Are You Understand ? เข้าใจรึยังว่าชั้นรักนาย(kihae hanhyuk)

ตอนที่ 28 : Chapter 22 : งานเลี้ยงสังสรรค์//NC Hanhyuk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 เม.ย. 55









การแข่งขันทั้งหมดได้จบลงไปแล้วอย่างสวยงาม  ซีวอนสละสิทธิ์ไปเนื่องจากอาการไม่เข้าใจตัวเอง(ได้ข่าวว่าคนเขียนนี่แหละที่ไม่เข้าใจตัวเอง)ซะอย่างนั้น  ก็คนมันไม่มีอารมณ์สู้ทำไงได้ว้า  (พักนี้วอนนี่แปลกๆหรือคนเขียนแปลก?)

 

โอนยู อีทึก และเฮนรี่ สามคนสุดท้ายที่จะต้องมาแข่งกัน รอบนี้เลยจัดให้รุมกันไปเลยอย่างเถื่อนๆ  น้องเล็กเบบี๋เฮนรี่กับเต้าหู้อ่อนโอนยูมีหรือจะสู้นางฟ้าทึกกี้ของเราได้  นางฟ้าตาสวยก็ชนะกันไปตามระเบียยบล่ะทีนี้  ให้มันได้อย่างนี้สิ(เออ ให้มันได้อย่างนี้สิอิไรเตอร์)

 

จบจากการแข่งขันมันก็มักจะมีงานเลี้ยงกันเสมอ  โรงเรียนนี้เขาก็มีเหมือนกันนะ  แต่มันแตกต่างกันออกไปก็ตรงที่

 

“ฉลองบ้าอะไรกันตรงนี้เนี่ย  เสียวนะอยากจะบอก”

 

“น่าสนุกดีออก  กลางอากาศเลยอิอิ”

 

“นี่มันอะไรกัน  เรือเหาะรึไง ชั้นไม่ใช่ลูฟี่วันพีซนะ”

 

สามลีบ่นกระปอดกระแปดไปตามสบาย  ถึงแม้ปากจะบอกว่าน่ากลัวบ้างอะไรไปบ้าง  แต่นัยน์ตากลับไม่ได้บ่งบอกอย่างนั้นเลยซักนิด  สนุกก็บอกมาเถอะสามลีเอ๊ย แอ๊บไว้ก็ไม่เป็นประโยชน์อะไร

 

การเฉลิมฉลองเริ่มต้นที่นี่  ที่แห่งนี้  เรือเหาะอย่างที่ฮยอกแจว่านั่นเอง  โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเวทย์มนต์  จะให้มันธรรมดาอย่างรงเรียนปกติทั่วไปได้ไงกันล่ะ  ผู้เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด  หรือก็คือนักเรียนทั้งโรงเรียนนนั่นเอง  จะได้ร่วมสังสรรค์กันหลังจากไม่ได้พักมาเป็นเวลานาน

 

ผู้ชนะการแข่งขันจะได้รับสิทธ์การเป็นคิงในวันนี้  แน่นอนว่าคิงจะสามารถทำอะไรก็ได้ตามต้องการ  แม้จะสั่งให้ใครยอมพลีชีพเพื่อตนเองก็ย่อมได้  แต่เชื่อเถอะว่า  ว่าที่คิงในวันนี้ไม่มทางทำแน่

 

เมื่อนักเรียนทุกคนมากันพร้อมแล้ว  อาจารย์ใหญ่จึงก้าวออกมายังฟลอเต้นรำกลางงานหรือก็ท้องเรือนั่นเอง  น้ำเสียงกังวานดังขึ้นอย่างน่าเกรงขาม

 

“ยินดี  ครูยินดีจริงๆที่การแข่งขันได้จบไปแล้วพร้อมกับได้ผู้ชนะคนใหม่ของเรา คืนวันนี้เป็นการดื่มเฉลิมฉลองแด่นักเรียนผู้กล้าทุกคน  ขอให้สนุกกับงานวันนี้นะ”เมื่อพูดจบอาจารย์ก็เดินออกไปด้วยรอยยิ้มปรี่  แต่ใบหน้าเหี่ยวย่นกระตุกเหมือนนึกอะไรได้จึงเดินกลับมาใหม่อีกครั้ง

 

 

