[GOT7] SF :: Bad Guy (YugMark : MarkYug)//(JackBam)

ตอนที่ 3 : EP. 2 Take off your shirt

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 ต.ค. 57










EP. 2 take off your shirt 
 
 
 
 
 
      
        ตอนนี้มาร์คต้วนมายืนหล่อให้สาวๆเป็นบุญตาที่หน้าห้องเลคเชอร์ของเด็กปีสองครับ วิชาฟิสิกแรงยื้อกลศาสตร์ อะไรซักอย่าง....บอกเลยว่าผ่านมาแล้ว ผ่านมาเพราะนั่งสอบข้างมนุษย์ท๊อปเซคทุกครั้งไป อันนี้เข้าใจใช่มั้ยครับ....คนเก่งกับคนเก่งควรช่วยเหลือพึ่งพากันสิ เนอะ! 
 
 
   
 
 
 
 
 
 กลับมาที่ปัจจุบันดีกว่า...ผมยืนดูดีมีชาติตระกูล เสื้อนักศึกษาขาวสะอาดเรียบร้อยเข้าขั้นหล่อมาก(?) แต่ตานี่ส่องเด็กผ่านกระจกที่ประตูด้วยสภาพอนาถ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คนบ้าอัลไลน์ น่ารักชะมัด....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เด็กตัวใหญ่นั่งตั้งใจเรียน ตามองไปที่กระดานที่อาจารย์ประจำวิชากำลังจดสูตรยิกๆ สูตรอะไรทำไมไม่เคยเห็นมาก่อน~ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   ไม่รู้ตัวว่ามีคนจ้องเลยหรอน้องยูคของเฮีย หันมามองหน้าเฮียแล้วจะเจออนาคตเนื้อคู่นะ 
 
 
 
 
 
 
 
 
      
เพื่อนน้องเขาเหมือนจะสังเกตุเห็นผมก่อนเลยหันไปสะกิดเจ้าตัวให้หันมามองที่ประตู น้องหันมาหาผมก่อนโบกมือมาให้อย่างน่ารัก 
 
 
 
 
 
 
 
 
โอ๊ย เป็นเมียพี่เดี๋ยวนี้นะ คิมยูคยอมมมมมมมม~ 
 
 
 
 
 
 
 
 
ผมกรีดร้องไม่มีเสียงด้วยความฟินระดับสูง จนไม่ทันสังเกตุ
 
 
 
 
 
 
 
"อ้าวนั่น ต้วนอี้เอิ้น....เธอมายืนโง่อะไรตรงนี้..." 
 
 
 
 
 
 
 
โห่ จาร พูดงี้เอาส้นรองเท้าหนังปลากระเบนหัวแหลมของจารปักหัวผมเลยเหอะครับ 
 
 
 
 
 
 
 
อาจารย์ประจำวิชากลศาตร์ห่าเหวไรนั่นเปิดประตูออกมาตอนที่ผมกำลังเข้าถึงอารมณ์ส่องเด็ก โผล่ผมทรงบาร์โคดมาถามอี้เอิ้นต้วนคนหล่อเสียงเฮดโทน อีกอย่างคือมันดังจนต้องยกมือมาอุดหู
 
 
 
 
 
 
 
"แล้วนั่น....น้ำลายเธอไหลน่ะ ใครในห้องมีทิชชู่ ขอให้คุณต้วนอี้เอิ้นที ผมรังเกียจ" ช่วงแรกน่ะหันมาพูดกับผมนะครับพร้อมทำท่าขยะแขยง แต่ประโยคหลังคือหันไปถามนักเรียนของตัวเอง จนผมรีบหันไปหาน้องยูคทันที....ว่าได้ยินที่อาจารย์พูดหรือไม่ ปลากดว่า....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
น้องยูคขำชิบหายวายวอดเลยครับ 
 
 
 
 
 
 
 
 
โอ๊ย จารบาร์โคด ยิงกูที....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.........BADGUY.......
 
 
 
 
 
 
 
 
You should stop what's u going to do right now! 
 
 
 
 
 
 
 
"พี่มาร์คจะพาไปเลี้ยงข้าวละสิมารออีกแล้ว" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ครับ ใช่สิ" เพื่อน้องยูค ให้ทำอะไรพี่ทำได้หมดเลยครับ ต่อให้ต้องหมดตัว...แต่เพื่อน้องยูค ขายไตพี่ก็ยอม 
 
 
 
 
 
 
 
 
"โห่ยพี่รหัสใครวะ น่ารักที่สุดอ่ะ!" 
 
