[FIC] TWOCUT [DODAENG] [DOYEON X YOOJUNG]

ตอนที่ 7 : CHAPTER SIX

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ต.ค. 59

- 6 -


"ไอ้ชิบหาย.." ยูจองรีบวิ่งออกห้องเรียนแล้วตรงดิ่งไปที่ชั้นลอยของตรงเด็กกิจกรรมทันที

 

 

คนผมสั้นกระตุกยิ้ม ยกขวดนมกล้วยขึ้นมาแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี 

 

 

"มาเร็วกว่าที่คิดนะคะ"

 

 

"ต้องการอะไร.."

 

 

"ใจเย็นๆสิคะ"

 

 

"คังเยบิน นี่มันไม่ตลกเลยนะ" 

 

 

"ก็ไม่ตลกน่ะสิคะ ตอนนี้พวกคุณทำตัวโจ้งแจ้งกันเกินไปแล้ว... ประธานคงดีใจน่าดูถ้าได้เห็นคลิปนี้"

 

 

"...." ยูจองกำมือแน่นแล้วค่อยๆคล้ายออก นั้นคือสิ่งที่เยบินสังเกตได้ กลีบปากยกยิ้มขึ้น 

 

 

"เอาสิ แล้วแต่เลย" บอกปัดเรื่องยุ่งยาก ด้วยไมาสนอะไรตามนิสัย 

 

 

"ว้า น่าสงสารเขานะคะ นักเรียนดีเด่นคนนั้นจะเป็นยังไงน้า~" 

 

 

เอาละ ตอนนี้อยากจะตบหน้าคนผู้หญิงที่ดูดนมกล้วยตรงหน้าเหลือเกิน

 

 

"เธอไม่ทำหรอก คังเยบิน เธอต้องการอย่างอื่นมากกว่า อย่างอื่นที่มีผลประโยชน์กับเธอโดยตรง..."

 

 

"คุณฉลาดกว่าที่ฉันคิดอีกนะคะ" ยัดโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋ากระโปรงก่อนจะยื่นกระดาษสีขาวให้ 

 

 

"วันเสาร์ ทุ่มหนึ่ง แล้วเจอกันนะคะ" เยบินยิ้มหวาน หันหลังกลับโดยไม่คิดจะฟังเสียงเรียกของอีกคน 

 

 

โรงแรมซอนชุน

 

 

________________

 

 

 

เด็กผู้หญิงตัวเล็กในเสื้อยีนกับรองเท้าคอนเวิร์สเน่าๆหนึ่งคู่ 

 

เอาเถอะ ยูจองรู้ดีว่ามันคงเป็นกับดักที่เยบินวางไว้ ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่เจออะไรร้ายๆอีก 

         

"ตรงเวลาดีนะคะ" เยบินขึ้นเบาๆก่อนจะเดินนำไปอีกฝากของตึกโรงแรม ซอยเล็กที่ติดอยู่กับตัวตึกนั้นทำให้ยูจองขมวดคิ้วทันที 

 

"จะไปไหน.."

 

"ตามมาเถอะค่ะ" คังเยบินยกยิ้ม เคาะประตูเหล็กบานใหญ่เป็นจังหวะ ประตูเปิดออกพร้อมกับผู้ชายร่างใหญ่ใส่สูดสีดำ 

 

 

"ไงพี่ชาย ขอน้องสาวคนนี้เขาไปได้ไหมเอ่ย~" เยบินเอ่ยยิ้มจนตาปิด พี่ชาย(?)พยักพเยิดไปด้านหลัง ก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อเยบินอธิบายว่าเป็นเพื่อนของหล่อนเอง แล้วก็พามานายท่านด้วย

 

 

นายท่าน? อะไรวะ

 

 

"เข้ามาดิ" ลังเลเล็กน้อยก่อนจะโดนอีกคนลากเข้าไป โซฟาสีดำตรงกลาง ชายหนุ่มภายใต้ชุดนักเรียนเดียวกับยูจอง ลูกยิ้มรสนมยังคงคาอยู่ในปาก ยกยิ้มภูมิใจเมื่อสามารถเคลียร์เกมด่านยากที่สุดได้สำเร็จ วางจอยบังคับลงเมื่อเห็นผู้มาใหม่ 

 

 

"มาแล้วเหรอ" เยบินลงยิ้ม 

 

 