“จริงสิ  ครูลืมบอกกับพวกเธอไปว่า  วันพรุ่งนี้เป็นวันพิเศษที่ทางเวลาของโลกมนุษย์นั้นเป็นวันที่แสนน่ายินดี  ทางโรงเรียนอนุญาตให้กลับไปเยี่ยมบ้านกันได้  แล้วจงกลับมาที่นี่ในอีกสามวันถัดไป  เข้าใจตรงกันนะ โฮ่ๆ”

 

 

จบคำประกาศก็เรียกเสียงฮือฮาจากนักเรียนได้เป็นอย่างดี  นี่น่ะมันเรื่องน่ายินดีที่สุดในชีวิตการเป็นนักเรียนเลยนะ  วันหยุด  วันหยุดที่นานๆครั้งจะได้มีกับเขาซักที  สมองของแต่ละคนทำการคำนวณเอาไว้แล้วว่าจะจัดการกับกระเป๋าเดินทางของตัวเองอย่างไรในวันพรุ่งนี้

 

“จะกลับกันยังไงล่ะทีนี้”ดงเฮออกปากถามเพื่อนรักทั้งสอง

 

“เรามายังไง เราก็ไปมันอย่างนั้นแหละ”ฮยอกแจตอบอย่างไม่ยี่หระ

 

“ใช่ จะกังวลอะไรเรามีพี่ฮันคยองที่รักของใครก็ไม่รู้อยู่นี่นา”ซองมินกระเซ้า

 

“ที่พูดนั่นก็ถูกนะซองมิน  แต่ที่รักของใครก็ไม่รู้ที่เป็นหัวหน้าหอ solitarily คงจะเหงาแน่ๆเพราะไม่ได้กลับไปกับนายด้วย”ฮยอกแจกระเซ้ากลับบ้าง

 

“พอเลยพอ  นี่หยอกกันเล่นหรือจะชวนกันทะเลาะเนี่ย”เป้นฝ่ายดงเฮที่ห้ามปรามออกมา  แต่บทไก่กับกระต่ายจะแซวกันล่ะก็  คงไม่มีทางหยุดแค่นี้แน่

 

“แล้วคิบอมมี่ของนายล่ะ  จะไปกับนายด้วยหรือเปล่าดงเฮ”สองเสียงถามพร้อมกัน

 

“ทำไมต้องคิบอมมี่ของชั้นด้วย”

 

“ก็เพราะเค้าเป็นของนาย”สองเสียงยังคงพร้อมเพรียง

 

“ไม่มีใครเป็นของชั้นโอเค๊  เราไปหาอะไรยัดปากพวกนายดีกว่า  รู้สึกคืนนี้พูดมากกันจัง”

 

“ก็ดีนะ”คราวนี้เป็นซองมินที่โพล่งออกมา  กระต่ายอวบมีหรือจะพลาดเรื่องของกิน  งานนี้ไม่มีพลาด  อย่างน้อยๆก็ขอฉลองก่อนกลับบ้านหน่อยก็ยังดี

 

ร่างเล็กสามร่างเดินมุ่งหน้าไปยังที่หมายที่วางเอาไว้  โต๊ะบุพเฟ่ต์ขนาดใหญ่ที่มีอาหารหลายประเภทให้เลือกสรรอย่างจุใจ  เรียกได้ว่ากินจนท้องแตกก็ไม่มีใครว่าล่ะงานนี้  สายตาแวววับของซองมินเปล่งประกายขึ้นมาอย่างน่ารัก  ราวกับเด็กเล่นๆได้อะไรอย่างต้องการ

 

“อ้วนขนาดนี้ยังจะกินเข้าไปอีกเหรอ”เสียงทุ้มนุ่มกระซิบถาม

 

“ไม่ต้องยุ่ง  เรื่องของชั้น  ชั้นจะอ้วนก็ปล่อยชั้นสินายเกี่ยวอะไรด้วยคยูฮยอน”

 

“เกี่ยวสิ”

 

“ไปไกลๆเลยป่ะ”ชิ มาว่าเขาอ้วนนะ

 

“ถ้านายกินมากอย่างนี้ชั้นคงเลี้ยงนายไม่ไหวหรอก”คยูฮยอนพูดอย่างเหนื่อยใจพลางชี้ไปที่จานอาหารของซองมินที่มันพูนขึ้นมาไม่หยุด  และไม่มีท่าทีว่าจะหยุดด้วย

 

“...”ปากเรียวไม่พูดโต้ตอบแต่กลับตักอาหารไม่หยุด

 

“ตักขนาดนั้นจะกินไหวเหรอ”

 

“ไม่ไหว”

 

“แล้วจะตักมาทำไม”

 

“ไอ้ที่ตักเยอะๆเนี่ย...”

