[FIC] TWOCUT [DODAENG] [DOYEON X YOOJUNG]

ตอนที่ 2 : CHAPTER ONE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 813
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ต.ค. 59

 

- 1 -




     ถ้าให้ย้อนกลับไป คุณคงสงสัยว่าทำไม


     ชเวยูจองถึงรู้จักคิมโดยอน ทั้งๆที่ระบบของการศึกษาแบ่งแยกชนชั้นของนักเรียนอย่างชัดเจน นักเรียนหัวกะทิบางคนแทบไม่มีเพื่อนเสียด้วยซ้ำ และเพราะการคาดหวังของผู้ใหญ่หลายๆคนมันทำให้เกิดความกดดันที่เด็กบางคนไม่สามารถต้านทานมันได้ 

 

     ฆ่าตัวตาย กระโดดตึก 

 

     คงเป็นทางออกของคนพวกนั้น คิมโดยอนก็เป็นส่วนหนึ่งในนั้น 

 

     ความกดดันส่งผลเร็วเกินคาด ผู้เป็นแม่ยังคงทำกิจกรรมโดยการส่งลูกน้อยมาเรียนภาคดึกของโรงเรียน 

 

     "เสร็จแล้วกลับเองได้ใช่ไหม" 

 

     "ค่ะ" 

 

     "ลงไปได้แล้ว สายแล้วล่ะ" เด็กหญิงร่างสูงลงจากรถ ทันทีที่ลงลมหนาวตอนกลางคืนก็โจมตีใบหน้าสวยนั้น จนเธอต้องกระชับเสื้อกันหนาวตัวหนาเพื่อจะช่วยกันลมได้บ้าง รถยนต์ที่ดำเคลื่อนออกไปจนลับตา โดยอนถอนหายใจแล้วจึงเดินเข้าไปในโรงเรียน อย่างน้อยในตัวอาคารคงอุ่นกว่าข้างนอก โดยอนเดินไปเหม่อลอย คิดอะไรเรื่อยเปื่อย แม้เวลาเข้าจะเลยมานานพอควรแล้วแต่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าห้องเรียน เอียงคอเล็กมองเพื่อนๆของตนที่กำลังแข่งกันเรียนอย่างเอาเป็นเอาตาย 

 

     ความกดดันเข้าจู่โจม โดยอนกุมขมับ ทรุดตัวลงนั่งคลุกเข่า ความเครียดตลอดห้าปีที่เก็บสะสมกันมา 

 

     ความอดทนย่อมมีขีดจำกัดและปรอดความอดทนของโดยอนกำลังจะแตก

 

     บางทีตายๆไปได้ก็ดี

 

     โดยอนเหยียดยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลุกขึ้นจากพื้นและหวังว่ามือเรียวนั้นจะเอื้อมไปเปิดประตูแต่ดูเหมือนเธอจะหวังมากเกินไป ร่างกายมักจะตอบสนองกับจิตใต้สำนึกมากกว่าสิ่งที่อยากให้เป็น ขายาวๆพาร่างของเธอไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตูดาดฟ้า 

 

     ร่างกายพูดกับเธอเบาๆ 

 

     'ที่เหลือคิดเอาละกัน

     'เพราะทุกอย่างก็ขึ้นอยู่แก

 

     คงเป็นเรื่องแปลกที่จะเห็นใครสื่อสารกับร่างกายตัวเองแบบนี้ 

 

     ตายๆไปซะก็ดี

 

     โดยอนพยายามอย่างมากในการตัดสินใจ ถ้าในใจยังสองจิตสองใจอยู่คืนนี้ก็อยู่ตรงนี้แหละ ไม่ต้องไปแล้ว

 

     ฆ่าตัวตายเลยดีไหม

 