"ยูจอง...ชเวยูจอง นักเรียนเกรดต่ำ ปีสอง ห้องเอ" เด็กชายตรงหน้าเอ่ยเบาๆก่อนจะหยิบอมยิ้มรสนมออกจากปาก จุ่มมันลงไปในแก้วกาแฟจากร้านสะดวกซื้อข้างๆโรงแรม คนไปเรื่อยๆแล้วหยิบแก้วนั้นกระดกดื่มจนหมด 

 

 

ยูซึงโฮ

 

 

"ทำได้ดี คังเยบิน" ซองสีน้ำตาลสองซองถึงโยนให้โดนผู้ชายเสื้อสูทที่อยู่ด้านหลัง 

 

 

"แล้วไง อยากได้เงินไหม" เอ้า อยากได้ดิ ถามอะไรแปลกๆวะ ซองสีน้ำตาลแบบเดียวกับที่เยบินถูกโยนมาตรงหน้า ยูจองก้มลงหยิบขึ้นมาดู 

 

 

ยาเสพติด

 

 

นี่มันอะไร..

 

เฮโรอีน แปดกรัม

 

ห๊ะ?ยูจองหน้าเหวอ หันหลังกลับไปมองเยบินที่ตอนนี้กำลังนับเงินอย่างอารมณ์ดี

 

"คังเยบิน นี่คืออะไร" เยบินยกยิ้ม เก็บเงินใส่กระเป๋ากางเกงยีน 

 

"ก็ วิธีหาเงินแบบง่ายๆ" 

 

“….”

 

ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณร้อนเงิน นายก็เลยอยากช่วย

"ตอนนี้เราขาดคนน่ะ ก็เลยชวนคุณมา" เยบินเอ่ยขึ้น ยัดเงินก้อนแรกใส่มือ พลางบอกสถานที่ที่ต้องไปส่งของ 

 

 

"เหอะ...คิดว่าฉันร้อนเงินจนต้องทำอะไรแบบนี้เลยเห—"

 

 

"คุณมีหนี้เก้าล้านวอนที่พ่อคุณทิ้งไว้ให้ก่อนตาย ส่วนคุณแม่สุดที่รักก็ทิ้งคุณไปตอนคุณอายุสิบสอง..."

 

 

"..."

 

 

"คุณเข้ามาเรียนที่โรงเรียนเอกชนอูชอลผ่านทางคุณอาของคุณ เป็นนักเรียนเกรดต่ำ แถมยังทำผิดกฎอีกด้วย" 

 

 

"ไม่ตลกนะ...ฉันจะไม่หาเงินด้วยวิธีแบบนี้" 

 

"คุณชเว..." 

 

"..."


 

"หวังว่าคุณจะไม่ลืมว่าบทลงโทษของคนที่ทำผิดกฎของโรงเรียนเป็นยังไงนะคะ" 


 

"เออ ช่างหัวแม่มึงเหอะ!!" ยูจองเหวี่ยงก้อนยาเสพติดไปข้างหน้าและแน่นอนมันโดนหัวเยบินพอดี คนตัวเตรียมวิ่งโดนลืมคำนึงถึงชายสูทดำสามคนที่ยืนอยู่ใกล้ 

 

 

ซึงโฮแสยะยิ้ม คว้าไม้เบสบอลโยนในเยบินทันที 

 

 

"ทำตัวแบบนี้ ระวังจะตายเร็วนะคะ" ยูจองเหยียดยิ้มถุยน้ำลายที่มีอยู่เต็มปากใส่หน้าอีกคน 

 


"เรื่องของกู.." 


พ่อคะ หนูควรทำยังไงดี

 

 

          ปลายไม้กระทบกับหน้าท้อง ร่างเล็กลงไปกองลงกับพื้นก่อนจะสัมผัสได้ถึงแรงเท้าที่กระทืบลงมาไม่ยั้ง ขดตัวยกมือขึ้นป้องกันตัวเอง

 

 

ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ละคะ

 

 

        เสียงหัวเราะลอยอยู่รอบกาย ยูจองช้อนตามือเล็กน้อย รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีกระชากหัวเพื่อนร่วมชั้น

 

 

        อิห่า มึงอยากตายหรือไงวะยูจองยกมือขึ้นสูง ปล่อยหมัดออกไปไม่หยุด ก่อนจะโดนชายสูทดำจับไปตรึงร่างไว้บนท่อนแขนทั้งสอง

 


        อ๊ากกกกกก


 

        “อยากตายมากใช่ไหม ไอ้สัตย์หมาเยบินเสยผมอย่างรำคาญ เดินไปหยิบขวดโคล่าชนิดแก้วขึ้นมา ฟาดลงกับพื้นอย่างเต็มแรง ยกปลายขึ้นมายิ้มเยาะ

 


เฮือก!

