วนเวียนรัก รักสามเศร้า
ผู้เข้าชมรวม
58
ผู้เข้าชมเดือนนี้
2
ผู้เข้าชมรวม
ข้อมูลเบื้องต้น
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
(นัท เรียนจบเเล้วนี่)-ข้าวฟ่าง
(อือ )-นัท
(เเล้วหางานได้ยัง)-ข้าวฟ่าง
(ได้เเล้วจ้ะ)-นัท
(เเล้วสามีล่ะจ้ะ)-ข้าวฟ่าง
(ไม่มีหรอก ดูท่าต้องจำใจขึ้นคาน)-นัท
(น่าเเกก็ไม่ได้เเย่ขนาดนั้น)-ข้าวฟ่าง
ฉันนั่งอมยิ้มที่โต๊ะทำงานขณะกำลังคุยเเชทกับเพื่อนสาว
(เดี๊ยวฉันขอไปทำงานก่อนนะ)-นัท
ฉันจบจากคณะอักษรศาสตร์สาขาเอกญี่ปุ่นตอนนี้ก็กลายเป็นนักเเปลหนังสือไปเเล้ว ที่บ้านก็เงียบสุดๆพ่อเเม่ฉันก็เกษียนไปตั้งนานเเล้วทั้งสองท่านอยู่ที่บ้านยายเพราะคงไม่อยากรบกวนฉัน ส่วนฉันกับพี่สาวก็ทำงานหาเงินเลี้ยงน้องชายตัวเเสบที่ขี้โม้เป็นที่หนึ่ง
{Line R}
(พี่นัท ขอตังค์หน่อย)-R
[ไม่]-นัท
(ขอเเค่500เอง)-R
(คิดว่าฉันรวยมากรึไง)-นัท
(น้าาา)-R.
(โตป่านนี้เเล้วยังมาขอตังค์อีก ไม่ให้คือไม่ให้)-นัท
ฉันรีบปิดเเชทตัดความรำคาญ
มีงานอีกหลายฉบับต้องทำอีกเพียบ จริงๆบางที่ทำงานที่บริษัทนะ เเต่ที่ทำงานฉันทำที่บ้านดีไหมล่ะ เเต่ถึงจะประหยัดเวลาในการเดินทางไปเยอะ เเต่งานมันก็เท่าเดิมอะเเหละ
[ก็อก ก็อก]
ใครเคาะประตู โรคจิตที่ไหนรึป่าว
[ก็อก ก็อก ก็อก]
โอ๊ย ใครว่ะ ฉันเดินไปเปิดหน้าต่างข้างประตู อ่อ น้ากับพี่อัย(ลูกพี่ลูกน้อง) มากันทำไมปกติไม่มาบุกถึงบ้าน ฉันเดินไปเปิดประตูด้วยความรำคาญ
"อะไร"ฉันถามห้วนๆเเละมองหน้าเขาทั้งสอง
"จะอะไรล่ะ เเกเรียนจบเเล้วนี่"น้าฉันพูดเเละเดินเข้าไปนั่งที่โซฟา ก่อนที่พี่อัยจะเดินตามไป
"เรามาคุยเรื่องงานเเต่งดีกว่า"พี่สาวฉันพูดเสริม
"ห้ะ? เเต่งงานกับใคร"
"จะใครล่ะ พี่ชายเเกไง"น้าสาวฉันบอกทำหน้าลอยๆไม่ได้คิดอะไร นี่พี่ชายที่เขาหมายถึงคือลูกชายของเขา ก็คือญาติของฉันเราอายุห่างกัน4ปี ฉันอยากรู้จริงๆผู้หญิงมันหมดโลกเเล้วรึไงถึงให้ฉันเป็นคนเเต่งงานกับคนที่นิสัยต่างจากฉันฟ้ากับเหว ฉันเป็นเราโก๊ะๆเปิ่นๆวีดซกมกสปรกต่างจากพี่ชายฉันที่สุภาพบุรุษ เรียบร้อย สะอาด
นี่ให้เขามาเเต่งกับฉัน ฉันรู้สึกว่าเขาเสียชาติเกิดจริงๆ มาเเต่งงานคนอย่างฉัน
"นี่ ผู้หญิงตั้งเยอะ ทำไมต้องเป็นหนู"ฉันหันไปถามเขาอย่างงงๆ
"อะไรกัน พวกเเกก็ดูสนิทกันตอนเด็กๆดูเหมาะสมกันจะตาย"น้าพูดเเเละกระตุกยิ้มเล็กน้อย เเต่เดี๊ยวนะที่เล่นกันอะนั้นตอนเด็กๆพอขึ้นม.1ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลยเพราะย้ายบ้าน
