นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ShortFic : Assassination classroom] Your vote, Your mind (Karma x Nakamura Rio)

เพราะกระดาษ และตัวอักษรที่เขาเขียนลงไป ทำให้เธอเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เหมือนกับใครคนหนึ่ง...

ยอดวิวรวม

1,275

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


1,275

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


26
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 พ.ค. 61 / 22:25 น.
นิยาย [ShortFic : Assassination classroom] Your vote, Your mind (Karma x Nakamura Rio)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีค่ะ reader ทุกคน~ 

FanFiction เรื่องนี้ ไรท์คิดว่า เป็นคู่ที่แรร์สุดๆ ในอนิเมะเรื่องนี้เลยแหละค่ะ

แต่เพราะแรร์นี่แหละ เลยทำให้ไรท์สนใจ และชอบคู่นี้ขึ้นมาซะงั้น



*ไรท์จะขอแนะนำตัวละคร 1 ตัว ที่ไรท์คิดขึ้นมาเอง และนำมาประกอบใน Short Fic สักหน่อยนะคะ    

 ชื่อว่า 'นากามูระ ชิโดะ'  รับบทเป็นน้องชายแท้ๆ คนเดียวของยัยจอมแสบของพวกเรานะคะ


:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:


อยากให้ reader ทุกๆ คนที่ชอบคู่นี้เหมือนกัน ได้ลองอ่านดูนะคะ

ส่วนใครที่ไม่ได้จิ้น หรืออวยอะไร ก็อยากให้ลองเปิดใจอ่านดูเหมือนกัน

โอ้ยเขิน~ ฝากฟิคของ 2 หน่อจอมแสบแห่งห้อง E ด้วยนะคะ  ขอบคุณมากๆ ค่ะ

 

ปล.มีอะไรอยากติชม พิมพ์ไปโลด~

ปล.2  เป็นเรื่องสั้นที่ค่อนข้างยาวอยู่นะคะ แฮ่~

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 พ.ค. 61 / 22:25


T
B


:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

เสียงเหล่านกนานาพันธุ์คอยร้องเตือน แสงจากท้องฟ้าที่เริ่มถูกแต้มด้วยสีส้มอ่อนๆ บ่งบอกถึงเวลาในช่วงเย็น ..เวลาที่เหล่านักเรียน และเหล่าคนทำงานทั้งหลายควรจะกลับบ้านของตน

แต่แม้สิ่งแวดล้อมเหล่านี้จะปรากฏอยู่ตรงหน้า ก็ไม่ได้ทำให้ 'นากามูระ ริโอะ' สนใจแต่อย่างใด

เธอนั่งห้อยขาเรียวข้างนึงไว้ ส่วนอีกข้างก็วางนอนไปกับกิ่งไม้กิ่งใหญ่ที่เธอนั่งอยู่ หลังก็พิงลำต้นไปด้วย

เธอมักจะชอบมานั่งเล่นบนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากห้องเรียน ห้อง E อยู่เป็นประจำ  จนนั่นกลายเป็นกิจวัตรที่ต้องทำทุกครั้งหลังเลิกเรียน  โดยในมือของเธอก็จะถือการ์ดคำศัพท์ภาษาอังกฤษ และอ่านมันไปด้วย

"Welkin แปลว่า ท้องฟ้า..."


อ่านจบ ใบหน้าหวานก็เงยมองท้องฟ้าในยามเย็น ดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกาย อย่างต้องการชื่นชมความงามเงียบๆ อยู่ภายในใจ

'..กลับบ้านดีกว่า'


สุดท้ายเมื่อในหัวคิดได้ดังนั้น เธอก็จัดการเก็บการ์ดคำศัพท์ใส่ในกระโปรงของตัวเอง และหันไปคว้ากระเป๋านักเรียนที่ห้อยอยู่บนกิ่งไม้ไม่ไกลเกินแขนบางจะเอื้อมถึง

ขณะที่เธอกำลังทำท่าจะกระโดดลงจากต้นไม้นั้น ก็มีเสียงบทสนทนาของเด็กหนุ่ม 2 คน มาหยุดการกระทำ และเรียกความสนใจจากเธอเอาไว้เสียก่อน

"แล้วยังมีคนที่ยังไม่ได้โหวตให้ใครเลยอยู่อีกไหม?"


เด็กหนุ่มเจ้าของผมสีเหลืองเข้ม 'มาเอฮาระ ฮิโรโตะ' เลิกคิ้ว และถามคุณหัวหน้าห้องของตน 'อิโซไก ยูมะ' อย่างสงสัย
   

"อืม..เหลืออยู่ประมาณ 2 คน มี 'ทาเคบายาชิซัง' แล้วก็ 'ชิบะซัง' น่ะ"


ถึงแม้เพียงแค่ 2 ประโยค อาจจะไม่ได้ทำให้คนที่เผลอมาได้ยินเข้าอย่างริโอะเข้าใจได้ทั้งหมด แต่ก็สามารถดึงความสนใจของเด็กสาวให้ฟังต่อได้ โดยที่ไม่ทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองรู้ตัว

"ว่าแต่ เราจะโหวตนักเรียนหญิงที่พวกผู้ชายในห้องแต่ละคนสนใจทำไมล่ะ?"


เพียงแค่ประโยคนี้หลุดออกจากริมฝีปากมาเอฮาระเท่านั้น ก็เริ่มทำให้เด็กสาวผมสีทองที่ฟังอยู่เริ่มรู้อะไรบางอย่างขึ้นมาได้
   

"อยากจะหาน่ะ ว่านักเรียนหญิงคนไหนฮอตที่สุดในห้องเรา และเผลอๆ จะได้ดูลาดเลาให้ด้วยนะ เผื่อว่าคู่ไหนที่มีโอกาสคบกันได้บ้าง"

"ย..ยูมะซัง ไปเอาความคิดนี้มาจากไหนกันนะ"

มาเอฮาระพูดจบก็เบือนหน้ามองไปทางอื่น กลัวคนข้างๆ จะเห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้ ที่แก้มอมสีแดงชมพูเล็กน้อย 
   

"ฮะๆๆ~ ไม่มีอะไรหรอกน่า ฮิโรโตะคุง แค่โหวตกันเล่นๆ เอง อย่าคิดมาก -อีกอย่างในใบรายชื่อ เราก็ซ่อนไว้ในตู้อย่างดีแล้ว พวกผู้หญิงไม่มีทางรู้เรื่องนี้หรอก"


บทสนทนาของทั้งคู่จบลงเพียงแค่นั้น และเมื่อพวกเขาเดินออกไปจนลับสายตาเด็กสาวผู้แอบฟังอยู่ไปแล้ว  เธอก็เผยรอยยิ้ม

เจ้าเล่ห์ในแบบฉบับของเธอออกมา ก่อนจะกระโดดลงมาจากต้นไม้
   

"ยังไม่กลับบ้านดีกว่า.."


เธอบอกกับตัวเอง ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องเรียน


ครืด~

เสียงประตูไม้ของห้องเรียนถูกเลื่อนออก พร้อมกับร่างบางเดินเข้ามา

เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะตัวหนึ่งก่อนจะเดินไปหลังห้อง พร้อมกับนึกถึงคำพูดของอิโซไก

"ตู้หรอ ดูท่าจะเป็นตู้ไม้ซะด้วย.."

