[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 95 : Short fic : Aokaga

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

ปรี๊ด!!!!

เสียงนกหวีดดังไปทั่วทั้งสเตเดียม นักกีฬาทั้งห้าคนที่อยู่ภายในสนามโห่สร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจ พอๆกับคนที่นั่งม้านั่งข้างๆ แตกต่างจากอีกห้าคนที่พากันก้มหน้าต่ำลงมองพื้นอย่างยอมแพ้กับโชคชะตา ที่วันนี้แพ้ไปแบบที่ตัวเองก็ไม่กล้าจะยอมรับ

“จบแล้วสินะ”ร่างสูงผมสีน้ำเงินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาเหม่อมองลงไปยังสนามก่อนจะเดินออกมาจากสเตเดียม

มันเป็นเกมส์ที่ค่อนข้างจะน่าเบื่อ ปกติแล้วเขามักจะไม่ค่อยมาดูสักเท่าไหร่นัก ถึงแม้จะมีคนคอยถามคอยชวนอยู่บ่อยๆก็ตาม เขาก็ไม่เคยคิดที่จะมาดูเลยสักครั้ง การแข่งอินเตอร์ไฮระดับมอปลาย


‘น่า อาโอมิเนะ ไปเถอะ!’

‘ไม่เอา น่าเบื่อจะตาย’

‘นายมันอาโฮ่ชะมัด! ก็ตอนมอปลายนายชอบพูดนี่เนอะ ไม่มีใครชนะฉันได้ นอกจากฉันเท่านั้น หลงตัวเอง!’

‘เดี๋ยวเถอะ’

‘โอ๊ย! อย่าบีบจมูก!’

‘ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด’

‘ปล่อยเลยนะ! แล้วนี่ไม่ไปจริงๆหรอ? ถึงจะเรียนจบมาหลายปีแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะไปดูการแข่งไม่ได้สักหน่อย’

‘ไม่เอา นายไปคนเดียวเถอะ’

‘เชอะ! จำไว้เลยอาโฮ่มิเนะ!!!’


ถอนหายใจออกมาเบาๆยามนึกถึงเรื่องในอดีต มือล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มาดูเมลล์ที่เปิดเอาไว้ล่าสุดก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

“สมเป็นนายจังนะ ต่อไปก็ไปกินชีสเบอร์เกอร์สินะ”เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ขาเดินทอดน่องไปตามทางอย่างไม่รีบร้อน

ผู้คนรอบข้างพากันเดินพลุกพล่านกันเต็มทางเดิน บางคนก็มาเป็นกันเป็นกลุ่ม บางคนก็มากันเป็นคู่ ส่วนบางคนก็มาคนเดียว

เหมือนกับเขา...

ทันทีที่ถึงร้านเบอร์เกอร์ก็เปิดประตูเข้าไป พนักงานบริการก็ฉีกยิ้มการค้ามาให้ ดวงตาสีน้ำเงินสวยเหม่อมองไปยังป้ายเมนู

ถ้าเป็นปกติเขาคงจะสั่งเทอริยากิเบอร์เกอร์

แต่ตอนนี้...

“ชีสเบอร์เกอร์ 3”

เดินไปหาที่นั่งรอรับออเดอร์ มือล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง

“กินเยอะจังนะนาย ถ้าฉันสั่งเยอะๆนายจะมาช่วยกินหรือเปล่า?”เอ่ยปากติดตลก ริมฝีปากคลี่ยิ้มยามนึกถึงคนบางคน ที่สามารถกินชีสเบอร์เกอร์ได้เป็นสิบๆชิ้นเหมือนกระเพราะเป็นหลุมดำยังไงยังงั้น


‘นี่บากะกามิ กินข้าๆหน่อยสิเจ้าบ้า’

‘หุบปากไปเลยอาโฮ่!’

‘ไม่มีใครแย่งกินหรอกน่า..’