 
 
 
 
 
 
 
เจ็บ เอามีด เอาคัตเตอร์จ้วงแทงเลยมั้ย อย่าให้ต้องยอมรับว่าความจริงเป็นเช่นไร เกลียดคำนี้ที่สุดในชีวิต! 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เออครับ มาร์คต้วนคนหล่อที่ชุดในวิศวะกรรมศาตร์สาขาเครื่องยนต์อากาศยานเป็นคนหล่อมาก(?) เป็นเดือนมหาลัย เป็นคนที่ติดอันดับคิวทึบอยของมหาลัยK และ......
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เป็นพี่รหัสของ 'คิมยูคยอม' 
 
 
 
 
 
 
 
เท้าความเลยแล้วกันนะครับ ระหว่างที่เดินชอกช้ำไปที่รถกับรุ่นน้องร่างสูง จะได้ไม่เสียเวลา....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ย้อนไปเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มาร์ค...มึงไปช่วยแจ็คสันคุมน้องที่ลานอเนกหน่อยสิ" ผมโดนไหว้วานจากรุ่นเพื่อนร่างเตี้ย สาวที่คิดว่าตะเองสวยของคณะ....ประชากรสตรีเพศในคณะนี้มันน้อยครับ ระดับRare Item เป็นสัตว์สงวน ของหายาก ancient stuff LA bicycle มากๆครับ เวิ่นยาวนี่ได้เนื้องานยัง?....บาย 
 
 
 
 
 
 
 
"อะไรวะมินอา? กูกำลังหาเหาให้แจ็คสันอยู่...." 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มึงจะหาข้ออ้างที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว?" อันนี้ไม่ใช่เจ้าของชื่อมินอาสวยสงบมารหรอกนะครับ (คือฉายานี้แก็งนางเขาตั้งกันเอง ไม่ถามใครหรอก.....ถ้าถามแล้วยังทนทู่ซี้ใช้ มั่นหน้าแท้เพื่อนกู) แต่เป็นเสียงไอ้แจ็คสันครับ มันนั่งต่อจิ๊กซอว์รูปบาร์บี้อยู่ข้างๆผม....คือถึงกับต้องละมือมาถามเค้าเลยฤา? 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เออ แจ็ค...แจ็คว่างมั้ย ช่วยเราหน่อยสิ" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ทำงานอยู่....โทษทีไม่ว่าง" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"อีกอย่างนะมินอา....มึงจะพูดเพราะกับกูไม? ขนลุก" โอ๊ยหวัง! เอาไลค์กูไป100ไลค์เพื่อนรัก 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"สัส จส! กูเกลียดพวกเมิงงงงงงงง" เอ้า!? ทำไมมะต้วนโดนพาดพิงล่ะ นี่นั่งเฉยๆยังหล่อ?เลยนะ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"พวกมึงอย่าตีกัน เดี๋ยวกูไปตามเจบีมาช่วย..." 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กูนั่งอยู่นี่....ตามทำไม?" เสียงแหบแห้งเหมือนคนไม่ได้อมสแตรบซิ่วน้ำผึ้งมะนาวมาหลายปีของเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากผมและจสและมินอาประธานรุ่น
 
 
 
 
 
 
 
 
มันมาอยู่ตรงนี้ตอนไหนวะ? 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มึงมาตอนไหน?" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กูนั่งมานานละ ตั้งแต่ไอ้หวังมันเริ่มต่อจิ๊กซอว์ไปง้อน้องแบม..." สงสัยคงอยู่นานจริงเพราะแผ่นรูปบาร์บี้ขนาด30คูณ70ซม.แม่งก็ต่อมาจะสองชั่วโมงได้แล้ว 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"แล้วมึงคิดจะแสดงตัวมั้ยวะ? กูคิดว่ามึงไม่อยู่แล้ว..." ด่าประชดครับ แต่มันก็ยังหน้านิ่งได้ใจแถมมะต้วนยังโดนด่ากลับอีกด้วย 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"พูดแล้วคอแห้ง ยิ่งกับมึง....เกลือคงตกผลึก" ไอ้นี่แม่งปากหมาครับ มันเงียบนะ...แต่กูรู้มึงก็ใช้(?) ไม่เข้าใจถือว่าผิดนะครับคนอ่านที่รัก..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
อิมแจบอม คนเกาหลีตาเม็ดถั่วเขียว หน้าตาก็งั้นๆแต่เพราะมันชิคๆคูลๆขรึมๆคริๆเลยได้ใจสาวๆไปครอบครอง มันยุติธรรมกับตออแล้วหรือไงครับ!? 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มึงว่ากูเวิ่นเว้อปะ? กูคิดอะไรไร้สาระชิบหายมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้วว่ะ...." 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กูแนะนำว่ามึงควรต่อรองรายได้จากคนแต่งนะ....ยังไงมึงก็เป็นพระเอกอ่ะ" แจ็คสันมันถึงกับละมือจากงานมาหาผมเพื่อแนะนำแนวทางต่อรอง ลด มโน และพูดไร้สาระของมาร์คต้วนครับ เข้าใจมั้ยครับ! 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
นี่สิเพื่อนรักของตออ จสว
 
 
 
 
 
 
 
 
"แจ็คสัน มาร์ค.....พวกมึงควรไปลานอเนกกับกูนะ เพราะสมองพวกมึงจะได้ไม่ว่าง..." 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ทำไมวันนี้แจบอมพูดถูกใจมินอาขนาดนี้เนอะ...พวกมึงหัดดูแจบอมเป็นตัวอย่างนะ" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"....สาวชมนี่หน้าบานเป็นจานเชิงเลยนะเชี่ย อจบ " 
 
 
 
 
 
 
 