จากนั้นเธอก็เผยรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง 

"ในห้องนี้ จะมีกันกี่ตู้เชียว"


ริโอะเริ่มเลื่อนบานประตูตู้ไม้หลังห้องออกทีละตู้ พร้อมกับหา 'ใบรายชื่อ' ที่อิโซไกหมายถึง
เนื่องด้วยเวลานี้ก็เย็นมากแล้ว ประกอบกับไม่มีใครอยู่ในห้องเรียน และรอบๆ บริเวณนี้เลย การหาชิ้นส่วนความลับ
ของพวกเด็กผู้ชายจึงสะดวกต่อเธอมากขึ้นไปอีก

และก็มาถึงตู้ใบหนึ่ง
เธอกลับต้องใช้มือทั้ง 2 ข้างเพื่อช่วยในการเปิด ทั้งๆ ที่ตู้ที่ผ่านมาเพียงแค่มือเดียว ก็สามารถเปิดออกได้
..ราวกับว่าตู้ใบนี้จงใจไม่ให้เธอเปิดอย่างนั้นแหละ

"ทำไม-เปิด-ยากอย่างนี้นะ!?"

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะใช้มือทุบประตูเบาๆ

ปั้ก!

กริ๊ก~

เธอจะไม่แปลกใจเลย หากไม่ได้ยินเสียง ที่เหมือนกับปลดล็อกแม่กุญแจเล็ดลอดออกมาจากในตู้

เธอลองใช้มือเลื่อนบานประตูอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับเลื่อนออกมาได้อย่างง่ายดาย

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จอมกวน ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหวานก่อนที่เธอจะเริ่มค้นหาของในตู้
และสิ่งที่ได้ออกมาคือ กระดาษประมาณ 4 แผ่น

หัวข้อคือ 'โหวตเด็กผู้หญิงในห้องที่ตนเองชอบที่สุด'

"หาเจอสักที!"

เสียงสวยพูดออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะเริ่มนั่งที่พื้น ในท่าที่สบาย หลังจากที่คุกเข่าเปิดประตูแต่ละตู้มานาน

แผ่นแรก กล่าวถึงกติกาที่สามารถโหวตได้แค่นักเรียนหญิงละ 1 คน
แผ่นที่ 2 คือคนที่โหวตไปเรียบร้อยแล้ว

เธอไล่มองแต่ละชื่อด้วยความอยากรู้ 

"เหลือแค่ทาเคบายาชิซัง กับชิบะซังจริงๆ ด้วย"


มือเรียวเริ่มพลิกกระดาษหน้าถัดไป
แผ่นที่ 3 คือรายชื่อนักเรียนหญิงที่ถูกโหวตไปแล้ว และชื่อคนที่เลือกโหวต

เธอไล่มองจากเลขที่สุดท้ายขึ้นข้างบนอย่างช้าๆ
ก่อนจะขำออกมาเบาๆ

"ที่แท้ มาเอฮาระซัง ก็โหวต 'ฮินาตะจัง'นี่เอง คิกๆ~...อา 'สุกิโนะซัง' โหวต... 'ยูกิโกะจัง' หรอเนี่ย 

ส่วน 'นางิสะ'..อืม โหวตให้.. 'คายาโนะ' ฮิๆ~ อยากให้คายาโนะเห็นจัง มีใครอีกนะ~"


นิ้วเรียวชี้แต่ละชื่อขึ้นข้างบนช้าๆ ในใจก็นึกสนุก อยากจะให้เพื่อนผู้หญิงของตนได้เห็นว่า พวกผู้ชายก็เล่นอะไรกันแบบนี้ด้วย

ขณะที่กำลังอ่านอยู่นั้น

"หืม.. อิโซไกซังเลือก 'เมกุซัง' แล้ว... ค-"

เธอก็ต้องสะดุดให้กับชื่อ 'อาคาบาเนะ คารุมะ' หลังจากที่เห็นชื่อคนที่เขาโหวตลงไป

" 'โอคุดะ มานามิ..จัง' คารุมะ ..โหวตหรอ?"

ดวงตาสีฟ้าใส เบิกกว้างและมองกระดาษในมืออย่างไม่กระพริบ
..พร้อมกับคิดว่า ตัวเองคงจะอ่านผิด หรือไม่ก็มองผิดบรรทัดไปเอง

แต่เมื่อพบว่ามันไม่ใช่แบบนั้น...

"คารุมะชอบมานา- อ๊ะ!"


เพราะเธออยู่ในห้องที่เงียบ ดังนั้นจึงต้องได้ยินเสียงที่กำลังเข้ามาใกล้เป็นธรรมดา 


ครืด~

ประตูถูกเลื่อนออกกว้าง พร้อมกับคนที่เด็กสาวกำลังนึกถึงเดินเข้ามา
   

"อ้าว~ นากามูระ-"

"คารุมะ!"

แต่นั่นก็เป็นจังหวะและช่วงเวลาที่เธอสามารถเก็บของทุกอย่างเข้าตู้ไม้ได้ทันเวลาพอดี
เธอรีบยืนขึ้น มองคารุมะอย่างไม่วางสายตา ก่อนที่เธอจะเป็นคนหลบแววตาที่ดูเศร้าหมองลงไปเอง
   

"หืม~?"

คารุมะเอียงคอเล็กๆ อย่างสงสัยในท่าทีของคนตรงหน้า สุดท้ายริโอะก็ต้องพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบนความสนใจเอาไว้

"คารุมะ ไม่กลับบ้านหรอ?"

คารุมะขมวดคิ้ว แต่ยังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มจอมกวน 

"เอ~ คำถามนี้ฉันน่าจะถามเธอนะ~ เธอบอกว่าวันนี้เธอขอกลับเร็วนี่นา~ ทั้งๆ ที่ปกติก็เดินกลับบ้านด้วยกันแท้ๆ~ แต่วันนี้น่ะ..-"

"เอ่อ-! ฉันกลับมา!.. เอาสมุดภาษาอังกฤษเฉยๆ น่ะ"


'ให้ตายสิ! ทำไมอยู่ๆ ถึงต้องมารู้สึกแบบนี้ก็ไม่รู้' 

ริโอะนึกโมโหตัวเองอยู่ในใจ

เธอคิดวนไปวนมา จนไม่ทันได้มองคารุมะที่เดินมายืนหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
กว่าจะรู้สึกตัวอีกที มือหนาของเขา ก็มาหยุดวางอยู่บนหน้าผากเนียนของเธอเอาไว้แล้ว
   

"เห~ ตัวก็ไม่ได้ร้อนอะไรมากนี่ แล้ววันนี้ 'แม่สาวอังกฤษ' เป็นอะไรไปล่ะ~~"

เมื่อเสียงจอมกวนของคารุมะถามจบ เขาก็ค่อยๆ ผละมือออก เปลี่ยนมาเป็นล้วงกระเป๋ากางเกงแทน

แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงต้องการคำตอบจากเด็กสาวตรงหน้าอยู่ดี
ริโอะชำเลืองมองแววตาของคารุมะอยู่ครู่หนึ่ง และก็ได้แต่พูดกลบเกลื่อน

"ปกติดีหรอกน่า~ 'พ่อจูนิฮัง' ! ฉันขอกลับบ้านก่อนนะ~ ไว้วันพรุ่งนี้กลับบ้านด้วยกันนะคะ~"

เธอฉีกยิ้มกว้าง
ก่อนที่จะเดินผ่านข้างลำตัวเขาไปหยิบกระเป๋าของตน

ริโอะยืนหยุดอยู่ประตูหน้าห้องเรียน เธอแอบชำเลืองมองร่างของคารุมะอยู่กลายๆ อีกครั้ง
ก่อนจะหันไปโบกมือให้เขา ที่ยังคงมองเธออยู่ และพยายามเดินออกจากห้องไปอย่างร่าเริงให้มากที่สุด

เหลือไว้แต่เพียงร่างสูงของคารุมะที่ยืนมองเด็กสาวผมสีทองจนลับสายตาอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไรสักคำ

เขาเหลือบไปเห็นการ์ดคำศัพท์ที่ตกอยู่ที่พื้นไม่ไกลนัก ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามันเอาไว้ เขากำแน่นและใส่สิ่งนั้นลงไปในกระเป๋ากางเกงของตน

"เธอโกหก..."



