[FIC] TWOCUT [DODAENG] [DOYEON X YOOJUNG]

ตอนที่ 3 : CHAPTER TWO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ส.ค. 60

 

- 2 -



     "มินกยองอา..." คงไม่ต้องบอกว่าใครเรียก คังเยบิน มีแต่หล่อนคนเดียวนั้นแหละ แต่จริงๆแล้วในเวลานี้ผู้หญิงขี้เหงาคนนี้คงไม่มีอยู่ข้างๆ ถ้าคังเยบินไม่เข้ามาในชีวิต 

 

     โรงเรียนมีกฎที่เข้มงวดอยู่พอสมควร ต้องรู้จักเยบินครั้งแรก เธอก็ได้ภาวนาให้ผลการเรียนของเยบินเกิน 60% ทีเถอะ และสิ่งที่เธอหวังก็เป็นจริง เพราะคะแนนของเยบินอยู่หกสิบพอดิบพอดี 

 

     อีกอย่าง เยบินเป็นพวกเด็กกิจกรรม ทำกิจกรรมเพื่อแลกคะแนนบางส่วน เพราะงั้นคังเยบินจัดอยู่ในกลุ่มคนชั้นบนอย่างสมบูรณ์

 

     "ย่าห์...ฉันแก่กว่าเธอนะ" คนอายุมากว่าติเบาๆ แต่ก็คงเหมือนเดิม จากที่ตอนแรกเรียกซะสุภาพเลยแท้ 'คุณมินกยอง' งี้ ทำไมตอนนี้มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยละ 

 

     "กยองอา.." เยบินออดอ้อนอย่างที่เคยทำ 

 

     "อ่า วันนี้จะมาบอกว่ากลับด้วยไม่ได้นะ" มินกยองขมวดคิ้วก่อนจะเปิดก๊อกนำ้ล้างหน้า เลื่อนมือไปรองนำ้เย็นๆที่ไหลออกมา ก่อนจะนกมือขึ้นให้หยดนำ้เหล่านั้นสัมผัสใบหน้าสวย 

 

     "ทำไมอะ"

 

     "มีซ้อม.."

 

     "ซ้อมอีกแล้วหรอ ใจตายสิ นี่มันมากเกินไปแล้ว" มินกยองเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กกว่าด้วยความห่วง เยบินดูออกและคนตัวเล็กก็ยิ้มรับความเป็นห่วงเป็นใยนั้นมาอย่างดี 

 

     "เอาน่า ผลลัพธ์ที่ได้ก็ถือว่าคุ้มนะ" เยบินชอบเวลาที่มินกยองล้างหน้าที่สุด เพราะเวลาหล่อนหน้าสดหรือแต่งหน้าอ่อนๆที่หนักเกินไปเป็นใบหน้าที่สวยที่สุด 

 

     บางทีบิ้นก็คิดนะ ว่าทำไมกยองถึงสวยขนาดนี้ 

     ยอมรับเลยว่านึกอิจฉาหยดน้ำที่เกาะอยู่บนหน้าสวยๆนั้น

 

     "เหรอ ไม่น่าเชื่อเลยอะ" มินกยองยักคิ้วอย่างกวนๆก่อนจะโดนเยบินฟาดลงที่แขนแรงๆ 

 

     "พูดมากน่า ถึงวันจริงแล้วจะตกใจ" เยบินชี่หน้าขู่คนพี่ด้วยสายตามั่นใจสุดๆจนมินกยองหลุดขำออกมา 

 

     "ฮ่าๆ ฮ่าา" 

 

     "นี่! อย่าขำเซ่!!" มินกยองยกมือลูบผมดำขลับของเยบินเขย่าแรงๆจนผมเสียทรงแล้วเจ้าเหล่ 

 

     "แล้วฉันจะรอดูนะ เยบินนา" 

 





 

     ฟิ้วว ปัง!!!! 

