[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 97 : Long fic : Kikaga : ตอนที่ 5 End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63

“หลับไปนานเลยนะแก”อาโอมิเนะเดินไปต่อยต้นแขนคนพึ่งฟื้นเบาๆ ใบหน้าแสดงออกถึงความดีใจอย่างปิดไม่มิตรกำลังทำให้คิเสะแอบขนลุกอยู่หน่อยๆ

“อะไรกันฮะ ผมตื่นมาตั้งสองสัปดาห์แล้ว อาโอมิเนจจิพึ่งจะมาเยี่ยมหรอ”หันไปทำท่าทางเชิงตัดพ้อใส่ ภาพอันคุ้นตาของคนทั้งสองที่มักจะทะเลาะกันบ่อยๆ อดที่จะทำให้ทั้งสี่คนในห้องยิ้มไม่ได้

กลับมาแล้ว

คิเสะ

“คิเสะคุงหลับไปนานนะครับ”

“ช่ายยย มิโดจินบอกคิเสะจิต้องทำกายภาพด้วยล่ะ”คนผมม่วงพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับคุโรโกะ คิเสะเลิกคิ้วไปมองคุณหมอเชิงต้องการความเห็น

“นายหลับไปนานนี่ เรื่องปกติ”

“อะไรกันฮะ น่าเบื่อแย่”

“ดีแล้วที่เรียวตะไม่ความจำเสื่อม”อาคาชิบอกคนบนเตียง ดวงตาสีเหลืองอัมพันที่กลับไหลมานานกันไปมองอาคาชิก่อนจะย่นคิ้วใส่

“ใจร้ายนะฮะแบบนั้น”

“อะไร ดูเหมือนนายจะอารมณ์ดีนะคิเสะ”อาโอมิเนะถามเมื่อเห็นคนบนเตียงทิ้งตัวพิงไปกับหัวเตียงด้วยรอยยิ้มราวกับกำลังนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้

“ก็นะ... เหมือนผมจะฝันดี”

“...”

“ตลอดเลย”



4 เดือนผ่านไป...

“คากามิคุงอาการดีขึ้นมากเลยนะครับ”

“ขอบคุณมานะคุโรโกะ วันนี้เอาเหมือนเดิมใช่มั้ย”

“ครับ”

บทสนทนาระหว่างลูกค้าและพนักงานดังขึ้นหน้าเคาน์เตอร์ คากามิหันหลังกลับไปทำวนิลาเชคเมนูเครื่องดื่มที่คุโรโกะมักจะสั่งอยู่ตลอดด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาครั้งนั้น เขาก็ได้รับการรักษาจนร่างกายกลับมาปกติ อาการนอนนานเกินคนธรรมดาหายไปตั้งแต่วันนั้น กลับกลายเป็นว่าช่วงนั้นเขานอนแทบไม่หลับแทน

กว่าจะกลับมาปกติได้ก็ล่อไปสี่เดือนเต็มๆ

“ได้แล้ว ราคาเดิม”

“ครับๆ วันนี้พวกผมมีฉลองให้เพื่อนที่พึ่งออกจากโรงพยาบาล รู้สึกเหมือนเขาจะมาซื้อขนมร้านนี้นะครับ”คุโรโกะดูดวนิลาเชคเข้าปาก

ทั้งเขาและคุโรโกะรู้จักกันได้เพราะมิโดริมะ หมอที่เป็นคนรักษาให้ร่างกายเขากลับมาปกติดังเดิม โดยรักษาควบคู่ไปกับหมอจิตแพทย์อีกคนที่อาคาชิหามาให้

รู้ตัวอีกที เขาก็เริ่มสนิทกับทั้งห้าคนนั้นไปแล้วเรียบร้อย จะมีก็แต่อาโอมิเนะที่บางทีจะทะเลาะกันบ้างเป็นบางครั้งคราว

“เพื่อนที่หลับเป็นเจ้าชายนิทราน่ะหรอ”เอ่ยปากถามไป รู้สึกเขาจะคุ้นอยู่น่ะนะ เหมือนจะเป็นนายแบบ?

