[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 94 : Long fic : Kikaga : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    24 พ.ค. 63

เดี๋ยวก่อนนน ก่อนที่จะอ่านมีเรื่องจะบอก เมื่อวานเราได้ทำการอัพนิยาย petsตัวนี้... ก็มีความรู้สึก ตอนที่5ไปแล้วเรียบร้อย แต่มันไม่แจ้งเตือนเพราะความยาวไม่มากพอ (เศร้าT-T) เลยมาดักบอกเอาไว้กลัวทุกคนไม่รู้ ไปอ่านต่อได้~


~~~~~~~~~~~~~~~~~~


‘หืม? ดูเหมือนจะแปลกไปนะฮะ’

เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังส่งผลให้คากามิต้องเงยหน้าหันกลับไปมอง คิเสะยืนมองในจุดที่สูงกว่าเนื่องจากเขากำลังนอนนาบไปบนผืนหญ้า

‘อะไรแปลก’

‘คากามิจจิไงฮะ’

‘คากามิจจิ?’

ทำหน้าสงสัยผลุดตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ คิเสะทรุดตัวลงนั่งข้างกาย ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มไว้เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

‘ผมชอบลงท้ายชื่อคนที่สนิทและนับถือแบบนี้น่ะฮะ’

‘งั้นหรอ แล้วอะไรที่ว่าแปลก’

ยกมือขึ้นจับกลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่ายมาม้วนพันเล่นคลอเคลียไปมาเบาๆ คิเสะสบตาเขาครู่หนึ่งจนเขาต้องเอียงคอเชิงถามอย่างสงสัย

‘คากามิจจิดูเหนื่อยๆ’

‘ทำไมถึงคิดแบบนั้น’

‘แค่ดูก็รู้แล้วนี่ฮะ หน้าคากามิจจิดูเหนื่อยแตกต่างจากตอนที่เราเจอกันครั้งแรกมากเลย’

ยกมือขึ้นลูบไล้กรอบหน้าคากามิเบาๆ ใบหน้าดูอ่อนล้านั่นทำให้คิเสะไม่รู้สึกพอใจสักเท่าไหร่นักที่เห็นคากามิเป็นแบบนี้

‘คงเพราะฉันทานข้าวไม่ตรงเวลา’

เอ่ยตอบไปแบบนั้น เพราะทุกครั้งที่เขาหลับร่างกายแทบจะไม่ได้รับสารอาหาร แถมพอจะทานก็ทานน้อยกว่าทุกทีมากโข

‘ไม่ดีเลยนะฮะแบบนั้น...’

แสดงสีหน้าออกมาให้เห็นถึงความเป็นห่วง คากามิทำเพียงยิ้มบางส่งกลับไปให้ เพื่อให้อีกฝ่ายไม่ต้องเป็นห่วงเขา

‘จะว่าไป นายหล่อเหมือนกันนะ’

ยกนิ้วขึ้นดีดหน้าผากไปด้วยความหมั่นไส้ คิเสะยกมือขึ้นลูบหน้าผากป้อยๆพลันหัวเราะราวกับกำลังเจอเรื่องน่าขบขัน

‘พึ่งสังเกตหรอฮะ’

‘ฉันพึ่งเห็นหน้านายชัดขนาดนี้’

‘ทุกทีหน้าผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วนะ’

‘ฉันไม่รู้สักหน่อย’

บุ้ยปากตอบกลับไป สายลมถูกพัดพามาอีกครั้ง พร้อมๆกับกลีบดอกกุหลาบที่ช่วงนี้กลีบร่วงหล่นจนไม่แทบไม่เหลือความสวยงามให้เชยชม

‘เหลืออีกหกกลีบเองนะฮะ ดูสิ’

ขยับตัวเข้าไปใกล้ ล็อคตัวคากามิให้มาอยู่ในอ้อมกอดพร้อมชี้นิ้วไปยังเจ้าดอกกุหลาบที่ยังคงยืนหยัดอยู่ดอกเดียวด้วยกลีบเพียงแค่หกกลีบเท่านั้น

‘แตกต่างจากตอนที่มันขึ้นมาตอนแรกเลย’

‘นั่นสิฮะ’

ซุกใบหน้าลงบนซอกคอสูดดมกลิ่นกายอันคุ้นเคยเข้าเต็มปอด ดวงตาสีเหลืองอัมพันมองไปยังดอกกุหลาบนิ่ง

เขารู้ตัวดี

‘เป็นอะไรไป’

คากามิพอเห็นคิเสะนิ่งไปก็เอ่ยปากถาม คิเสะส่ายหัวตอบกลับมาเป็นคำตอบพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

เขาขอแค่เวลาอีกสักนิดเท่านั้น...