"กูทำดีไม่ต้องเดี๋ยว..." มั่นแท้เพื่อนกู นี่กินแมนซั่มไปกี่ขวด? 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ผมและจสวหันไปเบ้หน้าใส่กันเป็นอันเข้าใจว่าหมั่นระดับแปด ไอ้อิมแจบอมนอกจากจะเก๊กขรึมและคูลแล้ว ยังมั่นหน้าอีกด้วย...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
พูดตรงนี้.....มะต้วนหล่อสุด จบ
 
 
 
 
 
 
 
 
พวกเราคิดว่าควรหยุดบทสนทนามะม่วงกะปิกันไว้ตรงนี้แล้วยอมเดินไปเป็นทาสรับใช้ประธานรุ่นแต่โดยดี 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คณะผมมันแบ่งลานกิจกรรมเป็นสองที่ครับ ที่แรกไว้นั่งอ่านหนังสือเกร๋ๆ นั่งเล่นกันชิวๆคือลานอเนก(ลานสร้างภาพ) กับลานทำกิจกรรมเถื่อนที่หลังคณะ...เรียกว่าลานเกียร์ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ตอนนี้ต้องทำกิจกรรมสร้างภาพครับเลยมาที่ลานอเนกฯแบบว่าผู้ใหญ่มาเห็นก็ไม่โดนลงโทษเพราะรับน้องกันแบบพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวหนมโตเกียวสิบบาท แท้จริงแล้วก็คนป่าคนถ้ำดีๆนี่เองครับ เด็กเกือบ900คนส่วนมากก็จะเห็นแต่บุรุษเพศซึ่งไม่เจริญตาแต่อย่างใด...
 
 
 
 
 
 
 
 
พวกเราชาววิศวะเป็นผู้ชาย80.55%+15.45% ผู้หญิงอีกน้อยนิดเท่าเล็บขบที่นิ้วก้อยเท้าข้างซ้ายจึงไม่มีผลต่อการต้องปฏิบัติเยี่ยงเจนเทิลแมนกับพวกเธอ สาวๆเลยค่อนข้างมั่นสภาพหนังหน้าพอควร...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
และไม่ต้องสงสัยถ้ามีเหตุการณ์ผู้ชายกินกันเองนะครับ เรื่องปกติมากจริงๆ ตอนแรกผมก็ไม่ชินเลยเมื่อเข้ามาอยู่ที่นี้....แต่1ปีกว่าก็ควรยอมรับให้ได้ 
 
 
 
 
 
 
 
 
เหมือนกับความรู้สึกจึกๆที่หัวใจของมะต้วนอยู่ตอนนี้ 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มาร์ค มึงไปเตรียมเก็บโทรศัพท์น้องทีนะ...." 
 
 
 
 
 
 
 
"อึนจี น้องผมบลอนด์คนนั้น ชื่ออะไรวะ?" ผมชี้ไปที่เด็กตัวสูงโดดเด่นที่ยืนอยู่คนสุดท้ายของแถว โดดทั้งหน้าตา สีผิว คิ้วเข้ม เม้มทีคงเพลิน(?) นี่มะต้วนคิดอะไรอ่ะ คนบร้า 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กูก็จำไม่ได้ละ มึงไปดูเอาเองละกัน....อ่ะไปเก็บโทรศัพท์น้อง" สาวน้อยร่างเล็กยัดตะกร้าที่คล้ายกับตระกร้าซักผ้าของขุ่นแม่ที่แอลเอมาให้ผม  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
บ้า เขินดิ เขินนะโว้ย เขินตระกร้า....
 
 
 
 
 
 
 
ตลอดทางที่เดินไปเก็บเครื่องมือสื่อสารของรุ่นน้องปีหนึ่งเข้าใหม่ทุกคน ตาผมก็จ้องไปที่คนๆเดียวตลอดเลยล่ะครับ....
 
 
 
 
 
 
 
 
จนมาถึงตัวเด็กผู้ชายตัวสูงผมบลอนด์หน้าตานิ่งๆคนนึง ตอนแรกคาดไว้ว่าจะสูงต่างกันนิดหน่อย....แต่พอมายืนใกล้ๆ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Terribly Unfair! 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ทำไมสูง?" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"คะ ครับ....พี่ถาม ผม?" 
 
 
 
 
 
 
 
 
ผมไม่ตอบ ไม่ได้หยิ่งนะครับ...กูส่องป้ายชื่ออยู่ไม่ได้ยิน 
 
 
 
 
 
 
 
"ยูคยอมหรอ? เป็นหมีปะเนี่ย....ตัวใหญ่ชะมัด" 
 
 
 
 
 
 
 
"หมีแพนด้า ก็หมาแพนดี้ดิพี่....หลอกด่าผมปะเนี่ย?" 
 
 
 
 
 
น่ะ ต่อปากต่อคำ ชอบพี่ก็บอกดีๆปะครับ? 
 
 
 
 
 
 
 
"ชอบ...ภาคอะไร รหัสอะไร เรียนที่ไหน บ้านอยู่ไหน มีพี่น้องกี่คน..." 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ถามงี้พี่มาเป็นแฟนผมเลยมา อยากรู้ลึกชะมัด..." 
 