“คนนั้นแหละครับ วันนี้คากามิคุงคงได้เจอ”

“ฉันยังไงก็ได้อยู่แล้ว นายน่ะไปทำงานได้แล้ว ป่านนี้นักเรียนร้องโฮแล้วมั้งที่คุณครูไม่เข้าสอนน่ะ”พูดแซวคุณครูโรงเรียนอนุบาลไปที คุโรโกะส่ายหัวหน่ายๆก่อนจะวางเงินเอาไว้ให้

“ผมไปนะครับ”

“ไปดีมาดี”โบกมือลาคนผมห้าแล้วกลับมาตั้งใจทำงานของตัวเองต่อ เหมือนตั้งแต่รู้จักกับห้าคนนั้น มุราซากิบาระจะขึ้นเงินเดือนให้เขาด้วย และเพราะตัวเขาช่วยอีกฝ่ายคิดสูตรขนมบ้างเป็นบางครั้ง

ซึ่งนั่นก็นับเป็นเรื่องที่ดี

นั่งเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่างเมื่อลูกค้าเริ่มซาลง ลมหายใจถูกถอดถอนออกมายามคิดถึงเรื่องเมื่อสี่เดือนก่อน

เขาไม่เคยฝันถึงผู้ชายคนนั้นอีกเลย

รู้ตัวอีกทีก็ลืมชื่อไปแล้ว

แต่ถ้าได้เห็นหรือได้ยินขื่อแม้กระทั่งน้ำเสียงของอีกฝ่ายอีกสักครั้ง เขาคงจำได้ดี ราวกับมันยังคงถูกเก็บเอาไว้ในความทรงจำไม่จางหาย แต่ก็ใช่ว่าจะนึกออก

ถ้ามีโอกาสได้เจอกันก็คงจะดี...



“ไทกะ ได้เวลาปิดร้านแล้วนะ วันนี้ฉันต้องกลับเร็ว ปิดร้านคนเดียวได้ใช่มั้ย?”ฮิมุโระส่งกุญแจให้พร้อมเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

“ได้อยู่แล้วน่า ทัตสึยะไม่ต้องเป็นห่วง”

“งั้นก็ดีแล้ว ฉันไปก่อนนะ”เปิดประตูร้านเดินห่างออกไปจนลับสายตา คากามินั่งเหม่อปล่อยเวลาไปสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปคว้าไม้กวาดมาจัดการกวาดพื้นให้เรียบร้อย

พนักงานคนอื่นกลับไปหมดแล้ว หน้าที่ของเขาที่เหลืออยู่คือทำความสะอาดและปิดประตูร้านเท่านั้น เดินไปคว้าไม้ถูพื้นมาบิดน้ำให้หมาดหลังจากกวาดเสร็จ

เดินไปวางถังน้ำเอาไว้หน้าประตู พร้อมจัดการสลับป้ายจากเปิดร้านเป็นปิดแทน แล้วลงมือถูกพื้นไปตามทิศทางของกระเบื้องช้าๆไม่รีบร้อน

กริ๊ง!

กริ่งหน้าประตูร้านที่ดังขึ้นส่งผลให้คากามิต้องเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เขาว่าเขาสลับป้ายปิดเปิดที่ประตูร้านไปแล้วนะ

“ร้านปิดแล้วนะครับ”เอ่ยบอกไปทั้งๆที่ยังไม่ได้หันกลับไปมองหน้า มือก็ยังคงจับไม้ถูพื้นไปตามแนวกระเบื้องอย่างเชื่องช้าดังเดิม

“เอ่อ... ขอโทษฮะ พอดีผมมาเอาเค้ก...”

ตึก!!!

เสียงอันคุ้นหูที่ได้ยินมาตลอดสองปีส่งผลให้คากามิเผลอปล่อยไม้ถูพื้นหลุดมือ ก่อนจะรีบกันหน้ากลับไปมองต้นเสียง

ใบหน้าอันคุ้นตาที่เห็นในฝันมาตลอดพลันทำให้น้ำตาเอ่อคลอจนคลอเบ้า ภาพรอยยิ้มที่เขาจดจำได้ในความทรงจำตอนนี้มันกำลังฉายชัดอยู่ตรงหน้าเขา

คนคนนี้

คิเสะ เรียวตะ...