.....

ริโอะรีบวิ่งออกมาจากเขตห้องเรียน เมื่อถึงถนนใหญ่ จึงเดินอย่างปกติในขณะที่หอบเบาๆ ไปด้วย
   

'แล้วฉันจะทำตัวให้น่าสงสัยทำไมเนี่ย!?'

ริโอะนึกโมโหตัวเอง พร้อมกับเอามือกุมหน้าผากเอาไว้ พลางคิดต่อไปว่า ถ้าคารุมะจับได้ หรือมองท่าทีที่แปลกไปของเธอออก คงไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่นัก

แม้ตนเองจะรู้อยู่แก่ใจว่า คนอย่างคารุมะ ไม่สิ เป็นใครก็ต้องสงสัยอย่างแน่นอน แต่เธอก็ทำได้แค่ปลอบตัวเองไปเรื่อยๆ เท่านั้น

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ที่คิดกังวลอยู่ แต่ก็นานพอที่จะทำให้ท้องฟ้านั้นมืดลง และในขณะเดียวกันร่างบางก็มายืนหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของตนพอดี
เธอเลื่อนประตูเข้าไป พร้อมกับตะโกนบอกคนในบ้านเช่นทุกครั้ง

"กลับมาแล้วค่ะ"


เมื่อกล่าวจบ ร่างสูงของผู้ชายวัยกลางคนก็เดินออกมาจากห้องครัว

"ทำไมกลับดึกจังล่ะ ริโอะ"

เด็กสาวยิ้มแห้งให้บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"หนูหาของที่โรงเรียนนานไปหน่อยค่ะพ่อ เลยกลับช้า ขอโทษค่ะ"

พูดจบ นิ้วเรียวก็เกาที่แก้มเบาๆ พร้อมสีหน้ารู้สึกผิด

"หืม? พ่อก็ไม่ได้ว่าอะไรลูกสักหน่อย ทำหน้าแบบนั้น -มาทานข้าวกัน ชิโดะรออยู่"  คนเป็นพ่อพูดอมยิ้ม

"ค่ะ!"



.....

ร่างของเด็กหนุ่มผมสีแดง ยืนหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้านของตน ก่อนจะหยิบรองเท้าผ้าใบขึ้นมาใส่
ผู้หญิงที่มีผมสีเฉดเดียวกันกับเด็กหนุ่มที่นั่งใส่รองเท้าอยู่ ลงมาจากบันได และเอ่ยถามขึ้น
   

"คารุมะ ดึกแล้วนะ เพิ่งกลับมาเมื่อกี้ จะไปไหนอีก!"

เมื่อผู้มาเยือนถามจบ ก็เป็นเวลาเดียวกันกับคารุมะที่เพิ่งใส่รองเท้าเสร็จพอดี เขาหันไปยิ้มให้ แล้วตอบคำถาม

"เอาของไปคืนน่ะครับ~"

จากนั้นก็ชูการ์ดคำศัพท์ขึ้นมาให้คนที่พูดด้วยดู

"ไม่ใช่ว่าลูกจะออกไปหาเรื่องใครเขาอีกนะ"

"แหม~ ผมไม่ทำแบบนั้นแล้วครับแม่~ ผมเลิกมีเรื่องกับคนอื่น ตั้งแต่ที่ย้ายเข้าห้องนี้มาแล้วนะครับ จำไม่ได้หรอ~?"


แม่ของเขาหรี่ตามองลูกชายอย่างไม่ไว้ใจ

"แล้วจะเอาของไปคืนให้ใครกัน นางิสะหรอ"

คารุมะยืนขึ้น ก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อฮูดที่สวมอยู่ และหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับแม่ของตัวเอง
  

"แฟนของผมเองครับ"

"หา!?"

   

"ว่าไปนั่น"

คารุมะพูดจบก็เปิดบานประตูเดินออกไป แต่ก็ยังมิวายที่จะต้องขำให้กับท่าทีของแม่ตัวเอง ที่ยืนนิ่งพร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ


.....

กล่าวถึงด้านริโอะ เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมผ้าขนหนูสีเทาที่วางบนเส้นผมที่เปียกชื้น ในชุดนอนกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนลายดาว  ก่อนจะนั่งลงบนเตียง มือข้างหนึ่งก็จับผ้าและเช็ดผมของตัวเองไปด้วย เธอหันไปมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะหยิบมันขึ้นมา

มีอีเมลเข้ามา 1 ข้อความ 
เธอเปิดเข้าไปอ่าน และร้องออกมาด้วยความตกใจ

"หา!!?"


เนื้อหาในนั้นส่งมาจากคารุมะ พร้อมข้อความสั้นๆ
   

'ฉันอยู่หน้าบ้านเธอ ลงมาหน่อย'


ร่างบางรีบวิ่งไปเปิดผ้าม่านออก เมื่อมองลงไปจึงได้พบกับคารุมะที่มีฮูดคลุมบดบังเส้นผมสีแดงของเขาอยู่

ริโอะหน้าเหวอ ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น เธอรีบปิดผ้าม่าน และหันไปมองบานประตูที่ถูกเปิดเข้ามาแล้ว
   

"พี่ มีโรคจิตยืนอยู่หน้าบ้าน"

เด็กผู้ชายวัยโรงเรียนประถม เปิดเข้ามาพร้อมกับทำสี หน้านิ่งๆ

"ชิโดะ คุณพ่อนอนหรือยัง"

"นอนไปแล้วครับ"

"โล่งอกไปที"

"พี่รีบพาโรคจิตเข้าบ้านเถอะ ข้างนอกเริ่มมีหิมะตกแล้ว"

"แหะๆ~ นั่นไม่ใช่โรคจิตหรอก เข้าใจแล้ว จะลงไปตอนนี้แหละ"


ริโอะพูดจบก็ออกจากห้องนอน และลงบันไดไป

"ระวังตัวด้วยนะ" ชิโดะพูด


ริโอะในชุดนอนวิ่งลงมาดูลาดเลาอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตู และเดินไปประจันกับคนที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้ว
   

"มาสักทีนะ~ หนาวจะตายอยู่แล้ว~"

"นายมาทำอะไรตอน 3 ทุ่ม?"

