Fic D.gray-man สาวกเทียมรุ่นที่4

ตอนที่ 10 : ตอนที่10 ความทรงจำเมื่อตอนนั้น...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 เม.ย. 54


"คนไข้เกิดอาการช็อกนิดหน่อย ไม่ถึงกับชีวิตค่ะ ทางเราให้ยาไปแล้ว อีกประมาณสามชั่วโมงจะฟื้น"

พยาบาลสาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่ราฟาเอลอุ้มชิโอริมาที่ห้องพยาบาลและได้รับการรักษา

ราฟาเอลถอนหายใจ โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง แต่เขายังค้างคาเกี่ยวกับความทรงจำเมื่อ'ตอนนั้น'ของเธอ

ทั้งๆที่...ลืมไปได้แล้วเชียว...

"ขอโทษนะ ชิโอริ ถ้าข้าไปช่วยเจ้าให้เร็วกว่านี้..."

ความทรงจำเมื่อตอนนั้น...

มันคง...

...............................................................................................................................................................................

ร่างสูงของหัวหน้าสาขาเอเชีย บาคุ จาง วิ่งกระหืดกระหอบไปตามทางของสาขาใหญ่

หลังจากที่เขารู้ข่าวจากราฟาเอล เขาก็รีบวิ่งผ่านจัตรัสนาวาโดยไม่ได้รับอนุญาติเลยด้วยซ้ำ

แต่เขาลืมอะไรไปบางอย่าง...

เขาลืมคนนำทางน่ะสิ...

"โอ้ยยยย!!! เมื่อไหร่จะถึงสักที!!!!"

เขาโวยวายอย่างหงุดหงิด ก่อนที่สายตาจะเห็นใบหน้าบึ้งตึงของคันดะ ยู เข้าเสียก่อน

เขารีบวิ่งเข้าไปหาคันดะแล้วจับบ่าของคันดะอย่างรวดเร็ว

"คันดะ...แฮ่ก คันดะ...ช...ชิโอริ...ชิโอริ...ย...อยู่ไหน...แฮ่ก..."

พูดออกมาไม่เป็นคำ หากแต่คันดะยังสามารถจับใจความได้

"ห้องพยาบาล"

ร่างสูงพูดแล้วทำท่าจะเดินต่อ แต่บาคุกลับรั้งไว้ก่อน

"ช...ช่วยนำทางหน่อยเถอะ"

ขอร้องด้วยสายตาที่....ไม่อยากจะกล่าว

"เรื่องอะไรเล่า...อึก!"

คันดะหันมาเถียง แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่จริงจังของบาคุ เขาก็อึ้งไปชั่วครู่

สีหน้านี่...เหมือนเรา...ตอนนั้นไม่มีผิด...

"ก็ได้"

เขากลั้นใจพูดแล้วเดินนำ บาคุใจชื้นก่อนจะเดินตามคันดะไป

...................................................................................................................................

ร่างสูงสองร่างยืนอยู่หน้าห้องๆหนึ่ง คันดะชี้ที่ห้องนั้นแล้วมองหน้าบาคุ

"ห้องนี้แหละ"

แล้วทำท่าจะเดินจากไป แต่บาคุรั้งไว้ก่อน

"พวกนายเป็นอะไรรึเปล่า ทำตัวแปลกๆไปนะ...ปกติก็ออกจะห่วงกันแถมยังอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลยนี่"

บาคุพูด คันดะชะงัก

"มันเรื่องของฉัน"

ก่อนจะสะบัดมือของบาคุออกแล้วเดินจากไป บาคุทำหน้างงแล้วเดินเข้าไปในห้องพยาบาล

เขาเห็นราฟาเอลยืนอยู่ข้างๆเตียงที่มีชิโอรินอนอยู่ ราฟาเอลดูจะเหม่อเสียจนเขาไม่รู้ว่าใครเข้ามาบ้าง

"ราฟาเอล...ราฟา..."

เขาเรียกราฟาเอลก่อนที่จะเห็นรอยแดงบนริมฝีปากของชิโอริ...

รอยเดียว...

เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วเขย่าตัวราฟาเอลจนเขาเริ่มรู้สึกตัว

"อ..บาคุ เจ้าเข้ามาเมื่อไหร่กัน"

ราฟาเอลถามบาคุทีึ่จับไหล่เขาแน่น ใบหน้าของบาคุแสดงอาการตกใจเโดยที่ไม่หันมามองเขา ราฟาเอลมองตามก่อนที่จะเบิกตากว้างตาม

รู้แล้ว...บาคุ...รู้แล้ว...