 
 
 
 
 
 
"เอาจริงนะ? พูดแล้วห้ามคืนคำนะเว้ยน้องยูคยอม..." น้องพยักหน้าด้วยรอยยิ้มน่ารักบาดใจ พี่คิดจริงนะ จริงจังมากด้วย...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เขาบอกว่า ผู้ชายยิ่งชอบยิ่งแกล้ง...วันนั้นทำให้ต้วนอี้เอิ้นเข้าใจเลยครับ 
 
 
 
 
 
 
 
 
กิจกรรมตามธรรมเนียมเด็กวิศวะก็คือต้องถามชื่อและรหัสรุ่นพี่ทุกคนให้ครบคณะก่อนวันไปค่ายเพื่อหาพี่รหัสตัวเองให้เจอ ซึ่งผมผู้กว้างขวางในคณะ....ทุกคนรู้จักต้วนอี้เอิน และผมที่ใส่ใจรุ่นน้อง (คิมยูคยอม)อย่างมาก ก็เลยรวมหัวกับเพื่อนทั้งรุ่น แกล้งน้อง....(คิมยูคยอม)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"แผนการคือ ใช้ชื่อปลอมนะพวกมึง" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มึงเป็นไรกับน้องคนนี้มากปะ?" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กู.....แค่อยากแกล้งเว้ย!" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เสียงสูงไม?" 
 
 
 
 
 
 
ฟราย เพื่อนจับผิด ผมไม่รู้หรอกว่าตัวเองทำตาลอกแลกขนาดไหน ก็เขาพูดความจริ๊ง!
 
 
 
 
 
 
"เปล๊า! เสียงกูเป็นงี้แต่เกิ๊ด!" ผมพยายามกู้หน้าวงตระกูลที่เสียหายไปหลายแสนเพราะทายาทอสูรอย่างมะต้วนคนนี้ 
 
 
 
 
 
 
 
 
"รสนิยมมึงกูรู้นะ...." เชี่ยเพื่อนหวัง อีสันหลังวัว อีบัวใต้น้ำ อีกามสัปปะรด มาแฉเพื่ออัลไลน์
 
 
 
 
 
 
 
"เออ เดี๋ยวพวกกูช่วยมึง...คนกากๆคงสมหวังชาติหน้าอ่ะ พวกกูเห็นใจ" 
 
 
 
 
 
 
 
 
คนหล่อชื่อมาร์คคึต้วนเป็นที่รักของเพื่อนครับ ใครๆก็รัก ใครๆก็ชื่นชม 
 
 
 
 
 
 
 
"พวกกูปลูกฟาร์มแห้วให้ไม่ทันละ หน้าม่อแบบมึงอ่ะ....เดี๋ยวช่วยดีกว่า ไม่ลำบากพวกกูนะ ไม่ต้องเกรงใจ" 
 
 
 
 
 
 
 
"จูฮยอก มึงพูดถูกใจกูมาก....เอาไปสิบคะแนน สิบคะแนน" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"พวกมึงไม่เอาดิ ได้โอกาสก็ถล่มเชี่ยมากเลยนะ....ดูหน้ามัน เดี๋ยวพวกมึงก็โดนกระทืบหรอก" พูดดีเพื่อนพูดดี รู้ตัวก็ดีพวกมึง ทรีนกูนี่กระดิกรัวละ
 
 
 
 
 
 
 
".....แต่กูก็จะช่วยมึงนะมาก กูสงสาร" ความจริงจังในหมู่โจรนี่มันไม่มีจริง 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ไม่มีใครเข้าใจมะต้วนอ่ะ แล้วนับแต่วันนั้นพวกมันก็แกล้งทั้งผมและน้องอย่างสนุกสนาน ราวกับแค้นผมมานาน...ชาติที่แล้วกูไปทำเฟรี้ยอะไรให้พวกมึงหรือไม่? 
 
 
 
 
 
 
มันมากมั้ยพวกมึง 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ครับ พี่มาริโอ้ครับออกมาเล่นPaper kissกับน้องยูคยอมคนหล่อภาคคอมหน่อยครับ...." 
 
 
 
 
 
 
 
น้องดูรับไม่ได้ครับ แต่พี่มาร์คคึก็รับไม่ได้นะ รับไม่ได้ที่ต้องรออ่ะครับ 
 
 
 
 
 
 
 
"เชี่ยมาริโอ้ครับ อย่าทำหน้าหื่นครับ....คนเยอะนะคร้าบ" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เชี่ยเจสสิก้า...."
 
 
 
 
 
 
 
 
"ฟรายมาริโอ้ ชื่อจริงกู!" ผมโดนเพื่อนสาวนาม เจสสิก้าลี ด่ากลับครับ เพราะมันใช้ชื่อแฝงว่า เจต หลอกน้องว่าแปลงเพศมา รุ่นน้องก็ฮาสิครับ รวมถึงน้องตรงหน้าผมด้วย...
 