 

     มันคือเสียงที่มาจากโกดังเก็บของหลังโรงยิม 

 

     ถ้าเป็นไปได้คังเยบินก็ไม่อยากจะผ่านแถวนั้นสักเท่าไหร่ เสียงแบบนี้เธอได้ยินทุกวันเสียจนชินชากับมันไปแล้ว ไม่ต้องให้เดาก็คงเป็นการทะเลาะวิวาทของพวกนักเรียนเกรดต่ำ 

 

     แต่สิ่งที่แปลกก็คือ ร้อยวันพันปีเยบินไม่เคยได้ยินเสียงผู้หญิงเลย 

 

     ไม่ใช่ว่าไม่มีการทะเลาะของกลุ่มผู้หญิงแต่ส่วนใหญ่สถานที่ตรงนั้นเป็นพวกของ

คิมมินกยู เสียมากกว่า 

 

     เยบินเป็นเด็กขี้สงสัยแต่มันจะดีกว่านี้ถ้าห้องซ้อมของเด็กกิจกรรมไม่อยู่ข้างบนโรงยิม 

 

     ละสายตาจากกะดาษเนื้อเพลงที่เขียนขึ้นในงานโรงเรียนครั้งนี้ ท่องแรปที่ยังไม่คล่องแต่ต้องการเวลาซ้อมมากกว่านี้บวกกับเพลงเต้นที่ต้องซ้อมนั้นทำให้เยบินรู้สึกผิดถ้าไม่จดจ่อกับงานที่รับมอบหมาย 

 

     แต่คังเยบินก็ยังเป็นคังเยบินอยู่วันยังค่ำ 

 

     "ชียอนอา พี่ไปร้านค้านะ จะเอาอะไรไหม" 

 

     "อา ขอชาเย็นละกันค่ะ" เยบินพยักหน้ารับรู้ก่อนจะสังเกตได้ว่าทำไมชียอนถึงสั่งชาเย็นเพราะร้านค้าที่มีชาเย็นอยู่ใกล้ๆกับโกดังเก็บของพอดี ความอยากรู้อยากเห็นของเยบินแสดงชัดเจนอยู่บนใบหน้าเผยยิ้มรับเมื่อคนเด็กกว่าช่วยหาเหตุผล 

 

 

ชาเย็นกับนมกล้วย อืม ดูเข้ากันดีนะ 

 

 

     แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยไปนานแต่เยบินก็ยังไม่เข้าห้องอยู่ดี 

 

     เจาะนมกล้วยของโปรดแล้วงับหลอดเล็กๆดูดเอาน้ำสีเหลืองขึ้นมา เผยยิ้มอารมณ์ดีอีกครั้ง แล้วเท้าแขนตรงระเบียบชั้นสองของตึกดนตรี มองลงไปคือโกดังเก็บของเก่ามี่บัดนี้มีฉากแอคชั้นกันเล็กน้อย 

 

 

     "มึงกล้ามากนะที่มองหน้าลูกพี่กู" เด็กผู้หญิงตัวเล็กถูกเหวี่ยงกระแทกประตูเหล็กของโกดังเต็มแรง เสื้อฮูดสีดำถูกเด็กผู้ชายตัวใหญ่ในกลุ่มกระชากขึ้นจนตัวลอย 

 

     "..." เด็กคนนั้นยังคงมองด้วยสายตาเรียบเฉย และมันคงเป็นการหยามกันของนักเรียนเกรดต่ำพวกนั้น นมกล้วยลดเหลือเพียงครึ่งขวด เยบินยกปากเล็กออกจากหลอด มองพินิจดูคนตัวเล็กที่นอนกุมท้องอยู่อย่างสงสัย 

 

     วันนี้คิมมินกยูไม่ได้ลงมือแต่ อาการของเด็กคนนั้นคงสาหัสน่าดู ก็ดูสิ โดนผู้ชายสามสี่คนรุมกระทืบขนาดนั้น 

 

     ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้ชายจะทำร้ายผู้หญิง ทุกคนล้วนมีความเห็นแก่ตัวอยู่ในตัว ผู้ชายในโลกนี่ไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษทุกคน รวมถึงคนพวกนั้นด้วย จะให้มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยอะไรนั้น มีแต่ในหนังเท่านั้นแหละ 

 

     แต่สิ่งที่ทำให้เยบินแปลกใจคือ แม้จะโดนทำร้าย แต่ทำไมเด็กคนนั้นไม่ร้องออกมาเลยแม้แต่น้อย 

 

 

     "อือ...เข้มแข้งน่าดูเลยนะ" นั้นไม่ใช่เสียงของเยบินแต่เป็นเสียงของคนที่ใครๆก็รู้จักกันดี 

 

 

     "ว้า ประธานมาตรวจเองถึงที่เลยนะ" เยบินเอ่ยติดตลก เมื่อสังเกตเห็นว่าประธานนักเรียนของรุ่นนี่ สิ่งที่ต่างออกไปคือเธอเป็นแค่เด็กปีหนึ่ง 

 

 

อา เด็กปีหนึ่งประธานนักเรียน ไม่หยามกันเกินไปเหรอ

 

 

     เด็กปีสองหลายคนคงคิดแบบนั้น แต่ไม่ใช่กับคังเยบิน เยบินไม่ได้เจ้าคิดเจ้าแค้น แถมถ้าไม่ใช่เรื่องของเธอ เยบินจะพยายามไม่ยุ่งให้ตัวเองเสียหายเด็ดขาด 

 

     แต่จะเรียกว่าไม่ยุ่งเลยก็คงไม่ถูก อาจจะหยาบคายไปหน่อย แต่การกระทำของเธอควรจะเรียกว่า 'เสือกเงียบๆ' อย่างนั้นน่าถูกกว่า 

 

     นมรสกล้วยสีเหลืองลดลงเรื่อยๆและหยุดลงที่ก้นขวด ยกปากออกจากหลอดเล็กๆพลางครางในลำคอเบาๆ 

 

 

     "หื้ม?" เยบินเลิกคิ้วเมื่อเห็นเด็กคนนั้นค่อยๆยืนขึ้น ไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดแต่อย่างได้ แต่กลับหัวเราะออกมาง่ายๆอย่างกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ 

 

     ซองบุหรี่ถูกนำออกมาพร้อมกับไฟแช็ก ม้วนบุหรี่ถูกคาบที่กลีบปากและแล้วประกายไฟก็ปรากฏขึ้น มอดไหม้ม้วนกระดาษสีขาวช้าๆ

 

     ควันเทารวมตัวกันและวนเวียนอยู่รอบเด็กคนนั้น เธอเผยยิ้มเมื่อม้วนบุหรี่เหลือเพียงครึ่งเดียวปล่อยมันสู่พื้นคอนกรีต เท้างานเขี่ยเบาๆเพื่อให้ความร้อนดับลง แล้วเดินออกไป 

 

 

     "เป็นคนที่น่าสนใจคนหนึ่งเลยนะคะ" จอนโซมีเอ่ยเบาๆก่อนจะยกแขนที่เท้ากับที่กั้นระเบียงขึ้น ประธานนักเรียนเผยยิ้มสดใสแต่ดวงตากลมโตยังคงจ้องอยู่ที่คนถูกกระทำเมื่อครู่นี่ 

 

 

     "ดูท่าจะติดบุหรี่เสียด้วย" เยบินแสดงความคิดเห็นแล้วเดินเข้าห้องซ้อมไป เหลือเพียงโซมีที่ยังไม่หยุดยิ้มมองตามเด็กน้อยที่เดินกระเผลกไปจนลับตา เคาะนิ้วกับราวระเบียงสองสามเชิงให้ความคิด 

 

 

