Fic D.gray-man สาวกเทียมรุ่นที่4

ตอนที่ 11 : ตอนที่11 ความจริงที่ไม่อาจปิดบัง...100%!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 พ.ค. 54


ร่างเล็กถูกอาบไปด้วยของเหลวสีชาดก่อนจะถูกปล่อยให้ล้มลงไปกองกับพื้นราวกับก้อนเนื้อแค่ก้อนเดียว

ร่างสูงข้างๆหยิบเอาเก้าอี้ที่อยู่แถวๆนั้นขึ้นมาแล้วโยนมันใส่เด็กหญิงที่แทบจะไม่รู้ว่าตัวเองผิดยังไงเสียจนเธอกระอักเลือดออกมาพลางหัวเราะด้วยความขบขันและความสะใจ

แต่เธอก็ยังรับมัน

ทุกวัน

ทุกวัน

โดยที่ไม่มีใครรู้เลย ว่าเกิดอะไรขึ้นในซอกหลืบของศาสนจักรนี้

เหล่าผู้ที่ทรมาณเธอสบถคำผรุสวาสออกมาจนหนำใจแล้วเดินออกไปจากที่แห่งนั้นทีละคนๆ

ทิ้งให้เธอนอนอยู่บนพื้นรอคอยให้แผลบนร่างกายสมานตัวเอง

ฉัน...ผิดอะไร???

...............................................................................................................................

ร่างสูงของบาคุ จาง วิ่งผ่านส่วนต่างๆของศาสนจักรอย่างรีบเร่ง ข้างๆเขามีราฟาเอลและหน่วยวิทย์ส่วนหนึ่งวิ่งตามมากันเป็นกลุ่มก่อนที่พวกเขาจะหยุดอยู่ที่ห้องพยาบาล

"พยาบาล ชิโอริเป็นไงบ้าง!!!"

เขากระแทกประตูเสียงดังก่อนจะโดนอะไรบางอย่างกระแทกใส่ใบหน้าของเขาเต็มแรง

"อย่าพูดเหมือนฉันเป็นคนอ่อนแอเซ่!!!"

และตามมาด้วยของที่อยู่ข้างๆอีกหลายดอก

"เฮ้ย! เดี๋ยว สิ ก็ คุณ หว่า...พยาบาล เค้า เค้า เค้า โว้ย!!!!"

ร่างสูงพยายามปัดและหลบของที่โดนปามาออกจนต้องตะคอกเสียงดังทำให้ร่างเล็กที่อยู่ตรงน้าหยุดปาของและหยุดโวยวาย

รวมถึงทุกๆคนในห้องด้วย

"เอ่อ...ขอโทษ"

ร่างเล็กเกาแก้มเบาๆขณะที่วางของที่อยู่ในมือลงแล้วมองบาคุที่ยืนเท้าสะเอวมองเธอที่ก่อวินาศกรรมขนาดย่อม

"ก...ก็บอกว่าขอโทษแล้วไง"

เธอพูดออกมาอีกครั้งก่อนบาคุจะรู้สึกถึงความผิดปกติ

"ชิโอริ...ทำไม...ที่หน้าเธอถึง...?"

โลว ฮัว พูดขึ้นแล้วชี้ไปที่ใบหน้าของชิโอริ

เธอเอื้อมมือไปจับบนใบหน้าของเธอก่อนจะเบิกตากว้าง...

ผ...แผล?

"เกิดอะไรขึ้นยัยป้า ทำไมแผลของเจ้าถึงไม่สมานกันล่ะ??"

ราฟาเอลถามพลางเข้ามาจับแก้มข้างซ้ายของชิโอริที่มีผ้าก๊อตปิดไว้และมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

"เอ่อ...คือ..."

เธอมีท่าทีอึกอักครู่หนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงเมื่อเห็นใครบางคนเดินผ่านมา

"สงสัย...ระบบการสมานแผลผิดพลาดล่ะมั้ง ก็เป็นของทดลองที่ผิดพลาดนี่นา"

เขาพูดด้วยความขบขันและดูถูกทำให้ทุกคนในห้องหันไปมองผู้มาเยือนคนนั้น

"นี่...ปากของเจ้าคงจะเลี้ยงสิ่งที่เรียกว่าสัตว์เดรัสฉานที่มีสี่ขาและเอาแต่เห่าโฮ่งๆใช่มั้ย???"