 
 
 
 
 
 
 
"แล้วพี่มาริโอ้นี่ชื่อจริงรึเปล่าครับ?" มันกระซิบผมเสียงเบา อย่าคิดภาพร่างสูงก้มลงมากระซิบชิดใบหูนิ่มอะไรทั้งสิ้นนะครับ ไม่มีหรอกนะครับ...มีแค่เด็กยักษ์ตัวใหญ่ก้มลงมาป้องปากถามด้วยน้ำเสียงสดใสขั้นสุด ยิ้มกว้างจนปากนี่เขมือบหัวผมได้แล้ว 
 
 
 
 
 
 
 
 
"พี่พระเอกพันล้านนะครับ น้องยูคไม่รู้อะไร....มาริโอ้เมาเตี๋ยวอ่ะ รู้จักมั้ยครับ" ผมเล่นมุกกลับครับ แล้วก็เห็นน้องขำตัวโยน เห็นแล้วยิ้มตามไปด้วยเลย 
 
 
 
 
 
 
 
 
ใจเต้นรัว สุดๆ มาเป็นสะไภ้ต้วนแฟมนาว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เลิกจีบกันครับ เอ้านี่กระดาษซับหน้ามันยี่ห้อสามเอ็ม ไม่ใช่แผ่นฟิล์ม....ส่งต่อกันด้วยปากให้ได้10แผ่นในเวลา3นาที นะครับ" รองประธานรุ่นยกแผ่นกระดาษซับหน้ามันอันเท่าเมี่ยงโชว์ให้ประชาชนเห็น เออ 10แผ่นสามนาที สบายบรื้อ 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เฮ้ย ฮันซล...น้อยไปว่ะ ขอ30แผ่น ประธานขอ" อีมินอา อีข้อต่อสั้น ขอให้มึงได้กับจสแล้วมีลูกเป็นตอม่อ สัส! 
 
 
 
 
 
 
 
สัด ถูกใจกูมาก....แต่ มะต้วนมีขอเสนอที่อยากสนองตัวเอง 
 
 
 
 
 
 
"กูขอต่อรองครับ...." 
 
 
 
 
 
 
"ว่ามา...ไม่ถูกใจ ใช้เครื่องประหารหัวหมานะมึง" 
 
 
 
 
 
 
 
"กูขอ3แผ่น สามนาที แผ่นละนาที..." 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แล้วผมก็ยิ้มหล่อจนสตรีและกระเทยกรี๊ดลั่น ลั่นว่า 'พ่อง' กันยังกะวง orchestra ผมไม่สนแล้วครับ แกล้งกูดีนัก...
 
 
 
 
 
 
 
 
"โอ๊ยชอบ มาริโอ้มึงเด็ด...จัดไป ทีมงานพร้อม.....1 2 ซั่ม" 
 
 
 
 
 
 
 
ไม่มีใครทักท้วง รุ่นน้องก็เกรงกลัวพลังรุ่นพี่เถื่อนๆอย่างพวกผมจนไม่กล้าต่อรองอะไร รวมถึงคนที่ยืนทำหน้าแหย่ๆอยู่ตรงหน้าด้วย 
 
 
 
 
 
 
 
สามนาที สามแผ่น....เปื่อยแน่ครับ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
กระดาษเปื่อย คิดอะไรกัน!? บร้าที่สุด 
 
 
 
 
 
 
 
 
คิดสภาพกระดาษเหี่ยว บาง และบางโคตรๆสิครับ....แค่ผมที่เป็นต้นทางใช้ลิ้นเลี่ยริมฝีปากจนฉ่ำแล้วจูบลงไปกับกระดาษนั่น มันก็จะเปื่อยอยู่แล้ว 
 
 
 
 
 
 
 
 
แล้วน้องยูคต้องเป็นคนรับมันต่อจากผม....โอ๊ย วันนั้นคือสวรรค์จริงๆ เพื่อนนี่ลุ้นยิ่งกว่าผมอีก มะต้วนก็ฟินสิครับ 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มึ้ง! โดนมั้ย? โดนเหอะ" 
 
 
 
 
 
 
 
"มะ...มาริโอ้ มึงก็ขยี้ปากลงไปเลย...ของถนัดนี่" 
 
 
 
 
 
 
 
"จัดให้ครับ แจ็กกี้...." 
 
 
 
 
 
 
 
พูดจบผมก็กระชากคอรุ่นน้องร่างยักษ์ที่หน้าตาขมขืนมาขยี้ปากกับกระดาษซับหน้ามันจนรู้สึกได้ว่ามันขาดคาปาก น้องมันดิ้นแต่ผมล๊อกคอเจ้าตัวไว้ ถ้าจบเกมคงโดนต่อยแน่นอน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ช่วยนับถอยหลังหน่อยครับน้องๆ ดูจะมีคนเคลิ้มครับ...." 
 
 
 
 
 
เกมจบแล้วครับ พร้อมเพรียงกันนับถอยหลังลั่นไปหมด ผมนี่รู้ตัวตลอดแต่คือ....ปากน้องยูคหอมมาก กลิ่นแก้มก็หอมผู้ชายสะอาดมากๆ 
 
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากนั้นน้องเขาก็ตีตัวออกห่างผมไปพักใหญ่ แต่สุดท้ายก็มาคุยกันเหมือนเดิมอยู่ดี...เพราะแรงตื้อของ มาร์คต้วนคนกาก 
 
 
 
 
 
 
 
แกล้งน้องมันตั้งแต่รับน้อง จนวันประกาศสายรหัส....ที่ค่ายแห่งรัก 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"พี่มาร์คอีกแล้วหรอ ชีวิตผมไม่หลุดพ้นจากพี่ซะทีเนอะ..." 
 