“เอ่อ...”ท่าทางอ้ำๆอึ้งๆของคิเสะที่แสดงให้คากามิเห็น ส่งผลให้คากามิต้องเม้มปากแน่น หรือบางทีคนคนนี้อาจจะไม่ใช่...

“เจอกันครั้งนี้ก็มีถังน้ำหรอฮะ คากามิจจิคงไม่เอามาสาดใส่ผมเหมือนเดิมใช่มั้ย”เอ่ยปากติดตลกมองถังน้ำหน้าประตู ท่าทางที่เขามักเห็นเป็นประจำ คากามิทรุดเข่าลงร้องไห้โฮอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่จริง...

“อย่าร้องไห้สิฮะ”เดินเข้าไปใกล้คนที่เขาไปเร่ร่อนอยู่ในฝันของอีกฝ่ายมานานนับสองปี คนที่ทำให้การหลับไหลของเขาไม่น่าเบื่อ

“ผมกลับมาแล้ว”บอกไปเสียงแผ่ว พลุดดึงร่างให้คากามิลุกขึ้นแล้วกอดเอาไว้กดหัวให้จมไหล่แน่น กลิ่นอันแสนคุ้นเคยที่เคยได้กลิ่นในความฝัน ตอนนี้เขาได้มาสัมผัสมันจริงๆแล้ว

“นาย...”

“...”

“หายไปไหนมา”คากามิพูดเสียงสั่น ถึงแม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงแล้วก็ตาม แต่กลับไม่ได้ผลเลยแม้แต่นิดเดียว

“ก่อนหน้านี้ผมเกิดอุบัติเหตุจนทำให้นอนหลับไปนานน่ะฮะ ผมพึ่งตื่นมาไม่กี่เดือนนี้เอง”

“...”

“ผมเลยได้รู้ว่าคนไข้ของมิโดริมัจจิมีชื่อของคากามิจจิด้วย แอบแปลกใจนะฮะที่คากามิจจิอยู่ใกล้ผมแค่นี้เอง”บอกพร้อมรอยยิ้ม มือยกขึ้นปาดน้ำตาเจ้าคนขี้แยอย่างแผ่วเบา

“ขอโทษที่หายไปนะครับ”

“ไม่... นายไม่ผิดเลย”ส่ายหัวตอบกลับไปรัวๆ แค่นายกลับมา สำหรับตัวคากามิในตอนนี้ มันก็เพียงพอแล้ว

“ถึงผมจะไม่เคยบอก แต่ผมรักคากามิจจินะฮะ”

รัก...

รักมาตลอด...

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าตัวเขาไม่ได้ไปเรร่อนอยู่ในความฝันของคากามิ วันนั้นเขาจะได้ตื่นขึ้นมาบนโลกนี้อีกหรือเปล่า

“คิเสะ...”คากามิน้ำตาคลออีกครั้ง หัวใจเต้นตึกตักอย่างหนักหน่วงจนไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันคือเรื่องจริง

“คากามิจจิล่ะฮะ รู้สึกยังไงกับผม”เอ่ยปากถามกลับ ถึงแม้จะพอเดาคำตอบได้อยู่แล้ว ตัวเขาก็อยากได้ยินจากปากคากามิเองอยู่ดี

“ฉันรักนาย”

สิ้นสุดคำบอกรัก เสียงก็ถูกกลืนกายไปพร้อมจูบที่อีกฝ่ายมอบให้ มันเป็นจูบที่ธรรมดา ไม่ได้หนักหน่วงเหมือนตอนครั้งที่พวกเขาจะจากกัน

จูบแค่ให้ได้รู้ว่าในตอนนี้ตัวเขาทั้งสองคนมีกันและกัน

และจูบเพื่อเป็นการยืนยัน ว่าพวกได้พบเจอกันอีกครั้ง เท่านั้นก็เพียงพอ...