ราฟาเอลตอกกลับ เขามีสีหน้าโกรธแค้นและไม่พอใจก่อนจะเดินออกมา

"เทห์ไปเลย ราฟาเอล"

ฉีฟุพูดขึ้นขณะที่ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้น

เขาไม่ได้สนใจฉีฟุเลย หากแต่สนใจคนที่อยู่ข้างหลังเขาต่างหาก

"เจ้านั่น มันทำอะไรเจ้าหรือเปล่า??"

ราฟาเอลพูดขณะที่จ้องชิโอริตาไม่กระพริบ เธอสะดุ้งก่อนจะส่ายหน้า

"ไม่...ไม่อ่ะ...ท...ทำไมหรอ???"

ชิโอริยิ้มเห่ย

"รู้มั้ย?? ฉันเห็นอะไร"

บาคุพูดขึ้น ใบหน้าของเขาแสดงถึงความไม่เข้าใจ ชิโอริเบิกตากว้าง

"เห็น...เห็นอะไร??"

ชิโอริกลืนน้ำลายถามพลางเหงื่อตกอย่างกับเปิดก๊อก

"ฉันเห็นความกลัว...เธอกลัวอะไรอยู่"

บาคุพูดแล้วมองหน้าชิโอริ

"ไม่...ไม่มีอะไร ฉันแค่..."

ชิโอริกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"...กลัวว่าแผลมันจะไม่หายอ่ะ"

เธอยิ้มกริ่มแล้วเกาหัว เหล่าผู้อยู่ในห้องเหงื่อตกไปตามๆกัน

"แค่นี้เอง นั่นสิ ทำไมแผลถึงไม่หายน๊า เดี๋ยวตอนเที่ยงมาตรวจด้วยก็แล้วกัน"

บาคุพูดพร้อมกับอวยพรให้เธอหายเร็วๆแล้วเดินกลับ

เด็กหญิงกัดฟันแน่น ใบหน้าของเธอสลดลง

ก็เพราะว่า...

นั่นน่ะ...

.........................................................................................................................................................

แจกันสีสวยถูกฟาดลงบนหัวของร่างเล็กที่เพิ่งทรงตัวลุกขึ้นได้หลังจากที่เพิ่งโดนลากเข้ามาในซอกหลืบแห่งเดิม

"ฉันบอกแกแล้วใช่มั้ย ว่าห้ามให้แกไปยุ่งกับท่านบาคุและท่านราฟาเอล!!"

เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยก่อนที่เธอจะเตะชิโอริอย่างแรงจนล้มลงอีกครั้ง

"ฉัน...ฉันก็..."
"เงียบไปซะ ยัยปากมาก นี่ถ้าไม่ผิดที่ฉันสร้างเธอขึ้นมาล่ะก็ ฉันจะฆ่าเธอให้ดู!!!"

เธอตะคอกใส่ร่างเล็กแล้วเริ่มทำร้ายเธอ

ทั้งตบ เตะ ถีบ ฟาด และปาของใส่

จนของเหลวสีชาดไหลนองไปตามพื้นและสาดกระเซ็นไปทั่วผนัง

"จำใส่กระโหลกที่ไม่มีสมองของเะอไว้ซะ ว่าอย่าคิดสะเออะเข้ามายุ่งกับท่านบาคุและท่านราฟาเอลอีกเด็ดขาด"

หญิงสาวอีกคนตะคอกใส่แล้วเดินออกไป

ดวงตาสีเลือดหลับแน่นก่อนจะค่อยๆคลายออกเมื่อแผลทั้งหมดเริ่มสมานกันเสร็จเรียบร้อย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและชิงชัง

"เออ ฉันจะจำไว้ และอย่าลืมล่ะ..."

ร่างเล็กๆค่อยๆพยุงตัวเองให้ยืนขึ้น

"...ว่าแกน่ะ มันอ่อนหัด"

.......................................................................................................................

35% ว้อยยยยย

ปวดขา!!!

