[Fic : Attack on Titan] ก๊วนมัธยมรักฉบับไททัน (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 24 : 21 เพื่อนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

T
B
 






21

เพื่อนใหม่





 

[ Mikasas part ]

 

โรงเรียนชินเงคิ


ในที่สุด พวกเราทุกคนก็กลับมาที่โรงเรียน ปัญหาทุกอย่างคลี่คลายลงได้ด้วยดี เวลาแห่งความทุกข์ผ่านไป เวลาแห่งความสุขจึงเริ่มเข้ามาแทนที่บ้าง

นอกจากนั้น พวกเรายังได้รู้ความจริงอันน่าตกใจอีกหนึ่งอย่างนั่นก็คือ ทหารทีมสำรวจสามคน ที่พบร่องรอยของคนร้าย และส่งข่าวมาบอกพวกเรานั้น ก็ไม่ใช่คนไกลที่ไหนเลย พวกเขาคือ ไรเนอร์ เบลทรูท และยูมิลนั่นเอง

พอเอเลนกับคนอื่นๆ ได้รู้เท่านั้นแหละ ก็แทบอยากจะวิ่งไปกระโดดกอด ไม่เพียงแค่นั้น ทั้งเอเลนกับฮิสโทเรียก็ตั้งใจว่าจะเลี้ยงราเม็งเป็นการขอบคุณทั้งสามคนนั้นด้วย ถึงแม้ทั้งไรเนอร์ เบลทรูท ยูมิล จะบอกว่า ไม่เป็นไรๆ แค่ไหน ทั้งคู่ก็ไม่ยอมฟัง จนสุดท้ายสามคนนั้นก็ยอมให้เลี้ยงขอบคุณจนได้ ซึ่งร้านที่จะไปอุดหนุนก็คือร้านที่ไรเนอร์ทำงานอยู่แบบลับๆ ด้วย ตลกชะมัด

 

.....


วันอาทิตย์

เวลา 15.50 น.

หอพัก

ห้องพักหญิง

 

            “มิคาสะ จะไปกันเลยไหม? ร้านราเม็ง”  ฮิสโทเรียเดินมาถามฉันที่กำลังนั่งปะเสื้อที่ขาดให้ซาช่าอยู่

            “เธอไปก่อนได้เลย เดี๋ยวฉันตามไป”

            “อื้ม”

            “แล้วสรุปว่ามีใครไปบ้างหรอคะ?”  ซาช่าที่นั่งดูฉันปะเสื้ออยู่นั้นถามขึ้น ยูมิลที่เข้ามาสมทบอีกทีจึงตอบแทนให้

            “แล้วเธอเห็นว่าผู้หญิงในห้องเหลือกันอยู่กี่คนล่ะ?”


ซาช่าหันซ้ายหันขวาไปมามองรอบๆ ห้อง และบอกกับยูมิล


            “เหลือแค่พวกเราสี่คนเองนี่คะ”

            “ก็คนอื่นๆ ไปรวมตัวกันที่ร้านราเม็งหมดแล้วน่ะสิ รวมถึงพวกผู้ชายด้วย”

            “เอ๋! เยอะขนาดนี้...ท่าทางจะสนุกน่าดูเลยนะคะ!

            “ใช่ เพราะงั้นพวกเธอสองคนก็รีบๆ ตามมาล่ะ...ไปกันเถอะฮิสโทเรียที่รัก~”


ยูมิลกับฮิสโทเรียเดินออกไปแล้ว เหลือแค่ฉันกับซาช่าสองคน ซึ่งเธอก็ยังคงนั่งดูฉันปะเสื้อต่อไปเงียบๆ

 

.....


            “เสร็จแล้วล่ะ ถูกใจไหม?”


ฉันยื่นเสื้อตัวเก่งคืนซาช่าไป เธอมองดูรอยปะที่ฉันทำให้ และยิ้มกว้างออกมา


            “สวยมากเลยค่ะ ดูไม่น่าเกลียดเลย มิคาสะเก่งจังเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ!

            “อืม”


ฉันยิ้มเมื่อเห็นคนข้างๆ ชอบ ก่อนที่เราทั้งคู่จะเริ่มออกเดินไปที่ร้านราเม็งบ้าง

 

.....