“คุณหลับมากกว่าเดิมอีกนะครับวันนี้”มิโดริมะพูดเสียงเอื่อยด้วยความหน่ายใจกับอาการของพนักงานร้านมุราซากิบาระอย่างคากามิ

“หมอคิดว่าผมจะหายหรอ”

“มันมีโอกาสหายแน่ ถ้าคุณให้ความร่วมมือ ร่างกายคุณเพลียมาก ถ้าปล่อยไว้คงเป็นลมไปอีกแน่ๆ เรื่องค่ารักษาเจ้าของร้านที่คุณทำงานอยู่ยินดีออกค่าใช้จ่ายให้”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”มิโดริมะตอบรับหลังจากพึ่งบ่นคนไข้คนล่าสุดของเขาไปเสร็จเรียบร้อย อาการของคากามินับว่าเยียวยาได้ค่อนข้างยาก

แสดงออกทั้งอาการทางจิตรวมถึงร่างกายที่เริ่มอ่อนเพลียลงเรื่อยๆนั่นด้วย

“คุณหมอมิโดริมะคะ เคสคนไข้เจ้าขายนิทรามีการตอบสนองค่ะ!”พยาบาลสาวที่ถูกจ้างให้คอยเฝ้าคิเสะอยู่ทุกๆชั่วโมงรีบลงมาบอกถึงอาการ

มิโดริมะเบิกตาดว้างเล็กน้อยแล้วพยักหน้าตอบรับไปเมื่อรับรู้ถึงเรื่องราวที่พยาบาลสาวต้องการจะบอกแล้ว

“ไว้ผมจะมาตรวจคุณอีกที ตอนนี้ก็ทานข้าวด้วยนะครับ”รีบเดินออกไปจากห้องตรงไปยังชั้นวีไอพีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เปิดประตูเข้าห้องมาก็พบกับอาคาชิที่ยืนทำหน้าตื่นพอๆกับอาโอมิเนะที่ถึงกับยกมือขึ้นมากุมปากเอาไว้อย่างไม่อยากเชื่อ

“มิโดริมะ... เมื่อกี้”อาโอมิเนะกันมาบอกคนหมอท่าทางตื่นตระหนก

“อะไร!?”

“เมื่อกี้เรียวตะ จับมือพวกผม”อาคาชิหันไปตอบแทนเมื่ออาโอมิเนะไม่สามารถพูดต่อได้ มิโดริมะรีบตรงไปตรวจอาการคนบนเตียงด้วยความรวดเร็ว

ระยะเวลาถึงสองปีที่อีกฝ่ายไร้การตอบสนอง สิ่งที่บ่งบอกถึงการมีชีวิตของคนบนเตียงมีเพียงลมหายใจ และอัตราการเต้นของหัวใจที่แสดงให้เห็นเท่านั้น

“คิเสะ ฉันรู้ว่านายได้ยิน”พอตรวจร่างกายทุกอย่างเรียบร้อย คุณหมอก็จัดการจับมือของคนที่ยังคงหลับไม่ได้สติเอาไว้แน่น

ถึงแม้จะพูดออกไปแบบนั้น ตัวมิโดริมะเองก็ไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่าคิเสะจะสามารถรับรู้ได้จริงหรือเปล่า

“ทุกคนรอนายอยู่นะ กลับมาได้แล้ว”

“...”

“ทุกคนยังรอผลงานของนายอยู่”

“...”

“นายบอกว่าจะเป็นนายแบบที่ทำให้ทุกคนภูมิใจไม่ใช่หรอ”

“...”

“กลับมาได้แล้วคิเสะ นายหลับนานเกินไปแล้วนะ”




‘นี่คิเสะ...’

‘หืม? ว่าไงฮะ’

‘ฉันรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีเลย’

คากามิว่าพร้อมทิ้งตัวลงนอนไปบนเตียงนุ่ม มันเป็นเตียงสีขาวสะอาดตาที่เขาคุ้นตาดี เพราะมันคือฉากฉากแรกที่ทำให้เขาได้เจอคิเสะ

ภาพความทรงจำยังคงชัดเจนอยู่ในความฝัน ตอนเขาฝันถึงคิเสะครั้งแรก อีกฝ่ายกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนี้

และตัวเขาเป็นคนปลุกคิเสะให้ตื่นขึ้นมา

‘ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะฮะ’

ขยับตัวไปนอนข้างๆ แขนยกขึ้นตวัดรวบเอวของอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะออกแรงดึงตัวคากามิให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ

‘ไม่รู้สิ... นายจะอยู่กับฉันตลอดไปหรือเปล่า’

‘ผมก็ไม่รู้เหมือนกันฮะ’

‘นายรู้มั้ย นายเป็นความฝันที่เหมือนจะเกิดขึ้นจริง แต่พอทุกๆครั้งที่ฉันตื่นขึ้นมา มันทำให้ความฝันของฉันมันหายไปหมดเลย’

‘...’

