วนเวียนรัก รักสามเศร้า - นิยาย วนเวียนรัก รักสามเศร้า : Dek-D.com - Writer
×

    วนเวียนรัก รักสามเศร้า

    ผู้เข้าชมรวม

    45

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    45

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักสีเทา
    จำนวนตอน :  0 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  16 เม.ย. 62 / 21:03 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    (นัท เรียนจบเเล้วนี่)-ข้าวฟ่าง

    (อือ )-นัท

    (เเล้วหางานได้ยัง)-ข้าวฟ่าง

    (ได้เเล้วจ้ะ)-นัท

    (เเล้วสามีล่ะจ้ะ)-ข้าวฟ่าง

    (ไม่มีหรอก ดูท่าต้องจำใจขึ้นคาน)-นัท

    (น่าเเกก็ไม่ได้เเย่ขนาดนั้น)-ข้าวฟ่าง

    ฉันนั่งอมยิ้มที่โต๊ะทำงานขณะกำลังคุยเเชทกับเพื่อนสาว

    (เดี๊ยวฉันขอไปทำงานก่อนนะ)-นัท

    ฉันจบจากคณะอักษรศาสตร์สาขาเอกญี่ปุ่นตอนนี้ก็กลายเป็นนักเเปลหนังสือไปเเล้ว ที่บ้านก็เงียบสุดๆพ่อเเม่ฉันก็เกษียนไปตั้งนานเเล้วทั้งสองท่านอยู่ที่บ้านยายเพราะคงไม่อยากรบกวนฉัน ส่วนฉันกับพี่สาวก็ทำงานหาเงินเลี้ยงน้องชายตัวเเสบที่ขี้โม้เป็นที่หนึ่ง

    {Line R}

    (พี่นัท ขอตังค์หน่อย)-R

    [ไม่]-นัท

    (ขอเเค่500เอง)-R

    (คิดว่าฉันรวยมากรึไง)-นัท

    (น้าาา)-R.

    (โตป่านนี้เเล้วยังมาขอตังค์อีก ไม่ให้คือไม่ให้)-นัท

    ฉันรีบปิดเเชทตัดความรำคาญ

    มีงานอีกหลายฉบับต้องทำอีกเพียบ จริงๆบางที่ทำงานที่บริษัทนะ เเต่ที่ทำงานฉันทำที่บ้านดีไหมล่ะ เเต่ถึงจะประหยัดเวลาในการเดินทางไปเยอะ เเต่งานมันก็เท่าเดิมอะเเหละ

    [ก็อก ก็อก]

    ใครเคาะประตู โรคจิตที่ไหนรึป่าว

    [ก็อก ก็อก ก็อก]

    โอ๊ย ใครว่ะ ฉันเดินไปเปิดหน้าต่างข้างประตู อ่อ น้ากับพี่อัย(ลูกพี่ลูกน้อง) มากันทำไมปกติไม่มาบุกถึงบ้าน ฉันเดินไปเปิดประตูด้วยความรำคาญ

    "อะไร"ฉันถามห้วนๆเเละมองหน้าเขาทั้งสอง

    "จะอะไรล่ะ เเกเรียนจบเเล้วนี่"น้าฉันพูดเเละเดินเข้าไปนั่งที่โซฟา ก่อนที่พี่อัยจะเดินตามไป

    "เรามาคุยเรื่องงานเเต่งดีกว่า"พี่สาวฉันพูดเสริม

    "ห้ะ? เเต่งงานกับใคร"

    "จะใครล่ะ พี่ชายเเกไง"น้าสาวฉันบอกทำหน้าลอยๆไม่ได้คิดอะไร นี่พี่ชายที่เขาหมายถึงคือลูกชายของเขา ก็คือญาติของฉันเราอายุห่างกัน4ปี ฉันอยากรู้จริงๆผู้หญิงมันหมดโลกเเล้วรึไงถึงให้ฉันเป็นคนเเต่งงานกับคนที่นิสัยต่างจากฉันฟ้ากับเหว ฉันเป็นเราโก๊ะๆเปิ่นๆวีดซกมกสปรกต่างจากพี่ชายฉันที่สุภาพบุรุษ เรียบร้อย สะอาด

    นี่ให้เขามาเเต่งกับฉัน ฉันรู้สึกว่าเขาเสียชาติเกิดจริงๆ มาเเต่งงานคนอย่างฉัน

    "นี่ ผู้หญิงตั้งเยอะ ทำไมต้องเป็นหนู"ฉันหันไปถามเขาอย่างงงๆ

    "อะไรกัน พวกเเกก็ดูสนิทกันตอนเด็กๆดูเหมาะสมกันจะตาย"น้าพูดเเเละกระตุกยิ้มเล็กน้อย เเต่เดี๊ยวนะที่เล่นกันอะนั้นตอนเด็กๆพอขึ้นม.1ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลยเพราะย้ายบ้าน