‘ฉันก็กินเร็วเป็นปกติอยู่แล้ว นายลองกินดูมั้ย อร่อยนะ’

‘ไม่เอา ฉันชอบเทอริยากิเบอร์เกอร์มากกว่า’

‘เหอะ! แล้วจะเสียใจ!’

‘ใครจะไปเสียใจกัน’

‘นายไง’

‘ไม่มีทาง’


ไม่มีทางสะที่ไหนกันล่ะ...

“ชีสเบอร์เกอร์ได้แล้วค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ”

ทานให้อร่อยงั้นหรอ...

คงไม่มีทางแล้วล่ะ

เดินคว้าถุงชีสเบอร์เกอร์ออกจากร้าน หากปกติเขาคงจะนั่งกินในร้าน แต่คิดดูอีกทีไม่เอาจะดีกว่า นั่งกินคนเดียว

มันเหงาจะตายไป

ล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมลล์อีกครั้ง แล้วอ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาก่อนจะปิดหน้าจอลงแล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าดังเดิม

“สมเป็นนายจริงๆ บากะ”

เดินไปตามทางพร้อมรอยยิ้มบางๆประดับใบหน้า แต่ถ้าหากได้มีคนมาลองสังเกตดูก็คงได้รู้ ว่ารอยยิ้มนั้นมันน่าหดหู่ขนาดไหน

“ไม่ค่อยมีคนเลยนะ เหมือนที่นายบอกไว้ในเมลล์เลย”เอ่ยปากพึมพำพูดกับตัวเองเบาๆยามมาถึงสนามบาสแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ประจำของคนที่เขากำลังนึกถึง


‘นี่อาโฮ่มิเนะ! ไป1on1กัน!’

‘ตอนนี้ฉันไม่ว่าง’

‘อะไรกัน เมื่อวานนายสัญญาไว้แล้วนะ!’

‘ไว้วันหลังได้มั้ย ฉันติดธุระน่ะ’

‘นายก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย’

‘ไม่น้อยใจน่า’

‘มันน่าน้อยใจมั้ยเล่า!?’

‘อย่าโกรธเลย ฉันไม่ว่างจริงๆ’

‘...’

‘เรายังมีเวลาด้วยกันอีกเยอะ’

‘...’

‘ไว้คราวหลังนะ’


เรายังมีเวลาด้วยกันอีกเยอะ...

ตุ้บ!

เดาะลูกบาสที่ถูกวางทิ้งไว้เแถวนั้นไปพลางๆ ถุงชีสเบอร์เกอร์ลอยต่องแต่งอยู่บนกิ่งไม้ที่ตัวเขาเอาไปฝากต้นไม้เอาไว้ก่อน

ฟุบ!!!

กระโดดโยนลูกบาสลงห่วงได้อย่างสบายๆ ถึงแม้ความจริงเขาไม่ต่องกระโดดก็ยังสามารถทำแต้มได้ก็ตามที

ดวงตาทั้งสองหลับตาลงช้าๆ พลางคิดจินตนาการถึงเหตุการ์ณการแข่งขันวินเทอร์คัพในชั้นมัธยมปลายเมื่อหลายปีก่อน

มันเป็นครั้งแรกที่เขารู้จักคำว่าพ่ายแพ้

และมันเป็นนัดสำคัญ ที่ทำให้ความสนุกต่อบาสเก็ตบอลนั้นกลับมาเหมือนอย่างที่ตัวเขาเคยเริ่มที่จะเล่นมันแรกๆในสมัยเด็กๆ

เพราะคนคนนั้น

เพราะนาย...

คากามิ ไทกะ

ผู้ที่เป็นทั้งคู่แข่ง

รวมถึงคนรักจนถึงตอนนี้

“ฉันน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้นะ ฮะๆ”หัวเราะกับตัวเองเบาๆ ลูกบาสกลิ้งไปตามพื้นกระทบกับกำแพงด้านหลัง ขายาวก้าวไปคว้าถุงชีสเบอร์เกอร์มา ก่อนจะหยิบมาชิ้นหนึ่งแล้วแกะมันกัดเข้าปาก

“นายกินมันทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือไง”

...

