คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักตลอดไป...ดวงใจของผม (Fic KakaIru)

โดย Peachin.

รัก...ที่ยอมให้ได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิตตัวเองก็ให้ได้ เรื่องของทั้งสองจะเริ่มอย่างไรและจบลงอย่างไร โปรดติดตาม!

ยอดวิวรวม

1,287

ยอดวิวเดือนนี้

46

ยอดวิวรวม


1,287

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ย. 58 / 02:34 น.
นิยาย ѡʹ...ǧ㨢ͧ (Fic KakaIru) รักตลอดไป...ดวงใจของผม (Fic KakaIru) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
                                                              สวัสดีค่า~~~

                  ฟิคเรื่องนี้เป็นแนว Yaoi หรือชายรักชาย สำหรับใครที่ไม่ชอบแนวนี้กดปิดได้เลยนะคะ

                   สำหรับใครที่ชอบแนวนี้ก็มาอ่านกันเยอะๆน้าค้าา ^__^

                          อ้อ ลืมบอกๆ ฟิคนี้แต่งเป็นคู่ของ KakaIru นะคะ^^

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ย. 58 / 02:34


        "อิรุกะคร้าบบบ" เสียงโจนินหนุ่มเรียกจูนินรุ่นน้องที่กำลังเดินผ่านมาทางเขา
 
        "มีอะไรหรือครับ?" อิรุกะถามด้วยความสงสัย

        "ฉันจะไปกินราเม็งน่ะ จะไปด้วยกันไหม เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง" คาคาชิถามไปเพราะว่าตอนนี้เขากำลังจะหาเพื่อนไปกินราเม็งด้วยพอดี

        "ถ้าไม่เป็นการรบกวน งั้นผมไปก็ได้ครับ" อิรุกะตอบอย่างสุภาพ แล้วทั้งสองก็เดินไปกินราเม็งด้วยกัน

        "ขอบคุณมากครับ คุณคาคาชิ ที่เลี้ยงราเม็งของผม" อิรุกะกล่าวขอบคุณ หลังจากที่ทั้งสองกินราเม็งเรียบร้อยแล้ว

        "ฮะๆๆไม่ต้องสุภาพนักหรอกน่า อ่า..แล้วก็เรียกฉันว่าคาคาชิเฉยๆ ก็ได้นะ" คาคาชิหัวเราะเล็กน้อยกับท่าทางที่สุภาพของคนข้างหน้า

        "อืม..ก็ได้ครับ คาคาชิ" อิรุกะก้มหน้าก่อนที่จะพูดออกมา 'รู้สึกแปลกๆแฮะ พอมาเรียกอย่างนี้เนี่ย' อิรุกะพูดกับตัวเองเบาๆ

        "ต้องให้มันได้อย่างนี้สิ งั้นต่อไปก็เรียกฉันอย่างนี้ละกันนะ ฉันกลับบ้านก่อนละกันนะ อิรุกะคุง" คาคาชิพูดออกมาเสียงดังแล้วก็ขอกลับบ้าน ก่อนที่จะวิ่งออกไป

        "เฮ้อ กลับบ้านมั่งดีกว่าเรา" พูดจบเขาก็เดินออกจากร้านไป

.........................................................................................................................................................................................

หลังจากวันนั้นทั้งสองก็สนิทกันขึ้นมาเรื่อยๆ จาก 'ความสนิทสนม' พัฒนากลายเป็น 'ความรัก' และจาก 'รุ่นน้องกับรุ่นพี่' ก็กลายเป็น 'คนรัก' ในเวลาต่อมา

        "อิรุกะคุง เดี๋ยววันนี้ฉันไปทำข้าวต้มแล้วก็เตรียมยากับเช็ดตัวให้ละกันนะ ฉันว่าท่าทางนายดูจะไม่ไหวเท่าไร นอนพักไปก่อนละกันนะครับ จุ๊บ" คาคาชิลูบเรือนผมนุ่มๆ ของร่างที่นอนซมตัวร้อนจี๋อยู่ด้านหน้า เขาจึงอาสาทำข้าวต้มให้แล้วตามด้วยการเตรียมยากับเช็ดตัว พูดจบ คาคาชิก็ประทับริมฝีปากไปที่หน้าผากของคนที่นอนป่วยอยู่