ราฟาเอลตัวสั่นไปหมด เขาไม่รู้จะเริ่มพูดอะไรก่อนอะไรหลัง จนบาคุเริ่มถาม

"ใคร..."

ด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเจ็บปวดรวดร้าว

ราฟาเอลอ้าปากหากแต่ไม่มีเสียงเปล่งออกมา

"ค..คันดะ"

ราฟาเอลกล้าขึ้นมาก่อนจะตอบ บาคุถลึงตาก่อนที่ราฟาเอลจะร้องด้วยความเจ็บ เมื่อบาคุบีบไหล่ของเขาเสียจนลั่น

"อ...ขอโทษนะ...ราฟาเอล...ฉัน..."

บาคุแก้ตัวเมื่อเห็นราฟาเอลกุมไหล่ตัวเองด้วยความเจ็บ

"ม...ไม่เป็นไร....ข...ข้าไม่ว่าอะไร...ต...แต่ว่า...ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษ...คือ...เรื่องนั้น..."

ราฟาเอลค้างไว้แล้วก้มหน้าลง ไม่ต่างจากบาคุ

"ช่างมันเถอะ ถ้าเธอจำอะไรไม่ได้...ก็ดี..."

บาคุพูดก่อนจะลูบหัวของชิโอริเบาๆ

ครั้งที่สองแล้วสินะ...ที่เธอโดนแบบนี้

ถ้าฉัน...ไม่ไปพบเธอในห้องนั้น...ก็คงดี...

ขอโทษนะ...ชิโอริ...

......................................................................................................................................................................

50%

ต่อไปแมวขอย้อนความนะคะ แล้วก็ ขอโทษที่เขียนมาน้อยค่ะ>w<

.....................................................................................................................................................................

ห้องทึบอันมืดสลัว มีร่างๆหนึ่งลืมตาโพล่งขึ้นมา ร่างนั้นมองซ้ายมองขวา หากไม่เจอสิ่งใดนอกจากสิ่งของอันน่ากลัวและความมืด ดวงตาเล็กเบิกกว้าง ก่อนที่เธอจะกรีดร้องออกมา

"ม...ไม่เอาแล้ว ช่วยด้วยเถอะ เอาฉันออกไปที ขอร้องล่ะ ช่วยด้วย!!!"

เสียงแหบพร่าของเธอบ่งบอกถึงความตื่นตระหนก ขาทั้ังสองพาให้ลุกขึ้นหากแต่ต้องล้มลงเพราะไม่ผ่านการฝึกมาหลายปี ร่างเล็กเริ่มร้องไห้ ทันใดนั้น ประตูสีดำก็ถูกใครบางคนกระแทกออก ร่างบางสำลักทันทีเมื่อเห็นแสงแดดก่อนที่จะสำรอกน้ำย่อยของตัวเองออกมา

"น...นี่เธอ!!"

เสียงทุ้มที่ดูเป็นชายหนุ่มดังขึ้น ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยิ้มอย่างดีใจและสลบไปในที่สุด...

ร่างสูงใหญ่ของบาคุ จางวิ่งเข้าไปรับร่างนั้นพร้อมๆกับชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง ที่ป้ายผูกข้อมือของเธอเขียนว่า

'ร่างเทียม1011 มินาทาคุ ชิโอริ'

.........................................................................................................................................................................

ร่างเล็กลืมตาตื่น ก่อนที่จะปรับระดับสายตาด้วยการกระพริบตาถี่ๆ รอบๆตัวของเธอเต็มไปด้วยเครื่องมือผ่าตัดต่างๆจนเธอต้องแปลกใจ และเมื่อมองไปที่ประตู ก็เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดผ่าตัดคนหนึ่งที่เหงื่อโชกไปทั้งตัวผ้าคลุมของเขามีเลือดเปรอะอยู่เล็กน้อย ดูเขาจะตกใจมากที่เธอตื่นขึ้นก่อนจะถลาเข้ามาดูอาการ

"เธอ...เธอเป็นอะไรรึเปล่า ไม่เจ็บตรงไหนนะ อาารตกค้างล่ะ?"

ก่อนที่จะสำรวจไปทั่วร่างของเด็กหญิง เธอเอียงคออย่างงุนงงก่อนจะอ้าปากตอบ แต่....

ให้ตาย เธอลืมวิธีพูดไปซะแล้ว...