ไม่ทราบว่าจะแข่งอะไรกันนักหนาฮะ!!!

.........................................................................................................................

ร่างเล็กของชิโอริเดินไปตามทางทั้งๆที่มีของเหลวสีชาดเปรอะอยู่ และเพราะบาดแผลสมานตัวกันแล้ว ทำให้เธอหาข้ออ้างมาไขข้อข้องใจให้กับทุกคนที่เห็นมันได้

ทั้งๆที่เลือดนี่เป็นเลือดของเธอแท้ๆ

ทั้งๆที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ

ทั้งๆที่'พวกมัน'เป็นคนปลุกฉันขึ้นมาแท้ๆ

ทั้งๆที่ฉัน...พยายามไม่ยุ่งกับเจ้าพวกนั้นแล้วแท้ๆ...

พลันความคิดทั้งหมดก็หยุดลง เมื่อห้องข้างหน้าเธอคือห้องที่บาคุและราฟาเอลมักจะมาอยู่ที่ห้องนี้เพื่อสร้างสิ่งประดิษฐ์แปลกๆ

ดวงตาสีเลือดเบิกกว้างเมื่อหน้าประตูห้องมีร่างของคนที่ไม่อยากคุ้นเคยยืนอยู่สองร่าง

"ฉนรู้ว่าเธอคิดอะไร...ชิโอริ..."

ร่างสูงหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาสีเลือดจ้องเขม็ง

"มีอะไรหรอ...นายจะมาเข้าใจความคิดของฉันได้ยังไง ตาลุงลูเวอร์เรีย"

เธอยิ้มเยาะ คนตรงหน้าแสดงท่าทีโกรธเคืองออกมาเล็กน้อยแต่พักหนึ่งก็หายไป

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ...เกี่ยวกับการตัดสินใจนั่น...แต่ก่อนอื่น...คงต้องให้เธอไปเปลี่ยนชุดก่อนล่ะ...หน่วยตรวจสอบ ลิงค์ จัดการด้วย"

ลูเวอร์เรียพูดแล้วหันไปสั่งคนที่อยู่ข้างหลัง เขาก้มหัวแล้วเดินมาลากชิโอริไป

......................................................................................................................................................

ร่างเล็กในชุดเสื้อคลุมสีขาวสะอาดสะอ้านเดินเข้ามาในห้องๆหนึ่งด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์นัก

"ว่าไงล่ะ มีอะไรจะพูดก็พูดมา"

เธอหันไปพูดกับคนที่อยู่ในห้องก่อนเธอ เขากระแอมออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะเริ่มพูด

"เธอแน่ใจแล้วหรอ...ที่จะเป็นผู้เชื่อมต่อ..."

ลูเวอร์เรียพูด ร่างเล็กสบถออกมานิดๆ

"แน่ซะยิ่งกว่าแช่แป้ง เอาอินโนเซนส์ตอนที่ฉันยังไม่ได้เป็นมนุษย์เทียมต่อมาลองก่อนก็ได้นี่"

เธอพูดออกมา ลูเวอร์เรียถอนหายใจเบาๆ

"นั่นแหละ คือปัญหา...ฉันก็บอกเธอไปตั้งหลายครั้งแล้วนี่่ ว่าก่อนที่เธอจะมาเป็นมนุษย์เทียมน่ะ เธอยังไม่ได้รู้จักเอกโซวิสท์เลยด้วยซ้ำ"
"แล้วพวกแกลากฉันมาเป็นมนุษย์เทียมได้ยังไงกันล่ะ หือ ตาลุง"

มองดูด้วยสายตาคาดโทษทำเอาคนร่างสูงชะงักกึก

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้เป็นผู้เชื่อมต่อ...

หากแต่อินโนเซนส์ชิ้นนั้นน่ะ...

มันอันตรายต่อพวกสภาสูงเกินไป...