ระหว่างทาง

 

            “มิคาสะคะ! ฉันอยากกินมันหวานร้านนั้นค่ะ!


ซาช่าส่งสายตาอยากครอบครองมันหวานให้ฉัน ฉันยิ้มแหยๆ เพราะเห็นหางแถวที่ค่อนข้างยาว แต่สุดท้ายก็พยักหน้าให้เป็นเชิงอนุญาต ก่อนที่คนกินเก่งตรงหน้าแทบจะวิ่งไปตะครุบหน้าแม่ค้าทันที

ก็ถ้าจะห้ามน่ะ คงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ–

ปึ้ก!


            “อ๊ะ–!


ตุ้บ!


            “ข..ขอโทษค่ะ”

            “ไม่เป็นไรครับ ผมผิดเอง”


ผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินชนฉัน ทำให้กระเป๋ากับหนังสือของเขาตกลงพื้น เขาก้มลงเก็บก่อน จากนั้นจึงตามด้วยฉันที่ย่อลงมาช่วยเขาเก็บ


หนังสือเรียน?


ฉันยื่นหนังสือที่รวบรวมได้คืนเขาไป เราทั้งคู่ยืนขึ้น พร้อมกับเขาที่กล่าวคำขอบคุณ


            “ขอบคุณครับ”

            “ไม่เป็นไรค่ะ”


ฉันยิ้มให้บางๆ แต่ก็ต้องชะงักลง เมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงตรงหน้า ที่เมื่อดูดีๆ ก็น่าจะอยู่รุ่นราวคราวเดียวกันจ้องฉันอย่างไม่วางตา ราวกับว่ารู้สึกตกใจอยู่เล็กน้อย


            “เอ่อ..”  ฉันอ้ำอึ้ง งงกับท่าทีของคนแปลกหน้า

            “เธอ...”  เขาชี้มาที่ฉัน และพูดต่อ  “...เคยเจอกับฉันมาก่อนรึเปล่า?”

            “เอ๊ะ?”


เมื่อได้ยินดังนั้น ฉันจึงสำรวจใบหน้าและลำตัวของเขา

ผู้ชายตรงหน้าเป็นคนที่สูงกว่าฉัน เขาน่าจะสูงประมาณ 180 เซนติเมตรได้ โครงหน้ายาวเล็กน้อย – แต่ไม่เท่ากับแจน – ทรงผมซอย สีดำ มีหนวดบริเวณคางเล็กน้อย


            “ม..ไม่นี่คะ ฉันไม่รู้จักคุณ”


ฉันพยายามตอบปฏิเสธให้สุภาพที่สุด


            “อ๋อ...หรอ? นี่! แต่เธอไม่ต้องพูดสุภาพกับฉันก็ได้นะ ฉันอายุ 17 ปี อาจจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอก็ได้นะ เธออายุเท่าไหร่หรอ?”

            “15 ค่ะ”

            “แล้วชื่อล่ะ?”

            “ฉัน–”

            “โฮ่ย”


ฉันหันไปมองทางต้นเสียงที่ดังขึ้นมาขัดจังหวะบทสนทนาของฉันกับคนตรงหน้า


            “หัวหน้ารีไวล์”


ฉันเรียกชื่อ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว


ผู้ชายแปลกหน้าหันไปมองหัวหน้าด้วย พอเขาทั้งคู่ได้เห็นหน้าของกันและกัน บรรยากาศอึดอัดก็ก่อตัวขึ้นมาทันที

หัวหน้าเบิกตากว้างเหมือนไม่เชื่อสายตา แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็เช่นกัน


            “เอ่อ..”


ฉันร้องออกมาอย่างไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง ไม่นานนัก ซาช่าก็โผล่เข้ามาขจัดบรรยากาศมืดมนให้หายไป


            “มาแล้วค่ะ~ เอ๊ะ? นี่ใครคะ?”  ซาช่าถามคนแปลกหน้า

            “ฉัน–”


ในขณะที่เขากำลังจะตอบ หัวหน้ารีไวล์ก็โพล่งขัดขึ้นมาทันที


            “พวกเธอทั้งคู่รีบไปได้แล้ว”


หัวหน้าพูดจบก็รีบเดินมาจูงมือของฉัน และคว้ามันหวานที่กำลังจะเข้าปากหลุมดำของซาช่าไปอย่างไม่รีรอ


            “เอ๊ะ!? นั่นมันหวานของฉันนะคะ หัวหน้ารีไวล์!

