[FIC] TWOCUT [DODAENG] [DOYEON X YOOJUNG]

ตอนที่ 6 : CHAPTER FIVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ต.ค. 59


- 5 -


 

     วันนี้เป็นวันอังคาร

 

     เพราะฉะนั้น วันนี้ยูจองไม่ทำงานพิเศษ และที่นัดของเธอก็คงเป็นที่เดิม 

 

 

     แต่

 

 

ว่างเปล่า 

 

 

     บนดาดฟ้าโล่งไปหมด นี่ก็เป็นเวลาห้าโมงจะหกโมงอยู่แต่ทำไมยูจองยังไม่มาอีกละ เดินสำรวจจุดนัดพบอีกครั้งแต่ก็ได้คำตอบเดิม 

 

 

ไม่มีกลิ่นบุหรี่ที่คุ้นเคย 

 

 

     "หายไปไหนวะ" ยู่ปากด้วยความสงสัยพลางเดินลงบันไดไป แม้ตอนนี้จะห้าโมงแล้ว แต่ยังคงมีแดดแรงเหมือนตอนกลางวันไม่มีผิด 

 

 

อา มันเข้าหน้าร้อนแล้วสินะ

 

 

     ยกมือขึ้นมาบังแดดที่ส่องลงมา เดินมาหยุดที่หน้าตึกของนักเรียนชั้นต่ำ แต่เธอเลือกที่จะอ้อมไปขึ้นด้านหลังแทน โดยอนพยายามเลี่ยงกล้องวงจรปิดและขึ้นไปบันไดทางหนีไฟแทน 

 

 

     หยุดอยู่หน้าห้องปีสองห้องเอ หันซ้ายหันขวาเมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนเห็นแล้วจึงเดินเข้าไป

 

 

     "ว่าแล้ว" มองไปรอบๆห้อง สภาพแตกต่างกับตึกของเธอพอสมควรแต่มันก็ไม่ได้แย่ แค่เปลี่ยนจากโต๊ะเหล็กคุณภาพดีเป็นโต๊ะไม้เก่าๆ แถมยังไม่มีผ้าม่านอีก นี่ก็เก็บเงินนักเรียนไปเยอะทำไมไม่รู้จักปรับปรุง 

 

     ถอดหายใจเล็กน้อยก่อนจะมองก้อนเล็กที่นอนฟุบลงกับโต๊ะไม้ 

 

 

ไม่ร้อนเหรอวะ แอร์ก็ไม่เปิด แดดก็ส่อง แถมยังไม่มีผ้าม่านอีก 

 

 

     "เฮ้อ.." โดยอนนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ วางกระเป๋าสะพายลงหยิบหนังสือคณิตศาสตร์ที่จะสอบในอีกสองเดือนข้างหน้าขึ้นมา ฉีดหน้ากลางของสมุดออกแล้ววางลงบนหน้าของยูจองเบาๆ หวังว่ามันจะช่วยบังแดดที่ส่องลงมาได้บ้าง 

 

 

     "อา ร้อนชะมัด" หยิบดินขึ้นมาควงเล่นก่อนจะลงมือทำ 

 

 

     "เอ็กซ์จะเท่ากันรูทสามทั้งหมดกำลังสอง..พึมพำคนเดียวพร้อมกับเคาะโต๊ะเบาๆ มันเป็นนิสัยของโดยอนไปเสียแล้ว ที่เวลาเครียดมากๆจะเคาะโต๊ะเล่น

 

 

     อือออ...ดูเหมือนจะทำดังไปหน่อยจนอีกคนตื่น

 

 

     อ๊ะ ขอโทษ เราทำให้เธอตื่นใช่ไหม

 

 

     อืออ มาได้ไงเนี้ยเงยหน้าขึ้นมองคนมาใหม่ น้ำเวียงงัวเงียบ่งบอกว่าเธอยังนอนไม่เต็มอิ่ม ขยี้ตาแรงๆเนื่องจากเกิดอาการคันตาขึ้นดื้อๆ 

 

 

     อย่าขยี้ตาสิคะจับมืออีกคนจับอีกคนเบาๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ลูบเปลือกตาไปมา

 

 

     ดีขึ้นไหม

 

 

อืม

 

 

     วันนี้ไม่มีเรียนใช่ไหม ปะ กลับบ้านกันคว้ากระเป๋าที่ห้อยอยู่หลังเก้าอี้ขึ้นมา ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ เปิดกระเป๋าหยิบหนังสือใต้ลิ้นชักแล้วยัดเข้าไป

 

 