"พาฉันเข้าบ้านก่อนได้ไหมล่ะ~ น้ำแข็งจะเกาะปากตายอยู่แล้วนะ~"

"เฮ้อ..เข้าใจแล้วๆ"

เธอเปิดล็อกประตูรั้ว พร้อมกับพาคารุมะเข้าไปในบ้าน

"ขอรบกวนด้วยนะครับ~"


ริโอะเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น ก่อนจะผายมือไปที่เก้าอี้นวมตัวหนึ่งให้ผู้มาเยือนนั่งลง โดยที่เธอนั่งลงตรงข้ามเขา

"โชคดีที่พ่อของฉันหลับไปแล้ว นายนี่ประหลาดจริงๆ เลยนะ"

เธอพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเล็กน้อย
   

"คำชมสินะ~"

"ก็คงงั้น~ แล้ว-มีอะไรล่ะ มาทำอะไรดึกขนาดนี้"

"เอาของมาคืนน่ะ~"

เขาล้วงการ์ดคำศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเองและยื่นให้คนตรงหน้า ริโอะรับมา พร้อมกับขมวดคิ้วสงสัย 

"เธอทำตกที่หลังห้อง เมื่อตอนเย็นน่ะ~"


เมื่อคารุมะว่าจบ ริโอะก็นึกหวนไปถึงเรื่องเมื่อตอนเย็น 
ที่เธอได้ยินอิโซไกและมาเอฮาระคุยกัน 
หากระดาษรายชื่อในตู้ 
และเห็นชื่อคนที่คารุมะโหวตลงไป..

ทั้งๆ ที่อุตส่าห์ลืมไปแล้วแท้ๆ เขาไม่น่าพูดอีกครั้งให้จำได้เลย

แววตาของเด็กสาวคนเดิมหายไป
คราวนี้คารุมะที่สังเกตอยู่ มองไม่ผิดอย่างแน่นอน ก็เธอเป็นคนที่แสดงออกชัดเจนเสียขนาดนี้ ขนาดเด็กประถมยังดูออก นับประสาอะไรกับคนอย่างเขา

คารุมะยืนขึ้น ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หลังเก้าอี้นวมที่ริโอะนั่งอยู่ เขาพบว่า ปฏิกริยาของเธอ เหมือนเมื่อตอนเย็นในห้องเรียน 
..ที่เหม่อลอย ไม่รู้เรื่องราวรอบข้าง ว่าใครจะเคลื่อนย้ายไปไหน หรือมีอะไรเข้ามาใกล้

คารุมะขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับดีดนิ้วใส่คนที่นั่งอยู่ ริโอะสะดุ้ง ก่อนจะหันมาด้านหลัง
   

"ความรู้สึกช้าจังนะ~ นากามูระ"

เขาเบนหัวของเธอให้หันกลับไป และหยิบผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนบ่าของเธอขึ้นมา วางลงบนศรีษะ และเช็ดให้อย่างอ่อนโยน
   

"ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอเป็นอะไร ตั้งแต่ตอนเย็นแล้วจนถึงตอนนี้ แต่เธอน่ะโกหกฉันไม่เนียนหรอกนะ นากามูระ~"

"ฉันโอเคน่า~ "

ริโอะเงยหน้าเหลือบมองคนที่อยู่ด้านหลัง และมอบรอยยิ้มยักคิ้วกวนประสาทจอมปลอมให้

คารุมะเห็นดังนั้นก็ยิ้มตามออกมาอย่างพอใจ โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลย...
ว่ารอยยิ้มครั้งนี้ของเขา จะต้องทำให้ริโอะ รีบก้มหน้าเพื่อซ่อนสีชมพูที่ถูกแต้มอ่อนบนแก้มขาวของเธอเอาไว้
   

"ฮะๆ~ ผมฉันแห้งแล้วน่า เลิกเช็ดได้แล้วล่ะ~"

เธอพูดกลบเกลื่อนความรู้สึกของตน และรีบคว้าผ้าขนหนูออกจากมือของเด็กหนุ่มไป 

หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงผิดจังหวะที่ควรจะเป็น ราวกับว่า มันกำลังเถียงกันอยู่ หัวใจฝั่งหนึ่งก็บอกว่าอย่ารู้สึก 
แต่หัวใจอีกฝั่งก็บอกว่า ทำให้มันชัดเจนไปเลย 

...เมื่อรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ริโอะก็ยืนขึ้น และกล่าวกับคารุมะ
   

"กลับบ้านได้แล้วนะ ดึกแล้ว เดี๋ยวคุณแม่ของพ่อจูนิฮังจะเป็นห่วง"

"ครับๆ~"


พูดจบก็เดินนำออกไปที่ประตู โดยมีเขาเดินตามออกไปติดๆ 
ริโอะเดินมาหยุดอยู่ที่ประตูรั้วบ้าน เปิดประตูให้ โดยที่คารุมะก็ออกไปยืนนอกเขตบ้านแต่โดยดี
   

"ขอบคุณที่พาการ์ดของฉันมาส่งบ้านนะคะ~"

"ครับๆ แม่สาวอังกฤษ -นี่ดูเหมือนจะพูดได้กวนประสาทขึ้นเหมือนกันนะเนี่ย~~"

คารุมะเอามือประสานท้ายทอย และมองเด็กสาวตรงหน้า ด้วยรอยยิ้มที่กวนประสาทไม่ต่างกัน

นิ้วชี้เรียวของริโอะเคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของตน และพูดขึ้นต่อ

"ติดมาจากนายไง ความลับนะ อย่าบอกใคร~"

"ไม่ทันแล้วล่ะ" เขาพูดพร้อมหัวเราะ


ริโอะเคลื่อนมือออก และมองคนตรงหน้า

"กลับบ้านได้แล้ว ระวังตัวด้วยนะ"

คารุมะพยักหน้าตอบรับ
บทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้ ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไป


.....

To : นากามูระ
From : คารุมะ
  
     ถึงบ้านแล้วครับ แม่สาวอังกฤษ~



เด็กสาวนอนอ่านอีเมลที่คารุมะส่งมาอีกฉบับที่แสดงให้เห็นว่า เขากลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย

ก่อนที่เธอจะวางโทรศัพท์มือถือของตนไว้ที่โต๊ะหัวเตียง และคว้าตุ๊กตาทหารอังกฤษที่ใส่เครื่องแบบสีแดงมากอดเอาไว้

"มานามิจัง...หรอ?" 


ริโอะพูดขึ้นมาลอยๆ แววตาเศร้าหมอง ใบหน้าหวานซุกเข้ากับตุ๊กตาที่กอดอยู่
แต่เมื่อเธอเริ่มนึกอะไรได้ ก็สะบัดหัวเบาๆ พยายามจะกล่าวกับตัวเองว่า ตนนั้นแค่หวงเพื่อนเท่านั้น ไม่ได้คิดกับเขาเกินเลยไปในสถานะอื่นแต่อย่างใด

และอีกความคิดหนึ่งก็โพล่งขึ้นมาในหัว
   

'แล้วถ้าฉันเหมือนกับมานามิจังบ้างล่ะ..?' 



.....