 



หนูแค่อยากมีชีวิตธรรมดาแบบคนอื่น มันผิดเหรอคะ




          เยบินกระตุกยิ้มอย่างมีชัยในกับของมีคมที่ปักอยู่บนท้อง โลหิตทะลักออกจากริมฝีปาก ความเจ็บปวดแล่นของสู้ร่างกายขดนอนนิ่งอยู่กับพื้น

 

          เอามันออกไป...ยืนมองร่างเล็กๆนั้นถูกโยนออกปอย่างนึกสนุก

 

 

          “เยบินนา..

 

 

          “คะ...

 

 

ผลัวะ!

 


        ใบหน้าสวยหันไปตามแรงตบของชายหนุ่มตรงหน้า

 

 

        วันหลังอย่าทำพลาดแบบนี้อีก เข้าใจไหม

 

 

 ________________

 




ร่างกายไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ สภาพสะบักสะบอม แผลเก่าที่เคยตีกับพวกมินกยูยังไม่หายด้วยซ้ำ โลหิตสีสดเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปเต็มใบหน้า กุมหน้าท้องที่โดนเศษแก้วคมกรีดไปตามเนื้อหนัง 

 

 

"อา ให้ตายสิ...ฮ่าๆ ฮ่าๆ" ยกยิ้มหัวเราะสมเชพตัวเอง ก่อนจะพบว่ามีน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตา ตัวน้อยๆสั่นเทาด้วยความกลัว แตะเศษแก้วที่ฝังอยู่บนผิวหนัง 

 

 

"อึก...ฮือ อึกก ฮืออ" เสียงกรีดร้องดังขึ้น กลายเป็นเสียงโหยหวนในตรอกเล็กแห่งหนึ่ง พยายามดันกายลุกขึ้น ขยับกายเคลื่อนตัวไปข้างหน้า แต่ก็กลับมาผิดหวังกับสภาพร่างกายที่ไม่พร้อม

 

 

"โธ่เว้ย!!" คุกเข่านั่งลงอย่างเหนื่อยล้า ล้วงกระเป๋าแจ็คเก็ตยีนพบเครื่องมือสื่อสารที่ยังคงสภาพดีอยู่ กดเบอร์ที่คุ้นเคย 

 

 

เปลวไฟมอดไหม้ม้วนกระดาษจนกลายเป็นสีดำ สีทมิฟลอยอยู่รอบตัว สูดควันเทาเข้าเต็มปอดหวังจะช่วยปลดปล่อยความกลัวภายในใจได้บ้าง

 

 

[ฮัลโหล] ยูจองได้ยินเสียงพลิกกระดาษ ยกยิ้มให้กับความขยันของอีกคน

 

 

"ไง..." 

 

 

[อะไรหรือเปล่า] 

 

 

"เปล่า แค่คิดถึงนะ อยากได้ยินเสียง" 

 

 

[เกิดอะไรใช่ไหม ยูจองอา] 

 

 

"อือ นิดหน่อยน่ะ อ๊ะ ออกไป " เอ่ยไล่ลูกหมาตัวน้อยๆ บี้บุหรี่ให้ดับก่อนยื่นมือไปลูบหัวมัน สภาพก้อนกลมตรงหน้าคงไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่นัก ต่างกันแค่มันเป็นสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกทิ้ง แต่เธอคือมนุษย์ที่หมดหนทางที่จะเดินต่อ 

 

 

[ให้ไปหาไหม...]

 

 

"ไม่ต้อง! อย่าลืมที่สัญญาไว้สิ ที่เราโทรมาไม่ได้ว่าทุกอย่างเป็นโมฆะหรอกนะ.." ยอมเป็นคนกลืนน้ำลายตัวเอง เธอก็เหมือนกับลูกหมาตรงหน้านี้ 

 

 

แค่ต้องการที่พึ่ง ใครก็ได้ แค่คนเดียวก็พอ

 

 

[ค่า ค่าา คุณแม่] ยูจองกำลังยิ้มแม้โดยอนจะวางสายไปแล้ว ออกแรงพยายามดันให้ตัวเองลุกขึ้นอีกครั้ง

 

 

ขอบคุณนะโดยอนนา

 