"หรือเป็นเพราะว่าอินโนเซนส์ของฉันมันเป็นอันตรายต่อพวกแก...ก็เลยไม่ยอมให้ฉันเชื่อมต่อกับมันสักที"

เหมือนเดาสีหน้าออก ร่างสูงตรงหน้ารีบหันหน้ามามองเธอ

"ฉันก็บอกเธอไปแล้วนะ...มินาทาคุ ชิโอริ...ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้"

เขาพยายามเก็บอารมณ์ที่คุกกรุ่นภายในโดยที่ตัวการณ์ที่ทำให้มันเกิดขึ้นนั้นยังทำหน้าเหมือนทองไม่รู้ร้อนต่อไป

"เรื่องอะไรเล่า กักขังฉันภายในปลอกคอเน่าๆที่มีเวทมนต์บ้าๆของพวกอีกาที่น่ารังเกียจนี่ยังไม่พอ ทำสิ่งๆหนึ่งให้ฉันไม่ได้เลยใช่มั้ย??"

ร่างเล็กยังเถียงต่อไม่หยุดทำให้มือของเขาต้องกำแน่น แต่คนตรงหน้าก็ยังนิ่งอยู่

"ฉันจะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานเท่าไหร่ แกถึงจะพอใจให้ฉันออกไปสักที"

โดยที่ไม่มีใครรู้ ธารสีใสก็ไหลออกมาจากดวงตาสีเลือดอย่างรวดเร็วราวกับไม่ต้องการให้ใครเห็น

"แล้วจะให้ฉันทำยังไง เธอถึงจะยอมล้มเลิกความคิดนั่น แล้วทำตามที่ฉันบอกเสียที!!!"

ลูเวอร์เรียยังไม่ยอมลดละ ร่างเล็กก็เช่นกัน

"ไม่มีวัน..."

แถมยักคิ้วยียวนให้ร่างสูง เขารู้สึกว่าคิ้วของเขาเริ่มกระตุก

"ถ้าเธอพูดอย่างนั้น...เราก็คงต้องพูดว่าไม่มีวันเช่นกัน มินาทาคุ ชิโอริ"

เขากระตุกยิ้ม ดวงาสีเลือดยังคงนิ่ง

"ถ้าเป็นอย่างนั้น...ก็คงไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้วมั้ง ฉัน...คงเลิกขึ้นตรงต่อวาติกันและพระสันตะปาปา ไม่ว่าพวกนายจะสั่งอะไรฉันมา ฉันก็จะไม่ทำตาม นอกจากฉันจะเต็มใจ ดีมั้ย??"

เธอยิ้มออก ดวงตาของร่างสูงวาวโรจน์หากแต่ต้องหลับตาลงแล้วค่อยๆเอ่อยออกไปโดยไม่เต็มใจ

"ถ้าเธอว่าอย่างนั้น...ก็ได้ มินาทาคุ ชิโอริ ฉันจะรับคำร้องนั้น แต่ไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอนะ"

ก่อนจะสั่งให้คนมาเอาตัวของชิโอริไปทันที

...............................................................................................................................................................................

ร่างเล็กถูกขึงไว้บนเตียงสีขาวสะอาด ดวงตาสีเลือดมองไปทางห้องควบคุมที่มีบาคุและราฟาเอลมองมาอย่างตกตะลึง

"ทำไม...ต้องเป็นเธอ..."

บาคุพูดเบาๆ ราฟาเอลก็เช่นกัน เขามองร่างเล็กอย่างไม่เข้าใจ

"เขาตัดสินใจเอง เอาล่ะ ใส่อินโนเซนส์ลงไปได้"

ก่อนจะหลับตาแน่นเมื่อถึงเวลาต้องใส่อินโนเซนส์ลงในร่างกายของร่างเล็ก

แสงสีเขียวอ่อนค่อยๆซึมเข้าไปในร่างกายของร่างเล็กความปวดหัวที่เล่นงานกับอาการปวดในมวลท้องทำเอาร่างเล็กแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ในขณะที่แสงสีเขียวนั้นยังซึมเข้าไปอยู่เธอก็รู้สึกว่ามีอะไรไหลขึ้นมาจากลำคอของเธอ กลิ่นของเหล็กและรสชาติเค็มปร่านั้นเข้ามาในโสตประสาททำให้ต้องรีบคายออก รอบๆร่างกายของเธอเริ่มมีของเหลวสีแดงไหลออกมาจากรูทวารทั้ง7และเมื่อแสงสีเขียวนั้นซึมเข้าไปในร่างกายของเธอจนหมดแล้ว อาการทั้งหมดก็หายไป

แทนที่ด้วยขนนกหลากสีบนอกของเธอแทน

มีคนเข้ามาปลดกุญแจมือของเธอออก ร่างเล็กหยิบขนนกขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจ

อะไรอ่ะ???