 
 
 
 
 
 
 
"แล้วดีใจปะล่ะ ได้อยู่สายคนหน้าตาดีอ่ะ....." 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ไม่ได้อยากหล่อซักหน่อยพี่ แฟนห่วง" ไอ้สัส เจ็บเหมือนโดนเจ๊กุ๊กจูกระโดดเตะยอดหน้า
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"อ่ะ อ้าว...มีแฟนแล้ว หรอวะ" เสียงกูแผ่วเบาทำไมวะ ตอบ! เสียภาพลักษณ์คนเถื่อนโคตรเท่ห์หมด
 
 
 
 
 
 
 
"โห่พี่ ผมก็ผู้ชายนะครับ ถึงจะไม่หล่อเท่าพี่นะ...น้ำเสียงพี่โคตรไม่เชื่ออ่ะ" 
 
 
 
 
 
 
 
 
น้องยูคคนบร้า เดินมากอดคอผมอย่างสนิทสนม ไอ้สัสดูหน้ากู....กูร้องไห้ ม๊า พาเอินกลับแอลเอออออออ
 
 
 
 
 
 
 
 
"เรียกเฮียได้ปะ?" จริงๆเรียกที่รักไปเลยก็ได้ กลัวไม่ถนัดเรียกพี่.....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ได้สิคร้าบ ตามใจเลย...พี่รหัสผม" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาต้วนอี้เอินได้ยึดถือเป็นแม่นมั่นว่า จะไม่นับถือรุ่นอีกต่อไป....กูทำตามมายฮาร์ทล้วนๆ ไม่มีรุ่น ไม่มีน้องรหัส ไม่มีแฟนคนนั้นของน้องยูค มีแต่เฮียมาร์คกับน้องยูคฉองคน ครึครึ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หยุดมโน ฟราย! 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ผมคิดไปเรื่อยแต่ความจริงก็คือความจริง ผมมันก็แค่ ตออ คนหล่อมากถึงยอดเขาอูราน ที่ดัน 'หลงรัก' น้องรหัสร่างหมี 
 
 
 
 
 
 
 
 
ศรรักมันปักอก อยากจะพบเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว เลิกไม่ได้จนกว่าจะไม่ครอบครองร่างกายเธอ เต๊าะมาปีกว่ากูก็ยังไม่ได้ชิมแม้แต่ปล่อยจมูก
 
 
 
 
 
 
 
 
ป้าบ 
 
 
 
 
 
 
 
 
โป๊ก 
 
 
 
 
 
 
 
"พ่อตาย!" ผมหันไปตวาดคนที่มันริอาจมาปาดกะโหลกผมจนหัวทิ่มพวงมาลัยรถ 
 
 
 
 
 
"เฮียเหม่อเอง....เรียกตั้งหลายรอบแล้วนะ" 
 
 
 
 
 
 
 
 
สลัด ลืมว่าน้องยูคนั่งรถมาด้วย แล้วใยเจ้าจึงเอาอุ้งเท้ามาตะปบกบาลพี่ฤายอดรัก มาให้พี่ปล้ำไถ่โทษซะดีๆนะอีหนู 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เหม่ออีกและ....เดี๋ยวตบอีกทีเลย" น้องทำท่างอนพองลมที่แก้มน่ารักจนอยากบอกว่า 'อย่าทำอีกเลยมึง อุบาดตา' บ้าใครจะไปพูดแบบนั้นกับยอดดวงใจ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
น่ารักจะตาย คนอะไร....เอ๊ะ ต้วนยูคยอมรึเปล่านะ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ไม่เอาดิ เดี๋ยวเฮียสมองเสื่อมทำไงครับ....ลืมหน้าคนแถวนี้ ไม่มีใครพามาเลี้ยงข้าวนะเออ" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ไม่เสื่อมหรอก เพราะเหมือนจะจิตเสื่อมอยู่แล้ว...!" ไอ้สัส น้องยูคเล่นกูแล้วไงล่ะ ใจผมแม่งเฮิร์ทมากเลยกะจะหันไปจูบลงโทษ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ทำไมน้องยูคพูดงี้กับเฮีย เฮียงอนนะ" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
น้องมันส่ายหน้าจนคอแทบหักเพื่อปฏิเสธว่าไม่ได้พูดจาว่าร้ายผม งั้นคนที่จะพูดจาหมาน้อยไม่กินข้าวแบบนี้...
 
 
 
 
 
 
 
 
"ไอ้เชี่ยมาร์ค...กูพูดเอง" ชัดเลย ชัด 
 
 
 
 
 
 
 
เคยได้ยินว่า กว่าจะบรรลุผลสำเร็จแม่งต้องมีมารผจญปะครับ? ต้วนอี้เอินขอบอกว่ามันเป็นความจริงนะครับ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เชี่ยแจ็คสันหวัง ไอ้ส้นตรีน!" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
..........BADGUY...........
 
 
 
 
 
 
 
 
"อันนี้อร่อยโคตรพ่อ มึงแดกด่วน...." 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กลับป่าไปสัด..." 
 
 
 
 
 
 
 
"โอ๊ยน้องยูคกินนี่ อร่อยมาก มาเดี๋ยวพี่ตักให้" 
 
 
 
 
 
ไม่สนใจกูแล้วยังกวนฝ่าทรีนด้วยการเอาใจรุ่นน้องของผมสารพัด เวลาอยู่กับเมียหนูตั้งใจขนาดนี้มั้ยลูก? 
 