     เธอไม่สามารถเข้าใจตัวเองได้ในตอนนี้ ความสับสนทำให้อะไรหลายๆเกิดขึ้น ปรอดความอดทนที่ใช้มาตลอดห้าปีอยู่ก็แตกโป๊ะ ความกดดันจากความคาดหวังจากคุณๆทั้งหลายเริ่มเปลี่ยนแปลก มันกัดกินจิตใจเธอ จากเด็กร่าเริง ขี้แกล้ง กลายเป็นคนไม่มีสังคมไม่ใช่เก็บตัว แต่เลือกที่จะเลี่ยงศัตรูให้ได้มากที่สุดมากกว่า

 

     อยากตาย

 

     ม่รู้ว่าคำพูดเหล่านี้มาอยู่ในหัวเธอแทนสูตรคณิตศาสตร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ มือเรียวบิดลูกบิดประตูแล้วค่อยๆเปิดมันออก ลมหนาวกลางคืนปะทะหน้าจนโดยอนต้องหลับตาพลางพ่นลมหายใจออกมา 

 

 

     กลิ่นบุหรี่

 

 

     นั่นเป็นสิ่งที่สองที่โดยอนสัมผัสได้ แต่เธอคงไม่มานั่งสงสัยว่ามันมาจากไหนหรอกเพราะอีกไม่กี่ก้าวร่างของเธอตกลงไปเละและคงออกข่าวว่านักเรียนหญิงมัธยมปลายกระโดดตึกฆ่าตัวตายเพราะความเครียดจากการเรียน ทั้งๆที่เธอไม่ได้เป็นโกซัม*ด้วยซำ้ 

 

     ดยอนสั่น ทุกอย่างเกิดจากความไม่รู้ ไม่รู้ว่าถ้าตกลงไปแล้วจะเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าจะต้องเจ็บมากขนาดไหน เพราะความไม่รู้ทำให้เกิดความกลัวและแสดงเป็นอาการสั่น 

 

     "อ๊ากกกกกกก" เธอตะโกนออกไป ทุกอย่างในตัวเธอทำสับสนและควบคุมไม่ได้

 

 

     เขาว่ากันว่าการตายคือการเป็นเปลี่ยนสถานที่ มันก็คงเหมือนกับการย้ายบ้านนั้นแหละ 

 

 

     จากอาการสั่นกลายเป็นความชินชากับกลัวพวกนั้น โดยอนเหยียดยิ้มสอดมือทั้งสองล้วงกระเป๋าเสื้อ เท้าสวยที่บัดนี้ถูกหุ้มด้วยคอนเวิร์สสีเนื้อก้าวออกไปเพียงเล็กน้อยจนปลายเท้าเลยขอบที่กั้น แม้ว่าโรงเรียนจะสร้างความปลอดภัยด้วยการนำรั้วมากั้นไว้ แต่ก็คงไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเธอนัก รอยยิ้มผุดขึ้นต้อนรับความโล่งอก เธอคิดได้แค่ว่า จะไม่ความกดดันที่เธอแสนเกลียดอีกแล้ว เพียงแค่กระโดดลงไปซะ แค่แปปเดียวเท่านั้น 

 

     แกร๊กๆ 

 

     โดยอนหันขวับไปตามเสียงกึกกักที่ดังขึ้น ชั่วขณะที่หยุดหายใจความสับสนก็แล่นเข้ามาในโสตประสาททันที มือทั้งสองข้างคว้าราวกั้นแทบทันที สะบัดหัวแรงๆก่อนจะหรี่ตาลงเพื่อเพ่งมองบุคคลไม่คุ้นตายที่นั่งอยู่

 

 

     "เอ่อ...ไม่ได้จะทำร้ายความตั้งใจหรอกนะแต่.." ผู้หญิงท่าทางขี้เมาคนหนึ่งยืนขึ้นในมือยังคงถือกระป้องเบียร์สีขาวแล้วแกว่งไปมา แม้บรรยากาศในตอนนี้จะค่อนข้างมืดแต่โดยอนก็ยังเห็นหน้าแดงๆของผู้หญิงคนนั้นชัดอยู่ดี 

 

     กลิ่นบุหรี่อีกแล้ว 

 

     "ชีวิตคนเรามันสั้น...เพราะงั้นมาดื่นเบียร์กันดีกว่า" คิมเซจองเผยยิ้มอย่างที่เคยทำ แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะไม่ควรทำอะไรแบบนี้ก็ตาม 

 

     ป๊อก! 