     "ปี2 ห้องA นักเรียนเกรดต่ำ ชเว ยูจอง.." โซมีพูดเบาเป็นการทวนกับตัวเอง ก่อนจะหยิบข้อมูลที่ว่างเปล่าของที่คนดังกล่าวขึ้นมา ที่ว่ามันว่างเปล่าเพราะนอกจากชื่อเสียงเรียงนามกับที่อยู่แล้วก็ไม่มีข้อมูลใดปรากฏให้เห็นอีกเลย 

 

 

รู้ไหมทำไมผู้คนถึงชอบความรุนแรง? เพราะมันรู้สึกดีไงล่ะ มนุษย์เห็นความรุนแรงเป็นความสะใจ 

แต่ถ้าตัดความสะใจออก ก็เป็นแค่การกระทำกลวงๆ 

 

 

     เพราะมีรายงานมาว่าเจอนักเรียนหญิงสูบบุหรี่ในโรงเรียน เห็นท่าจะจริง โซมีได้แต่คิดว่าจะจัดการกับคนคนนั้นยังไงดี 

 

ผู้คนมักจะเมินเฉยต่อมันเสมอ เพราะคิดแต่ว่า 'มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉัน

เช่นเดียวกับโซมี 

 

 

     "เอาไว้ก่อนละกัน" เพราะเห็นว่าไม่ได้ผิดร้ายแรงอะไร และคณะกรรมการนักเรียนก็ไม่ได้วางขนาดนั้น ไหนจะงานโรงเรียนที่ใกล้จะถึงอีก โซมีแค่ทำหน้าที่ตรวจตราโรงเรียนตอนเย็นอย่างที่เคยทำเท่านั้น 

 

 


 

 

     คุณจำสิ่งที่มินกยองพูดกับเยบินได้ไหม 

 

     'เหรอ ไม่น่าเชื่อเลยอะ'

 

     เอาละ มินกยองอยากจะถอนคำพูดของตัวเองในตอนเสียจริง เพราะในสายของมินกยองเยบินเป็นเด็กน้อยขี้อ้อนทำนั้น 

 

     เพลงเรือเต่าที่ถูกแต่งเนื้อเพลงใหม่ ถ้อยคำหยามคายและเสียดสีผู้คน เชื่อสิว่าใครหลายๆคนคงหน้าชาถ้าได้ยินมัน 

 

     การซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้ายก่อนจะแสดงจริงพรุ่งนี้ ทำให้มินกยองในหลายๆอย่างของเยบิน

 

 

     "อ้าว มาดูก่อนทำไมอ่ะ ไม่สนุกเลยอ่ะ" เยบินงอแงใส่ อย่างที่เคยทำ แต่เหมือนว่ามินกยองจะไม่ได้สติพอ 

 

     "คังเยบิน...สุดยอด!!!" พอได้สติดวงตาก็จับจ้องที่ใบกลมๆตรงหน้าทันที มือเรียวจีบไหล่ทั้งสองเขย่าไปมาสองสามครั้งก่อนจะตะโกนออกมา 

 

     "จะตะโกนทำไมเนี่ย.." เยบินหลุดหัวเราะให้คนเป็นพี่ เผยยิ้มสดใสอีกครั้งเมื่อเธอได้รางวัล การถูกหอมแก้มเป็นเรื่องธรรมดาของเราเสียแล้ว แม้ว่าจะเขินหน้าดำหน้าแดงทุกครั้งที่ถูกกระทำก็ตาม 

 

     "อ้ะ โดยอนอา พี่ฝากนี่ไปให้นายองหน่อยสิ" หลังจากฟัดแก้มคนตัวเล็กกว่าจนพอใจแล้ว ก็หลังไปเห็นรุ่นน้องคนสนิทพอดี เรามีรุ่นน้องไว้ทำอะไรคะ? ไว้ใช้งานไงค่ะ! 