 

________________

 

 

เอาละ คิมโดยอนไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้ว่าแฟนสาวเธอเป็นอะไร 

 

 

ยกมือถือขึ้นรอสาย

 

 

"ออนนี่...ชองฮาออนนี่ เปิดประตูให้หน่อยดิ" นึกขำเมื่อได้ยินเสียงโวยวายของอีกคนแต่ก็ยอมลงมาเปิดประตูให้ 

 

เปิดห้องเจ็ดศูนย์สองหนึ่งเปิดออกพร้อมกับโดยอนที่ยัดร่างสูงๆของตัวเองเข้าไป 

 

 

นึกขอบคุณพี่สาวห่างๆที่ต้องการคนหารค่าเช่าห้องจริงๆ แล้วบังเอิญคนคนนั้นเป็นยูจองพอดี ความจริงแล้วตึกนี้ก็เป็นหนึ่งในร้อยของบริษัทแม่เธอนั้นแหละ จะให้อยู่ฟรีๆยังได้เลย แต่เจ้าตัวเล็กปฏิเสธท่าเดียว แถมยังบอกอีกว่า

 

'เรามาเช่าห้องเขา เราก็ต้องจ่ายให้เขาสิ ของซื้อของขาย

 

 

 

คิมโดยอนชอบชเวยูจองตรงนี้แหละ

 

 

 

"แล้ว...เป็นไงบ้าง"

 

"ก็ดี สบายดี ครบสามสิบสอง" ชองฮาพูดกวนๆ ก่อนจะยกยิ้มให้ 

 

"ตลกล่ะ"

 

"ก็แกมาหาฉันไม่ใช่เหรอ..."

 

"ห๊ะ?"

 

"ถ้าหามาเด็กนั้น มันยังไม่กลับมาเลย"

 

________________

 

 

"ยอนจองอา..." ร่างเล็กกุมหน้าท้องเบาๆ เดินโซซัดโซเซพาร่างตัวเองมาเกาะเค้าเตอร์

 

 

"ชเวยูจอง?" ทรุดลงกับพื้น โลหิตสีแดงไหลเป็นทาง เลอะเปรอะเปื้อนพื้นขาวของร้านสะดวกซื้อแถวหอที่เธออยู่ 

 

 

"ออนนี่!! เซจองออนนี่!!" 

 

"มีอะไ ยูจองอา!!" แผ่นตารางเช็คของร่วงหล่นลงกับพื้น ในเวลาแบบนี้เซจองคงไม่มีกะจิตกะใจมานั่งเช็คของอีกแล้วเมื่อเห็นรุ่นน้องทรุดลงนอนกองกับพื้น 

 

 

"ยูจอง ยูจองอา" ถลาเข้าไปรับร่างเล็กนั้นไว้ เสียงสัญญาณบ่งบอกคนมาใหม่ แต่เซจองไม่สนใจอีกแล้ว 

 

 

"โทรเรียกรถพยาบาล!!" นั้นไม่ใช่เสียงของเซจองเป็นเพียงเสียงสั่นเครือของคนมาใหม่นั้น 

 

 

"ยูจองอา..." คิมโดยอนหยุดนิ่งอยู่กับที่ เพียงชั่วขณะที่คนรักลืมตาขึ้น สบตาสีน้ำตาล น้ำใสๆไหลอาบแก้ม เอ่ยขอถุงมือ ขวดน้ำเกลือและผ้าอนามัย ทรุดตัวนั่งคุกเข่าลง จัดการเทน้ำเกลือล้างกรรไกร ตัดเสื้อยืดสีขาวออกเป็นวง น้ำเกลือสะอาดราดแผลสด โลหิตไหลรินเป็นสาย มือสั่นนั้นพยายามดึงเศษแก้วที่ปักอยู่บริเวณหน้าท้อง ฟันขาวกัดปากถุงผ้าอนามัยออกแรงดึงให้เปิดออก ซับโลหิตอยู่แบบนั้นจนกว่ารถพยาบาลจะมา 

 

 

คิมโดยอนยืนมองรถพยาบาลวิ่งไปจนสุดทางหลังจากโดนบุรุษพยาบาลไล้ รู้สึกถึงแรงสะเทือนที่บ่าเบาๆ รุ่นพี่ของคนรักเอ่ยบอกไม่เป็นไร ก่อนจะขอด้วยเข้าไปจัดการข้างในร้าน 

 

