่อแสดงความรับผิดชอบของเจ้าบ้าน คุณหนูแห่งอัครเศวตจึงอาสาที่จะนำตะกร้าผ้าขนหนูไปให้พัชรดนัยเอง

เขาคงกำลังจะอาบน้ำอยู่ ฟังได้จากเสียงซู่ซ่าของฝักบัวซึ่งดังลอดออกมา ร่างบอบบางเดินตัดข้ามห้องแต่งตัว ก่อนจะเคาะไปที่ประตูห้องน้ำ

“ฉันเอาผ้าขนหนูมาให้ วางไว้ตรงหน้าประตูนะ”

เมื่อจัดการวางตะกร้าหวายบรรจุม้วนผ้าขนหนูไว้เรียบร้อยแล้ว ลลินจึงเตรียมจะกลับไปรอที่ด้านนอก หันหลังก้าวจากมาเพียงไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงบานประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมคำกล่าวขอบคุณเบาๆ พัชรดนัยคงจะออกมาหยิบผ้าขนหนูแล้วกระมั้ง

“ฉันจะลงไปรอที่ชั้นล่าง แต่งตัวเสร็จรีบตามลงไปนะ” หญิงสาวตะโกนบอก ก่อนจะจ้ำอ้าวออกมาจากห้องแต่งตัว

อย่างไรก็ตามยังไม่ทันถึงประตูด้วยซ้ำ สายตาก็พลันสะดุดกับเสื้อผ้าตัวเก่าของพัชรดนัยซึ่งพาดอยู่บนโซฟาเสียก่อน เพราะเห็นว่ามันเลอะเทอะมาก เธอจึงก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าเหล่านั้นขึ้นมาตั้งใจว่าจะนำไปซักให้สะอาด อาจเพราะมัวสนใจอยู่กับประเด็นนี้ ทำให้สาวเจ้าไม่ทันสังเกตว่า คนสนิทแห่งรณเดโชได้ออกมาจากห้องน้ำแล้ว รู้ตัวอีกทีก็เมื่อเดินหอบเสื้อผ้าพะรุงพะรังชนเข้ากับแผ่นอกกว้างเปล่าเปลือยซึ่งเปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำ เธอร้องอุทานลั่น สะดุ้งโหยง อารามตกใจผนวกกับการที่เดินชน กำแพงมนุษย์ อย่างแรง ทำให้ร่างน้อยเสียหลักไปทางด้านหลัง อย่างไรก็ดีในนาทีนั้นเองวงแขนแกร่งกลับรั้งรอบเอวเธอไว้ได้มั่นทันเวลา

“ระวังหน่อย” เสียงทุ้มคล้ายจะเอ็ดอยู่ในที ถึงแม้จะโชคดีที่ไม่ต้องลงไปกองกับพื้น แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ มันช่วยไม่ได้ที่ร่างของลลินจะแนบชิดอยู่กับร่างกำยำเต็มไปด้วยลอนมัดกล้ามสมชายชาตรีซึ่งเปล่าเปลือยเปียกชื้น มีเพียงผ้าขนหนูซึ่งพันท่อนล่างเท่านั้น ใบหน้าคมคายมีละอองหยดน้ำเกาะแทบจะโน้มลงมาชิดใบหน้าเธออยู่รอมร่อ นัยน์ตาสีนิลจ้องนิ่งลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

“มาทำอะไรตรงนี้ ผมคิดว่าคุณออกไปแล้ว”

ดวงหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีเรื่อ หลบสายตาอีกฝ่ายวูบ ตาคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างไรพิกล

“ฉันกำลังจะออกไป แต่เห็นเสื้อผ้าชุดเก่าคุณกองอยู่เลยว่าจะเก็บเอาไปซักให้ เอ่อ...ขอบคุณนะ ที่ช่วยฉัน” คนถูกช่วยเหลือพูดตะกุกตะกัก ตั้งท่าจะขยับออกจากวงแขนแกร่งนั้น แต่ครั้นพอขยับ พัชรดนัยกลับพันธนาการเธอแน่นหนายิ่งขึ้น

“ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องของใช้ส่วนตัว ขอบคุณในความหวังดีแต่ผมจัดการเองได้ อีกอย่างหนึ่งเลยนะ...คุณหนู”

ประกายแวววาวเริ่มปะทุในดวงตาของเขาอีกครั้ง ลลินรู้สึกไม่ชอบเลยจริงๆ กับทั้งสรรพนามและแววตาเช่นนั้น มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เขาพยายามจะใช้อำนาจบงการกับเธอ