    "นั้นมันตอนเด็กๆ เเล้วนี่ใช่เรื่องมาจับหนูเเต่งกับพี่มินไหม นี่มันยุคไหนเเล้วคะ"ที่ฉันพูดไปเพราะสมัยนี้ไม่นิยมในการจับเเต่งงานเหมือนสมัยก่อน

    "จ้ะ เเม่ทันสมัย"พี่สาวพูดขึ้นทำน้ำเสียงประชดประชัน

    ฉันเบะปากเเละถอนหายใจเบาๆ

    "เรื่องเเต่งงานอะ หนูอยากคุยกับพี่มินตรงๆก่อน"

    ฉันพูดส่องสายตาไปทางน้า

    "เอางั้นเหรอ ได้ดิตอนนี้เลยไหม"เขาพูดท่าทางรีบร้อน

    "ใจเย็นนน รีบไปไหนเนี่ย เอาเป็นว่าพี่มินปิดร้านเเล้วเเวะมาคุยกับหนูด้วย"พี่มินทำกิจการร้านส่วนตัวเป็นร้านตัดผม จริงๆที่ไม่อยากรีบคุยกลัวว่าจะรบกวนเวลา

    "เออๆเอางั้นก็ได้ เเต่เเกไม่ไปหาที่ร้านล่ะ"พี่สาวฉันลุกขึ้นทำท่าทีจะกลับ ที่บอกไปอย่างนั้นเพราะร้านกับบ้านฉันอยู่ไกลเลยว่ามันจะเสียเวลามาที่บ้านฉัน

    "อือ เดี๊ยวทำงานเสร็จตอนเย็นก็ไปเเล้ว"

    "งั้นกลับล่ะ"

    อย่างที่คิดจริงๆด้วย ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆฉันไปได้ยินน้าคุยป้าเรื่องจะจับฉันกับพี่มินเเต่งงานกัน

    จริงๆฉันก็ไม่คิดว่าจะจับเเต่งจริงๆหรอกนะ ฉันบ่นกับตัวเองเเละนั่งพิมพ์งานไปด้วย

    6:23

    หกโมงเเล้วนี่ร้านปิดเเล้วมั่งรีบไปที่ร้านดีกว่า ฉันรีบออกจากบ้านกระโดดขี้นวินไปทันที

    "พี่ เร็วๆเลยนะ"

    หลังจากพูดจบพี่วินก็ทำเหมือนถนนนี้เป็นสนามรถเเข่งมอไซต์ติดจรวดไปอย่างรวดเร็ว ดีนะเเถวนั้นไม่มีตำรวจ เเฮร่ ????

    "120คับ"

    ฉันยื่นเงินให้ เเละหันเดินไปที่ร้านตัดผม

    "คือนี่ร้านตัดผมชายนะครับ"พนักงานคนนึงบอก ทำท่าทางงงๆฉันก็เเอบเขินๆลูกค้าทั้งร้านเป็นผู้ชายหมดเเล้วส่วนใหญ่ก็เป็นวัยรุ่นชาย โอ้~ยังหนุ่มยังเเน่นน่ารักจริง-.,-ไม่ๆ คิดอะไรอยู่เนี่ยเรา

    "อ่อ มาหาเจ้าของร้านค่ะ"ฉันบอกด้วยสีหน้านิ่งๆ

    "เป็นอะไรกับเจ้าของร้านครับ"

    "ญาติค่ะ เขาอยู่ไหนคะ"

    ฉันพูดยืนลอยๆอยู่ที่ร้านด้วยสายตาผู้ชายนับ10คน

    "อ้าวนัท? มาทำไม"เขาเดินออกมาจากประตูหลังร้าน

    "มีเรื่องจะคุย"ฉันพูดทำน้ำเสียงจริงจัง

    "งั้นตามมา"ฉันตามเขาไปที่หลังร้าน ฉันพิงกำเเพงเเละถอนหายใจเล็กน้อย

    "มีอะไร"เขาเปิดประโยคสนทนา เขารู้ดีอยู่เเล้วว่าถ้าไม่จำเป็นจริงๆคงไม่กล้ามาถึงที่นี่

    "เรื่องที่เรา2คนจะโดนจับเเต่งงานอะรู้ยัง"

    "รู้ตั้งนานเเล้ว"

    ฉันหงุดหงิดกับความลอยน้ำลอยตาของเขา

    "คิดยังไง? "

    "ให้คิดยังไงล่ะ ก็เฉยๆ"

    "ถามตรงๆเถอะ พี่อยากเเต่งกับหนูจริงๆเหรอ"

    "ก็ไม่"

    "ที่ทำไปเพราะเรื่องทางบ้านใช่ไหม"

    "คงงั้น"

    "หนูจะให้เลือกระหว่างให้เราเเต่งงานกันเเล้วให้ไปหย่าทีหลังหรือจะให้หนูหาคนคบบังหน้า"

    "เเต่งงาน"

    "ห้ะ? เอาจริงจริงดิ"

    "ใคร?"