 

“...”

 

“จะให้นายกิน!!

 

 

 

 

 

 

“ผมตักให้มั้ย”

 

“อ๊ะ! คุณซีวอน”

 

“แค่ซีวอนเถอะครับฮยอกแจ”

 

“ก็ได้ฮะซีวอน  ไม่ไปเต้นรำเหรอ”

 

“ก็ว่าจะชวนคนแถวนี้ไปน่ะครับ  แต่ไม่เอาดีกว่า”ซีวอนพูดพลางเหลือบไปที่รองหัวหน้าหอของตนที่ตอนนี้คุยกับใครอีกคนที่ฮยอกแจมองแล้วต้องขัดใจ

 

“งั้นไปเต้นกับผมมั้ยฮะ  แต่ผมเต้นรำไม่ค่อยเก่งหรอกนะแต่ถ้าสตรีทแดนซ์ล่ะก็ไม่แน่”ฮยอกแจบอกขำๆ

 

“ได้แบบนั้นก็ดีเลยครับ”ซีวอนพูดพร้อมก้มลงคุกเข่าต่อหน้าของฮยอกแจ   มือหนายื่นออกมาขอมือบางให้ไปกับตน  ร่างเล็กส่งมือให้อย่างรวดเร็ว

 

“ไปกันเถอะครับ”

 

“อื้อ”

 

ร่างเล็กและร่างสูงเต้นคู่กันอยู่ซักพัก  ใครบางคนที่กำลังคุยกันอยู่ก็ต้องชะงักกึก  ฮีชอลหรี่ตาลงอย่างไม่พอใจที่ซีวอนไปชวนคนอื่นแถมเป็นคนที่แข่งกับเขาเสียด้วยเต้นรำ  นี่มันคือการหักหน้าเขาชัดๆ  ชเว ซีวอน  คิดว่าตัวเองแน่มากนักหรือไง

 

แตกต่างกับฮันคยองที่มองอย่างแสนจะเฉยชา  สายตามองไปที่ฮยอกแจอย่างไร้ความหมาย  รอยยิ้มที่ร่างบางส่งให้ซีวอนนั้นหวานอย่างที่เขาก็เคยได้รับมา  แต่นี่ฮยอกแจกลับมอบมันให้คนอื่น  ที่ไม่ใช่เขาคนเดียว

 

คนสองคนที่ไม่พอใจในการกระทำนั้นไม่รู้เลยว่าแผนที่คิดกันโดยไม่ได้นัดหมายของซีวอนและฮยอกแจนั้นมันจะสำเร็จอย่างสวยงามอะไรกันขนาดนี้  สองคนหลงกลอย่างไม่ต้องสงสัย

 

“ผมว่าสองคนนั้นกำลังมองเราอยู่”ซีวอนกระชิบบอกข้างหูฮยอกแจ  สายตาของฮันคยองยิ่งกระตุกขึ้นเป็นสองเท่า

 

“ช่างเขาสิ  จะมองก็มองไปเถอะ”

 

“อย่างนี้ก็จบได้สวยไปเลย”

 

“หา? ฮ่าๆ  เหมือนคุณกำลังมีแผน”ฮยอกแจหัวเราะตอบ

 

“คุณก็แอบมีอยู่ในใจใช่มั้ยล่ะ”

 

“...ไม่รู้สิ ฮิๆ”

 

 

 

 

 

 

 

“นายจะทำอะไร”

 

“ก็ตักอาหารให้ดงเฮไงครับ”

 

“ชั้นมีมือตักเองได้ ขอบใจ”

 

“ผมอยากทำให้”

 

“ชั้นไม่กินปู”ดงเฮบอกพลางมองมือที่คิบอมกำลังคีบเนื้อปูมายังจานของตัวเอง

 

“ปูดีต่อร่างกายนะครับ  กินเถอะๆ”คิบอมไม่ฟังเพราะคิดว่าดงเฮคงต้องการที่จะขัดเขาเฉยๆ

 

“อยากให้ชั้นตายรึไง  ตักมันมาทำไม  ชั้นแพ้ปู”ดงเฮอารมณ์เสียตอบ

 

“ก็ไม่บอกแต่แรก”

 

“...”