“ก็อร่อยดี เหมือนที่นายเคยบอกไว้เลย”

...

“นายกินด้วยกันมั้ย”

...

“ไม่สินะ...”

...

“นายคงกินกับฉันไม่ได้แล้ว”ทิ้งตัวลงนั่งพิงหลังกับกำแพง ดวงตาสีน้ำเงินอันน่าดึงดูดเหม่อมองขึ้นไปยังท้องฟ้า

ในใจตะโกนกู่ร้องดังๆเรียกพระเจ้าที่ไม่เคยคิดจะเชื่อมาก่อนว่ามันจะมีจริงๆ แต่ถ้าเป็นไปได้ ช่วยรับฟังเขาหน่อยจะได้หรือเปล่า

เขาใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

ยามที่เขาคิดถึงเหตุการ์ณในวันนั้น

เหตุการณ์ที่เขาอยากจะลืมมันไป แต่มันกลับวนซ้ำอยู่เสมอราวกับกำลังกอเทปใหม่ไม่มีวันจบสิ้นภายในหัวของเขา

วันนั้นวันที่เขาไปต่างจังหวัดเพื่อไปทำธุระเป็นเพื่อนโมโมอิเพื่อนสมัยเด็ก สายร้องเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่หลายครั้งกว่าเขาจะได้ยิน


(อาโอมิเนะคุง!)

‘ขอโทษนะเท็ตสึ นายมีอะไรหรือเปล่า’

(ผมมีเรื่องจะบอก!)

‘นานหรือเปล่า ฉันต้องไปช่วยโมโมอิยกของ’

(คากามิคุง! คากามิคุงถูกทำร้าย!)

‘โฮ่ย! ล้อเล่นแรงไปหรือเปล่า!?’

(หมอบอกว่าคากามิคุงถูกแทง ศีรษะถูกฟาดด้วยของแข็ง ตำรวจหาหลักฐานเหมือนจะโดนปล้นทรัพย์ ตอนนี้ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้)

‘...’

(คากามิคุงกำลังแย่ ผมหวังว่าอาโอมิเนะคุงจะรีบกลับมานะครับ)


กำเบอร์เกอร์ที่อยู่ในมือแน่นจนเละคามือ ริมฝีปากขบกัดกันอย่างแรงจนห้อเลือด กำปั้นทั้งสองทุบลงกับพื้นปูนอย่างแรงด้วยความเจ็บใจ

เพราะคิดว่าจะมีเวลา

เพราะคิดว่าไม่ว่ายังไงก็จะเห็นนายอยู่ข้างๆเสมอ เลยไม่ทันได้สนใจหรือใส่ใจอะไรมากนัก ไปเดทด้วยกันสักครั้งก็ยังไม่มี

“เป็นคนรักภาษาอะไรกันไดกิ... หา!!!”

ตึก!!!

ออกแรงคว้าถุงเบอร์เกอร์ข้างกาย ก่อนออกแรงปามันจนกระจายไปทั่วทั้งสนาม มือหนายกขึ้นเสยผมริมฝีปากยังคงขบกัดกันไม่คลายออก

“คากามิ คากามิ คากามิ”

กลับมาได้มั้ย?

“คราวหลังฉันสัญญาฉันจะไปดูแข่งอินเตอร์ไฮกับนาย ฉันจะกินชีสเบอร์เกอร์ของนาย ฉันจะ1on1กับนาย เพราะฉะนั้น... กลับมา....”