 
 
 
 
 
คงสงสัยว่าผมกับไอ้ฟรายเออร์แจ็คและน้องยูคยอมคนน่ารักมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไรในร้านอาหารที่ผมพาน้องรหัสมาเลี้ยงข้าวเย็น 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ย้อนไป 30 นาทีก่อน...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เชี่ยแจ็คสันหวัง ไอ้ส้นตรีน!" ผมหันไปตะโกนด่าเสียงจากด้านเบาะหลังก็เห็นร่างเพื่อนที่แม่งตัวเกร็งนอนยิ้มเผล่อยู่ สัดนี่กูว่ารถกูเป็นรถสปอร์ตนั่งได้แค่สองคนนะ....มึงนี่มาจากไหนและพยายามอะไรขนาดนั้น! ตอบดิวะ! 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มึงมาทำไม? ไหนว่ากลับไปหาเมียแล้ว...?" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กูลืมว่าวันนี้แบมไม่กลับบ้าน...ไปค่ายกับโรงเรียน กูไม่มีข้าวกิน..." ชัด ชัดเลย...ที่มานอนอืดหลบอยู่นี่เพราะงี้ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"พี่แจ็คสันไปกินข้าวกับพวกผมสิครับ เฮียมาร์คเลี้ยง" 
 
 
 
 
 
 
 
 
และเพราะน้องยูคยอมสุดที่รักเป็นคนเอ่ยปากชวนอย่างไร้เดียงสา(ซึ่งตามแผนการเหรี้ยๆของไอ้เชี่ยแจ็คสันไม่ทัน) เพื่อนผมมันก็ยิ้มร่าเริงตกลงแทบจะทันทีครับ ดีออกเพื่อน 
 
 
 
 
 
 
 
 
มารขัดขวางเวลาสวีทกูแท้ๆ! 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
กลับมาที่ at present ครับ 
 
 
 
 
 
 
 
 
ผมส่งmiddle fingerไปให้มันหลายทีแต่แม่งก็ยังลอยหน้าลอยตากินอย่างมีความสุข ผมเลี้ยงไงครับ ใจป๋าไงครับ...กลัวเสียหน้าต่อหน้าน้องเลยจ่ายเต็มหมดตัวกินแกลบทั้งเดือน
 
 
 
 
 
 
 
       มื้อนี้กูก็พามาแดรกซะหรูเพราะคิดว่าจะมางุ้งงิ้งกันสองคน สุดท้ายมีมารแคระข้อต่อสั้นมาเผาผลาญโมเม้นต์จนสิ้นซาก แถมยังดึงความสนใจของยูคยอมไปจนหมด แดรกเรียบทั้งโต๊ะอีกด้วย 
 
 
 
 
 
 
 
 
"มึงกลับบ้านไปแจ็ค เกะกะลูกตา..." พาลครับบ่งตอง คือไม่ได้อยากพูดคำหยาบคายต่อหน้าน้องยูคเลยซักครั้ง แต่มันเป็นกมลไปแล้วครับ....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
กมลสันดารน่ะครับ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
พอเหอะเอิ้น มึงจะเล่นตัวเองเพื่ออะไร...ชีวิตแม่งก็คงไม่บันเทิงมากมายขนาดนั้นหรอกมั้ง อุเหม่
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แต่ถึงผมจะบ่นเหมือนคนที่คิดว่าชาตินี้จะไม่ได้พูดก็ไม่มีใครสนใจหรอกนะครับ ดูหน้าเพื่อนผมที่แม่งไปอี๋อ๋อกับน้องยูคพ่อยอดขมองอิ่มของมต.สิครับ 
 
 
 
 
 
 
 
ตีนมั้ยแจ็คสันหวัง? 
 
 
 
 
 
 
 
 
"บ้านน้องยูคอยู่ใกล้ๆคอนโดพี่....กลับกับพี่เปล่า ไม่ต้องไปกวนไอ้มาร์คมัน" 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ดีเล...ย // ไม่ครับ...กลับกับเฮีย" 
 
 
 
 
 
 
 
 
'กู หึง' ขอให้ซูมหน้า มันก็ทำหน้าเป็นเข้าใจแต่ก็ยังกวนประสาทผมกลับ....ให้เพื่อนสุขสมอารมณ์หมายนี่หนักกล้ามมึงมากปะวะหวัง? 
 
 
 
 
 
 
 
 
"กลับกับมันระวังมันปล้ำนะ ไอ้นี่แม่งหื่น...ชอบดมกางเกงใน" สัส ฟรัคยูว 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ดมได้ ผมก็กระทืบได้พี่" นี่ก็ไปเล่นตามมัน แล้วพวกนางก็ขำกันลานจอดรถแทบแตก 
 
 
 
 
 
 
 
 
กูอายเขานะ ดูหน้าด้วย โคลสอัพด่วน นี่ขำกูกันมากปะ เดี๋ยวๆ เดี๋ยวปล้ำขึ้นมาจะดมแม่งทุกซอกทุกมุมเลยครับคิมยย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"สนุกมากมั้ย? จะกลับบ้านรึยังเด็กดื้อ" โหมดพระเอกซีรี่ส์เอฟโฟว์เข้าสิง นี่ก็ชาติไหนแล้ว เต้าหมิงซื่อนี่เป็นปุ๋ยไปแล้วมั้ง...
 