 

“งั้นเอาอันนี้  เนื้อหมักซอส อร่อยนะ”คิบอมพยายามแก้ตัวอีกครั้งกับอาหารที่ตนเองคิดว่าคนหน้าหวานน่าจะชอบ

 

“ชั้นไม่กินเนื้อ”

 

!

 

“ถ้าจะเอาใจแต่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชั้นซักอย่างก็พอเถอะ  มันทำให้นายดูแย่นะคิบอม”ดงเฮพูดอารมณ์เสีย  คิบอมไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยจริงๆ

 

“...งั้นคุณบอกมาสิว่าชอบทานอะไร”

 

“ของแบบนี้นายน่าจะสังเกตดูเอาเอง  ไม่ต้องให้คนอื่นมาบอกหรอก”

 

“...แล้วถ้าไม่พูดจะรู้ได้ไง  ปากคือสิ่งที่พระเจ้าสร้างมาให้มนุษย์ได้ใช้สื่อสารความรู้สึกและอารมณ์ต่อกันนะครับ”

 

“แต่การใส่ใจโดยที่ไม่ต้องพูดคือสิ่งที่พระเจ้าประทานมาพร้อมหัวใจของมนุษย์!”ดงเฮวางจานลงเสียงดังแล้วเดินออกไป  ทิ้งให้คิบอมต้องยืนงงกับการกระทำของคนตัวเล็ก  วันนี้ดงเฮเป็นอะไรกันนะ?

 

ร่างบางเดินออกไปโดยไม่แคร์สายตาของคิบอมเลยว่าเกิดอาการงงปนอึ้งขนาดไหน  ก็จะไม่ให้ดกระได้ยังไงกัน  คิบอมไม่เคยรู้เลยเหรอว่าถ้าเกิดพรุ่งนี้เขากลับบ้าน  มันจะต้องมีอะไรเกิดขึ้น

 

“คิบอมบ้า”

 

ถ้าเขาได้กลับไปยังที่ๆเคยจากมา  ก็หมายความว่าเขาต้องกลับไปหาลุงที่อเมริกาน่ะสิ  คิบอมไม่เคยรู้เลยว่าเขามาจากไหน  คิดอะไร ทำอะไรอยู่  มีแต่คอยมากวนอยู่ข้างๆให้เขารำคาญใจก็เท่านั้น  หากพรุ่งนี้เขากลับไป

 

....ดงเฮก็จะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก

 

 

 

 

เมื่อเพลงเต้นรำหยุดลง   ซีวอนจึงแยกจากฮยอกแจไปทำหน้าที่ของตัวเอง   ร่างบางจึงเดินไปรอบๆเพื่อหาเพื่อนทั้งสองของตัวเอง  แต่พอเดินมาถึงหน้าห้องน้ำกลับต้องพบใครบางคนที่ไม่ต้องการจะเห็นหน้าในตอนนี้

 

“ดูมีความสุขจังนะ”

 

“...อะไร”

 

“ไปเต้นกับมัน  ยิ้มแบบนั้นให้มัน  หัวเราะต่อกระซิกกัน”

 

“...พี่พูดอะไร  ซีวอนน่ะเหรอ”

 

“ทำแบบนั้นทำไม  อยากให้พี่หึงเหรอ”เสียงกร้าวเริ่มใส่อารมณ์

 

“ไม่เลยซักนิด  ผมไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้น”ทั้งสองคนเริ่มใช้อารมณ์สนทนากันอย่างมีอารมณ์โกรธ

 

“คิดดีแล้วใช่มั้ยที่ทำแบบนั้น  ที่พูดออกมาแบบนั้น  อยากไปกับมันนักใช่มั้ย”

 

“พี่พอเถอะ  เราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว”จุดประสงค์ที่ร่างบางอยากให้เป็นคือให้ฮันคยองมาตามง้อเขาที่ตัวเองไปคุยกับคนอื่น  แต่นี่อะไร  มันไม่ใช่แล้วฮันคยองใช้แต่อารมณ์

 