..................................................................................................................................................................................

70%

ว้ากกกกกกกกก

ขอแรงใจหน่อย!!!!

...................................................................................................................................................................................

หลงจากที่ทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อย ร่างเล็กก็ออกมานั่งมองขนนกหลากสีอยู่ในห้องสมุดกับราฟาเอลสองคนเนื่องจาก ไม่มีอะไรทำและบาคุกำลังจะหาข้อมูลเกี่ยวกับอินโนเซนส์ของเธออยู่

ร่างเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะไม่รู้...ไม่รู้ว่าอินโนเซนส์ตรงหน้านี้เป็นอาวุธประเภทไหน

"เป็นอะไรไป ยัยป้า"

ราฟาเอลขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะถาม ชิโอริทำปากเบ้แล้วส่ายหัว ก่อนจะสังเกตสิ่งที่ประดับอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลาของราฟาเอล

"จ้องทำไม...หน้าข้าไม่ได้มีคำตอบของอินโนเซนส์ของเจ้าเสียหน่อย"

เขาพูดปนขำ ชิโอริทำหน้าเห่ยก่อนจะสะบัดหน้า

"ฉันแค่คิดว่า...เวลานายใส่แว่น..."

ชิโอริหยุดคำพูดแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆร่างสูงที่กำลังถอยห่าง

"อะไร?"

เขาถามด้วยความหงุดหงิด

พูดอะไรก็ไม่รู้ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

"...มันดูดีมากเลย..."

เมื่อคำตอบเผย ทำเอาร่างสูงต้องตกใจจนเผลอทำหนังสือในมือตกพื้น ร่างเล็กค่อยๆกลับมานั่งเหมือนเดิม

ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยความอายก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นไปตามปกติ

"ก็เรื่องขอข้า...แล้วเรื่องของเจ้าล่ะ...ว่าไง ได้ข้อมูลบ้างรึยัง"

เมื่อถามร่างเล็ก เธอทำหน้าประมาณว่า'ถ้าฉันเจอ แล้วฉันจะมานั่งแหง่กทำไมตรงนี้'

"โอเคๆ"

เขาหลุดขำกับท่าทางของร่างเล็กก่อนจะหันไปหาข้อมูลต่อ

ทันใดนั้น ประตูของห้องสมุดก็ถูกกระแทกเข้ามาตามด้วยร่างของบาคุที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหา

"ฉ...ฉัน...วิเคราะห์อินโนเซนส์ของเธอได้แล้ว ชิโอริ"

คำพูดนี้ทำเอาชิโอริหันควับมาหาเขา

"ว่าไง เป็นไงบ้าง ต้องทำยังไง แล้ว..."

ร่างเล็กถามเป็นชุด แล้วจะมีมากกว่านั้นอีก หากว่าเขาไม่รีบปรามเสียก่อน

"ก่อนอื่นเลย ของเธอ เป็นประเภทสิงสถิต รูปร่างไม่แน่ชัด อาจจะเป็นอินโนเซนส์ที่เปลี่ยนลักษณะรูปร่างได้ตามความนึกคิด ส่วนการใช้ มากับฉัน"

ก่อนจะลากชิโอริไปพร้อมกับราฟาเอลทันที

.........................................................................................................................................................................

"เชื่อมต่อ...กับร่างกายอีกครั้ง???"

ชิโอริทวนคำพูดหลังจากที่ฟังจากปากของบาคุดีๆ

"ด้วยวิธีไหนล่ะ กิน ดื่ม ผ่าตัด หรือว่า..."