 

.....


หลังจากที่เดินผ่านผู้ชายปริศนาคนนั้นมาได้ระยะหนึ่ง หัวหน้าก็คืนมันหวานให้ซาช่าไป แต่เพราะเห็นว่าเขายังคงเดินจูงมือฉันอยู่ ประกอบกับใบหน้าที่ดูตรึงเครียดกว่าเดิมนั้น ทำให้ฉันต้องถามขึ้น


            “มีอะไรรึเปล่าคะ?”


หัวหน้าชะงักเล็กน้อย หลุดออกจากภวังค์ สายตาคมหันมาสบกับดวงตาของฉันแทบจะทันที – นั่นทำให้ฉันรู้สึกประหม่านิดหน่อย

หัวหน้าจับมือของฉันแน่นขึ้น และพูดตามสิ่งที่เขาอยากบอก


            “ฉันไม่อยากให้เธอเจอผู้ชายคนนั้นอีก...ไม่ใช่แค่เธอหรอก คนอื่นๆ ก็ด้วย”

            “เอ๊ะ?”


ฉันสงสัย แต่หัวหน้าหันกลับไปมองทางข้างหน้าเหมือนเดิม ราวกับว่าไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นอีก


แน่นอน – ฉันไม่เซ้าซี้เขา พร้อมกับกล่าวออกมาหวังจะให้คนข้างๆ สบายใจ


            “เขาก็เป็นแค่คนแปลกหน้านี่คะ ถ้าไม่ออกมานอกโรงเรียน ก็ไม่เจอ แต่ถึงเจอ สุดท้ายยังไงก็เป็นแค่คนแปลกหน้าอยู่ดี”


จากที่สังเกตการเจอกันของหัวหน้ากับเขาคนนั้น ดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นที่น่าพึงพอใจเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าคำพูดของฉันจะคลายกังวลของหัวหน้าได้บ้างไหม แต่ฉันคิดว่าไม่มากก็น้อย

 

.....


วันต่อมา

เวลา 08.05 น.

ปี 1 ห้อง A

 


            เขาก็เป็นแค่คนแปลกหน้านี่คะ ถ้าไม่ออกมานอกโรงเรียน ก็ไม่เจอ แต่ถึงเจอ สุดท้ายยังไงก็เป็นแค่คนแปลกหน้าอยู่ดี



ในหัวของฉันนึกย้อนไปถึงเมื่อวาน – ถึงสิ่งฉันได้พูดออกไป และในขณะเดียวกัน ตอนนี้ก็ตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าด้วย

 

เขาคนนั้น! คนแปลกหน้าเมื่อวาน!!


ตอนนี้–!


เวลานี้–!


เขายืนอยู่หน้ากระดาน! ในห้องนี้!


“เอาล่ะ พวกแก วันนี้จะมีนักเรียนใหม่ย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันกับพวกเรา เพราะฉะนั้นพวกแกต้องให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นด้วยล่ะ! เข้าใจไหม!?”  ครูฝึกที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาพูดเกริ่นนำ

            “ครับ/ค่ะ!!


คำว่า ย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันกับพวกเราทำฉันตกใจอยู่ไม่น้อย แต่คนที่ตกใจที่สุดคงไม่ใช่ฉัน...


ฉันหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง เมื่อรู้สึกตัวว่าซาช่าที่นั่งอยู่ข้างหลังกำลังสะกิดไหล่เบาๆ

ฉันพยายามเอนตัวไปด้านหลัง เป็นเชิงว่ากำลังรอฟังสิ่งที่เธอจะพูดอยู่ โดยไม่ได้หันหน้าไปคุยกับเธอตรงๆ


            “คนๆ นี้...เมื่อวานใช่ไหมคะ?”