 

     "อา อีกแล้วนะออนนี่ หัดเดินไปเองมั้งสิคะ" บ่นอุบอิบแต่ก็ยอมไปอยู่ดี 

 

 


 

 

     "อา จริงๆเลย สู้ได้ก็สู้กลับไปสิ" คุณลุงในร่างผู้หญิงคนหนึ่งกล่าวไว้ พลางติดพลาสเตอร์ลงกับจุดที่เป็นแผล หลังจากเกิดการทะเลาะวิวาท? อา เรียกว่าอย่างนั้นคงไม่ถูก ทำร้ายร่างกาย? ใช่มันคือการทำร้ายร่างกาย แต่จะให้ไปบอกคุณครูหรือทำอะไรอย่างนั้นก็อย่าหวังจะได้เรื่องอะไร นักเรียนเกรดต่ำเป็นแบบนี้เสมอ ความเท่าเทียมพวกเธอไม่เคยได้สัมผัสมันหรอก 

 

 

     "เดี๋ยวนะ นี่แกจะปล่อยไหวแบบนี้เหรอ" เซจองขมวดคิ้วเพราะตลอดที่รู้จักกันมา ยูจองไม่ใช่คนปล่อยอะไรไปง่ายๆ อีกอย่างหล่อนเป็นคนแค้นฝั่งหุ่นมากเพียงแต่ไม่แสดงออกเท่านั้น 

 

 

     "บ้า แกรู้จักฉันมากี่ปีแล้ว..โอ้ยย เบาๆดิ" ยูจองเผลอร้องเสียงหลงเมื่อคนเป็นพี่ใช้สำลีใส่ยาแดงกดหลักๆที่ปากแผล มองค้อนใส่อย่างงอนๆก่อนจะถกเสื้อนักเรียนขึ้นแล้วหันหลังให้เซจอง ภายใต้เสื้อสีขาวรอยแผลที่ยังคงมรโลหิตไหลออกมาจนบางทีก็ซึมซับเข้ากับผ้าฝ้ายสีขาวจนกลายเป็นจุดแดงๆ เซจองเห็นดังนั้นก็นึกเสียดายผิวขาวเนียนของอีกคน บรรจงซับเลือดสีแดงให้ซึมเข้าไปในสำลีสีขาวแช่อยู่อย่างนั้นก่อนจะหยิบน้ำเกลือขึ้นมาล้างแผล

 

     อ่า..ยูจองครางเล็กน้อย กัดปากด้วยความรู้สึกบางอย่าง

 

     โอ้ย ตอแหล แค่นี้แกไม่เจ็บหรอกเซจองพูดติดตลกก่อนจะหยิบผ้าก๊อซขึ้นมาพับมันเป็นสี่เหลี่ยมแล้วแปะมันไว้แล้วฉีกเทปสำหรับติดผ้าก๊อซค่อยแปะมันอย่างเบามือ

 

 

ยูจองว่าเซจองออนนี่เป็นคนที่มือเบาที่สุดในโลกแล้วล่ะ

 

 

     เสร็จยังอะ?”

 

     เสร็จแล้วๆ

 

     แล้วจะไปไหนต่อรึเปล่า ฉันต้องกลับแล้วนะ วันนี้ต้องไปทำงานว่าแล้วก็เก็บอุปกรณ์การแพทย์ที่พกติดตัวตลอดเวลา

 

     อา ไปเถอะ ยัดเสื้อนักเรียนเข้าไปในกระโปรงก่อนจะหยิบเสื้อฮูดสีดำขึ้นมาสวมทับ

 

     แล้วแกจะไปไหนเซจองถามอีกครั้งเมื่อรุ่นน้องตัวน้อยลุกขึ้นและเดินไปทางที่จอดจักรยาน สิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของยูจองตะปูหนึ่งดอก ยูจองเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์พลางให้เซจองนึกถึงคำพูดที่หล่อนเคยพูดก่อนหน้านี้

 

     วันนี้พวกมินกยูเอาจักรยานมาล่ะแหม่ ไอ้แสบร้ายนักนะเรา

 

     เจาะยางเล่นน่ะ

 

 


 

 