ก่อนจะมีมากกว่านั้น บาคุกับราฟาเอลก็รีบปรามไว้ก่อน

"วิธีเดิม เธอทำยังไงตอนได้อินโนเซนส์ชิ้นนี้ ก็ทำแบบนั้นอีกรอบ นั่นแหละ"

บาคุพูด ราฟาเอลกับชิโอริทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"แล้วฉันจะไปหาข้อมูลมาเพื่อติ่งอะไรเนี้ย"

ชิดอริบ่นก่อนจะนอนลงและวางขนนกไว้บนหน้าอก ทันใดนั้น แสงสว่างก็ส่องออกมาจากขนนก มันเริ่มซึมเข้ามาในร่างกายของคนตัวเล็กช้าๆ ครั้งนี้ไม่เกิดอะไรขึ้นภายในร่างกายของชิโอริ จะมีก็แต่...

ปีกสีดำที่งอกออกมาจากแผ่นหลัง

"เอ๋? ปีก หมายความว่ายังไงน่ะบาคุ"

ชิโอริหันไปถามบาคุ เขาทำท่าครุ่นคิด

"คงเป็นเพราะว่าขนนกนั่นล่ะมั้ง แล้วเท่าที่ฉันได้ยิน...ร่างเก่าของเธอน่ะมีอินโนเซนส์เป็นปีกด้วย"

บาคุพูด ทันทีที่เขาพูดจบปีกสีดำก็สลายหายไปเหลือแต่สร้อยคอรูปกางเขนสีดำเมื่อมที่ห้อยอยู่บนคอของเธอแทน

"ออ...พอจะใช้ก็นี่สินะ"

ชิโอริจับจี้สีดำขึ้นมาดูก่อนจะปล่อยไว้หมือนเดิม

"แล้วเธอจะใช้อินโนเซนส์ยังไงล่ะ หมายถึง...มันจะเปลี่ยนรูปร่างไปตามความคิด...เธออยากให้มันเป็นอะไรหรอ"

ราฟาเอลเอ่ยปากถาม ชิโอริขมวดคิ้วนิดๆ

"นั่นสิ...คงเอาที่มันเป็นแบบพกพาง่ายๆ แต่อานุภาพรุนแรง แล้วก็เหมาะกับมือด้วย"

ชิโอริพูด

"พูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ค่อยได้เลยนะ"

ราฟาเอลหลุดขำออกมาก่อนจะโดนชิโอริตบสวน

"ก็มันเป็นไปตามความคิดนี่นา ให้ตายสิ มีสมองมั่งมั้ย!!!"

ก่อนจะเล่นไล่จับ(ในสายตาบาคุ)กันอย่างสนุกสนาน

โดยที่ไม่รู้ว่า มีดวงตาหลายคู่ มองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว

ยัยชิโอริ คอยดูเถอะ...

.....................................................................................................................................................

แมวขอสารภาพพพพพพ!!!!

อดีตของชิโอริจัง แมวเอามาจากตัวละครในโดจิน(เน่าๆ)ของแมวเอง!!!

โดยเอามาจากอดีตของนางเอกที่ชื่อว่า ชิโอริ เหมือนกัน

แบบว่า ไหนๆก็ชื่อเหมือนกัน แล้วการ์ตูนเรื่องนั้นแมวก็วาดเล่นๆไม่ได้เอาไปลงที่ไหน แมวก็เลยเอามาเขียนง่าาาา

แล้วก็ ตอนหน้า ยังย้อนอดีตเช่นเดิมมมมมมมมม!!!

ใกล้จบแล้วล่ะค่ะ....

มั้งนะ(แล้วแต่รีดเดอร์ แมวยังไงก็ได้)

แต่เมจเสจออฟเลฟยังดำเนินต่อปายยยยย

โดยมีตัวละครออริที่คิดขึ้นเองเป็นตัวดำเนินเรื่องเช่นเดิม เหอะๆ

ขอให้ติดตามชมกันไปนานๆนะคะ

สำหรับคนที่ติดตามมาตลอดก็ขอขอบคุณมากค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #35 +'อาตี๋กินกล้วย '+ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 20:44
     สนุกๆ
    ชอบเรื่อง SM  
    #35
    0
  2. #22 fairysnow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2554 / 21:14
    เย้ๆ มาต่อแว้ว
    คอยอ่านอยู่น๊า
    #22
    0