 

     "โอ้ย เจ็บนะเว้ย" ผู้หญิงคนนั้นชื่อคิมเซจองนั่นเป็นอย่างเดียวที่เธอรู้ เพราะป้ายชื่อที่ติดอยู่บนชุดนักเรียนซึ่งมันถูกใส่อย่างล้วนๆ 

 

     "ใครเขาห้ามคนจะโดดตึกกันแบบนั้นวะ" ส่วนคนนั้น คนที่นั่งเป็นก้อนตรงนั้น มันจะดูน่ารักกว่าถ้าในมือข้างนั้นไม่ถือบุหรี่อยู่ 

 

     "แล้วแกจะให้ฉันพูดว่าอะไรอะ" เซจองหันไปแย้ง นั้นคงเป็นจังหวะเดียวกับที่โดยอนพาตัวเองเข้ามาในราวกั้น 

 

     "เฮ้ออ" นั้นเป็นเสียงถอนหายใจ หญิงสาวตัวเล็กลุกขึ้นพลางทิ้งก้นบุหรี่แล้วเหยียบจนความร้อนนั้นหยุดทำงาน เซจองยังคงยิ้มอย่างเช่นเคยดูเหมือนจะกว้างกว่าเมื่อกี้อีกด้วย หญิงสาวตัวเล็กคว้ากระป๋องเบียร์ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นแล้วมือล้วงกระเป๋าดังเดิม 

 

     ย่างก้าวที่ดูไม่สม่ำเสมอ บวกกับอากาศหนาวที่โจมตีเข้ามาเรื่อยๆ ร่างเล็กเดินมาประชันหน้ากับโดยอนจังๆ จนบางทีเธอก็หวั่นใจน้อยๆ

 

     น่ากลัวชิบหาย

 

     พรึ่บ!

 

     กระป๋องเบียร์กับซองบุหรี่ใหม่ๆสัมผัสกับหน้าอกของโดยอนเบาๆ เธอขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็รับมาโดยดี 

 

     "อย่าเอาชีวิตที่มีค่าของเธอมาจบลงเพียงเพื่อความต้องการที่จะหนี..." เงยหน้าสบตากับโดยอนอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวกลับไปพร้อมกับลงบันไดไป 

 

     ชเว ยูจอง ป้ายชื่อเขียนไว้แบบนั้น

 

     "อา มันก็เป็นแบบนี้ละไอ้น้อง มีอะไรให้ช่วยก็บอกพี่ได้นะ" เซจองเดินเข้ามาใกล้ แต่ทันทีที่เห็นเข็มกัดที่ติดอยู่บนเนคไทสีแดงเลือดหมู รุ่นพี่ท่าทางใจดีก็ลั่นหัวเราะออกมา 

 

     "อา คนชั้นบนสินะ ฮ่าๆ พี่ช่วยเราไม่ได้แล้วละไอ้น้อง โทษทีนะ" คำพูดนั้นทำให้โดยอนเข้าใจมันเป็นอย่างดี คิมเซจองเป็นนักเรียนเกรดต่ำที่กฎโรงเรียนสั่งไว้ว่าห้ามยุ่งกับคนจำพวกเธอเด็ดขาด 

 

     "เหอะๆ" ก้มลงมองกระป๋องเบียร์และซองบุหรี่ในมือ เผยยิ้มอ่อนให้กับความหวังดีของคนตัวเล็ก แล้วเก็บสิ่งเหล่านั้นไปลงในกระเป๋า ชเวยูจอง ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจ ปรอดความอดทนที่จะมีชีวิตอยู่ถูกเปลี่ยนใหม่ เพราะอะไรเธอไม่สามารถหาคำตอบได้ในตอนนี้ 

 

 

     คิมโดยอน อาจจะเป็นคนแรกที่คิดจะแหกกฎโรงเรียน

 