       "อื้อ..ไปได้แล้วน่า" อิรุกะที่จู่ๆก็ถูกจุ๊บหน้าผากถึงกับหน้าแดงแล้วรีบมุดลงไปใต้ผ้าห่มเพื่อปิดบังความอายเอาไว้

       "ฮะๆ อายล่ะสิ งั้นฉันไปละนะ" คาคาชิหัวเราะกับท่าทางน่ารักของคนตรงหน้าแล้วพูดก่อนจะเดินไปห้องครัวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        "คนบ้า.." อิรุกะพูดเบาๆ ก่อนที่จะหลับไปเพราะพิษไข้

.....................................................................................................................................................................................

หลายวันผ่านไป..........

        "อ้าว อิรุกะคุง ทำไมดูโทรมๆละ ไข้ก็หายแล้วนี่นา หรือว่าจะเป็นอีกเนี่ย" คาคาชิรีบวิ่งไปแตะหน้าผากของคนรักของตนที่ดูโทรมไปมาก

        "อะ อ้อ เปล่าครับ เอ่อ..คือ ผ..ผมแค่ทำงานหนักไปนิดหน่อยน่ะไม่ต้องห่วงหรอก" อิรุกะตกใจที่คาคาชิวิ่งมาอย่างนี้จึงทำให้พูดตะกุกตะกักเล็กน้อย

        "ครับๆ งั้นก็ดูแลตัวเองบ้างนะ ผมเป็นห่วงนะครับ" คาคาชิเอ่ยก่อนจะยิ้มให้เล็กน้อย

        "ครับ แหะๆ ผมจะพยายามดูแลตัวเองให้มากขึ้นนะ" อิรุกะกล่าวก่อนจะยิ้มหวานให้คนตรงหน้า

        "อะ เอ่อ ครับๆ" คาคาชิที่ตอนนี้หน้าแดงไปซะแล้วเพราะรอยยิ้มของคนรักเขานั่นเอง

        "เป็นอะไรครับ ทำไมหน้าแดงอย่างนั้นล่ะ หืม? ไม่สบายเหรอ?" อิรุกะที่เห็นคาคาชิหน้าแดงก็เลยถามก่อนที่จะใช้มือนุ่มๆประทับลงบนหน้าผากของคาคาชิ คาคาชิที่ได้โอกาสจึงจับมืออิรุกะไว้แน่นก่อนที่จะเปิดหน้ากากออกมา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขา  แล้วก็ประทับริมฝีปากไปที่หลังมือของอิรุกะ ซึ่งตอนนี้ทั้งหน้าแดงและทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่ยืนนิ่งๆอย่างนั้น

        "เป็นอะไรครับ ทำไมหน้าแดงอย่างนั้นล่ะ หืม? ไม่สบายเหรอ?" คาคาชิที่เอ่ยเลียนแบบคนตรงหน้าก่อนที่จะใช้หน้าผากของเขามาประทับกับหน้าผากของอิรุกะที่ตอนนี้หน้าแดงมากขึ้นแล้วลามไปถึงหู ทำให้ตอนนี้อิรุกะดูน่ารักมากขึ้น เขาจึงอดใจไม่ไหวกับความน่ารักที่มีมากเกินไปของคนรักของเขา จึงค่อยๆเลื่อนริมฝีปากมาประกบกับ      ริมฝีปากของอีกฝ่าย อิรุกะเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะหลับตาลงรับรสจูบแล้วจึงใช้ลิ้นเกี่ยวตวัดกันไปมา จนลืมไปว่าตอนนี้อยู่ในห้องทำงาน

        "อะ อืม..." อิรุกะเริ่มจะขาดอากาศหายใจ จึงดันอกของคาคาชิให้ออกไป

        "หายใจไม่ทันเหรอครับ ที่รัก" คาคาชิที่มองอาการหอบของคนที่เขาเพิ่งจูบไปเมื่อครู่นี้

         "อะ เอ่อ ใช่ครับ แฮ่กๆๆ" อิรุกะที่ตั้งสติได้จึงตอบออกไป พร้อมกับอาการหอบที่เริ่มจะดีขึ้นแล้ว

         "งั้นผมขออีกครั้งนะครับ อีกครั้งเท่านั้น" คาคาชิส่งสายตาอ่อนโยนก่อนที่จะเริ่มต้นการจูบอีกครั้ง

การจูบผ่านไปอย่างเนิ่นนาน จนกระทั่ง........