‘พอมีโอกาศที่ฉันฝันถึงนายอีกครั้ง ฉันเลยอยากจะฝันถึงนายไปเรื่อยๆ อยากให้นายอยู่ข้างฉันแบบนี้ไปเรื่อยๆ แม้จะแค่ในฝันก็ไม่เป็นไร’

แม้ฉันจะต้องหลับไปตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไร

ขอแค่มีนาย

สำหรับฉันแค่นั้นมันก็พอแล้ว

‘อย่าพูดแบบนั้นสิฮะ’

พลิกตัวให้อีกคนหันมาประจันหน้าพร้อมยกมือขึ้นวางนาบแก้มนุ่มของอีกฝ่ายเอาไว้ คากามิมองหน้าคิเสะนิ่วก่อนน้ำตาจะค่อยๆไหลรินออกมาอย่างเชื่องช้า

สัมผัสอุ่นๆคอยเข็ดน้ำตาเขาอย่างแผ่วเบา ตามมาด้วยริมฝีปากที่จุมพิตลงหน้าผากมันทำให้เขาอยากจะร้องไห้ออกมามากว่าเดิม

เขารู้...

และเขามั่นใจว่าคิเสะก็รู้

คิเสะกำลังจะหายไปจากเขา

ยิ่งกลีบดอกกุหลาบร่วงหล่นมากเท่าไหร่ เขายิ่งเห็นภาพคิเสะชัดในความทรงจำมากขึ้นเท่านั้น ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องที่ดี

แต่กลับกัน กลีบดอกกุหลาบนั่นก็เหมือนนาฬิกาที่คอยนับถอยหลังช้าๆ บ่งบอกถึงเวลาที่ทั้งเขาและคิเสะจะต้องจากกันและอาจจะไม่ได้พบกันอีก

ทุกๆครั้งที่เขาตื่นขึ้นมา พอหลับไปแล้วมาอยู่ในความฝัน ดอกกุหลาบมันจะเริ่มลดน้อยลงเรื่อย ซึ่งเรื่องแบบนั้น

มันทำให้เขาไม่อยากตื่น

เขาไม่รู้

ไม่รู้เลยว่าถ้าเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พอหลับตาลงแล้วกลับเข้ามาอยู่ในความฝัน เขาจะได้พบเจอคิเสะอีกหรือเปล่า คิเสะจะยังคงอยู่ในความฝันของเขามั้ย

ถ้าไม่...

ตัวเขาจะทำยังไง



“ไทกะ!!!”

สะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันพร้อมใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ฮิมุโระมองคนที่เปรียบเสมือนน้องชายของตนเองด้วยความเป็นห่วง

“ทัตสึยะ...”

“ร้องไห้ทำไม”ว่าพลางหันไปดีงกระดาษทิชชู่มาซับน้ำตาให้ คากามิส่ายหน้าตอบกลับไปช้าๆ

เขาก็ไม่รู้...

ว่าเขาร้องไห้ทำไม

“จริงสิ ฉันซื้อข้าวมากฝาก หมอบอกร่างกายนายอ่อนเพลียเพราะนายนอนมากเกินไป แถมร่างกายยังขาดสารอาหารอีก ดังนั้นนายต้องกินเยอะๆเข้าใจมั้ย?”

“ฉันไม่เป็นไรหรอก”คากามิตอบกลับไปเช่นนั้น ก่อนจะได้รับแรกกระแทกเบาๆบนหน้าผากจากการกระทำของฮิมุโระเอง

“ไม่เป็นไรก็แย่แล้ว ไทกะผอมลงมากเลยนะ”สีหน้าแสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจน คากามิมองท่าทางของคนตรงหน้าแล้วแย้มยิ้มบาง

“งั้นฉันจะกินเยอะๆก็แล้วกัน”

“แบบนี้แหละดีมาก!”


Tbc.