     เพราะผู้หญิงชื่อ ชเว ยูจอง 

 



 


     ย่านฮงแดเป็นย่านที่รวมวัยรุ่นจากทุกทิศทาง และมักจะเป็นเวทีร้องเพลงของใครบ้างคน ผู้คนมักจะมามุงรอบคนพวกนั้น แต่ไม่ใช่กับยูจอง ยูจองพยายามที่เลี่ยงฝูงผู้คนที่เบียดเสียดสี ความอืดอัดก่อตัวขึ้นมา ถ้าไม่ติดว่าต้องมาทำงานพาร์ทไทมที่ร้านเบเกอรี่แถวนี่ บอกเลยว่าเธอไม่มีวันมาเหยียบที่นี่แน่นอน 

 

     กริ้ง~

 

 

     "สวัสดีค่ะ" 

 

 

     "อ้าว ยูจองอา มาพอดีเลย" คุณลุงวัยกลางคนยื่นผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลให้ ยูจองรับแล้วรีบไปเปลี่ยนเป็นชุดต้อนรับแขนทันที 

 

     และทุกอย่างก็เหมือนเดิม พอมีลูกค้าเข้ามาก็ฉีกยิ้มใส่แล้วก็รอให้พวกเขาเลือกเบเกอรี่ก่อนจะคิดเงินแล้วทำหน้าให้เปื้อนรอยยิ้มอีกครั้ง 

 

     แล้วก็ 

 

     ทำวนไปค่ะ! 

 

     "ฉันกลับก่อนนะคะ"

 

     "อา เหนื่อยหน่อยนะยูจองอา แต่ช่วยได้เยอะเลย" คุณผู้จัดการเอ่ยขึ้นแล้วยิ่มให้ ถ้าเขารู้ว่ายูจองเคยขโมยเค้กของร้านเขามาฉลองวันเกิดคนเดียว เธอคงต้องหางานใหม่ทำแล้วล่ะ 

 

     กริ่ง

 

     ทันทีที่เปิดประตูฮูดสีดำถูกใช้คลุมหัวของยูจองเอาไว้ อาการสบายๆตอนกลางคืน แม้ว่าจะมีเสียงเอะอะอยู่ตลอดเวลา เพราะมีการถ่ายทอดสดของคนดังในอินเทอร์เน็ต มันเป็นรายการสุ่มคนจากย่านเมียงดงมาร้องเพลง และจะเป็นแบบนี้ทุกวันพฤหัส 

 

     ยูจองเดินไปเรื่อยๆตามถนนคนเดิน เธอชินตากับแสงสีของคืนวันพฤหัสเสียแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงตอบได้เต็มๆปากเลยว่าเกลียดอะไรแบบนี้ที่สุด 

 

     แต่ก็แค่เมื่อก่อนเอง 

 

 

     ก่อนจะเจอ คิมโดยอน 

 

     คุณอยากฟังรึเปล่า ฉันเจอคิมโดยอนในคืนวันพฤหัสแบบนี้แหละ เมื่อสามเดือนก่อน

 




 

      노래하고 싶어 

    ผมอยากร้องเพลงจัง



     "อะ.." ยูจองชะงักปลายเท้า เพราะว่าเสียงที่แปลกๆของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องเพลงที่เธอโปรดปราน



     ชเวยูจองไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่ว่าใช้เพลงที่เธอชอบรึเปล่า อาจจะฟังผิดก็ได้ นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เธอแค่แปลกที่มีคนๆอื่นอีกที่รู้จักเพลงๆนี้ 


그냥 노래하고 싶어

ก็แค่อยากจะร้องเพลง

수많은 사람들 앞에서

ร้องต่อหน้าผู้คนมากมาย 



     โชคยังดีที่ไม่มีคนเข้ามามุงมาก แปลกที่ผู้หญิงคนนี้เลือกใช้กีตาร์โป่งแทนที่จะใช้เปียโนเหมือนต้นฉบับ 

 