         "ครูอิรุ..กะ" เด็กทั้งสามที่เป็นลูกศิษย์ของอิรุกะ โผล่มาเรียกเขาก่อนที่จะเงียบเสียงไป

        "นารูโตะ ซาสึเกะ ซากุระ เอ่อ.. มาได้ไงเนี่ย" อิรุกะรีบถอนริมฝีปากก่อนจะหันมามองเด็กทั้งสามด้วยท่าทางที่เขินอายปนสงสัย

        "เอ่อ..พวกเราแค่จะมาเล่นกับครูน่ะ แหมๆๆ ครูนี่ก็สวีทกันจังเลยนะเนี่ย" นารูโตะที่เรียกสติกลับมาได้แล้วจึงพูดออกไป

        "คู่เธอก็ไม่แพ้กันหรอกน่า ฮ่าๆ เผลอๆยิ่งกว่าคู่ของครูอีก" อิรุกะเอ่ยแซวนารูโตะที่ทำหน้าไม่ถูกเพราะโดนสวนกลับมานั่นเอง

        "ใช่ครับ คู่ผมไม่แพ้อยู่แล้ว หึๆ" ซาสึเกะกล่าวก่อนที่จะดึงนารูโตะมาจูบบ้าง

        "อื้อ..เจ้าบ้าซาสึเกะเอ้ย ฉันกลับบ้านดีกว่า ครูคาคาชิ ครูอิรุกะ ผมกลับบ้านก่อนนะ" นารูโตะตอนนี้หน้าแดงจนปิดไม่มิด และเหมือนเจ้าตัวจะรู้ เลยขอกลับบ้านก่อนแล้ววิ่งออกไปอย่างไว

        "เฮ้ รอด้วยสิ ผมกลับก่อนนะครับครู" ซาสึเกะกล่าวจบก็รีบวิ่งไปตามจิ้งจอกน้อยของเขา

        ตึง!

       "ซากุระ เป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย"  อิรุกะถามลูกศิษย์สาวของตนเองด้วยความเป็นห่วง เพราะจู่ๆ ซากุระก็ล้มลงไปนอนกับพื้น ตามด้วยเลือดกำเดาที่ไหลพราก

        "เอ่อ.. เปล่าค่ะครู หนูแค่มีความสุขนิดหน่อยน่ะค่ะ" ซากุระกล่าวพร้อมกับยิ้มกว้าง(ไรท์:ซากุระ เธอเป็นสาววายใช่มั้ย ตอบ!!)

        "มีความสุขอะไรกัน เดี๋ยวฉันพาเธอไปนอนพักก่อน อาการดีขึ้นแล้วค่อยกลับบ้าน" อิรุกะงงกับคำตอบแปลกๆของซากุระ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงพาซากุระไปพักที่ห้องพยาบาล

 .......................................................................................................................................................................................

ทั้งสองมีความสุขมาก ใช้ชีวิตคู่อย่างสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งวันหนึ่ง.....

        "คาคาชิ ผมได้รับภารกิจมาน่ะ ก็เลยเตรียมอาหารไว้ให้ก่อน ถ้าหิวเมื่อไหร่ก็ลงมากินได้เลยนะครับ" อิรุกะกล่าวกับคนรักของตน แล้วจึงเดินออกไป แต่จู่ๆ มือหนาก็มาโอบเอวเขาไว้

        "อิรุกะ ฉันรักนายนะ จะรักตลอดไปด้วย ฉันสัญญา" คาคาชิเอ่ยก่อนที่จะหอมแก้มนิ่มและจุมพิตริมฝีปากเล็กของอีกฝ่าย

        "อืม ผมก็รักคุณ แล้วก็จะรักตลอดไปเหมือนกัน แต่ว่าทำไมคุณถึงพูดอย่างนี้ล่ะครับ มันดูแปลกๆนิดหน่อยนะ" อิรุกะถาม เพราะว่าปกติคาคาชิจะมาในมาดกวนๆ แต่วันนี้เขากลับเป็นคนโรแมนติกซึ่งมันดูผิดปกติไปจากเดิม