ยืนมองมือตัวเองอยู่นาน จมดิ่งอยู่ในความคิด มือเปื้อนเลือดสั่นไหวจากความรู้สึก นึกกลัวว่าจะไม่ได้เจอคนรักอีก คุกเข่าลงร้องไห้ ขอร้องอ้อนวอนต่อพระเจ้า ปัดป่ายฝ่ามือไปตามเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนหวังว่าสีแดงนั้นจะออกไป 

 

 

ช่วยที ใครก็ได้

 

 

หายใจหอบฮัก ดิ้นรนให้ตนออกจากความกลัว เม็ดเหงื่อซึมไปตามใบหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นปลายรองเท้าคอนเวิร์ส ผู้หญิงผมสั่นประบ่า ใบหน้าบอบช้ำและแต้มไปด้งยสีแดงแห่งความเจ็บปวด ไม้เบสบอลใหญ่ลากไม้ลากไป หล่อนยกมันขึ้นเหนือหัว แสยะยิ้มเป็นหยัก แรงเหวี่ยงที่เร็วแรงจนน่ากลัว 

 

 

ปัก!

 

 

ทันทีที่ปลายไม้กระทบใบหน้า โลหิตสีดำกระอักออกมาอย่างช่วยไม่ได้ 

 

 

เจ็บ

 


 

"เจ็บใช่ไหม...ฉันก็เจ็บเหมือนกัน" 

 

 

คัง เยบิน

 

 

          เยบินยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู ดูดนมกล้วยในมือหมด


 

                                                                           ว่าไง จอนโซมี



________________ 
  CR.SQW
 


- ว้าาา คังเยบิน คังเยบินนน 

- ช่วงนี้ก็มีอะไรกระทบต่อจิตใจเยอะนะคะ 

หาอะไรอ่านแก้เคลียดกันดีกว่าเนอะ(?) 555555

- เนื่องจากสัญญากับตัวเองว่าจะอัพวันนี้เลยต้องทำค่ะ

- หวังว่าจะสนุกกับมันนะคะ


- เหมือนเดิมค่ะ #ฟิคทูคัท


- ขอบคุณที่อ่านนะคะ



- รัก. 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #59 kkarioz_p (@kkarioz_p) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 20:31
    เพิ่งได้มาอ่าน อยากให้ไรท์เตอร์อัพนะคะ กำลังเข้มจ้นเลยค่ะ หืออออ
    #59
    0
  2. #54 wonderfullsone (@wonderfullsone) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:42
    0[ ]0!!! โหดได้ใจมากกกกก เลยสาดดีจริงๆ แต่ขอแบบไม่ตายได้มะ
    กับมาต่อไว้ๆนะจ๊ะ
    #ทีมตามอ่านทีหลัง
    #54
    0
  3. #47 Kimshin (@kimduck) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:55
    รออย่างมีความหวัง >..<
    #47
    0
  4. #45 - w I n t e r - (@Tzsn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 05:20
    โอ้ยย ยูจองอย่าตายนะลูกก -.-
    #45
    0
  5. #44 TiyanMingyeong (@TiyanMingyeong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 19:57
    เป็นครั้งแรกที่รส.อยากฆ่าคังเยบิน ฮือออออ อิน้องง อิลูกกก ทำไมทำกับยูจองแบบนี้!!!!!! ขอเอาคิมมินกยองคืนค่ะ โกรธบิ้นมากกกกกกกก
    แล้วจะโทรไปบอกโซมีแล้วใช่ไหมนั่น ฟาฟสหากสสกกวก ขอให้โดแด็งจงไม่เป็นอะไร นางเอกของเราร่างกายไม่ขาดแผลเลยสักตอน จบเรื่องนี่ยูจองคงพันแผลเป็นมัมมี่แน่ๆ 55555555555 โดยอนต้องไฝว้นะคะ อย่าให้แฟนต้องเจอแบบนี้ ไปค่ะลูกไปสมัครปธ.นักเรียน แล้วยกเลิกกฎบ้าบอนี่ไปซะ #มีความอิน
    ปล.เพิ่งสอบเสร็จ ดีใจมากฟิคอัพ แต่พออ่านจบรส.ว่ากลับไปสอบเหมือนเดิมดีกว่า เครียดกว่าสอบอีก 555555555
    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ อัพตอนนี้ ตอนต่อไปคงได้อ่านก่อนเค้าขึ้นปี 2 ใช่ไหมคะ หุหุหุ
    #44
    0