"นั้นมันตอนเด็กๆ เเล้วนี่ใช่เรื่องมาจับหนูเเต่งกับพี่มินไหม นี่มันยุคไหนเเล้วคะ"ที่ฉันพูดไปเพราะสมัยนี้ไม่นิยมในการจับเเต่งงานเหมือนสมัยก่อน
"จ้ะ เเม่ทันสมัย"พี่สาวพูดขึ้นทำน้ำเสียงประชดประชัน
ฉันเบะปากเเละถอนหายใจเบาๆ
"เรื่องเเต่งงานอะ หนูอยากคุยกับพี่มินตรงๆก่อน"
ฉันพูดส่องสายตาไปทางน้า
"เอางั้นเหรอ ได้ดิตอนนี้เลยไหม"เขาพูดท่าทางรีบร้อน
"ใจเย็นนน รีบไปไหนเนี่ย เอาเป็นว่าพี่มินปิดร้านเเล้วเเวะมาคุยกับหนูด้วย"พี่มินทำกิจการร้านส่วนตัวเป็นร้านตัดผม จริงๆที่ไม่อยากรีบคุยกลัวว่าจะรบกวนเวลา
"เออๆเอางั้นก็ได้ เเต่เเกไม่ไปหาที่ร้านล่ะ"พี่สาวฉันลุกขึ้นทำท่าทีจะกลับ ที่บอกไปอย่างนั้นเพราะร้านกับบ้านฉันอยู่ไกลเลยว่ามันจะเสียเวลามาที่บ้านฉัน
"อือ เดี๊ยวทำงานเสร็จตอนเย็นก็ไปเเล้ว"
"งั้นกลับล่ะ"
อย่างที่คิดจริงๆด้วย ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆฉันไปได้ยินน้าคุยป้าเรื่องจะจับฉันกับพี่มินเเต่งงานกัน
จริงๆฉันก็ไม่คิดว่าจะจับเเต่งจริงๆหรอกนะ ฉันบ่นกับตัวเองเเละนั่งพิมพ์งานไปด้วย
6:23
หกโมงเเล้วนี่ร้านปิดเเล้วมั่งรีบไปที่ร้านดีกว่า ฉันรีบออกจากบ้านกระโดดขี้นวินไปทันที
"พี่ เร็วๆเลยนะ"
หลังจากพูดจบพี่วินก็ทำเหมือนถนนนี้เป็นสนามรถเเข่งมอไซต์ติดจรวดไปอย่างรวดเร็ว ดีนะเเถวนั้นไม่มีตำรวจ เเฮร่ ????
"120คับ"
ฉันยื่นเงินให้ เเละหันเดินไปที่ร้านตัดผม
"คือนี่ร้านตัดผมชายนะครับ"พนักงานคนนึงบอก ทำท่าทางงงๆฉันก็เเอบเขินๆลูกค้าทั้งร้านเป็นผู้ชายหมดเเล้วส่วนใหญ่ก็เป็นวัยรุ่นชาย โอ้~ยังหนุ่มยังเเน่นน่ารักจริง-.,-ไม่ๆ คิดอะไรอยู่เนี่ยเรา
"อ่อ มาหาเจ้าของร้านค่ะ"ฉันบอกด้วยสีหน้านิ่งๆ
"เป็นอะไรกับเจ้าของร้านครับ"
"ญาติค่ะ เขาอยู่ไหนคะ"
ฉันพูดยืนลอยๆอยู่ที่ร้านด้วยสายตาผู้ชายนับ10คน
"อ้าวนัท? มาทำไม"เขาเดินออกมาจากประตูหลังร้าน
"มีเรื่องจะคุย"ฉันพูดทำน้ำเสียงจริงจัง
"งั้นตามมา"ฉันตามเขาไปที่หลังร้าน ฉันพิงกำเเพงเเละถอนหายใจเล็กน้อย
"มีอะไร"เขาเปิดประโยคสนทนา เขารู้ดีอยู่เเล้วว่าถ้าไม่จำเป็นจริงๆคงไม่กล้ามาถึงที่นี่
"เรื่องที่เรา2คนจะโดนจับเเต่งงานอะรู้ยัง"
"รู้ตั้งนานเเล้ว"
ฉันหงุดหงิดกับความลอยน้ำลอยตาของเขา
"คิดยังไง? "
"ให้คิดยังไงล่ะ ก็เฉยๆ"
"ถามตรงๆเถอะ พี่อยากเเต่งกับหนูจริงๆเหรอ"
"ก็ไม่"
"ที่ทำไปเพราะเรื่องทางบ้านใช่ไหม"
"คงงั้น"
"หนูจะให้เลือกระหว่างให้เราเเต่งงานกันเเล้วให้ไปหย่าทีหลังหรือจะให้หนูหาคนคบบังหน้า"
"เเต่งงาน"
"ห้ะ? เอาจริงจริงดิ"
"ใคร?"
"???"
"ใครจะมาคบบังหน้าให้??"