“ไม่หยุด  อยากนักใช่มั้ย  ได้! เดี๋ยวพี่จะทำให้นายได้รู้ว่าผลของการกระทำไร้สาระงี่เง่าแบบนั้นมันจะเป็นยังไง”ฮันคยองพูดพร้อมกระชากให้ฮยอกแจเข้ามาหาอกแกร่งของตัวเองอย่างโกรธเคือง

 

แขนแกร่งอุ้มฮยอกแจที่ดิ้นเร่าๆอยู่ในอ้อมกอดของตนเอง  ในเรือแห่งนี้มีห้องให้นักเรียนได้พักผ่อนอยู่บ้างบางห้อง  และนั่นคือที่ๆฮันคยองจะพาฮยอกแจไปหาผลของการกระทำ

 

ฮันคยองเปิดประตูห้องเสียงดัง  มือหนาเอื้อมมากดล็อคห้องอย่างมีอารมณ์  แขนแกร่งวางร่างบางลงกระแทกกับเตียงอย่างไม่ใยดี  เมื่อหลังสัมผัสกับผ้าปูนุ่มฮยอกแจจึงเขยิบหนีฮันคยองที่ตอนนี้น่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

 

“พี่จะทำอะไร”

 

 

ตัดฉับ เซ็นเซอร์กันนิดนึงกลัวโดนแบน
ไปที่ตอนที่ 30 เลย ลิ้งค์เอ็นซีอยู่ในนั้นค่ะ

 

 

 

 

รุ่งเช้า ณ หอ haughty


“ฮยอกแจ  หายไปไหนมาทั้งคืน”ซองมินเอ่ยถามเพื่อนที่ถูกฮันคยองประคองเดินเข้ามายังในห้อง

 

“เอ่อ..”

 

“แล้วทำไมพี่ฮันคยองต้องประคองด้วย  พี่ทำร้ายฮยอกแจเหรอ”ดงเฮเอ่ยถามบ้างพลางลุกขึ้นอย่างเอาเรื่อง  จะว่าทำร้ายนั้นก็ใช่...แต่มันคนละความหมายน่ะสิ

 

“เมื่อคืนชั้น..สะดุดล้มแล้วเป็นลมน่ะ  ก็เลยค้างอยู่ที่ห้องหัวหน้าหอกับพี่ฮันคยอง”

 

“แน่ใจเหรอ”

 

“อือ”ฮยอกแจแอบลุ้นอยู่เหมือนกันว่าจะถูกจับได้  ซักพักพี่ฮันคยองจึงปล่อยให้เขามาเก็บของของตนเองจะได้เดินทางกลับบ้านกัน

 

“ดงเฮ  ชั้นว่าฮยอกแจเดินแปลกๆ”

 

“นั่นสิ”ดงเฮมอง “ฮยอกแจนายสะดุดล้มตรงไหนน่ะทำไมถึงได้เดินแบบนั้น”

 

“..>///<

 

“เออๆ  ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ”

 

ดงเฮพูดอย่างปลงตก  ว่าแต่นี่เขาก็จะกลับไปที่โลกนู้นอยู่แล้ว  คนที่เมื่อคืนเขาโมโหเดินหนีออกมาจะไม่มาลาเขาเลยหรือยังไง  หรือไม่มีเยื่อใยให้กันเลย  อย่างนั้นเขาจะได้จากไปอย่างไม่ต้องติดพัน

 

“ว่าแต่นะ  ดงเฮ  นายจะกลับมาที่นี่ใช่มั้ย”ซองมินเอ่ยถาม

 

“ไม่ล่ะ  พอกลับไปที่นู่น  ชั้นก็จะกลับไปหาลุงที่อเมริกา”

 

“ได้ยังไงกัน”ซองมินอ่อนเสียง  “นายต้องมาที่นี่กับเราอีกสิ”

 

“ชั้นต้องกลับไป”

 

“ดงเฮอย่าไปเลย”ทั้งซองมินและฮยอกแจเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน  ดีจังที่เพื่อนของเขายังนึกรั้งเค้าไว้  แต่กับคิบอม  ไม่แม้จะโผล่หัวมาด้วยซ้ำ

 

“นายไม่คิดถึงที่นี่เหรอ”ซองมินถามเสียงสั่น

 

“ชั้นจะทำยังไงได้”

 

“ดงเฮ  ถ้านายกลับไป  นายต้องสัญญาว่าจะมาเจอกับเราอีก  ในซักวันนึง”ฮยอกแจพูดบ้าง

 