     ตั้งแต่คำพูดวันนั้น คิมโดยอนก็มาหาเธอตลอด พยายามทุกวิถีทางที่จะไม่ทำให้หล่อนโดนจับได้ แม้ว่าจะต้องหลบๆ ซ้อนๆ เหมทอนพยายามหนีอะไรบางอย่าง

 

 

     ชเวยูจองยินดี

 

 

     ถึงแม้ความรักของรักจะเกิดเพียงไม่กี่เดือนมานี้ แต่ขอชื้นชมความอดทนของโดยอนเลยล่ะ

  

 

     โดยอนเอียงคอน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเสื้อนักเรียนของคนตัวเล็กข้างหน้าแลบออกมา ด้วยความหวังดีเลยกะจะใส่ให้สักหน่อย แต่ถ้าทำอะไรโจงแจ้งเกินไปคงดูไม่ดีเท่าไหร่ เธอเลยทำได้แค่กระซิบเรียกข้างหูยูจองเบาๆ 

 

 

     "ยูจองอา..." แตะหลังคนตรงหน้าเบาๆ ยอตัวเล็กน้อยเพื่อจะได้พูดสะดวกขึ้น 

 

 

     "เสื้อมันแลบออกมาแล้ว" ไม่คิดหรอกแค่การแตะหลังเบาๆจะทำให้ยูจองไวความรู้สึกขนาดนี้ 

 

 

     ความจริงเธอก็สังเกตมาหลายต่อหลายแล้ว เรื่องการสัมผัสตัวของยูจอง หล่อนมักจะไม่ยอมให้ใครแตะหลังของหล่อนง่ายๆ หลีกเลี่ยงด้วยการเบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวา ไม่ก็ยืดหลังให้ตรง 

 

 

     แต่ครั้งนี้คงตั้งตัวไม่ทัน โดยอนค่อยๆยัดชายเสื้อเชิ้ตเข้าไปในกระโปงตามเดิม ยูจองยืดหลังตรงสูดหายใจเข้าลึกที่สุด

 

 

     โดยอนเหยียดยิ้มมุมปาก เกี่ยวกระโปงออกช้าๆแล้วค่อยสอดมือพร้อมชายเสื้อลงไป 

 

 

     "รีบๆทำเถอะโดยอน ขอร้องล่ะ" โดยอนหยุดการกระทำลงและค้างไว้อย่างนั้น รอยยิ้มผุดขึ้น 

 

 

     "ทำไมคะ? รีบเหรอ" ละมือออกแล้วชายเสื้อ แต่ยังคงลูบหลังยูจองเบาๆ 

 

 

     ความจริงแค่กะจะแกล้งคนตัวเล็กเฉยๆ คนบ้าอะไรมีจุดอ่อนไหวตรงกระดูกสันหลัง แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดขนาดนั้น 

 

 

     "โดยอนอา..พอเถอะ" คนเสียเปรียบทำได้เพียงกำชายกระโปรงแน่นๆ เผื่อมันจะสะกดกั้นความปรารถนาแสนสกปรกที่เกิดขึ้นอย่างเฉียบพลันได้ แต่ดูเหมือนจะไม่มีผมเสียเลย โดยอนยังคงแตะๆลูบๆหลังของเธออย่างต่อ ความรู้สึกต่อกลีบกุหลาบเริ่มมีคนมารดน้ำต้นไม้ต้นนี้ ผู้ถึงรดจึงค่อยเปียกแฉะอย่างห้ามไม่อยู่ 

 

 

     ไม่มีความล่อแหลมใดๆเพียงแค่ลูบหลังเบาๆเท่านั้น แต่คงเป็นความปรารถนาที่เพิ่งพูนขึ้นเรื่อยๆจนแปลงผันเป็นน้ำหวานชุ่มๆจากเกรสดอกกุหลาบ 

 

 

     "กลับบ้านไหวไหม" 

 

 

     "อยากทำอะไรก็ทำเถอะ" ยูจองหดเกร็งหน้าท้อง พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ แต่ผิดที่โดยอนรู้ทัน จับหลังยูจองอีกครั้งออกแรงยกตัวของยูจองขึ้นและเปลี่ยนสถานที่ จากหลังห้องเปลี่ยนเป็นบนโต๊ะเรียนแทน

 

 

     วางยูจองไว้ตรงโต๊ะหน้าห้องเท้าแขนทั้งสองลงกับขอบโต๊ะไม้พลางกระซิบเบาๆ 

 

 

     "เอาเป็นว่ากลับบ้านดีกว่าเนอะ ที่นี่เธอคงไม่ไว้หรอก หรือว่าจะทำที่นี่ล่ะ" ปล่อยยูจองไปอยู่ตรงนั้นแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าอย่างอารมณ์ดี 

 

 

     "ประสาท.." 