        "ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกว่าจะได้พูดเป็นครั้งสุดท้ายน่ะ" คาคาชิกล่าวด้วยใบหน้าเศร้าสลดเล็กน้อย

        "ไม่พูดอะไรที่มันไม่ดีอย่างนี้สิ ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆล่ะ จะทำยังไงล่ะ อ้อ! มันจะสายแล้วนะ ผมไปก่อนนะครับ" อิรุกะกล่าวลาก่อนที่จะเดินออกไป

        "เฮ้อ..ขอให้มันไม่เป็นไปตามความรู้สึกของฉันละกันนะ" คาคาชิยิ้มจางๆ ก่อนที่จะไปกินข้าวที่อิรุกะเตรียมไว้

แต่สุดท้าย ความจริงก็คือความจริง เพราะอิรุกะถูกนินจาแปลกหน้าทำร้ายระหว่างทางจนบาดเจ็บสาหัส คาคาชิเมื่อรู้ข่าวก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที 

        "ท่านสึนาเดะครับ อาการอิรุกะเป็นอย่างไรบ้างครับ" คาคาชิที่เห็นสึนาเดะเดินมาจึงถามเกี่ยวกับอาการของอิรุกะ

        "เฮ้อ..คาคาชิ ทำใจไว้บ้างนะ เพราะอิรุกะดูย่ำแย่มาก เพราะอยู่ดีๆ เลือดก็ไม่ไปเลี้ยงหัวใจ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง ซึ่งทางแก้ไขก็มีอยู่เพียงแค่ทางเดียว คือการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ ต้องหาให้ได้ภายในวันนี้เท่านั้น ซึ่งถ้าจะมีคนมาบริจาคให้ตอนนี้มันก็คงหายากมากแหละ"  สึนาเดะกล่าวจบ น้ำตาก็คลออยู่ที่ดวงตาคู่สวยของเธอ ก่อนที่จะเดินจากไป   

        "เอาหัวใจผมไปก็ได้ครับ" คาคาชิหันไปกล่าวกับสึนาเดะ

        "เธอจะต้องตายนะ คิดดีแล้วเหรอ?" สึนาเดะหันไปถามด้วยแววตาเศร้าสร้อยเพราะเธอไม่อยากจะเสียคาคาชิหรืออิรุกะไปเลยแม้แต่คนเดียว

        "ผมคิดดีแล้วครับ แต่อย่างน้อยให้ผมได้เขียนอะไรให้อิรุกะได้ไหมครับ?" คาคาชิขอความต้องการสุดท้ายของเขา

        "อืม ได้สิ" สึนาเดะพูดจบก็หยิบปากกามาให้คาคาชิ แล้วคาคาชิก็รับไปเขียนบางอย่างก่อนที่จะพับกระดาษนั้น แล้วส่งให้สึนาเดะ

แล้วคาคาชิก็ถูกส่งเข้าห้องผ่าตัด ก่อนที่จะลงมือผ่าตัด สึนาเดะก็มองคาคาชิเป็นครั้งสุดท้าย
        
        "ลาก่อนคาคาชิ" สึนาเดะกล่าวทั้งน้ำตาที่ตอนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลเลย

        "ลาก่อนครับ ท่านสึนาเดะ" คาคาชิกล่าวด้วยแววตาเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด

แล้วการผ่าตัดก็ผ่านไปด้วยดี....

       "อืม.." อิรุกะฟื้นขึ้นมาแล้วจึงมองไปรอบๆ

        "อิรุกะ ฟื้นแล้วเหรอ นี่ คาคาชิเขียนมาให้เธอ" สึนาเดะยื่นจดหมายมาให้อิรุกะแล้วจึงเดินออกไปจากห้อง

        "อ่า ครับๆ" อิรุกะรับจดหมายออกมาแล้วจึงเปิดอ่าน 

เนื้อความของจดหมายมีดังนี้..
     