“คุณกำลังละเมิดกฎ ผมเคยเตือนคุณไปแล้วครั้งหนึ่ง ทำไมต้องให้เตือนซ้ำอีก”

คิ้วเรียวสวยหยักย่นเข้าหากัน ใบหน้าบึ้งตึง คงจะเก็บกักความไม่พอใจไว้นานแล้ว จึงต้องระบายออกมา

“เรื่องนี้ล่ะที่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมล่ะ แค่เพราะคุณเป็นผู้ชาย ฉันจึงทำดีกับคุณไม่ได้ เหตุผลแบบนี้ฟังเข้าท่าตรงไหน ถ้าใจฉันอยากช่วย ฉันก็จะช่วยเต็มที่ ไม่เคยแบ่งแยกว่าใครเป็นเพศไหนหรอก”

“นี่คุณยังไม่เข้าใจเหตุผลอีกหรือว่าทำไมผมถึงตั้งกฎนี้ขึ้นมา”

“ใช่ ไม่เข้าใจเลยสักนิด การที่ฉันชอบดูแลช่วยเหลือคนอื่นมันเป็นเรื่องผิดและไม่สมควรตรงไหน ในเมื่อมันเป็นเรื่องของมนุษยธรรมและฉันก็มีเจตนาบริสุทธิ์”

มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจหนักๆ  และก่อนที่ลลินจะทันคาดคิดและตั้งตัว เขาก็ผลักร่างเธอลงไปแผ่หราบนโซฟาทางด้านหลัง ก่อนจะโถมตัวตามลงมาคร่อมทับ ไม่สนใจแม้อีกฝ่ายดิ้นรนและส่งเสียงร้องอย่างไร ยิ่งขัดขืนเท่าไร เขายิ่งทิ้งน้ำหนักบนร่างกายเล็กๆ มากเท่านั้น ตอนนี้แขนและขาของเธอใช้การไม่ได้ไปแล้ว เพราะถูกตรึงไว้แน่นหนา

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ คุณจะทำอะไร!

“ผมจะแสดงให้คุณดูว่า ทำไมผมถึงได้เตือนคุณให้อยู่ห่างจากผู้ชาย”

“พัชรดนัย...!

“ตอนนี้คุณไม่มีแรงแม้แต่จะขยับร่างกายด้วยซ้ำ เห็นหรือยังว่า ผมจะทำอะไรกับคุณก็ได้ ความดีไม่ช่วยอะไรในสถานการณ์แบบนี้”

ชายหนุ่มไล่สายตาสำรวจดวงหน้าหวานสวยของคนตรงหน้า จากหน้าผากกลมมน เรื่อยลงมาถึงพวงแก้มอ่อนใส จมูกเล็กแต่โด่งเป็นสัน และหยุดสายตาอ้อยอิ่งที่ริมฝีปากบางสีกลีบกุหลาบ

“โลกนี้มันไม่ได้สวยงามอย่างที่คุณคิด มันเน่าเฟะเกินเยียวยา เจตนาคุณอาจจะดีและบริสุทธิ์ แต่คนอื่นล่ะเขาคิดแบบนั้นกันหรือเปล่า”

“ฉัน...”

 “คนเรามีหลายแบบ คุณหนู คุณต้องระวังตัว ความมีน้ำใจ ใสซื่อของคุณเปรียบเหมือนดาบ ดาบเล่มนี้ถูกตีขึ้นมาอย่างสวยงามน่าชื่นชมก็จริง แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นอาวุธร้ายที่แหลมคม หากไม่ระวังมันก็จะบาดตัวคุณเองเข้าสักวัน”

ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักนั้นโน้มเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกโด่งสัมผัสคลอเคลียกับข้างแก้มของหญิงสาว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดบนใบหน้า พร้อมๆ กับที่ริมฝีปากเลื่อนขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบสนิท ห่างกันเพียงปลายนิ้วกั้น

“อย่าไว้ใจใคร” เขากระซิบเตือนกับริมฝีปาก “แม้แต่กับผมก็ตาม”

 


 