ตอนเช้าของวันต่อมา
ณ ห้อง E

เริ่มมีเหล่านักเรียนเข้ามาเดินประปรายกันบ้างแล้ว
บ้างก็วิ่งเล่นกัน บ้างก็นั่งคุย นั่งอ่านหนังสือในห้อง บ้างก็พยายามลอบฆ่าคุณครูของตนอยู่

"เฮ้ๆ~ คารุมะ ถามจริงๆนะ นายคิดอะไรกับโอคุดะซังงั้นหรอ?"


'โอคาจิมะ ไทกะ' เดินเข้ามากอดคอเพื่อนของตน ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเรียน และถามด้วยท่าทางกวนประสาท
พร้อมกับ 'นางิสะ' และ 'สุกิโนะ' ที่เดินตามมาติดๆ

"ก็ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย~"

"ไม่จริง! ในใบโหวตก็เห็นกันอยู่"

"ก็ฉันพูดความจริงนี่นา~"

"แต่นายโหวตให้โอคุ-" 


โอคาจิมะเหมือนจะนึกขึ้นได้ ว่าตนพูดเสียงเกินไป จึงเปลี่ยนมากระซิบแทน

"-แต่นายโหวตให้โอคุดะซังนะ! จะไม่คิดอะไรได้ยังไงกัน!"

คารุมะได้ฟัง ก็ถอนหายใจ เบนสายตาไปหานางิสะ และพูดต่อ

"โอคาจิมะนี่ ตกข่าวรึเปล่า? นางิสะ"

นางิสะหัวเราะแห้งๆ และตอบคำถามคารุมะ

"ผมว่า น่าจะใช่ครับ"


"อะไร? ฉันตกข่าวอะไร"

โอคาจิมะ มองหน้าเพื่อนทั้ง 3 คนอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับทำสายตาอย่างต้องการคำอธิบาย


"ที่คารุมะโหวตไป นั่นคือการโหวตครั้งแรก และมีอีกครั้งให้โหวตใหม่สำหรับคนที่อยากแก้โหวตต่างหากเล่า และเขาก็รู้กันทั้งห้องแล้วด้วย.. นายไปอยู่ไหนมากันนะ? โอคาจิมะ"

สุกิโนะอธิบายและถอนหายใจ โอคาจิมะพยักหน้าเข้าใจเล็กน้อย พร้อมกับร้องออกมาด้วยความตกใจ

"อ้าว! แล้วอย่างนี้-!!"

"ชู่ว~"

สุกิโนะร้องเตือนเป็นเชิงให้โอคาจิมะเบาเสียงลง

"แล้วอย่างนี้- นายก็แก้โหวตหรอ คารุมะ!?" 

โอคาจิมะกระซิบ

"Sure~"

"ใครกันล่ะ แล้วนายแก้โหวตด้วยรึเปล่านางิสะ!?"

โอคาจิมะถามนางิสะด้วยความอยากรู้

"นากามูระซัง?"  

นางิสะไม่ตอบคำถาม เนื่องด้วยเขาหันไปเห็นเด็กสาวที่เดินเข้ามา และนั่นทำให้เขาต้องแปลกใจ


แน่นอนอยู่แล้ว หากไม่แปลกใจก็คงจะผิดปกติ
เพราะในวันนี้เด็กสาวที่ชื่อ 'นากามูระ ริโอะ' ไม่ได้ปล่อยผม และแต่งตัวตามสไตล์ของเธอเหมือนทุกๆ วัน

แต่ในวันนี้เธอกลับถักผมสีเหลืองของเธอให้กลายเป็นเปียทั้งสองข้าง แต่งตัวเรียบร้อยผิดปกติ ถุงเท้าที่อยู่ระดับข้อเท้าของเธอ และกรอบแว่นนั่น!

'แต่งตัวเหมือนมานามิชะมัด!' 

ใครๆ ในห้องที่ได้เห็นต่างก็คิดเช่นนี้

แม้แต่มานามิที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องเรียนทีหลัง ก็ต้องตกใจให้กับลักษณะการแต่งตัวของริโอะ ที่แตกต่างไปจากเดิม

"ริโอะจัง ..ทำไมถึง?"  มานามิร้องเรียกด้วยความประหลาดใจ

"เอ่อ.. ไม่มีอะไรหรอก-ค่ะ" ริโอะตอบ


 'มีคำว่า ค่ะ ด้วย!'   เหล่าเพื่อนๆ นึกประหลาดในใจอีกครั้ง


....เว้นไว้แต่เพียงเด็กหนุ่มเจ้าของผมสีแดง ที่นั่งมองการกระทำ และการแต่งกายของริโอะด้วยใบหน้านิ่ง และเรียบ


.....

คาบเรียนที่ 1

เมื่อโคโระเซนเซเข้ามาในห้อง เขาถามริโอะด้วยความสงสัย ไม่แพ้กับเหล่านักเรียนของตนเลย
และทุกๆ ครั้งที่เธอพูด มักจะมีคำว่า ค่ะ ลงท้ายเสมอ

นี่จึงยิ่งทำให้ทั้งห้อง E ยังคงไว้ซึ่งอาการตกใจกันถ้วนหน้า
แต่ก็เช่นเดิม ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคารุมะ นอกจากคิ้วที่ขมวดเข้าหากันทุกครั้งเวลาเบนสายตาไปมองเธอ


ในวิชาวิทยาศาสตร์

ทั้งๆ ที่ทุกคนต่างก็รู้ว่า เด็กที่ตอบคำถามเป็นประจำคือ 'โอคุดะ มานามิ'
แต่ในวันนี้กลับไม่ใช่...  

ริโอะ แทบไม่เปิดโอกาสให้มานามิได้ตอบคำถามแม้แต่ประโยคโยคเดียว 

เธอตอบคำถามทุกข้อที่โคโระเซนเซตั้งเอาไว้ แตกต่างจากทุกครั้งที่เธอมักจะนั่งไขว่ห้าง ทำสีหน้าเบื่อให้กับวิชานี้ เนื่องด้วยไม่ใช่วิชาที่ถนัดเสียเท่าไหร่

ซึ่งการกระทำของเธอ ก็ยังคงไว้ซึ่งเครื่องหมายคำถามในหัวของเพื่อนทุกคน

คารุมะจ้องริโอะจากทางด้านหลัง
เขามองเปียสีเหลืองที่ถูกถักลงมา ถุงเท้าที่ระดับข้อเท้า กรอบแว่น.. ฟังวิธีการพูด และการตอบคำถามของเธอ
นั่นทำให้เขาหงุดหงิด จนต้องจิ๊ปากออกมาเบาๆ

"ยัยนั่น คิดจะทำอะไร?"

คารุมะขมวดคิ้ว ส่งผลให้หน้าหล่อของเขา ดูดุดันขึ้นมาเล็กน้อย
เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ และกอดอก ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างมาก เป็นอย่างนั้นตลอด จนจบคาบวิชาวิทยาศาสตร์

.
.
.

แน่นอนว่ากลับกัน!

ในวิชาภาษาอังกฤษ 
เธอนั่งเงียบราวกับหุ่นขี้ผึ้งที่จัดโชว์ในหอศิลปะ ทำให้ทั้งคาบภาษาอังกฤษนั้น ไร้ซึ่งเสียงของนากามูระ ริโอะ โดยสิ้นเชิง

ในขณะที่คารุมะ เขายังคงนั่งขมวดคิ้ว ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวต่อไป


.....

เวลาเดินตามทางของมันไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงเย็น

"ริโอะจัง ไว้เจอกันนะ"

คายาโนะ โบกมือให้กับริโอะที่นั่งอ่านหนังสืออยู่
เธอขยับกรอบแว่นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไป

"ค...ค่ะ"

คายาโนะฟังดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เนื่องด้วยรู้สึกไม่ชินกับการกระทำเหล่านี้
สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกับนางิสะที่มีความรู้สึกเช่นเดียวกันกับเธอ

คารุมะที่สังเกตการณ์อยู่หลังห้องเรียนตลอดทั้งวัน..

เมื่อเขาได้ลองฉายภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่เห็นในวันนี้ ในหัวอันชาญฉลาดของเขาอีกครั้ง 
ประกอบกับเห็นท่าทีของริโอะที่แสดงต่อคายาโนะ และนางิสะเมื่อครู่แล้ว
เขาก็บีบกล่องนมรสช็อกโกแลต ที่ดื่มหมดแล้วจนกล่องบิดเบี้ยว ไม่เหลือโครงกล่องเดิม


หากถามว่าทำไมเขาจึงทำเช่นนั้น?
ตอบได้ว่า เขาไม่ชอบท่าทีของริโอะ ในวันนี้เอาเสียเลย

...และเขาก็จะไม่ทนเฝ้าดูต่อไปอีกแล้วด้วย!

ตึง!

คารุมะลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว เขาคว้ากระเป๋านักเรียน
ไม่สิ..
เขากระชากกระเป๋านักเรียนจากเก้าอี้ และตรงดิ่งไปหาริโอะที่นั่งอ่านหนังสืออยู่

คารุมะเหลือบมองเธอจากทางด้านหลัง

เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เธออ่านอยู่นั้น คือ 'หนังสือเคมี' ไม่ใช่ 'หนังสือคำศัพท์ภาษาอังกฤษ'
เขาจึงไม่ลำบากใจที่จะต้องขอขัดจังหวะในการอ่านหนังสือของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

"กลับบ้าน"  

เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ จ้องมองไปที่เด็กสาวด้วยนัยน์ตาสีส้มอ่อน..ที่ครั้งนี้   กลับแฝงไปด้วยความน่ากลัว  ราวกับต้องการจะสื่อผ่านทางนัยน์ตาว่า สิ่งที่เขาพูดออกไปเมื่อครู่ คือ คำสั่ง มิใช่คำชักชวนเด็กสาวแต่อย่างใด

"คารุมะ-  แต่ฉันยังอ่านไม่เสร็จเลยนะคะ กลับก่อนเลยค่ะ"

คารุมะได้ยินดังนั้นก็กลอกตา ฟันขบริมฝีปากล่างเบาๆและคว้าหนังสือเคมีออกมาจากมือบางทั้งสองข้าง

"ฉันบอกว่า กลับบ้าน"

"แต่-"

"กลับ-บ้าน!"

คารุมะขึ้นเสียงเล็กน้อย จนเพื่อนๆ ที่ยังคงนั่งอยู่ในห้อง ต้องหันมามองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
โดยเฉพาะ มานามิ

เขากำหนังสือที่ถืออยู่แน่น แต่ใบหน้ายังคงนิ่งเรียบ

ทั้งห้องปกคลุมด้วยเสียงของความเงียบ เพราะทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของคารุมะ รวมทั้งตัวริโอะเอง

เธอยอมเก็บของลงกระเป๋านักเรียนของตนแต่โดยดี ก่อนจะตามคารุมะที่เดินนำหน้าออกจากห้องเรียนไป

บรรยากาศสีเทาในห้องเรียนเมื่อครู่ จึงถูกทำลายลง


คารุมะเดินนำหน้า  ริโอะเดินตามหลัง
เด็กหนุ่มเดินนำเข้าไปในบริเวณที่เป็นป่า เด็กสาวจึงร้องทักขึ้น

"คารุมะคะ นี่ไม่ใช่ทางออกจาก-"

แต่ก็ต้องชะงักลง เมื่อเขาหยุดกะทันหันและหมุนตัวกลับมาประจันหน้าเธอ
  

"คารุมะมีอะไรรึเปล่าคะ?"

เด็กหนุ่มไม่ตอบ จ้องเธอด้วยสีหน้านิ่งอีกครั้ง ซึ่งสิ่งนั้นทำให้ริโอะรู้สึกกลัวเล็กน้อย เมื่อมองลึกลงไปในแววตาสีส้มที่เหมือนจะดูอ่อนโยนของเขา แต่ก็ไม่ใช่

คารุมะโยนกระเป๋านักเรียนลงพื้น ก่อนจะไม่รอช้ากับความคิดของตัวเอง เขาถอดแว่นที่เด็กสาวสวมอยู่ออก และหันไปในป่าอีกทิศ พร้อมกับเขวี้ยงมันออกไปอย่างไม่รีรอ

"เฮ้ย!"  เสียงหวานของริโอะร้องออกมาอย่างตกใจ พร้อมด้วยใบหน้าสวยไร้กรอบแว่น มองตามของที่ถูกเขวี้ยงลอยออกไป

คารุมะเผยรอยยิ้มหล่อกวนประสาทของเขาออกมา พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

"คารุมะ!"  เด็กสาวเรียกชื่อเด็กหนุ่ม ที่ยืนหัวเราะอยู่

"อ้าว~ ไม่มี คำว่า 'คะ' แล้วงั้นหรอ?" เด็กหนุ่มพูดพร้อมยิ้มมุมปาก


เด็กสาวอึ้งไปอย่างไม่รู้ว่าตัวเองควรจะต้องพูดอะไรออกไปดี
เธอหันไปมองทางที่กรอบแว่นถูกโยนไปอีกครั้ง ซึ่งนั่นก็เป็นโอกาสที่จะเปิดทางให้อีกความคิดหนึ่งของเด็กหนุ่ม

คารุมะกำปลายผมสีเหลืองทองของริโอะเอาไว้ เธอตกใจเล็กน้อย พยายามจะหันไปมองคนข้างหลัง และพยายามจะทำทุกอย่างให้หลุดจากการถูกควบคุม แต่ก็ไม่เป็นผล

เขาจัดการดึงหนังยางรัดผมทั้ง 2 เส้นออก ซึ่งดูเหมือนเจ้าหนังยางก็ดูเชื่อฟังเขาดีเสียด้วย เพราะมันยอมผละออกจากเส้นผมของเธออย่างง่ายดาย

หลังจากนั้นเด็กหนุ่มจึงปล่อยมือจากเธอ  ริโอะหันมาประจันหน้าคารุมะ ผมที่ถูกปล่อย สยายออกตามแรง มือข้างนึงก็จับผมของ ตัวเองเอาไว้  ใบหน้าเหวอ อ้าปากค้าง แต่กลับดูน่ารักอย่างแปลกประหลาด

"เธอชอบวิชาอะไรหรอ~" คารุมะถาม

"ภ..ภาษาอังกฤษ" ริโอะตอบทั้งๆ ที่สติยังไม่กลับมาครบถ้วนดีนัก

"ผลสอบครั้งล่าสุด วิชาที่คะแนนดีที่สุดคืออะไรนะ~"

"ภาษาอังกฤษ"  ริโอะตอบอย่างงงๆ

"วิชาที่ไม่ชอบคืออะไรนะ~" เด็กหนุ่มถาม อมยิ้ม มือล้วงกระเป๋ากางเกง

"คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์..."