      ถึง อิรุกะที่รักของฉัน       
               ' อิรุกะ นี่ฉันเองนะ คาคาชิ เนื่องจากนายถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส พอฉันรู้ข่าวก็รีบมาโรงพยาบาลเลยล่ะ พอฉันเจอท่านสึนาเดะฉันก็ถามว่าอาการนายเป็นอย่างไร ท่านสึนาเดะก็ตอบฉันมาว่าเลือดไม่ไปเลี้ยงหัวใจนาย ซึ่งการแก้ไขก็มีแค่ทางเดียว คือการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ วึ่งต้องหาให้ได้ภายในวันนี้ ไม่งั้นนายจะตาย แล้วตอนนั้นก็ไม่สามารถจะหาใครได้ทัน ฉันจึงเป็นคนที่สละหัวใจของฉันให้นายเอง ฉันคงเขียนแค่นี้แหละ ยังไงก็เถอะ ฉันรักนาย รักมากด้วยล่ะนะ ที่สำคัญ...
           "ดูแลหัวใจของฉันให้ดีๆ ด้วยนะ"
                                                                ด้วยรัก
                                                            จาก   คาคาชิ ' 

 อิรุกะที่อ่านจบแล้วก็ปล่อยโฮออกมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตอนไหน มือบางทาบบริเวณหัวใจของตน แล้วยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

        "ผมสัญญาว่าจะดูแลหัวใจของคุณให้ดีที่สุดครับ" ดวงตาคู่สวยมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วยิ้มบางๆออกมา

        "ฉันต้องการแค่นี้แหละ อิรุกะ ฉันจะคอยมองนายอยู่บนฟ้าละกันนะ" ดวงวิญญาณของคาคาชิโอบกอดคนที่เขารักเป็นครั้งสุดท้าย ถึงจะรู้ว่าร่างที่เขากอดอยู่นั้นจะไม่รู้สึกอะไรก็ตาม ตาคมมองร่างบางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างจะสลายหายไป....

The End.
.....................................................................................................................................................................................

สวัสดีค่า~~~

ซึ้งบ้างมั้ยเอ่ยยย??

พอดีว่าแต่งแนวเศร้าๆ ครั้งแรกค่ะ ถ้าไม่ดีตรงไหน ติ+ชมได้ตามใจชอบเลยนะคะ

ช่วยเม้นหน่อยน้าค้าาา // กราบท่าเบญจางคประดิษฐ์ (?)

สำหรับตอนนี้ก็...บ๊ายบายค่ะ^^

...................................................................................................................................................................................          

       



  


          

      









         










    


        

ผลงานอื่นๆ ของ Peachin.

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Little Dugong
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 11:19

    ตอนเเรกฟินมากๆมีคู่นารูโตะด้วย เเต่ คาคาชิตายซึ้งมาก

    #5
    0
  2. วันที่ 25 มกราคม 2563 / 14:38

    ฮืออออออเศร้าาาาาาา​ ช่วงแรกๆตือฟินมากกแต่ตอนท้ายยยง้าาเศร้าาา

    #4
    0
  3. วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 08:47
    เศร้าอะ
    อยากเป็นซากุระจัง
    #3
    0
  4. #2 snow97 (@tampround) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 14:41
    ทำไมตอนแรกๆอ่านก็หวานน่ารักชอบมากกก แล้วไหงตอนท้ายเศร้าอ่าฮือออออน้ำตาไหลเลยอ่า เป็นคู่ที่หาอ่านยากมาอ่ะคู่นี้ ไรท์จ๋าาาาแต่คู่นี้ให้อ่านอีกน้าาาาเอาคุ่sasunaruมาแตมด้วยก็ดีนะ5555 แต่คราวหน้าขอแบบแฮปปี้น้าาาา>3<
    #2
    0
  5. #1 ตามอ่าน
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 00:09
    ว้ากกกกก

    กำลังเพลินกับความหวานก็เจอความซึ้งกระแทก

    ชอบประโยคดูแลหัวใจมาก

    ฮรือออ

    ไรท์อ่าาาใจร้ายย//หืมม

    ทำภาคต่อเลยนะ//หื้มมมม

    เอาเถอะเราล้อเล่น ถึงเราจะอยากได้จริง//หื้มมมม//พอๆ

    แต่งสนุกดีมากเลยค่ะ

    คู่นี้หายากด้วย มาแต่งอีกเยอะๆน้าา

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1
    0