     เฮ้อ ใช้อยู่ได้ ตัวเองเป็นพี่ซะเปล่า มัวแต่จู๋จี๋กับผัวเด็กอยู่นั้นแหละ โอ้ย หมั่นไส้เว้ยย” ว่าแล้วก็เบะปากใส่ครั้งหนึ่งก่อนจะเดินออกมา เพราะโดนใช้บ่อยจนชินทว่าโดยอนยังคงบ่นต่อไป มองสมุดคณิตศาสตร์ในมือก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวๆ เดินต่อไปเรื่อยๆตลอดทางยาวที่เชื่อมระหว่างตึกเรียนกับหอประชุมที่มีงานโรงเรียนครั้งใหญ่ แต่ก็สะดุดตากับคนตัวเล็กที่นั่งเป็นก้อนเล็กๆอยู่ตรงที่จอดจักรยาน

 

     โดยอนเป็นคนมีความรับผิดชอบ ถ้าได้รับงานแม้ว่ามันจะเล็กน้อยก็ตาม โดยอนจะตั้งใจและมุ่งมั่นที่จะทำมันโดยไม่มีใครที่จะสามารถดึงความสนใจโดยอนได้อีก

 


เว้นแต่ ชเว ยูจอง

 


     แม้ว่าจะไม่เคยคุยกันจริงจังสักครั้ง แม้ว่าคิมโดยอนจะนิยามความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ไม่ได้




แต่ชเวยูจองคือคนเดียวที่ทำให้คิมโดยอนหยุดทุกการกระทำในตอนนี้

และเลือกที่จะเดินเข้าไปหา

 

 

     เอ่อ ขอโทษนะ...ปลายรองหนังหยุดตรงหน้ายูจองทำให้ต้องเงยหน้ามองอีกฝ่าย หรี่ตาลงแม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะเล็กอยู่แล้วก็ตาม เธอค้นพบผู้หญิงที่สวยมากๆคนหนึ่งมายืนตรงหน้าบวกกับน้ำเสียงที่คุ้นเคยแปลกๆ




ทั้งๆที่เราไม่ได้รู้จักกัน

 

 

     ชเว ยูจอง ใช่ไหม?”

 

 



- ตอนนี้เป็นอดีตทั้งหมดเลยค่ะ
- เขาจะคุยกันแล้วค่ะ เนื่องจากเฉียดกันไปเฉียดกันมาอยู่นั้นแหละ 
เรารำคาญค่ะ555555555 คุยกันสักทีเซ่!!
- หมั่นไส้พี่กยองและผัวเด็กของเขาเบาๆ เบะปากรัว
- เราอยากจับตามองโซมีไว้นะคะ555555
- พอ ง่วง นอนได้แล้วค่ะ ดึกแล้ว

-เหมือนเดิมค่ะ ติดแท็กสักนิดดด 

#ฟิคทูคัท

 

-ขอบคุณที่อ่านนะคะ 


-รัก.

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #18 Taenggie_leadkim (@twainidel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 18:24
    เฉียดไปเฉียดมาให้ลุ้นอยู่เรื่อยเลยนะคะ55555555 ลุ้นนั่งไม่ได้แล้ว ฮื้อ ยิ่งอ่านยิ่งตอกย้ำความต่างชั้น ถ้าฟิคนี้ย้อนอดีตไปสักร้อยปี อาจต้องเรียกนายหญิงแม่โดยอน กับนางทาสแล้ว อะไรจะตอกย้ำวรรณะปานนั้น 555555ในส้วนของบิ้นกยองนั้น งืมงืม ก็ไม่อะไรก็แก ถึงจะเมนพวกแก ชอบพวกแกแต่ก็แบบ งืม เห้อ พูดอะไรไม่ออกค่ะ55555555 น่ารักก เป็นฟิคที่เท่ดีอ่ะ รออ่านต่อนะคะ
    #18
    0
  2. #17 BTkty (@BTkty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 22:18
    จืดแบดมากกกก กยองและผัวเด็กของเธอ555555 //โซมีทำไมคะไรท์55555 ลุ้นให้คู่กะเซจอง55555
    #17
    0
  3. #16 chaesis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 12:13
    'เด็กเกรดต่ำกับคนชั้นบน' จะอ่านเจอประโยคนี้กี่รอบก็ยังรู้สึกถูกแบ่งชนชั้นแบบชัดเจนทุกรอบ โดแดงนี่มันโดแดงจจ -.- /ตัดภาพไปที่บิ้นกยอง