 

 

     "โอ้ ยอมรับนะ" ยูจองถอดหายใจ เมื่อความพยายามดับความปรารถนาที่พุ่งพรวดไม่รู้จักจบ ห้ามตัวเองโดยการจิกเล็บกุดๆลงไปในเนื้อไม้ก่อนจะเผลอตัวทำบางอย่างลงไปแล้วมานั่งจม นั่งเสียใจให้กับความรู้สึกผิด เธอยังคงไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดีว่าเธออ่อนไหวง่ายหรือเป็นอะไรกันแน่ ทำไมแค่โดนแตะหลังถึงเป็นได้มากขนาดนี้  

 

 

แต่ถ้าถามว่าคนอื่นแตะหลังแล้วจะแบบนี้ไหม 

ไม่หรอก ตอนอิลุงทำแผลให้ที่หลังยังไม่รู้อะไรเลย

 

 

มีแค่คิมโดยอนคนเดียวนั้นแหละ

 

 

     "กลับบ้านเถอะ" ยูจองพูดอย่างเหลืออด

 

 

     "แต่เธอดูจะไม่ไหวแล้วนะ ชเวยูจอง" โดยอนไม่รอช้า บดเบียดริมผีปากเข้ากับปากแดงๆนั้น เผลอหยิกเบาๆที่ท้องคนตัวเล็กเผื่อมันจะช่วยเปิดปากคนตรงหน้าได้บ้าง

 

 

     ได้ผล 

 

 

     เธอรับจูบของโดยอนเบาๆ และดูเหมือนกันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ 

 

     ถ้าให้เทียบมันคงเหมือน โซดา โซดาเพียวๆเลย ไม่มีรสชาติ หาความหวานไม่เจอมีเพียงความสนุกที่ได้แกล้งเธอ มือซุกซนเลื้อยไปตามเอวคอด เสื้อนักเรียนที่เพิ่มทำให้เรียบร้อยเมื่อกี้ ตอนนี้มันกลับมาผิดระเบียบอีกรอบ ลูบไล้มือเรียวไปตามหน้าท้องเนียน 

 

 

     เพียงชั่วขณะที่ยูจองลืมหายใจ โดยอนเหยียดยิ้ม ก่อนจะฝังหน้าตัวเองลงกับซอกคอ

 

 

     "..." ดูเหมือนทั้งคู่จะตกอยู่ในเขาวงกตแห่งความหลงใหลจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง 

 

 

     "เฮ้.."

 

 

     "เฮ้อ...ที่นี่โรงเรียนนะ" ยัง ยังไม่หยุดอีก คิมเซจองถอดหายใจให้กับเด็กน้อยสองคนที่ทำอะไรไม่ยั้งคิด เอา เอาเข้าไป ถอดเสื้อเลยไหมละแบบนี้ 

 

 

     ยูจองสะดุ้งแต่ไม่ได้ผลักโดยอนออกเพียงแค่เกาะแขนผู้หญิงตรงหน้า หอบหายใจถี่ขึ้นแล้วพักหน้าบนไหล่ โดยอนหันข้างเหลือบมองผู้มาใหม่ 

 

 

     "จะทำก็กลับไปทำที่บ้านสิ" 

 

 

     "ไม่ระวังเลยนะคุณคิม" เผยยิ้มเล็กน้อย

 

 

     "ยูจองอา ฉันยืมหมวกนะ" เซจองเดินผ่านโดยอนไป หยิบหมวกที่อยู่ใต้ลิ้นชัก 

 

 

     "อ่า ตะวันยังไม่ตกดินก็อย่าทำอะไรโจ้งแจ้งเลย ประธานยังไม่กลับบ้านนะ อย่าลืมสิ" 

 

 

     "แล้วแกจะไปไหน"

 

 

     "แกก็รู้ไม่ใช่เหรอ" 

 

 

     เซจองเดินออกจากห้องเรียน เดินตรงไปตามระเบียงพลางสังเกตเห็นคนรักยืนหลบแดดยามเย็นอยู่ใต้ตึกคนชั้นบน เผยยิ้มก่อนจะใส่ยกหมวกขึ้นมาใส่ ก่อนจะลงบันไดไป 

 

 

     "ยูจองอา.." โดยอนเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับคนที่หน้าแดงอยู่ เธอแน่ใจว่าหน้ายูจองแดงไม่ใช่เพราะแดดแน่ๆ 

 

 

     "เสื้อหลุดแล้วนะ" ชี้ไปทางชุดนักเรียนที่หลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย ก่อนจะหล่อนจะหน้าแดงกว่าเดิม โดยอนเดินเข้าไปอีกครั้ง 