    "???"

    "ใครจะมาคบบังหน้าให้??"

    คำพูดนั้นเหมือนฉันได้ยินเสียงหน้าตัวเองเเตกเป็นส่วนๆ เพราะตั้งเเต่เกิดมายังไม่เคยมีเเฟนเลยสักครั้ง เเถมเป็นคนที่ไม่มีความน่าดึงดูดเลย มาหน้าตาดูดีขึ้นตอนโตนี่เเหละ

    "......."เอาล่ะใบ้รับประทานเเล้วจ้า

    "......."

    "......."ฉันเบะปากชักสีหน้าใส่

    "นี่ โตเเล้วยังทำนิสัยเเบบนี้อีกเหรอ"

    "ยังไง"

    "นิสัยไร้มารยาทเเบบนี้ไง จะไปไหนก็ไปเลย"

    "นี่ที่ยอมเเต่งเพราะสงสารหรือยังไง?"

    "นั้นก็ส่วนนึง"

    "ไม่ต้องมาสงสารหรอก เอาตรงๆนะยอมขึ้นคานดีกว่ามาเเต่งงานกับพี่"

    "เหรอ" เขาขำเล็กน้อย เเละเปิดประตูเข้าร้านไปปล่อยให้ฉันยืนงง

    หลังจบเรื่องนั้น ฉันจึงตัดสินใจไปที่บ้านเพื่อนเก่า(ผู้ชาย)ที่เคยเรียนด้วยกันตอนป.5-6

    "ใครจ้ะ?"หญิงชราวัย60เดินเข้ามาหาดูสุขภาพเเข็งเเรงเหมือนคนกำลังสาว

    "อ่อ....หนูเพื่อนสมัยเรียนวิทน่ะค่ะ"

    "อ่อ หนูที่บ้านอยู่เเถวนี้นี่เองเห็นเดินข้ามถนนเเถวบ้านยายตอนเด็กๆบ่อยๆ"

    "ค่ะ..ฮ่ะๆ เเล้ววิทล่ะคะ"

    "อยู่ในบ้านน่ะจ้ะเชิญเลย"

    ฉันยืนเขินอยู่ข้างนอกสักพักเขาก็พาฉันเขาไปในบ้านฉันรู้อายๆเพราะไม่รู้เอาเหตุอะไรให้เขามาเป็นเเฟนบังหน้า

    "วิท เพื่อนมาหาน่ะ"เเม่เขาเรียกก่อนที่ยกน้ำมาเสิร์ฟ

    "เดี๊ยวยกให้ค่ะ"

    "ไม่ต้องจ้ะ ยายน่ะเเข็งเเรงจะตาย"

    "เเม่ พาใครมาบ้านเนี่ย"วิทลงบันไดมาท่าทางงงๆ

    "ก็เพื่อนสมัยเรียนลูกไง เขาบอกเคยเรียนด้วยกันตอนป.5-6"

    "ที่รู้จักมาไม่มีคนหน้าตาสวยขนาดนี้หรอก"

    เเจ่ก็จริงนะเมื่อก่อนฉันหน้าโทรมกว่านี้อีกหน้าเเก่ก่อนวัยมากๆ จะจำไม่ได้ก็ไม่เเปลก ฉันขำเล็กน้อยเเละหยิบโทรศัพท์เอารูปตอนป.5มาเทียบหน้าตอนนี้

    "พอจำได้ไหม?"เขาอึ้งเล็กน้อยกับความเปลี่ยนเเปลงสุดเหลือเชื่อ ดูท่าจะรู้เเล้วว่าใคร

    "ใช่คนเดียวกันรึป่าวเนี่ย..."

    "ใช่สิ"ส่งยิ้มให้ รู้สึกเขินเล็กน้อย

    "เเล้ว.....มาทำไม?"

    เออว่ะชิบหายล่ะ นึกเหตุผลไม่ออก คงต้องทำใจบอกความจริงเเล้วมั่งเนี่ย

    "คือ...งี้นะ"ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เขาฟังอย่างเงียบๆ

    "ไม่ จะให้เป็นเเฟนกะมะลอเหรอ ไม่มีทาง"

    "น้า ช่วยเถอะถ้าทำสำเร็จจะขออะไรก็ได้เลย"

    ฉันตอบทำน้ำเสียงออดอ้อน ส่งสายตาปิ้งๆให้

    "งั้นก็ได้"

    "จริงดิ"

    "อือ เเต่ขอไลน์ก่อน"

    "ทำไม??"

    "เอาไว้ติดต่อกันไง"

    นี่มันหลอกขอไลน์นี่ เเต่ต้องมีไว้ติดต่อกันเเหละฉันจึงให้เขาไป

    "ฉันไปล่ะ"

    ฉันโบกมือลาเขา ยกมือลาคุณเเม่ของเขา

    | เรื่องราวของเธอจะเป็นยังไงต่อไปติดตามชม |

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น