 
 
 
 
 
 
ก็ไปว่าเขา มาร์คต้วนคนบร้า....
 
 
 
 
 
 
 
 
"ชอบทำหน้าโหดนะเฮียมาร์ค เดี๋ยวไม่หล่อน้า~" น้องมางุ้งงิ้งกับแก้มตอบเหมือนคนขาดสารอาหารของผมแล้วก็พยายามดึงให้ดูคิขุกรุ้งกริ้ง 
 
 
 
 
 
 
"ไม่หล่อก็จะไม่รักหรอ?" หยอดนิดหยอดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้งครับ ดูดิเขิน เอ้า เขิน....
 
 
 
 
 
 
 
กูเนี่ยแหละเขิน พร่องเอ้ย! 
 
 
 
 
 
 
 
"เออ งั้นพี่ฝากมันด้วยนะ...เดี๋ยวรถเมล์หมด ไปละ" เพื่อนรักจสวโบกมือให้วูบเดียวแล้วก็เดินไปเลย มันคงวิ่งแหละครับแต่เผอิญขาสั้นไง 
 
 
 
 
 
 
 
มตพูดไม่เคยดูตัวเองเลย ขาผมยาวมากครับ 175 ครับ...อย่า ผมไม่เล็ก 
 
 
 
 
 
 
 
 
"บายคร้าบพี่จสสสสส" นี่ก็บ้าจี้ตลอด ใครทำไรแม่งก็ตามเขาไปหมด ตะโกนลาไอ้เพื่อนผมวิ่งไปป้ายรถเมล์ เพื่ออะไรครับ...ตอบ!  
 
 
 
 
 
 
 
 
"กลับบ้านกันเหอะ เฮียปวดหัว..." 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เดี๋ยววันนี้นวดให้นะเฮียมาร์ค" 
 
 
 
 
 
 
 
"ขอชุดใหญ่เลยนะครับ น้องยูคยอม...." 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
..........BADGUY.........
 
 
 
 
Talk : มาตอนสองแบบงงๆ คือพี่มาร์คก็เพ้ออีกแล้ว เพ้อตลอดเวลา พูดมากด้วย 555555 
 
 
 
 
 
 
 
พี่แกหล่อครับ แต่หลงบอกหน่อยว่ารสนิยมเฮียแกเป็นแบบน้องยูค 
 
 
 
 
 
 
 
 
เรื่องนี้แบบ....No NC stuff lol แก้คำผิดแล้วหลายรอบมาก ถ้าผิดอีกก็ขออภัยจริงๆนะคะ


บางคำสะกดไม่ถูกจริงๆง่ะ ขอโทษน้า 
 
 
 
 
 
แล้วก็ฝากด้วยคร้าบ แท็ก #พี่มาร์คกาก ^^ 





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #33 Acnologia0109 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:31
    สนุกอ่ะชอบบบบบบบบบ(ขอคำนี้สักล้านรอบ>///<)
    #33
    0
  2. #26 YnGGiEs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 15:28
    งื้อออออออออออออ โอ้ยยยยมาร์คหยอดกันเข้าไป จะได้กินน้แงมั้ยล่ะเหว่ เค้ามีเเฟนเเล้วนะตัว
    #26
    0
  3. #16 Mumeaw'tmh Snw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 18:14
    แงงงง มาอัพหน่อยเร็วว :____: อยากอ่านใจจะขาดแย้ว ไรเตอร์ .___.
    #16
    0
  4. #15 Mumeaw'tmh Snw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 20:40
    แอร่กกกก :///////: มาอัพให้ฟินสักที งืออออออ ฟิคที่ฮาและกวนเว่อร์ๆ ชอบอ่าาาา เอาแจ๊คแบมมาโผล่สักตอนสองตอนด้วยนะค้าไรท์ ปลื้มทั้ง2คู่เลยย มาอัพไวๆน้า สู้ๆค่ะ
    #15
    0
  5. #13 เดร (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 07:42
    น้องยูคมีแฟนแล้วอ่อ?? โธ่มาร์คคคค!! ¥____¥

    ไม่เป็นไรนะแก **ตบบ่า

    ปะไปกินสาโทย้อมใจกัน
    #13
    0
  6. #12 Moko87 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 01:13
    พี่มาร์คสู้มากๆอะ ขนาดน้องบอกว่ามีแฟนแล้วนะนี่
    #12
    0
  7. #11 yatsuhigolammurye (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 23:30
    นวดหรอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยู่บ้านเดียวกันหราาาาาาาาาาาาาา 
    โอ่ย เฮียมาร์คน่าฉงฉาน หลงรักคนมีเจ้าของ 
    แล้วตอนนี้เป็นไงง่าาา ยูคโสดสนิทละยังหว่าาาาาาาาา
    เฮียลดความเกรียนลงหน่อยดิ โห่ๆ จะเขินซะหน่อยเอ้า ฮาอีกละ555555555555555
    #11
    0