เด็กหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ พร้อมกับดีดนิ้วใส่หน้าผากเด็กสาว

"โอ๊ย!"

"กลับมาสักทีนะ" คารุมะยิ้มอ่อน

"ใคร!?"  ริโอะขมวดคิ้ว มือลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ

"เธอไง"

"..!"

"เธอไม่จำเป็นต้องเลียนแบบโอคุดะซังหรอกนะ"

"ฉันไม่ได้เลียน-!!"

พูดไม่ทันจบ มือหนาของเด็กหนุ่มก็จัดการปิดปากของเด็กสาว  อีกข้างก็ทำการโอบรอบไหล่บางๆ ทั้ง 2 ข้างของเธอเอาไว้ 
เขาค่อยๆ ก้มลงข้างๆ หูของเด็กสาวช้าๆ

"ฉัน-ชอบ-เธอ-แบบ-นี้-มาก-กว่า อย่างนี้ใช่ไหม คารุมะคุง~"


.
.
แน่นอนว่าไม่ใช่เสียงของคารุมะ

เจ้าคุณครูปลาหมึกยักษ์สีเหลืองที่แอบอยู่ตรงพุ่มไม้ กล่าวออกมาโดยจงใจให้ทั้งคู่ได้ยิน พร้อมกับหัวเราะออกมาตามสไตล์ของเขา

คารุมะได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ถูกทาด้วยสีแดงอย่างรวดเร็ว เขารีบผละออกจากริโอะทันที และมองหน้าเธอ เบิกตากว้างเล็กน้อยในใบหน้าที่ยังคงไว้ซึ่งความเขินอาย
เด็กสาวเห็นใบหน้าอีกฝ่าย ใบหน้าของเธอก็กลับถูกสีแดงสาดใส่บ้างอย่างช่วยไม่ได้

คารุมะเม้มปาก ใช้หลังมือปิดริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะขมวดคิ้ว พร้อมกัดฟัน หันไปจ้องคุณครูของตนอย่างเอาเป็นเอาตาย

"โคโระเซนเซ!"  เสียงแหบห้าวตวาดเสียงดัง ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะความเขินเสียมากกว่า

"โอ๊ะโอ~ ครูไม่ควรขัดจังหวะพวกเธอทั้งสองสินะ..-แต่ คงไม่เป็นไรหรอกใช่ไหม ไม่ว่าอะไรใช่ไหม คารุมะคุง~"

โคโระเซนเซใช้หนวดสีเหลือง เกาแก้มของคารุมะเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ และแกล้งเขาที่ยืนนิ่ง หน้าแดงก่ำอยู่
   

'เหมือนตอนนั้นชะมัด!'  คารุมะคิด


เพราะทนอีกฝ่ายไม่ไหว เด็กหนุ่มจึงคว้ามีดเล่มสีเขียวที่คุ้นเคยออกมาจากกระเป๋ากางเองอีกข้าง และแทงโคโระเซนเซ ที่กำลังหลบมีดที่ลักษณะเหมือนเยลลี่รสแอปเปิ้ลนั่นไปมา

คารุมะเผลอเหลือบไปมองหน้าริโอะ เขาหยุดแทงโคโระเซนเซ เมื่อได้เห็นใบหน้าหวานของเด็กสาวที่ยังคงเป็นเช่นเดิม
เลือดสูบฉีดทั่วใบหน้าคารุมะอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะพูดกับริโอะ

"ฉันรอที่ถนนใหญ่!"

คารุมะพูดจบก็รีบเก็บกระเป๋า และเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันที ทิ้งให้ริโอะ อยู่กับโคโระเซนเซ 2 คน

"คารุมะคุง คงกำลังคิดว่า 'ฉันจะเขินอะไรนักหนา' อยู่ละมั้งครับ นากามูระซัง~"


สติเหมือนถูกดึงให้กลับมา แม้จะสายไปสักหน่อยก็ตาม

"แล้วทำไมโคโระเซนเซถึงมาอยู่ตรงนี้!?"

ริโอะถามอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกอดอก

"เพราะมีเรื่องต้องพูดยังไงล่ะครับ"

"เรื่องอะไร?"

โคโระเซนเซไม่ตอบ แต่หยิบแผ่นกระดาษบางๆ ที่ถูกเย็บรวมกันในเสื้อส่งให้ริโอะ
เธอรับมาแต่โดยดี และเมื่อเธอได้เห็นคำบรรยายของกระดาษแผ่นแรก จึงต้องถามออกไป


"เอาใบผลโหวตเด็กผู้หญิงในห้องมาให้หนูทำไม?"

เธอเลิกคิ้วเบาๆ พร้อมกับยื่นของในมือตั้งใจจะคืนให้โคโระเซนเซ เขายิ้ม หางตากลมๆ ตกอย่างอ่อนโยน และกล่าวกับลูกศิษย์

"นากามูระซัง ไม่จำเป็นต้องเลียนแบบโอคุดะซังเลยนะครับ ...ไม่จำเป็นเลย"

โคโระเซนเซพูดคล้ายคลึงกับคำพูดของคารุมะ ทำให้ครั้งนี้เธอเงียบ และฟังอย่างไม่มีข้อโต้เถียง ในหัวก็คิดตามไป

"อ๊ะ!- คุณครูยังไม่ได้จัดแผนการสอนในวันพรุ่งนี้เลย ใบนี้ เดี๋ยวครูจะแวะไปเอากลับมา ที่บ้านนากามูระซังนะครับ กลับบ้านดีๆ นะครับ แล้วพบกันครับ.."


ในขณะที่โคโระเซนเซกำลังจะเดินออกจากบริเวณนั้น กลับห้องเรียนไป เขาก็มิวายที่จะต้องหันกลับมาตักเตือนด้วยประโยคสั้นๆ

"คงไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่ ถ้าจะให้คารุมะคุงเห็นใบนั้นนะครับ"

พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น โคโระเซนเซก็เดินจากไป

นากามูระ ริโอะ ยืนก้มมองของในมืออีกครั้ง
เธอเปิดกระดาษไปเรื่อยๆ จนมาหยุดในกระดาษแผ่นที่ 3 แผ่นที่ทำให้เธอตัดสินใจ เลือกที่จะทำวันนี้ให้กลายเป็นเช่นนี้


เลขที่               ชื่อ                      คนที่โหวต
   1       อาคาบาเนะ คารุมะ     โอคุดะ มานามิ


ตัวอักษรที่เขียนอยู่ยังคงตรึงตา

"โคโระเซนเซให้ใบนี้มาตอกย้ำหรือไงกันนะ"

ริโอะทำสีหน้าเศร้า ปอยผมสีเหลืองที่ทัดหูอยู่ ค่อยๆ ไหลลงมาตามแรงโน้มถ่วงจากการก้มหน้า
และเธอก็ต้องสะดุดให้กับคำระบุมุมล่างของกระดาษแผ่นนั้น...

'โหวตแก้อีกครั้ง สำหรับคนที่ต้องการ หน้าถัดไป '



.....