     ยูจองจ้องเด็กนักเรียนคนหนึ่งที่กำลังดีดกีตาร์ตัวโปรด หล่อนเปล่งเสียงหวานๆของหล่อนออกมา มันไม่ใช่การเปิดหมวก เพราะหล่อนไม่ได้เปิดประเป๋ากีตาร์ให้ผู้คนที่พึ่งพอใจโยนเศษเงินลงไป 

 

그러다 때론 오직 너만 위해서도

แต่บางครั้งก็อย่างร้องให้คุณคนเดียวเท่านั้น



     เราสบตากัน ยูจองเผลอกัดริมฝีปากหลังเบาๆ สายตาของหล่อนดูดดึงและอบอุ่นพอที่จะทำให้ใครหลายๆคนใจละลายได้เลย ยูจองรู้สึกว่าเวลาเดินช้าลง ทุกอย่างรอบตัวค่อยๆหยุดนิ่ง 



     อา เอาอีกแล้ว 



     เด็กนักเรียนคนนั้นเผยยิ้มอีกครั้ง ยิ้มที่สดใสดูอ่อนต่อโลก และมันจะเป็นยิ้มที่คุณจะไม่ได้เห็นมันผ่านยูจองแน่นอน ชีวิตของยูจองไม่เหลือความสดใสอีกต่อไป ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการเอาตัวรอด ถ้ายังจะโลกสวยตามหาความฝันต่อไป คุณตายแน่ๆ 

 

행복하고 싶어 

ผมอยากจะมีความสุขจัง

단지 그뿐이야

แค่นั้นแหละที่ผมต้องการ



     ยูจองขยับปลายเท้า แม้ว่าอีกคนจะยังมาทางเธอ แต่เธอเลือกที่จะเดินออกไป เสียงหวานๆของเด็กคนนั้นยังดังต่อเนื่อง 



노래가 내게 대체 얼마를

ผมไม่คิดมากหรอกว่าเพลง

벌어줄 건지 고민하지 않고

ว่าเพลงจะทำเงินให้ผมมากน้อยแค่ไหน



     จะเรียกว่าคงไม่ได้เพราะเราอายุเท่ากัน เธอรู้ได้อย่างไร ก็คงเป็นตราโรงเรียนที่ติดอยู่บนเสื้อสเวตเตอร์นั้นแหละ ทำไมไม่ทักล่ะ ก็ไม่ได้รู้จักเสียหน่อย อีกอย่างเรามันคนละชั้นกัน เข็มกลัดที่ติดอยู่บนเนคไทสีแดงเลือดหมูบอกให้เธอรู้ 



     ก็ไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงอะไรหรอก แต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนสวยมากๆคนหนึ่งเลยล่ะ 



     อา ชื่อคิมโดยอนสินะ



     "คิมโดยอน.."    

 

 





-ตัวเทา คือ อดีตนะคะ

- 3 หรือ โกซัม คือ นักเรียนมัธยมปลายปีที่3 หรือม.6 บ้านเรานี่แหละค่ะ55555 



-มาย้อนอดีตของสองเรากันหน่อยดีกว่า โดยอนเป็นคนเก็บกดนะคะ แต่จะปล่อยกับใครนั้นอีกเรื่อง555555 สำหรับเพลงที่โดยอนร้องคือ เพลง I Just Wanna Sing [ESBEE Feat. HANHAE] 

เพราะนะคะ ลองไปฟังกันได้







-ก็มาอัพเพราะเป็นวันเกิดใครบางคน ต้องขอบคุณเขานะคะ ไม่งั้นเราก็ดองยาวๆไป555555555

-เหมือนเดิมค่ะ ติดแท็กสักนิดดด 

#ฟิคทูคัท

 

-ขอบคุณที่อ่านนะคะ 


-รัก.