ฉันพยักหน้าให้คนข้างหลัง ก่อนจะกลับมาสนใจครูฝึกที่ทำท่ากำลังจะพูดอะไรต่อ


            “ถ้างั้น แกช่วยแนะนำตัวให้เพื่อนๆ รู้จักทีซิ”  ครูฝึกพูดกับคนข้างๆ


            “ครับ...”  เขาก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางมองไปรอบๆ ห้อง และพูดออกมาอย่างมั่นใจ  “...ผมชื่อ ชิกิชิมะ อายุ 17 ปี มาจากเมืองใต้ดิน เมืองโกโรสึกิ...เป็นเพื่อนที่แสนรู้ใจของเฟอร์แลน อิซาเบล และหัวหน้ารีไวล์...ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”


ชิกิชิมะพูดพลางเหลือบมองทั้งสามคนที่เอ่ยชื่อออกมาเมื่อครู่


ฉันพยายามเหลือบมองคนที่นั่งถัดไปจากฉัน ...ฉันสังเกตได้ถึงแววตาของเฟอร์แลนที่แตกต่างไปจากเดิม – แววตาของเขา ที่จริงๆ แล้วดูเป็นเพื่อนผู้แสนใจดี กลับผิดเพี้ยนไปทันทีเมื่อมองคนที่ชื่อว่าชิกิชิมะ


ชิกิชิมะเปลี่ยนสายตาไปมองรอบๆ อีกครั้ง ก่อนจะมาหยุดที่ฉัน เขายิ้มให้ฉัน แต่รอยยิ้มนั่นกลับทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที

 

            “เอาล่ะ แกไปนั่งตรงนั้นละกันนะ จะเริ่มเรียนแล้ว”

ครูฝึกพูด ขณะเดียวกันก็ชี้ไปที่โต๊ะหลังสุดของห้อง


            “ครับ”

ชิกิชิมะตอบรับ ก่อนจะเดินผ่านฉันไปนั่งที่ของเขา

 

            “บ้าน่า! เมื่อกี้นี้เขามองเธอแล้วยิ้มแบบนั้น หมายความว่ายังไงวะ!?”  เอเลนหันมากระซิบถามฉัน

            “ไม่รู้สิ”

            “ฉันล่ะขนลุกแทนเธอเป็นบ้า! ให้ตายเถอะ!


อย่าว่าแต่เอเลนเลย ฉันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน


ดูท่าว่าสิ่งที่หัวหน้ารีไวล์ปรารถนา อาจจะโดนพระเจ้ามองข้ามก็ได้ ถึงได้ส่งคนๆ นั้นให้เข้ามาอยู่ร่วมกับพวกเราทุกคนนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป


...ตอนนี้ หัวหน้ารีไวล์กำลังรู้สึกอะไรอยู่นะ?

 

[ END Mikasas part ]



 

[ Levis part ]

 

เวลา 12.14 .

พักกลางวัน

 

            “ลูกพี่! ลูกพี่รอฉันด้วย!

            “รีไวล์! นี่รีไวล์!


ผมเดินจ้ำอ้าว ไม่สนใจอิซาเบลกับเฟอร์แลนที่กำลังรีบเดินตามมาพลางส่งเสียงเรียกเลยแม้แต่น้อย


ตอนนี้ผมกำลังจะทำอะไรน่ะหรอ?


...หาเอลวินยังไงล่ะ!


เมื่อกี้ไปหาที่ห้องพักครูมาแต่ไม่เจอ ถ้าอย่างนั้นก็อยู่ที่ห้องชมรมทีมสำรวจ! วันนี้หมอนั่นไม่มีธุระต้องไปที่ไหน เพราะฉะนั้น ผมมั่นใจ เขาต้องอยู่ที่นี่แน่นอน!


ปึ้ง!!


            “โฮ่ย! เอลวิน!!