คารุมะยืนกอดอกพิงเสาไฟ พลางใช้เท้าเขี่ยก้อนกรวดก้อนทรายเล่นไปเพลินๆ ระหว่างรอเด็กสาวเดินออกมา
และสักพักริโอะ เด็กสาวที่คารุมะรออยู่ก็เดินออกมา

"พ่อจูนิฮัง!"

คารุมะสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองทางต้นเสียง ก่อนจะมอบยิ้มบางๆ ให้

'คราวนี้มาอารมณ์ไหนอีกล่ะ ยัยโง่เอ๊ย'  เขาคิด


"นานจังนะ ฉันยืนจนจะสร้างบ้านตรงนี้แล้วล่ะ~"

เมื่อริโอะได้สบเข้ากับนัยน์ตาสีส้มอ่อนที่คุ้นเคย หัวใจก็เต้นไม่ถูกจังหวะเล็กน้อย แต่เธอก็ซ่อนอาการเหล่านั้นไว้ ภายใต้รอยยิ้มที่สดใสนั้น

"กลับบ้านกัน"

"ครับๆ แม่สาวอังกฤษ~"

ทั้งสองเดินไปด้วยท่าทางร่าเริง ในแบบฉบับของพวกเขา แบบฉบับที่เป็นของจริง และความรู้สึกจริงๆ จากหัวใจของพวกเขาเอง

เลขที่               ชื่อ                     
   1       อาคาบาเนะ คารุมะ

คนที่โหวต(รอบแรก)
โอคุดะ มานามิ
คนที่ต้องการโหวต(คนใหม่)
 นากามูระ ริโอะ

                      เหตุผลในการเปลี่ยน(อธิบาย)

จริงๆ แล้วยัยนี่เป็นคนแรกที่ฉันเลือกโหวต แต่ที่ไม่มีชื่อตั้งแต่แรก เพราะยัยนี่มารู้ความลับเรื่องการโหวตครั้งนี้ต่างหาก ฉันจึงต้องรีบแก้ชื่อให้เร็วที่สุด  มันก็แค่นั้น... โชคดีที่วันนั้นฉันเห็นนากามูระแอบอยู่บนต้นไม้ และฟังนายพูดบางอย่างกับฮิโรโตะ ในสิ่งที่ฉันคิดว่าต้องเป็นเรื่องการโหวตแน่ๆ พอดี ฉันเลยต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าสิ นายเข้าใจฉันใช่ไหม คุณหัวหน้าห้อง ~



   'แปลว่าที่นายทำท่าเป็นโกรธฉัน ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็นนี่ ก็คงกำลังแสดง และทดสอบฉันอยู่สินะ ...ถูกรู้ความในใจเข้าซะแล้วสิ  พ่อจูนิฮังนี่ แย่จริงๆ'

-END-

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:
 

เป็นยังไงบ้างคะ ชอบกันไหม อย่าลืม comment กันด้วยน้า ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ 




ขอบคุณธีมสวยๆ จาก



themy butter












ผลงานอื่นๆ ของ เด็กผู้หญิงในชุดนอน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 กันยายน 2563 / 18:24

    เราพึ่งมาอ่านแต่มันดีมากกกกกกก ชอบมากเลยคะ

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-02.png มีคนอวยแบบเราด้วยดีใจ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-06.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png


    #8
    0
  2. #7 ✿宜嘉✿ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 16:45
    ในที่สุดเราก็เจอคนชิปคู่นี้เหมือนกัน ฮื่อออออ
    ชอบมากเลยค่ะ ปีศาจกวนๆอย่างคารุมะก็ร้องคู่กับราชินีอย่างริโอะอยู่แล้ว
    เนื้อเรื่องนี่เหมือนชุบชีวิตเรือเลยค่ะ 55555 ในเมะตอนที่คารุมะเลือกโอคุดะคือได้แต่ยิ้มแห้ง พี่จะทำลายเรือหนูไม่ได้!!!
    นี่จิ้นคู่นี้ตั้งแต่ตอนที่ชอบแกล้งนางิสะแล้วว เป็นคู่อันตรายจริงๆ55555
    อยากให้แต่งฟิคเรื่องนี้ออกมาเรื่อยๆนะคะ ขอบคุณมากกก เราชอบมากค่ะ
    #7
    1
    • #7-1 Hatsune Maluko(จากตอนที่ 1)
      11 ธันวาคม 2562 / 16:01
      เพิ่งมาเห็นคอมเมนต์55555แต่ดีใจมากเลยนะคะ ถึงเรือจะเล็กแต่เรือพวกเราจะอยู่คงกระพันนะคะ555555 ถึงเรื่องจะจบไปแล้วแต่ไรต์ก็ยังชอบคู่นี้อยู่เลย ดีใจที่ชอบนะคะแง
      #7-1
  3. #6 CIS.
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:24
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ดีงามมากค่ะ //ยกนิ้วแล้วซับเลือดกำเดา
    #6
    1
    • 16 พฤศจิกายน 2560 / 22:01
      55555 ขอบคุณนะคะ ดีใจที่ชอบ~??
      #6-1
  4. วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 23:12
    จับมือค่ะ!! ดีใจมากที่มีคนชิปคู่นี้เหมือนเราาา 
    เป็นคู่ที่แรร์และหาอ่านยากมากจริงๆค่ะ ดีใจที่มาเจอเรื่องนี้จังแงง //ปาใจ//
    #5
    1
    • 11 มีนาคม 2560 / 21:57
      งือออ ขอบคุณมากๆ นะคะะ ดีใจมากๆ เลยที่ชอบอ่ะ ::>_<::
      #5-1
  5. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:08
    โครตน่ารัก(หยาบแป๊บ)ขอต่อนะpls //ไรท์แต่งดีมาก เรายิ้มไม่หยุดจนคนอื่นจะหาง่ากลายเป็นบ้าแล้วเนี่ย จาเอาาาาาตอนต่อออออออออ
    #4
    1
    • 11 มีนาคม 2560 / 21:55
      โอ้ยย 55555 ขำอ่ะ ขอบคุณที่ชอบนะคะะ เดี๋ยวขอคิดพล็อตสำหรับตอนต่อหน่อยละกันนะ ???
      #4-1
  6. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 14:55
    เราก็จิ้นคู่นี้แรงมากนะ ขอบอก//แต่ด้วยความเป็นคู่หายากเกิน...T^T
    #3
    1
    • 11 มีนาคม 2560 / 21:54
      จริงมากๆ เหมือนประชาชนกลุ่มน้อย 5555 ไม่เป็นไร พวกเราห้ามหวั่นไหวเด็ดขาด!
      #3-1
  7. วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:11
    ชอบมากกกกกเลยค่ะ อยากให้มีตอนต่อไปจัง!!!
    #2
    1
    • 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:20
      ดีใจอ่ะ เขินนน5555 ขอบคุณมากๆน้าค้า ตอนต่อไปหรอ อืม..~เดี๋ยวเก็บไว้พิจารณาละกันนะคะ อิอิ *^O^*
      #2-1
  8. #1 Jibi_Girl (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 23:29
    น่ารักมากเลย ขำตอนที่นากามุระเลียนแบบเป็นโอคุดะ ลงทุนอะไรเบอร์นั้นลูกกกก 55555 นานๆ จะมีฟิคคู่นี้คลอดออกมา ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ สนุกมากเลย~
    #1
    1
    • 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:17
      ขอบคุณนะคะะ ดีใจจังที่ชอบ~><
      #1-1