 

 
  CR.SQW
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #58 kkarioz_p (@kkarioz_p) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 16:00
    เป็นการลบล้างภาพลักษณ์ตัวละครเลยค่าาาาา แบดมากกกกกกก
    #58
    0
  2. #10 NUB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 12:35
    บอกเลยว่าเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ T___T

    ชอบแนวนี้มากค่ะชอบเมะท่ perfect แต่มีปมในใจ

    กับเคะแบดๆ ฮรือออ ดีต่อใจมาก

    รอตอนต่อไปนะคะ

    #10
    0
  3. #9 IAMphelamineP (@IAMphelamineP) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 16:09
    นี่คือการปฎิวัติคู่โดแด็งขนาดใหญ่กับความแบดของเปี๊ยก
    แต่ทำไมรู้สึกว่าเป็ดหล่อ เป็ดแมน เป็ดควรเป็นแฟนเรา //ผิด
    #9
    0
  4. #8 chaesis (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 13:58
    ฟิคนี้คือดีงามค่ะ ให้ความรู้สึกเหมือนupside down เราว่าสำหรับพล็อตเรื่องแบบนี้ไม่ได้จำเจไปเท่าไรนะคะ ถ้าเทียบกับโดแดงที่ผ่านๆมาเราว่ามันค่อนข้างแตกต่าง โดยอนจะไม่ได้เป็นพระรองคนดีขนาดนั้น ยูจองเองจะไม่ได้เป็นเจ้าเปี๊ยกเจี๊ยบจืดอีกต่อไป นับเป็นการปฏิวัติฟิคโดแดงเลยก็ว่าได้ //เว่อร์555555

    ในส่วนของการดำเนินเรื่องค่อนข้างลื่นไหล การใช้ภาษาที่ไม่ซับซ้อนเกินไปทำให้เข้าใจง่าย ยิ่งมีการย้อนอดีตยิ่งทำให้เข้าใจเรื่องราวมากขึ้น คาแรคเตอร์ของตัวละครก็ค่อนข้างดิบๆตรงๆ โดยเฉพาะการแบ่งพาร์ทให้ดำเนินเรื่องทำให้ได้เห็นความรู้สึกกับมุมมองของทั้งสองคน เนื้อเรื่องก็เลยน่าสนใจไปอีก ฟิคดีอะชอบบบบบบบบบบบ ;^;

    ขอบคุณนะคะสำหรับฟิคดีๆแบบนี้ อัพอาทิตละครั้งก็ยังดีค่ะ เห็นแก่รีดตาดำๆที่รออ่านอย่างใจจดจ่อ ปล.ขอบคุณเจ้าของวันเกิดด้วยนะคะที่ทำให้ไรทมาต่อฟิค ถถถถถถถถถถ
    #8
    0
  5. #7 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 13:54
    โถ่ น้องเซจองลูกแม่ กลายเป็นลุงประจำฟิคไปแล้ว กี่เรื่องๆก็ลุง นี่ไม่ใช่ลุงธรรมดา ลุงขี้เมาชนชั้นล่างของโรงเรียน /ใส่อย่างล้วนๆคือไรง่ะไรเตอร์ สองแง่สองง่ามแปลว่าตีความไปเรื่องเพศได้ สองจิตสองใจน่าจะตรงกับบริบทกว่า ขออนุญาตแนะนำด้วยความหวังดีไม่ว่ากันนะค้า กลับมาที่ฟิค ยูจองสนใจเค้าก่อนเหรอ จากอยู่กันคนละโลกเลยก็มาเจอกัน เค้าสวย เสียงเค้าก็เพราะด้วย เป็นพี่พี่ก็สนใจ แอร๊ยยยย จะติดตามความสัมพันธ์แปลกๆของพวกเค้าต่อไป ลุงอย่าเมามากนะ ขอมาแบบสภาพดีๆให้ได้สกรีม5555555
    #7
    0
  6. #6 Taenggie_leadkim (@twainidel) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 11:51
    เข้ามาขอบคุณด้วยคนนน
    ชอบคาแรคเตอร์มากอ่ะ ชอบเคะเท่ๆ พอๆกับเคะใสๆไร้ทางสู้5555555 สายเถื่อน
    รอติดตามนะก้ะ น่าร้าก
    #6
    0