 

 

     "ถ้าเข้ามาอีกก้าว ไม่ต้องคุยกันเลย" โดยอนยักไหล่อย่างไม่สนใจ

 

 

     "เราพูดแล้วนะ คิมโดยอน" โดยอนชะงักปลายเท้า มองใบหน้าเรียบเฉยที่กำลังจัดการเสื้อผ้าตัวเองก่อนจะหันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง 

 

 

โคตรน่ากลัว 

 

 

     ตั้งแต่อยู่ในโรงเรียนนี้ ก็เคยได้ยินเรื่องราวของ ชเวยูจองมาบ้าง แต่ก็มีแต่เรื่องแน่ๆนั้นแหละ คนชั้นบนที่ไม่ค่อยอยากเอาตัวเองไปข้องเกี่ยวกับนักเรียนชั้นต่ำนักหรอก แต่ถ้าถึงขั้นที่ประธานนักเรียนพูดถึงคงไม่ธรรมดา 

 

 

 

ความจริงตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจหรอก 

สนใจแต่ว่าจะหายไปจากโลกนี้ยังไงดี 

 

 

 

     "ขอโทษ..." โดยอนพยายามที่จะเข้าไปหา 

 

 

     "หยุดเลย...หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ" ยูจองสะพายกระเป๋าเป้ เดินไปหยุดตรงหน้าโดยอน 

 

 

     "ออกไปก่อน แล้วออกจากโรงเรียนไปเลยนะ"

 

 

     "โอเค.."

 

 

     "พรุ่งนี้ห้ามมาหาที่ร้านเค้กนะ"

 

 

     "อ้าว ทำไมอะ" 

 

 

     "เราโกรธเธอ" 

 

 

เอ้ะ อะไรวะ นี่กูโดดโกรธเหรอวะ

 

 

     เกาหัวไปมา นึกงุงงงว่าไปทำอะไรผิดตอนไหน 

 

 

อ๋อ แกล้งแรงไปสินะ 

 

 

     "ไม่ต้องง้อนะ เราไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดนั้น เธอเอาเวลาที่จะมานั่งง้อเราไปเตรียมสอบดีกว่า เอาเกียรตินิยมมาให้เราดู แล้วค่อยว่ากันอีกที

 

 

     ห้ะ อะไรนะ

 

 

     กลับบ้านได้แล้ว

 

 

โอ้ย โกรธหนักด้วยเว้ย เป็ดทำอะไรผิดคะแม่ เป็ดแค่แกล้งเขาเล่นเองนะ

 

 

     โดยอนยอมออกจากห้องโดยดี หน้าหงอยๆที่ประดับอยู่เกือบทำให้ยูจองกลั้นขำไว้ไม่อยู่

 

 

ไม่ได้ๆ ต้องเก๊กขรึมไว้ ชเวยูจอง

 

 

     หันไปคว้ากระเป๋าที่อยู่บนโต๊ะ ด้วยความที่ตึกเรียนของนักเรียนชั้นต่ำไม่มีผ้าม่านปิด ต้องโทษระบบการศึกษาเฮงซวยที่สะกดความว่าเสมอภาคไม่เป็น  จึงสามารถเห็นตึกตรงข้ามได้เจน

 

     เด็กสาวผมสั้นประบ่า ยืนเท้าคางของต้องระเบียง ให้มือมีโทรศัพท์เครื่องโปรด ส่วนมืออีกข้างก็ถือขวดนมกล้วย

 

 

คังเยบิน

 

 

     ไอ้ชิบหาย...

 



- ตอนนี้เป็นปัจจุบันนะฮะ

- ว้ายยย มีคนเห็นละแก ทำไงดี ฮุฮุ

- ต้องรอดูกันต่อไปเนอะ ว่าอะไรทำมห้ยูจองยอมคบกับโดยอน

- เกี่ยวกับคำพูดวันนั้นรึป่าว

- โฮะ โฮะ โฮะ


- เหมือนเดิมนะฮะ เพิ่มเติมคือสอบเสร็จ ติกแท็กสักนิด

#ฟิคทูคัท


- ขอบคุณที่อ่านนะคะ


- รัก.