“อื้ม  ชั้นสัญญา”

 

เพราะความทรงจำการมาที่นี่น่าจดจำซะยิ่งกว่าอะไร  ชีวิตของเขามีสีสันขึ้นมากเลยทีเดียว  แถมยังได้เพื่อนรักมาถึง 2 คน  แล้วก็ใครอีกคนที่ทำเรื่องยุ่งให้เขาได้ไม่มีหยุดหย่อน

 

“ซองมิน ดงเฮ ฮยอกแจ  ได้เวลาแล้ว  กลับกันเถอะ” ฮันคยองตะโกนบอก

 

......คิบอม  นายจะไม่มาให้ชั้นเห็นหน้าเป็นครั้งสุดท้ายเลยหรือไง

 

 

 

 

 

 

Are You Understand? เข้าใจหรือยังว่าชั้นรักนาย

Nc ครั้งแรกของไรเตอร์ แอร๊ยย  ต้องขอโทษถ้าแต่งแล้วมันขัดๆนะคะ

คิดเห็นยังไงติชมด้วยค่ะ  สำหรับฉากเอ็นซี  ส่งเมลล์มาขอกันนะคะ

ทิ้งเมลล์ไว้เลยค่ะ  เดี๋ยวจะส่งไปให้

วันนี้เค้าท์ดาวน์สู่ปี 2555 กันค่ะ
 
happy new year



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #448 Pp HH (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 22:34
    ด๊องอย่ากลับบ้านน้า~
    #448
    0
  2. #417 Ga-Am=Gaam'Gie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 00:21
    ด๊อฉั้นไม่ให้ ปายยยยยยยยยยยยยย >
    #417
    0
  3. #389 newki (@khueryot) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 21:25
    newlovely_new@hotmal.com

    สนุกค่ะ

    เป็นกำลังใจให้นะ
    #389
    0
  4. #356 KH_tangmo (@tangmo-teukky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มีนาคม 2555 / 21:29
    ด๊องจะไม่กลับมาแล้วอ่ะ
    บอมไปไหนๆๆๆ
    มาหาด๊องด่วนเลยๆ
    #356
    0
  5. #332 HYukFah (@faloveeh) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 12:13
     faloveeh@hotmail.com

    อ๊ากก อยากอ่าน nc แล้ววว 
    #332
    0
  6. #331 ❤ Lee Hyukjae | Eunhyuk ❤ (@fernnie1) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มกราคม 2555 / 21:06
    อ่า พึ่งได้เข้ามาอ่าน

    ยังไงก็ขอเม้นรวบตอนเดียวเลยน้า ~

    ไม่รู้ช้าไปรึเปล่า ? แต่ก็ขอด้วยๆ

    piggie_fern@hotmail.com นะคะ ^^
    #331
    0
  7. #330 KIHAE*129 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 00:05
    อ๊ายขอด้วยค่ะไรเตอร์

    i_love_golf-mike_aof@hotmail.com

    หมวยจะไม่กลับมาจริงๆหรอ

    บอมทำไมแกไม่โผล่หน้ามา
    #330
    0
  8. #329 Heart (@jongbae) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 18:18
    เศร้าอ่า  อย่าว่าแต่คิบอมกับด๊องเลย
    แล้วมินนี่กับคยูล่ะ TT
    #329
    0
  9. #328 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 20:33
     หมวยยย TT
    #328
    0
  10. #327 moonice1979 (@moonice1979) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 18:53
    ขอด้วย ขอด้วย ไรเตอร์เอารีบมาอัพไวๆนะ
    su121122@hotmail.com
    #327
    0
  11. #326 GenG '' Kai (@oomaiim) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 14:47
     อ๊ยย๋าาาา ป๋าน่ากลัวโฉดๆ >

    clay_sujuhh38@hotmail.com


    ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ >
    #326
    0
  12. #325 Mind-myy (@mindmyyy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 12:48
    hathaipat_my@hotmail.com
    ขอบคุณล่วงหน้าคร่า
    #325
    0
  13. #324 :)min_min (@dasafa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 23:22
    pumpkin.human@hotmail.co.th

    ขอด้วยนะค้า~
    #324
    0
  14. #323 kakai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 21:50
    kookkai_za02@hotmail.com



    ขอบคุณค่า
    #323
    0