    ในขณะที่คู่หลักดิ้นรนจะคุยกันแทบตายบิ้นกยองก็แย่งซีนไปอย่างง่ายดาย บิ้นกยองก็ยังเป็นบิ้นกยอง เป็นความสดใสเดียวในฟิคโดแดง รักนะแต่เบะปากมองบนเซม -____-

    แต่ยังไงชเวยูจองโหมดแบดเกิร์ลก็ยังคงเป็นคาแรคเตอร์ที่น่าสนใจอยู่ดี บวกกับคิมโดยอนผู้ที่ถูกจัดให้อยู่ในตัวท็อปของคนชั้นบนแบบนี้ยิ่งน่าสนใจไปใหญ่ เรารอพวกนายอยู่นะโดแดง .___.

    สวัสดีค่ะท่านประธานนักเรียนจอนโซมี เจอกันจนได้นะคะ เจอกันทุกเรื่องเลยนะคะ จะกี่เรื่องก็ยังมาเป็นโซโดแดงเหมือนเดิมเลยนะคะ มาม่าอีกมั้ยล่ะงานนี้ เป็นแค่เด็กปีหนึ่งแท้ๆแต่ดันเป็นผู้คุมเกมสุดๆมาเหนือมาวิน ท่านประธานสนใจไปจัดการเด็กเกรดต่ำคิมเซจองอีกคนมั้ยคะรายนั้นดูจะน่าสนใจกว่าชเวยูจองอีกนะคะ //ยุให้เลยละกัน555555

    ตัวละครเริ่มโผล่กันมาแล้วน่าสนใจสุดๆ ตอนแรกคิดว่าคิดว่าจะเป็นรรญล้วนซะอีก นี่เล่นจืดกันตั้งแต่แชปแรกๆแบบนี้แชปหลังๆจืดคงไม่เหลือสภาพละมั้ง ถถถถถถถ ยังไงก็จะรอติดตามนะคะ ไรทไฟทติ้ง
    #16
    1
    • #16-1 BTkty (@BTkty) (จากตอนที่ 3)
      2 มิถุนายน 2559 / 22:15
      จืดแบดมากกกก กยองและผัวเด็กของเธอ555555 // โซมีทำไมคะไรท์55555 ลุ้นให้คู่กะเซจอง55555
      #16-1
  4. #15 NnEkpt (@nnekpt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 17:54
    อัพแล้ววววววววว
    #15
    0
  5. #14 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 00:16
    ดิบเถื่อนดีค่ะ แต่ก็เจ็บแทน หนูเป็นคนนะลูกไม่ใช่กระสอบทราย ยูจองงง
    โซมีถูกใจพี่เค้าเหรอ เซจองนี่ยังลุงและโสดต่อไปใช่ไหม ลุงออกจะน่ารักก
    ตอนนี้มีบิ้นกยองเพื่มเข้ามา คู่นี้นี่มันน้ำตาลจริงๆ เรื่องไหนๆก็มาเพื่อหวาน
    ยืนดูเฉยเลยนะบิ้น ตัวเองจะโดนบ้างมั้ยนิ แต่พี่กยองคงดูแลของเค้าดี
    เหมือนพาร์ทอดีตยังไม่จบใช่มั้ยคะ เพิ่งจะเฉียดมาเจอกัน
    รอลุ้นต่อไปนะคะ ไรเตอร์สู้ๆ
    #14
    0