 
  CR.SQW
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #41 chaesis (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 15:44
    คิมโดยอนคนแมนอะไรไม่มี ฟิคนี้มีแต่คิมโดยอนสายอ่อย หุหุหุ -.,-

    ถ้าเราจะฆ่าอิลุงนี่ไรท์จะว่าอะไรมั้ยคะ มาขัดอะไรโดแดงกำลังเข้าได้เข้าเข็ม เดี๋ยวถ้ามีฉากเซแชนะแม่จะเข้าไปขัดให้ดู -0-

    น่ากลัวกว่าท่านประธานก็คังเยบินนี่แหละค่ะ กยองจัดการปิดปากบิ้นให้ทีสิ -x-

    แชปหน้าอัพเดือนไหนแวะไปบอกด้วยนะคะ จะรอ อิ____อิ
    #41
    0
  2. #40 Kikiki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 15:57
    "วางยูจองไว้บนโต๊ะหน้าห้อง" นี่คนหรือตุ้กตาคะซิส5555555555 หื้มโดยอนไม่เบาเลยดาวยั่วเข้าสิงสุดไรสุด จริงๆแล้วยูจองพูดขนาดนั้นแล้วจะทำไรก็รีบทำ โดยอนหนูน่าจะทำๆไปเลยนะคะลูกแม่ ถถถถถถภ



    อืออ่านบรรทัดสุดท้ายแล้วชิบหายจริง มันเกือบดุแล้วถ้าบิ้นไม่ถือนมกล้วย นึกถึงเด็กป4แก๊งเหยี่ยวขาวในเฟสที่ทำเก๋าแล้วโดนไล่ไปกินนมโรงเรียนมากเลยค่ะ ถถถถถถถถถ
    #40
    0
  3. #39 Nanome (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 13:15
    ชห. ของจริง ค่ะ

    ชห. ที่แท้จริง

    มีคนเห็นค่ะ หายนะกำลังเริ่มต้น
    #39
    0
  4. #38 P18 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 12:48
    คังเยบินนี่ ตัวแสบเลยนะ นักข่าวตัวจริง. ชิบหายแน่ๆ โดยอนละมุนอะไรขนาดนั้น ขี้แกล้งวะ แล้วเป็นไงโดนแกล้งกลับ สม 555 เซจองขัดจังหวะอะ อยากอ่านต่อ ดีใจอัพแล้ว.
    #38
    0
  5. #37 D to The O and D to the AENG (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 04:21
    อุทานว่า เชี้ยยแล้ววววว ดังๆเลยค่ะ

    คังเยบินต้องเป็นเด็กแสบ คังเยบินจะไม่รายงานแน่นอนแต่ต้องทำอะไรสักอย่างกับสองคนนี้

    ว่าแต่อีลุงนี่จะแวะมาทำไมก็ไม่รู้ กำลังพีคเลย

    หวีดแรงมากตอนอีลุงมาขัดจังหวะ หมวกใบเดียวมาเอาที่ชั้นนี่เดี๋ยวชั้นซื้อให้!

    555555555



    #ขอบคุณไรท์เตอร์ค่าา
    #37
    0
  6. #36 LifeisStrange (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:50
    ฮืออออ ทำไมโดมันเป็นคนชั้นสูงที่ดูแบดหยั่งงี้ล่ะ ยูจองควรจะเเบดไม่ใช่หรอ

    โอ้ยยย มีการจัดสงจัดเสื้อ อกแม่ยกจะเเตก

    เยบินนี่อะไรน่ะ เดี๋ยวสั่งกยองมาเก็บ

    รอติดตามค่าา
    #36
    0
  7. #35 LifeisStrange (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:50
    ฮืออออ ทำไมโดมันเป็นคนชั้นสูงที่ดูแบดหยั่งงี้ล่ะ ยูจองควรจะเเบดไม่ใช่หรอ

    โอ้ยยย มีการจัดสงจัดเสื้อ อกแม่ยกจะเเตก

    เยบินนี่อะไรน่ะ เดี๋ยวสั่งกยองมาเก็บ

    รอติดตามค่าา
    #35
    0
  8. #33 129s (@ironjie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 16:54
    ชิบหายจริงชอบหายจังโอ้ยยยชิบหายยยย
    #33
    0
  9. #32 ::N_E_V:: (@twainidel) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 16:50
    ตั้งแต่ต้น ชอบสุดคือฉากฉีกกระดาษมาบังหัวไว้ ละมุนเบอร์นั้น กรี๊ดดดด
    ชอบสุดดดด แงๆ เขินแรง 
    จริงเหรอ คนบ้าอะไรมีจุดอ่อนไหวที่กระดูกสันหลังวพโคตรบ้าค่ะ55555555 แต่ก็นะ สายดาร์คค่ะ ชอบนะคะ 
    รอต่อไป หวือหวาแรงมากก 
    คยบมาทำอะไร ยัยหนู มายไบแอส ที่เลิ้บบบบ รอต่อใจจดใจจ่อค่ะ ><
    #32
    0