เด็กหญิงกระพริบตาปริบๆ ปากของเธอยังอ้าอยู่อย่างนั้นจนเขาสังเกตุได้ เขายิ้มออกมาแล้วถอนหายใจ

"เฮ้อ...ไม่ได้พูดมาหลายปีก็คงจะลืมวิธีพูดไปแล้วล่ะ...ว่าแต่ เข้าใจที่ฉันพูดใช่้มั้ย"

เขาพูดเบาๆที่ข้างหูของเธอ เด็กหญิงหน้าแดงแวบหนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าหงึกหงัก

"อือ ดีแล้วล่ะ ขอโทษที่ต้องพูดข้างหูนะ เพราะหูเธอยังอื้ออยู่ ถ้าพูดเบาๆเดี๋ยวไม่ได้ยิน"

เขาพูดแล้วละออก ทันใดนั้น ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก ร่างของชายหนุ่มผมสีขาวสวมแว่นก็เดินเข้ามาในห้องผ่าตัด

"อ้าว ตื่นแล้วสินะ บาคุ"

เขาพูดแล้วเข้ามาลูบหัวเด็กหญิง เธอทำท่าทางงุนงง

"พูดไม่ได้หรอ"

เขายิ้มเห่ยขณะที่หันหน้าไปหาบาคุ ชายร่างสูงอีกคนพยักหน้าแล้วถอนหายใจ

"ดูท่าจะลืมวิธีพูดไปแล้วน่ะ เดี๋ยวให้ฉีจีสอนก็แล้วกัน"

เขาพูดแล้วนั่งลงบนเก้าอี้

"ราฟาเอลก็พาไปที่ห้องปกติด้วยก็แล้วกัน"

ชายหนุ่มที่ชื่อบาคุพูดก่อนที่จะถอนหายใจอีกครั้งด้วยความโล่งอก

"หูยังอื้อยู่มั้ย?"

ราฟาเอลถาม เด็กหญิงเรียบเรียงคำพูดซักพักก่อนที่จะส่ายหัว เขายิ้มเห่ยแล้วหันไปทางบาคุ

"สงสัยคงต้องให้โลวฟาสอนเกี่ยวกับการคิดวิเคราะห์ด้วยนะ"

เขาพูด บาคุหัวเราะเบาๆ

"อือ...แต่อย่างชิโอริคงจะฉลาดอยู่แหละ ฝึกอีกนิดๆหน่อยๆก็คงได้แล้วแหละ"

บาคุพูดแล้วถอดสายต่างๆออกจากร่างกายของชิโอริ เด็กหญิงกระพริบตาปริบๆแล้วมองบาคุที่กำลังถอดสายต่างๆออกจากร่างกายเธอ

"ฉันว่า ให้ฉีจีเข้ามาฝึกก่อนจะดีกว่ามั้ง"

บาคุพูดเมื่อเห็นชิโอริกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

"นั่นสินะ ข้าก็ว่าอย่างนั้น"

ทั้งสองหัวเราะในลำคอ ชิโอริเอียงคอด้วยความงุนงง

..........................................................................................................................................

เวลาผ่านไปสองเดือน ชิโอริพูดคล่องขึ้นและทำกิจวัตรประจำวันได้คล่องขึ้น แต่เธอจะรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตกล้ามเนื้อจนขยับไม่ได้เมื่อกำลังจะก้าวออกจากศาสนจักรนั่น ที่คอเธอมีปลอกคอสีดำใส่อยู่ และดูเหมือนเจ้านั่นจะเป็นตัวที่ทำให้เธอรู้สึกเช่นนั้น

"รู้สึกดีขึ้นรึยัง ยัยป้า"

ราฟาเอลพูดขึ้น เขาเรียกเธออย่างนี้หลังจากที่เธอหลุดคำพูดสุดแสนจะโบราณออกมา

"ดีขึ้นแล้วล่ะ แล้วก็ ฉันชื่อชิโอริ"

เธอพูดหลังจากที่ซัดเขาเสียกระเด็น

"ต้องอย่างนั้นสิ! ชิโอริ!!"