ผมกระชากบานประตูออกอย่างแรง และก็เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ – หมอนี่กำลังนั่งขีดๆ เขียนๆ เอกสารกองโตอยู่บนโต๊ะ


            “มีอะไรหรอ? รีไวล์”


ผมปิดประตูห้อง ก่อนจะเดินไปหาคนตรงหน้า

 

            “มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาอยู่ในห้องเรา”

            “อ่า ฉันรู้แล้ว”

            “แต่ทำไมต้องเป็นหมอนั่น!?”  ผมถามเสียงดัง

            “ชิกิชิมะน่ะหรอ? เขามาอยู่ที่นี่ในฐานะเดียวกันกับนายนั่นแหละ นายได้มาอยู่ในโรงเรียนนี้เพราะอะไร ชิกิชิมะก็ได้มาอยู่ในโรงเรียนนี้เพราะอย่างนั้นแหละ”

            “หมอนั่นทำข้อตกลงกับนายด้วยหรอ!? ตอนไหน!?”

            “ไม่ใช่ฉันหรอก แต่เป็นครูไนล์ต่างหาก”


ผมถอนหายใจ สีหน้ากลัดกลุ้ม ทำให้คนตรงหน้าอดถามไม่ได้


            “นายเป็นอะไรกับชิกิชิมะ? ทำไมถึง–”

            “ศัตรู!


คำตอบของผม ทำเอาเอลวินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่นาน เอลวินจึงเริ่มว่าต่อ


            “ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าพวกนายทั้งคู่ไปทำอะไรกันไว้ ถึงได้กลายเป็นศัตรูกัน...อีกอย่างการเข้ามาใหม่ของชิกิชิมะ ฉันก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากด้วย เพราะคนที่จัดการเรื่องทั้งหมดคือครูไนล์ หัวหน้ากองสารวัตรทหาร...”

            “หมอนั่นน่ะ–”


ผมโพล่งขึ้นมา แต่กลับหยุดประโยคเอาไว้ พลางคิดว่าถ้าไม่พูดอาจจะดีกว่ารึเปล่า

 

            “พูดต่อสิ”


ผมเงยหน้าสบตาเอลวิน จากนั้นจึงตัดสินใจพูดต่อตามคำชักชวนของเขา


            “ชิกิชิมะไม่ใช่คนดี...

            “.....

            “...เอาเถอะ จริงๆ ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดแบบนั้น เพราะฉันก็ไม่ใช่คนดี”

            “.....”

            “ฉันแค่ไม่อยากให้คนอื่นๆ ต้องเจอเหมือนแบบที่ฉันเจอ...หรือแม้ว่าพวกเขาอาจจะไม่เจอ...ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่อยากให้เพื่อนๆ ของฉันต้องมารู้จักหมอนั่นเลย”


โดยเฉพาะ...

 

            “นายเปลี่ยนไปมากเลยนะ รีไวล์...


เอลวินยกยิ้มให้ผม ก่อนจะเดินไปที่ตู้ใบหนึ่ง ในขณะเดียวกันก็สนทนากับผมไปด้วย


            “...ฉันคงช่วยอะไรมากไม่ได้หรอกนะ ก็อย่างที่บอก เพราะคนที่จัดการให้ชิกิชิมะขึ้นมาอยู่บนนี้ ที่นี่ ไม่ใช่ฉัน...นายอาจจะต้องทนอยู่แบบนี้ไปก่อน แต่ฉันเดาว่า คนอย่างหัวหน้ากองไนล์น่ะ ไม่ปล่อยให้อดีตอันธพาลเป็นนักเรียนอยู่ในโรงเรียนนี้นานนักหรอก...ไม่นาน ไนล์ก็คงสั่งให้ชิกิชิมะออกจากการเป็นนักเรียน เปลี่ยนไปเป็นทหารเต็มตัวแทน เผลอๆ อาจจะแย่กว่านั้น... แต่สบายใจเถอะ อย่างน้อยก็ไม่เกินปีนี้ ที่นายจะต้องเห็นหน้าเขา”

            “หึ แล้วทำไมนายถึงให้คนที่ได้ฉายาว่าอันธพาลแห่งนครหลวงอย่างฉัน อยู่โรงเรียนนี้จนกว่าจะเรียนจบกันล่ะ?”


ผมถามคำถามเอลวิน ที่ตอนนี้กำลังหันหลังไขกุญแจลิ้นชักหนึ่งออกมา ขณะพยายามควานหาบางสิ่งในนั้นอยู่

 

            “อาจจะเป็นเพราะว่านายไม่ก่อเรื่องอะไรแล้วมั้ง...รับนะ–!