End


มาแล้ววววววว

เอาจริงๆคิเสะนี่แอบดูดพลังงานคากามินะ แต่ก็ไม่ถึงกับดูด? อารมณ์เหมือนไปโผล่ในฝันของเขาเฉยๆในตอนที่ใกล้จะตายพอดี แล้วเขาดันเป็นพลังงานชีวิตให้เลยกลับมามีชีวิตอยู่ต่อ กลับกันคากามิพอผูกพันกับคนในฝันมากๆ เลยอยากหลับมากขึ้น อยากนอนนานๆมากกว่านี้ เพื่อที่จะได้มีเวลาอยู่ในฝันเข้าขั้นหนัก พอคิเสะฟื้นไม่มีใครรอในความฝันแล้ว เลยเลือกที่จะรักษาเพื่อกลับมาให้เป็นปกติก่อนที่จะได้เจอกันในชีวิตจริง ยังไงก็ผูกพันกันในความฝันมาตั้งสองปี แถมแอบรอกันด้วย พอเจอยังไงก็ไม่มีทางลืมกันอยู่แล้ว ยาวมาก อธิบายยาวมาก555555

เรื่องต่อไปคือจะแต่งเรื่องเก่าที่ค้างไว้นานมากๆ(รู้ตัวนี่- -)ต่อ บวกกับเหลืออีกสองคนที่ยังไม่ได้แต่งออกมาเป็นคู่คือมิโดริมะกับมุราซากิบาระ และแอบมีโปรเจกต์สั้นๆOSที่แต่งไว้แล้วบางคู่จะมาลงคั่นบ้าง แอบเยอะนะเนี่ย5555555 มีที่แต่งไว้เยอะมาก แพลนก็มีเยอะมาก แต่ไม่จบสักที เศร้าTT

**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าาา**

  ขอบคุณที่ติดตามกันมากๆเลยยย^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #766 MakiDear (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 00:22

    เย้ๆ ได้เจอกันแล้วนะ ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคสนุกๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ ยังไงก็อย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ
    #766
    0
  2. #763 Lily for Lisa (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 06:54
    แงงง ในที่สุดเค้าก็ได้เจอกันน
    #763
    0
  3. #761 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 01:29

    หึ้ยยยยย เกือบแล้วคิเสะ ถ้าช้ากว่านี้น้องอาจจะลืมแกไปจริงๆก้อได้ โง้ยยยยยย จงได้ก๊านนนนนนน ..ในร้านก้อดีนะเธอ ลองแมะ ฟุๆๆๆ >////<

    #ขอspด้วยค่าาาา

    #761
    0
  4. #760 MLT_LTE (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:32
    ดีใจที่จำกันได้และได้เจอกันนะคะ สี่เดือนก็นานอยู่เหมือนกันเนอะ แง ระหว่างนั้นคากามิและคิเสะต้องคิดถึงกันมากแน่ๆ เลย สุดท้ายก็ได้เจอแล้ว เย้

    เอาจริงแอบอยากให้มีตอนต่อของคู่นี้อีกหน่อย เอ็นดูมากเลยค่ะ T_T
    #760
    0
  5. #759 Sunshine sky (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 14:19
    รู้สึกเหมือนไม่จบเลยอ่ะ555 อยากให้มีคนรับรู้เรื่องเขาสองคนซักหน่อย🧐
    #759
    0
  6. #758 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 08:20

    ดีใจที่กลับมาเจอกัน ดีใจที่ต่างคนยังไม่ลืมกัน ดีที่ทั้งคู่ลงเอยกัน

    พวกที่เหลือคงตกใจ ไปรู้จักกันตั้งแต่ตอนไหน ทำไมเหมือนรู้จักกันมานาน 555

    ที่คางามิหลับนานเพราะอยากอยู่กับคิเสะจริงด้วย คางามิแบบเหมือนเป็นแสงสว่างให้คิเสะจริง ๆ ไม่งั้นคิเสะไม่มีทางฟื้นขึ้นมาแน่ ๆ

    ตอนจูบกันนี่ลุ้นให้พวกนั้นมาเห็นมากค่ะ 555 แต่ดีแล้วที่ไม่มีใครขัดจังหวะ ฮือออ


    #758
    0
  7. #757 baby_goldlion (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 06:39
    หืออออ อยากได้ตอนพิเศษเลยแม่5555
    #757
    0