___________________________________________


         ***จูจุสึ (ยิวยิตสุ) เป็นชื่อเรียกศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของญี่ปุ่น เรียกอีกชื่อว่า ยะวะระ หรือไทจุตสุ ถูกพัฒนาขึ้นมาในช่วงยุคของสงครามระหว่างศตวรรษที่ 8 ถึง 16 ลักษณะการต่อสู้ในสมัยก่อนจะขึ้นอยู่กับสำนักที่สอน โดยมากจะเป็นการโจมตี การล็อค หักและการทุ่ม บางสำนักก็มีการประยุกต์ร่วมกับการใช้อาวุธด้วย แต่เนื่องจากการต่อสู้ของจูจุสึมีความรุนแรง ทำให้ถูกสั่งห้ามไม่ให้มีการฝึก ทำให้วิชาบางส่วนไม่มีผู้สืบทอดและสูญหายไป และบางส่วนถูกปรับเปลี่ยนการฝึกให้เบาลงกลายเป็นกีฬายูโด สำหรับจูจุสึในประเทศไทยนั้น เริ่มเข้ามาตั้งแต่ก่อนปี พ.ศ. 2464 แต่เพราะรุนแรงเกินไป จึงไม่ค่อยแพร่หลายและได้รับความนิยมมากนัก โรงฝึกจูจุสึส่วนใหญ่ในไทยจึงพัฒนาเป็นโรงฝึกยูโดที่แพร่หลายมากกว่าแทน



หากสนใจอ่านเพชรไร้กะรัตในฉบับเต็มพร้อมตอนพิเศษได้ในรูปแบบหนังสือ สามารถหาซื้อได้ตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป หรือสั่งซื้อกับทางสนพ.โดยตรงเพื่อจัดส่งหนังสือถึงบ้าน สั่งทางเว็บไซต์ และทางเพจ satapornbooks 


สั่งซื้อรูปเล่มจากทางเว็บไซต์ คลิกที่นี่



 