คำพูดนั้นเหมือนฉันได้ยินเสียงหน้าตัวเองเเตกเป็นส่วนๆ เพราะตั้งเเต่เกิดมายังไม่เคยมีเเฟนเลยสักครั้ง เเถมเป็นคนที่ไม่มีความน่าดึงดูดเลย มาหน้าตาดูดีขึ้นตอนโตนี่เเหละ
"......."เอาล่ะใบ้รับประทานเเล้วจ้า
"......."
"......."ฉันเบะปากชักสีหน้าใส่
"นี่ โตเเล้วยังทำนิสัยเเบบนี้อีกเหรอ"
"ยังไง"
"นิสัยไร้มารยาทเเบบนี้ไง จะไปไหนก็ไปเลย"
"นี่ที่ยอมเเต่งเพราะสงสารหรือยังไง?"
"นั้นก็ส่วนนึง"
"ไม่ต้องมาสงสารหรอก เอาตรงๆนะยอมขึ้นคานดีกว่ามาเเต่งงานกับพี่"
"เหรอ" เขาขำเล็กน้อย เเละเปิดประตูเข้าร้านไปปล่อยให้ฉันยืนงง
หลังจบเรื่องนั้น ฉันจึงตัดสินใจไปที่บ้านเพื่อนเก่า(ผู้ชาย)ที่เคยเรียนด้วยกันตอนป.5-6
"ใครจ้ะ?"หญิงชราวัย60เดินเข้ามาหาดูสุขภาพเเข็งเเรงเหมือนคนกำลังสาว
"อ่อ....หนูเพื่อนสมัยเรียนวิทน่ะค่ะ"
"อ่อ หนูที่บ้านอยู่เเถวนี้นี่เองเห็นเดินข้ามถนนเเถวบ้านยายตอนเด็กๆบ่อยๆ"
"ค่ะ..ฮ่ะๆ เเล้ววิทล่ะคะ"
"อยู่ในบ้านน่ะจ้ะเชิญเลย"
ฉันยืนเขินอยู่ข้างนอกสักพักเขาก็พาฉันเขาไปในบ้านฉันรู้อายๆเพราะไม่รู้เอาเหตุอะไรให้เขามาเป็นเเฟนบังหน้า
"วิท เพื่อนมาหาน่ะ"เเม่เขาเรียกก่อนที่ยกน้ำมาเสิร์ฟ
"เดี๊ยวยกให้ค่ะ"
"ไม่ต้องจ้ะ ยายน่ะเเข็งเเรงจะตาย"
"เเม่ พาใครมาบ้านเนี่ย"วิทลงบันไดมาท่าทางงงๆ
"ก็เพื่อนสมัยเรียนลูกไง เขาบอกเคยเรียนด้วยกันตอนป.5-6"
"ที่รู้จักมาไม่มีคนหน้าตาสวยขนาดนี้หรอก"
เเจ่ก็จริงนะเมื่อก่อนฉันหน้าโทรมกว่านี้อีกหน้าเเก่ก่อนวัยมากๆ จะจำไม่ได้ก็ไม่เเปลก ฉันขำเล็กน้อยเเละหยิบโทรศัพท์เอารูปตอนป.5มาเทียบหน้าตอนนี้
"พอจำได้ไหม?"เขาอึ้งเล็กน้อยกับความเปลี่ยนเเปลงสุดเหลือเชื่อ ดูท่าจะรู้เเล้วว่าใคร
"ใช่คนเดียวกันรึป่าวเนี่ย..."
"ใช่สิ"ส่งยิ้มให้ รู้สึกเขินเล็กน้อย
"เเล้ว.....มาทำไม?"
เออว่ะชิบหายล่ะ นึกเหตุผลไม่ออก คงต้องทำใจบอกความจริงเเล้วมั่งเนี่ย
"คือ...งี้นะ"ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เขาฟังอย่างเงียบๆ
"ไม่ จะให้เป็นเเฟนกะมะลอเหรอ ไม่มีทาง"
"น้า ช่วยเถอะถ้าทำสำเร็จจะขออะไรก็ได้เลย"
ฉันตอบทำน้ำเสียงออดอ้อน ส่งสายตาปิ้งๆให้
"งั้นก็ได้"
"จริงดิ"
"อือ เเต่ขอไลน์ก่อน"
"ทำไม??"
"เอาไว้ติดต่อกันไง"
นี่มันหลอกขอไลน์นี่ เเต่ต้องมีไว้ติดต่อกันเเหละฉันจึงให้เขาไป
"ฉันไปล่ะ"
ฉันโบกมือลาเขา ยกมือลาคุณเเม่ของเขา
| เรื่องราวของเธอจะเป็นยังไงต่อไปติดตามชม |
ผลงานอื่นๆ ของ โนก้าบิวตี้ ดูทั้งหมด
ผลงานอื่นๆ ของ โนก้าบิวตี้
ความคิดเห็น