ร่างเล็กของโฟ ภูติดูแลศาสนจักรเอ่ยขึ้นหลังจากที่ต่อสู้กันอยู่ ราฟาเอลก็เข้ามาขัดจนชิโอริซัดจนไปติดกำแพง

"โอย...เจ็บชะมัด เธอเนี้ยน๊า"

ราฟาเอลคร่ำครวญขณะที่กำลังกุมหัวด้วยความเจ็บ

"สะใจชะมัด ชิโอริ สอยซะราฟาเอลหงายเก๋งไปเลยอ่ะ ขนาดฉันยังไม่เคยทำได้เลยแท้ๆ"

โฟพูดแล้วกำมือทั้งสองพร้อมกับทำท่าต่อยไปมาด้วยท่าทางสนุกสนาน

"ก็ฉันเล่นทีเผลอนี่"

ชิโอริพูดขณะที่เก็บดาบของเธอไว้ในฝัก

"มิน่า ถึงกล้านัก ว่าแต่ วันนี้ฉันไม่รู้ว่าจะมาฝึกเธอได้รึเปล่า เพราะว่าฉันต้องไปฝึกเอกโซซิสท์คนหนึ่งน่ะ"

โฟพูดด้วยท่าทางสำนึกผิด

"อ้าว? ซะงั้นล่ะ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ถือ ว่าแต่ ให้ฉันช่วยมั้ยล่ะ"

ชิโอริพูดแล้วถอนหายใจ

"ไม่ต้องหรอก บาคุบอกว่า ไปฝึกให้เขาแค่ฉันก็พอ ขอโทษทีนะ ทั้งๆที่นัดเอาไว้แล้ว"

โฟก้มหัวลงแล้วขอโทษหลายๆรอบเสียจนชิโอริยิ้มเห่ย

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร"

ชิโอริพูดขณะที่พยายามยกหัวของโฟขึ้น

"ว่าแต่ เอ็กโซซิสท์คนนั้นเป็นอะไรหรอ เพิ่งฝึก? หรือว่าอะไร?"

ชิโอริสันนิษฐาน โฟส่ายหน้า

"สูญเสียอินโนเซนส์น่ะ มาจากสาขาใหญ่ด้วย"

โฟพูดเบาๆ ชิโอริเอียงคอด้วยความงุนงง

"สูญเสียอินโนเซนส์? ก็แสดงว่าไม่สามารถใช้ได้แล้วสิ งั้นฝึกไปอีกทำไม"

ชิโอริกระพริบตาปริบๆ ดูท่าว่ามันจะเป็นนิสัยของเธอไปเสียแล้ว

"ก็มันยังมีเค้าเหลืออยู่นี่นา เจ้านั่นแค่สำแดงฤทธิ์ไม่ได้เท่านั้นเอง"

โฟพูดแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"งั้นก็ สู้ๆนะ ว่าแต่ เขาชื่ออะไรหรอ"

ชิโอริถาม ราฟาเอลกับโฟมองหน้ากันก่อนจะตอบพร้อมกัน

"อเลน วอคเกอร์"

......................................................................................................................................

มันมีโยงเข้าหากันด้วยเรื่องนี้ กำลังคิดอยู่ว่าตูแต่งเข้าไปได้ยังไงฟะ

ตอนหน้าก็ย้อนอดีตค่ะ ไม่ต้องห่วงๆ ยังไงๆก็ไม่ปล่อยให้ค้างคาแน่ๆค่ะ

ช่วยเป็นกำลังใจให้แมวอีกหน่อยเต๊อะ แมวจะไม่ไหวแล้ว

ต้องเจียดเวลานู้นเวลานี้มาเขียน ทำเอาแทบแย่แน่ะ(เป็นเพราะอยากให้คนอ่านหรอก จึงยอมนะ)

เพราะฉะนั้น ขอกำลังใจ(แรงเยอร์?)เยอะๆหน่อยเถอะค่า!!

แล้วก็...แมวขอโฆษณานิยายใหม่ของแมวหน่อย อยากให้ไปอ่านกันชะมัด มันโล่งอ่ะค่ะ แหะๆ ช่วยไปอ่านกันด้วยนะคะ

อันนี้แหละค่ะ แมวอยากให้ไปอ่านแล้วก็ติชมกันเยอะๆนะคะ จิ้มที่กลิตเตอร์เข้าไปได้เลยค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #34 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 20:33
     อเลน อเลน อเล๊น!!!!!

    มาต่อนะ
    #34
    0
  2. #19 fairysnow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2554 / 21:26

    มาต่อไวๆนะจะคอยเป็นกำลังใจให้จร้า



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 เมษายน 2554 / 21:27
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 11 เมษายน 2554 / 21:28
    #19
    0
  3. #18 fairysnow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2554 / 21:25
    สนุกมากๆเลยมาต่อด้วยนะ(เพราะเข้ามาอ่านบ่อย)
    เพราะงั้นสู้ๆนะจะซื้อแรงเยอร์ส่งไปให้555
    #18
    0
  4. #17 .:♥Shiho Miroshi ♥:. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2554 / 17:04
    สู้ๆนะค้า
    สนุกมากเลย
    #17
    0