หยดน้ำสีไสไหลลินออกมาพร้อมกับสายฝนที่เหมือนกำลังจะเป็นใจ มือหนายกขึ้นกอดตัวเองไว้ราวกับกำลังโอบกอดใครบางคนที่มักจะอยู่ข้างกายเสมอ

เพียงแค่ตอนนี้

แต่คงไม่มีอีกแล้ว

‘อาโอ’

“!!!”เผลอเบิกตากว้างยามได้ยินเสียงอันแสนคุ้นเคย ใบหน้าหันไปมองซ้ายทีขาวทีเหมือนกับต้องการตามหาเจ้าของเสียง แต่เพราะฝนที่ตกหนัก จึงเห็นเพียงทางเดินที่มีแต่เม็ดฝนคอยบดบังเท่านั้น

“คากามิ นั่นนายหรือเปล่า!?”ยันตัวลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

นายกลับมาหาฉันแล้วหรือเปล่า

หันไปมองเท่าไหร่ก็ไม่เจอใคร คนผมน้ำเงินก้มหน้าลงมองพื้นนิ่งหยดน้ำฝนไหลเข้าตาจนแสบไปหมด

“ตลกชะมัด... นายจะกลับมาได้ยังไง”แค่นยิ้มสมเพชตัวเองเต็มแก่ สภาพตอนนี้ใครมาเห็นเข้าคงคิดว่าเป็นคนบ้า

‘อาโอมิเนะ’

“คากามิ!?”เงยหน้าจึ้นจากพื้นหันหน้ามองซ้ายมองขวาไปทั่วอีกครั้ง แต่ผลก็ยังเป็นดังเดิม มองไปก็ยังคงว่างเปล่า ไม่มีใครสักคนเดียว

“อยู่ไหน!? ฉันไม่ตลกน่า นายจะเล่นซ่อนแอบกับฉันหรอ ฮะๆๆ”หัวเราะฝืนพยายามหลอกตัวเองว่าคนที่เขาคิดถึงอาจจะกำลังแกล้งเล่น

‘อาโอมิเนะ’

“บากะกามิ!!! ฉันยอมแล้ว! ยอมแพ้แล้ว”

เขายอมหมดทุกอย่าง

“ออกมาได้แล้วหน่า”

มาให้เขาได้เห็น

“ขอร้องล่ะ...”

ขอแค่ฉันเห็นนายก็พอ....



“อาโอมิเนะ!!!”

“นายฟื้นเถอะนะ!”

เอ่ยปากบอกยามมองไปยังห้องที่มีกระจกตรงช่องสีเหลี่ยมที่ทำให้มองเห็นไปยังด้านใน ร่างกายของคนรักยังคงแน่นิ่ง ร่างกายไร้การตอบสนอง

ข้างกายมีรุ่นปฏิหาริย์ทั้งสี่คน ซึ่งกำลังก้มหน้าเคร่งเครียด คุโรโกะยืนข้างๆคากามิพลางคอยบีบมือคากามิเบาๆคอยให้กำลังใจ

ดวงตาสีแดงดำมองไปยังห้องด้านในด้วยความรู้สึกผิด เสียใจ ผิดหวัง มันเต็มไปหมดจนอธิบายออกมาได้ไม่ถูก

“ฉันผิดเอง”

เพราะพวกเขาวางแผนจะเซอร์ไพรส์วันเกิดอาโอมิเนะ เลยโกหกไปว่าเขาถูกทำร้ายจากการปล้นทรัพย์ โดยลืมบอกโมโมอิไปเลยผิดแผนที่อาโอมิเนะต้องไปต่างจังหวัด

“นายฟื้นเถอะนะ...”

ทันทีที่อาโอมิเนะรู้เรื่อง ก็รีบตรงกลับมาโตเกียว

“ได้โปรด...”

วันนั้นฝนตกหนัก รู้อีกทีรถแท็กซี่ที่อาโอมิเนะนั่งมาก็ถูกรถอีกคนที่ขับมาด้วยความเร็วสูงเสียหลักลื่นพุ่งชนจนตกแม่น้ำข้างทาง

“ฉันขอโทษ...”

คนขับรอดมาได้อย่างปฏิหาริย์

“กลับมาเถอะนะ...”

แต่ผู้โดยสารที่นั่งมายังปั๊มหัวใจไม่ขึ้น

และในที่สุด

“หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียชีวิตแล้ว

“ฉันผิดเอง...”