**ช่องทางดาวน์โหลด เพชรไร้กะรัต ฉบับ e-book มาแล้ว คลิกที่ชื่อเว็บไซต์ด้านล่างเลย** 

1. MEB


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

8,977 ความคิดเห็น

  1. #5452 june_petsin (@june_petsin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 02:10
    อยากได้บอดี้การ์ดมาดูแลหัวใจเรยหล่ะะะ
    ฮิ้ววว ><
    #5452
    1
    • #5452-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      18 ตุลาคม 2558 / 08:35
      งั้นจะส่งพี่พัชรไปเป็นบอดี้การ์ดพิทักษ์หัวใจนะคะ ฮิ่วว
      #5452-1
  2. #5388 ลักส์ (@cagalli2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 02:16
    แอร้ยยย น่ารัก
    #5388
    1
    • #5388-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      11 ตุลาคม 2558 / 12:48
      อยากโดนพี่พัชรสอนบทเรียนมั้ยคะ
      #5388-1
  3. #4315 Eye Wantakan (@eye-wantalan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 06:15
    ตอนแรก ไม่คิดจะอ่าน จริงๆนะ แต่พออ่านแล้ว หุยยยยยย สนุกอ่า วางไม่ลงเลย 5555
    #4315
    1
    • #4315-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      14 สิงหาคม 2558 / 13:00
      งั้นก็ถือว่าเราชะตาต้องกันนะคะ^^
      #4315-1
  4. #2849 The Mystical Land (@mystical1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 16:09
    กรี้ดดดดดด ฟินเว้ยยยย
    #2849
    1
    • #2849-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      20 มิถุนายน 2558 / 16:30
      ยังมีให้ได้ฟินอีกเรื่อยๆ เลยค่ะ
      #2849-1
  5. #2529 Soodteerak San D (@vanilla-seal) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 21:32
    รีดเดอร์พริ้มมมมมเลย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #2529
    1
    • #2529-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      5 มิถุนายน 2558 / 22:10
      พริ้ม เคลิ้มเลยสินะคะ
      #2529-1
  6. #2406 akapee (@akapee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 17:32
    พัชร เอาเลยยย เชียร์ 555
    #2406
    1
    • #2406-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      3 มิถุนายน 2558 / 17:33
      มีแต่คนเชียร์ให้รุกนะคะพี่พัชร
      #2406-1
  7. #1323 จุจงจิง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 14:27
    อ้ากกกกกกกกกกกกกก เขินน อย่าไว้ใจใคร แม้แต่กับผมก้ตาม .////,
    #1323
    1
    • #1323-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      3 พฤษภาคม 2558 / 15:30
      อย่าไว้ใจพี่พัชรนะคะ เฮียน่ะร้ายจะตายย
      #1323-1
  8. #1099 KUMIKO (@prettybee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 00:18
    หัวหน้าแบบบนี้ น่าปลดระวางจริงๆ  
    #1099
    1
    • #1099-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      25 เมษายน 2558 / 00:34
      หัวหน้าเอาแต่ใจค่ะ
      #1099-1
  9. #864 เลือดสีชมพู. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 17:12
    แอบสงสัยพระเอก นางต้องมีไรอยู่ลึกๆแน่ๆเลย
    #864
    1
    • #864-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      17 เมษายน 2558 / 17:33
      พี่พัชรถูกสงสัยซะแล้วว
      #864-1
  10. #183 Little (@peypey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:00
    แบบนี้เสียใจเสียความรู้สึกนิดๆเลยนะเนี่ยย
    #183
    1
    • #183-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      12 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:28
      ใครเสียความรู้สึกคะ อิอิ
      #183-1
  11. #158 fsn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:18
    ยังไม่รู้สึกเลยคะ ว่าอีตาภูเนี้ย เหมาะเป็นผู้นำ เหมาะให้ลูกน้องฝากชีวิตยังไง เห็นเอาแต่ใจ ไม่แคร์ใคร
    #158
    1
    • #158-1 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
      9 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:14
      นายน้อยแห่งฟอลโค่ถูกตามใจจนเสียคน เลยกลายเป็นคนเอาแต่ใจ ^^
      #158-1
  12. #78 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 20:31
    ลุ้นแทบแย่ว่าคุณหนูจะเสียจูบหรือเปล่า 555
    #78
    0
  13. #77 BACHAREE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 13:51
    อย่าไว้ใจผม แม้แต่ผมยังไม่ไว้ใจตัวเอง >< อร๊ายยย
    #77
    0
  14. #76 กชกร (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 21:22
    อัพร่ะ เย้ๆ อัพเรื่อยๆน่ะร่ค่ เปงกำลังจัยให้
    #76
    0
  15. #75 tungkn4841 (@tungkn4841) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 03:24
    ลลินคงต้องคิดว่าเพราะพัชนดนัยห่วงเธอมากจริงคอยเตือนและไม่อยากให้เธอเข้าใก้ลเขา .......
    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #75
    0
  16. #74 Ae Sakulrat (@asakulrat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 01:20
    พัชรดนัย น่ารัก
    #74
    0
  17. #73 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 21:14
    ตอบคุณใบบัว

    อ้อยอิ่ง หมายถึง ทำเชื่องช้า ไม่เต็มใจ

    สายตาอ้อยอิ่งจึงหมายถึง การจ้องมองแบบทิ้งสายตาไปที่สิ่งที่มอง แบบไม่เต็มใจจะถอนสายตาจากมาค่ะ
    #73
    0
  18. #72 ใบบัว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 20:45
    ขอถามไรเตอร์หน่อยค่ะว่า สายตาอ้อยอิ่งเนี่ยมันหมายถึงอะไรค่ะ (ไม่ได้กวนนะคะ แต่ไม่รู้จริงๆ)
    #72
    0
  19. #71 นวตา (@naughtyprincess) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 18:48
    มาแล้วค่ะ อัพครบบทแล้วเนอะ ยังต้องลุ้นกันต่อไปว่าพัชรดนัยจะแกะห่อของขวัญเมื่อไรน๊อ
    #71
    0
  20. #70 น้ำหวาน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 18:14
    ลุ้นให้พัชรดนัยแกะห่อของขวัญไวๆนะคะ
    #70
    0
  21. #68 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 07:14
    นายน้อยนิสัยไม่ดีสู้พัชรดนัยไม่ได้ดีกว่าเยอะ ต้องเป็นพัชรดนัยเท่านั้นที่เป็นพระเอกนะค่ะ ถึงจะรับได้555
    #68
    0
  22. #67 tungkn4841 (@tungkn4841) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 06:10
    อยากให้แกะ แต่จะกล้าหรือไม่

    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #67
    0
  23. #66 Loris. (@bahbarr-loris20) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 01:30
    รออ่านนะคะ มาต่อไวไวนะ :D
    #66
    0
  24. #65 สุชา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 00:12
    แกะเลยลุ้นๆ
    #65
    0
  25. วันที่ 15 มกราคม 2558 / 21:06
    รออ่านต่อนะคะ

    #63
    0