มาแล้ววววว

ตอนนี้ก็บอกถึงเรื่องกุหลาบที่จู่ๆก็โผล่มาแล้ว ความจริงมันเชื่อมกับตอนฝนตกด้วยนะ ฝนตกหมายถึงการชำระล้างและเริ่มต้นใหม่ ดอกกุหลาบก็เหมือนกันแหละ

และอย่างที่บอกไปด้านบนสุด เราอัพเรื่องpetsแล้ววว แต่มันไม่แจ้งเตือนT-T เลยคิดว่าทุกคนน่าจะยังไม่รู้เลยดักบอกเอาไว้บนสุดเลย แฮร่~

**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าา**

ขอบคุณที่ติดตามกัน และขอบคุณสำหรับคอมเม้น อยากจะบอกว่าเราอ่านซ้ำหลายรอบมากๆ5555555

ปล.เรื่องเจ้าชายอีกไม่นานเราจะกลับมาอัพแน่ๆ รอก่อนนะT-T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #765 MakiDear (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 00:07

    แงงงง อยู่ดีๆทำไมน้ำตาเราไหล ไทกะอย่าเป็นไรนะ เดี๋ยวคิเสะจะฟื้นมาเจอนายแล้ว
    #765
    0
  2. #738 Sunshine sky (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 09:17

    รอเลยจร้า...คุณคิเสะฟื้นซักทีนะค่ะ ไม่งั้นคนหลับต้องเป็นน้องแทนแล้วนะ
    #738
    0
  3. #737 yaibakid (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 20:27
    รออยู่น้า
    #737
    0
  4. #732 Lily for Lisa (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:34
    เป็รฝนห่วงนะไทกะ อยากเจอขนาดไหนแต่จะหลับตลอดไปก็ไม่ดีเหมือนกัน;^;
    #732
    0
  5. #731 MLT_LTE (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 15:17
    แงงง เป็นห่วงไทกะจังเลยค่ะ ห่วงคิเสะด้วย ทั้งคู่คงไม่รู้ว่าถ้าตื่นมาจะหากันเจอได้จากไหนอีกทั้งที่จริงๆ ก็ใกล้กันแค่นี้ ㅠㅠ
    #731
    0
  6. #729 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 01:15

    โอยยยย น้องงงง ถึงไม่หิวรึไม่อยากกินยังไงก้อฝืนๆยัดลงกระเพาะให้มันมีอะไรไปย่อยหน่อยก้อดีนะลูก อาการน่าเปนห่วงขึ้นทุกวัน ฝืนกินสักนิดนะ จะได้แข็งแรงไวๆไงลูก


    คิเสะเริ่มจับมือคนอื่นได้แล้ว แต่ยังไม่รุสึกตัวสินะ ขอล่ะ ขอให้นางไม่ลืมหนูมิถ้ายัยหนูเกิดเปนเจ้าชายนิทราแทนจริงๆ โอยยยยยย ปวดใจเหลือเกินคุณ แงงงงงง

    #729
    0
  7. #728 Selni (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 00:53
    กลัวว่าพอคิเสะฟื้นแล้วไทกะจะกลายเป็นเจ้าชายนิททราแทนอะ ถ้าเป็นงั้นจริงนี่เปียกปอนเลยนะ
    #728
    0
  8. #725 Sunshine sky (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 21:16

    ตื่นขึ้นมาเจอกันได้แล้วนะ ทุกคนรออยู่ อยสกให้แบบคางามิมาเจอคิเสะในห้องผู้ป่วยแล้วพอแตะตัวกันจนคิเสะเกิดฟื้นขึ้นมาราวกับปาฏิหาริย์เลย

    ยังไงก็รอนะค่ะฟื้นเร็วๆนะ
    #725
    0
  9. #724 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:44

    แอบร้องไห้กับตอนนี้เลยค่ะ ต่างคนต่างไม่อยากตื่น แถมไม่รู้อึกว่าคนนั้นมีตัวตนจริง ๆ ไหมถ้ามีจะได้เจอหรือเปล่า..


    ความหมายกลีบดอกไม้คือแบบนี้นี่เอง ฮืออ

    และที่คางามินอนยาวก็เพราะถ้าตื่นก็กลัวไม่ได้อยู่กับคิเสะอีก

    แอบกลัวคางามิเป็นสาเหตุที่ทำให้คิเสะเป็นเจ้าชายนิทรานานเหมือนกัน แต่คิดว่าไม่น่าจะใช่


    ดีใจที่คิเสะอาการดีขึ้นนะ แต่กลัวตื่นมาแล้วจะจำเรื่องราวคางามิไม่ได้แหะ...


    **เรื่องpetตอน5 มันเป็นตอนก่อนรีไรท์หรือเปล่าคะ เพราะมันไม่ต่อจากตอน4ที่รีไรท์แล้ว ; ;

    #724
    5
    • #724-4 narmatpooh(จากตอนที่ 94)
      24 พฤษภาคม 2563 / 21:30
      ข้อความเราขึ้นมั้ยเนี่ยยย เห็นข้อความเราใช่มั้ยคะ กรี๊ดดดด มันเป็นตอนรีไรท์หรือยังคะ? เราพึ่งลองไปแก้ในเว็ป ช่วยบอกเราทีแงงงงงงง
      #724-4
    • #724-5 น้ำผึ้งโซดา(จากตอนที่ 94)
      24 พฤษภาคม 2563 / 22:04
      เปลี่ยนแล้วค่ะะ ฮือออ
      #724-5
  10. #723 baby_goldlion (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:38
    รอเรื่องนี้จริงๆน้าาาา
    #723
    0
  11. #722 polytome (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:29
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #722
    0