ข่าวล่าสุด

ตำรวจพบผู้ชายคนหนึ่งเสียชีวิตภายในบ้านจากการฆ่าตัวตาย โดยพบว่าผู้ตายเป็นเพื่อนสนิทกับอาโอมิเนะ ไดกิ ผู้ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อเดือนที่แล้ว ขอแสดงความเสียใจกับญาติผู้เสียชีวิตด้วยนะคะ


ขอแค่ฉันได้อยู่กับนาย...

ขอแค่เรายังอยู่ด้วยกัน...

เท่านั้นก็เพียงพอ



END


ฮรุกกกกกกก

เอาshort fic ไปก่อนนะ อยู่ๆก็รู้สึกอยากแต่งขึ้นมา พอดีกำลังอินอนิเมะ แต่งไปตอนแรกจะให้คากามิเสียจริงๆ ไปๆมาๆกลายเป็นแบบนี้เฉยเลย

ที่อาโอมิเนะเกริ่นไปคือเรื่องราวของตัวเองเชิงตัดพ้อเหมือนจิตใต้สำนึกคิดว่าเสียคากามิไปแล้วจริงๆ แต่ความจริงก็อย่างที่คากามิอธิบายและจบอย่างที่ข่าวบอกTT

**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าา**

     ขอบคุณที่ติดตามกันมากๆเล้ยยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #746 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:14

    เฮ้ย! เดี๊ยวววว!!! ห๊ะ..หน่าหนี๊!!!! ไรท์ๆๆๆ ใจเย็นเด้ออออออ อิหยังวะค๊าาาาาา!!! กรี๊ดดดดดดด!!!! //ช็อคตายตามหนูมิ

    #746
    0
  2. #745 B.TEm (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:45
    นี่มันอะไรกันครับเนี่ย หักไปหักมา แสำสพสสหสำยก
    #745
    0
  3. #744 mintlovem4 (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 23:56
    โฮ่ๆๆๆๆ แกร๊ถุงน้ำตาแตกแล้วจ้าาา ไรท์แต่งซะอื้อหื้อเลยอ่ะ ไรท์แต่งดีมากรออยู่นะจ้า เป็นกำลังใจให้จ้าาา
    #744
    0
  4. #743 Lily for Lisa (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 17:48
    ;^; น้ำตาจะแชร์ขอไหลค่ะ เศร้ามั่ยไหว
    #743
    0
  5. #742 岭飞 (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 14:17
    พีคไปพีคม๊าา
    #742
    0
  6. #741 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:12

    ตอนอ่านจบนี่แบบ พวกนายเล่นอะไรกัน!!!! แง้


    แอบร้องไห้ตอนมิเนะตัดพ้อถึงคางามิ

    คือเคยคิดเหมือนกันค่ะว่ามิเนะชอบปฎิเสธ1on1กับคางามิ ผลัดวันหลายรอบ

    และถ้าวันนึงคางามิตาย มิเนะคงรู้สึกเสียใจและเสียดายสุด ๆ แน่ ทั้งเล่น1on1 ทั้งไปเดท ทั้งกินเบอร์เกอร์รสที่อีกฝ่ายชอบ

    คงไม่ได้ทำแบบนี้ด้วยกันอีกแล้ว คือมานึกได้ตอนที่สายไปแล้ว...


    มันแบบหวานอมขมมากตอนนี้ คือแบบตลกร้ายมาก

    และคือมีชีวิตอยู่มันทรมานมากกว่าตายอีก แบบเห้อออ TT

    #741
    0
  7. #740 Sunshine sky (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 12:44

    โมเมนต์นี้ไม่ค่อยเหมาะกับ มิเนะเท่าไรเลย อ่านแล้วเศร้าจัง เศร้าสองเรื่องพร้อมกับเรื่องขอศิเสะเลย ฮือๆๆๆๆ ยังไงก็มาต่ออีกไวไวนะค่ะ
    #740
    0
  8. #739 napo9 (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 12:31
    เศร้าจังเลยไรท์ ฮืออออออ
    #739
    0