เอลวินพูดจบก็โยนอะไรบางอย่างมาหาผม ผมรับมัน ก่อนจะพันผ้าสีขาวบางที่อยู่รอบๆ สิ่งนั้นออก...


เมื่อได้รู้ว่ามันคืออะไร ผมจึงเงยหน้ามองเอลวินอย่างไม่เข้าใจ...

 

มีดสั้นของผมเล่มนี้ ถูกยึดไปตั้งแต่ที่โดนพวกเอลวินจับตัวขึ้นมาอยู่ข้างบน เอลวินคืนสิ่งนี้กลับมาให้ผม...หมายความว่ายังไง?


            “นายคืนมันให้ฉัน?”  ผมถาม

            “ใช่ เผื่อนายอาจจะต้องใช้ตัดของเอย ใช้ในคาบคหกรรมแทนมีดทำครัวเอย หรือใช้เวลาต่อสู้กับใครบางคนเอย...ล่ะนะ”


ผมพอจะเข้าใจในเหตุผลหลักๆ ที่เอลวินต้องการจะสื่ออยู่ ก่อนจะถามคำถามสุดท้ายออกไป


            “ทำไมถึงคืนของอันตรายแบบนี้ให้กับคนอย่างฉันล่ะ?”

 

เอลวินยิ้มอีกครั้ง ยังไม่ตอบทันที เขาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง จึงค่อยว่าออกมา


            “เพราะฉันเชื่อใจนายยังไงล่ะ

 

[ END Levis part ]

 

 

 

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

 

 

 

ฮัลโหลลล~

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ไรท์ขอชี้แจงกรณีของชิกิชิมะนะคะ

อย่างที่ใครหลายคนรู้กันว่า ชิกิชิมะเนี่ย ไม่ได้มีบทบาทในการ์ตูน

แต่มีบทบาทใน Live Action

ถึงอย่างนั้น ไรท์ก็จะขอให้เขามาร่วมเป็นนักแสดงรับเชิญในฟิคหน่อยละกันนะคะ

ปรบมือ!! แปะๆๆๆๆ~

 

อาจจะมีบางคนเข้าใจหรือเหมารวมให้ รีไวล์ กับ ชิกิชิมะใน Live Action เป็นคนๆ เดียวกัน

แต่กรณีของไรท์จะขอไม่เหมารวมนะคะ

เพราะดูยังไง๊ยังไง ไรท์ก็คิดว่า รีไวล์ กับ ชิกิชิมะ อยู่กันคนละขั้วสุดๆ เลยค่ะ!

โดยในฟิคของไรท์ ชิกิชิมะถือเป็นคนสำคัญคนหนึ่งของเรื่องเลยก็ว่าได้ค่ะ

 

และแน่นอนว่า ความสัมพันธ์ของชิกิชิมะกับเฮียไม่ธรรมดาแน่นอนค่ะ

 

ความจริงแล้วแอบขัดใจด้วยแหละที่ชิกิชิมะจุ๊บมิคาสะใน Live Action

ก็ในความคิดของไรท์ เขาไม่ใช่เฮียนี่นา แฮร่~ :P

 

ขอบคุณที่ติดตามเสมอมาค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #221 Luna_l (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 08:00
    ศัตรูโผล่มาละ
    #221
    0
  2. #145 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 12:50
    ศัตรูพืช​ เอ้ย​ ศัตรูหัวใจโผล่หัวมาแล้วสิน่ะ​ เฮย์โจว
    #145
    0
  3. #77 กิมจิสีชมพู (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:50

    อ๊ากกก อยากให้ถึงวันศุกร์เร็วๆๆๆๆ

    #77
    1
  4. #72 Kam_Rerise (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 23:23
    วร๊าย รอเธออยู่ที่ท่าน้ำทุกวันเลยจ้ะ
    #72
    0
  5. #71 CharidaNoisap (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 22:36

    ใวันนี้อัพไว5555. ใช่เลยคะไปดูภาคคนแสดงแล้วทำใจไม่ได้เลยคะ ตอนกินแอปเปิ้ลไม่เท่าไร เจอตอนจูบนี่แทบกรี้ด รับไม่ได้ T^T

    #71
    0