คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Honkai Impact3rd [Jinwei’s sorrow]

โดย Onlyeye_Neko

*spoil alert* ความในใจของจิงเว่ยแด่เธอ

ยอดวิวรวม

317

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


317

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ส.ค. 62 / 00:50 น.
นิยาย Fic Honkai Impact3rd [Jinwei’s sorrow]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
*spoil alert* ใครยังเล่นไม่ถึงบทที่ 7 ไม่ควรอ่านนะคะ
*drama*มีคนตาย จบไม่สวยเท่าไหร่นะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ส.ค. 62 / 00:50




*ดราม่า

*ในเรื่องนี้ฟูกะและเคียน่าเป็นคนรักกัน

*spoil alert ใครยังเล่นเกมไม่ถึงบทที่ 7 ยังไม่ควรอ่านนะคะ


—————————


เคียน่า คาสลาน่า มนุษย์ที่มีอัญมณีแกนกลางของผู้คุมกฎลำดับที่2อยู่ในร่างกาย


ทั้งๆที่รู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว พอเด็กสาวคนนั้นทำท่าเหนียมอายตอนที่บังเอิญไปเดตด้วยกันที่ริมน้ำ ปากกลับตรงกับใจขึ้นมาและขอเธอคนนั้นคบหาดูใจกันเสียนี่


ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าระยะเวลาของความสุขมันไม่จีรัง


แต่กระนั้น 50,000 ปีที่ผ่านมา กลับไม่เคยพบกับใครคนไหนที่เหมือนกับเธอมาก่อน


ไม่สิ อาจจะเคยพบก็ได้ ความทรงจำที่หายไปมันบอกเช่นนั้น


50,000 ปีที่โดดเดี่ยว เพื่อนๆล้มหายตายจาก เธอปกป้องแผ่นดินจีนจากเหล่าฮงไก ต่อสู้ในสงครามศักดิ์สิทธิ์ และได้พบกับมนุษย์จอมดื้อด้าน ออตโต อะโพคาลิปส์ และ คาเลน คาสลานา


ให้ตายเถอะ ชีวิตของเธอจะวนเวียนอยู่แต่กับคนพวกนี้น่ะหรอ


แต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าช่วงหลังนี่เธอจะต้องพึ่งพาเขามากจนน่าหงุดหงิดเหมือนกัน


เป็นการพึ่งพาปีศาจที่ทำให้เธอพบเจอช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต


ครั้งแรกที่เธอได้พบกับเคียน่า ก็เป็นตอนที่เด็กคนนั้นย้ายเข้ามาในห้องเรียนกลางเทอมหลังจากการเกิดเหตุการณ์ผู้คุมกฎปรากฏตัว เธอเป็นหนึ่งในคนที่หยุดการระเบิดนั้นและสุดท้ายก็ได้เข้ามาเรียนที่เซนท์เฟรย่า ห้องเดียวกัน


แน่นอนว่าฟูกะที่เป็นหัวหน้าห้องจะต้องคอยแนะนำเธอและเมย์กับโบรเนียในเรื่องต่างๆ เมย์กับโบรเนียน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เคียน่าน่ะสิ เด็กแสบประจำห้องเลยล่ะ


เธอเป็นผู้ฝึกสอนศิลปะการป้องกันตัวให้เคียน่า เป็นเพื่อนที่ดี และเป็นคนรักที่มีความสุข


—————————


เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา ร่างกายในชุดเกราะยังคงขยับได้ เธอก้าวเท้าต่อไป ดูรันดาลเปิดทางให้เธอแล้ว ไม่มีริต้าคอยขัดขวางแล้ว ประสบการณ์กว่าห้าหมื่นปีสั่งให้เธอกล้ำกลืนน้ำตาร้อนๆที่กำลังเอ่อล้นจากขอบตา


—————————


วันนั้นเป็นวันฟ้าโปร่ง เคียน่าที่ออกมาเดินเที่ยวบังเอิญได้เจอกับฟูกะที่ออกมาซื้อของแต่เหมือนว่าร้านค้าจะปิด พวกเธอเลยตัดสินใจไปเที่ยวต่อด้วยกัน มันไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ในเมื่อพวกเธอก็สนิทสนมกันระดับหนึ่ง


พวกเธอเดินเที่ยวด้วยกันจนเหนื่อย ฟูกะไม่เคยมาสำรวจละแวกอื่นนอกจากรอบตัวโรงเรียน เคียน่าที่พาเธอเที่ยวนั้นรู้แทบทุกซอกทุกมุม และแนะนำเธอได้อย่างดี


พวกเธอนั่งพักกันที่ริมแม่น้ำ อากาศกำลังดีทำให้ฟูกะหันเหความสนใจไปที่ธรรมชาติรอบตัว กระทั่งเคียน่ายกแขนขึ้นมาเกาหัวตัวเองแกรกๆพลางส่งเสียงเอ่อ...”


มีอะไร? คาสลาน่า?” ฟูกะเอ่ยถาม เว้นระยะห่างระหว่างความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อนร่วมห้องของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบพลางหันไปมอง เจ้าของเรือนผมสีขาวเม้มปากเล็กน้อย


วันนี้ หัวหน้าห้องดูแปลกไปนะ...?”


ฟูกะเลิกคิ้ว แปลก? อะไรคือแปลก เธอก็หน้าตาเหมือนเดิมไม่ใช่หรือไง?


ก็...วันนี้หัวหน้าห้องแต่งตัวแบบ...สุดยอดเลย


คิ้วที่ขมวดคลายลง ถึงเคียน่าจะพูดอย่างนั้น ฟูกะก็แค่สวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์กับแจ็คเกตสีดำเท่านั้นเอง


สุดยอดแบบไหนล่ะ?” ฟูกะถามต่อ แวบหนึ่งเธอเห็นริ้วสีแดงจางๆบนแก้มของเคียน่า


ก็...เท่ดีล่ะมั้ง?”


ขอบคุณความพูดตรงๆของเด็กคนนี้จริงๆ ตอนนี้ฟูกะก็ชักเขินขึ้นมาบ้างแล้ว


อา ขอบใจนะฟูกะกล่าวก่อนจะส่งยิ้มที่มุมปากให้ เคียน่าดูเลิ่กลั่กขึ้นมาจนสังเกตได้


ฟูกะไม่ใช่คนโง่ เธอใช้ชีวิตมาห้าหมื่นปี ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเด็กคนนี้รู้สึกอย่างไรกับเธอ ห้าหมื่นปีระหว่างที่แฝงตัวอยู่กับมนุษย์เธอก็ผ่านสถานการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว


อืม...เดี๋ยวฉันมาฟูกะหยัดกายขึ้น เคียน่าเริ่มล่กอีกครั้ง


จะไปไหนน่ะ?”


กาแฟฟูกะสอดมือลงในกระเป๋าเสื้อแล้วเดินตรงไปยังคาเฟ่ที่อยู่ใกล้ๆ เธอผลักประตูเข้าไปแล้วสั่งกาแฟกับพนักงานก่อนจะมองผ่านกระจกร้าน ซึ่งเธอเห็นเจ้าเด็กน้อยเคียน่าที่นั่งรอและกำลังแกว่งขาไปมา


เธอรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป มันจะไม่จบอย่างมีความสุขเป็นแน่หากเธอยังยอมให้เคียน่าเข้ามามีบทบาทในชีวิตแบบนี้ ก่อนหน้าที่จะมีปัญหา เมื่อเด็กคนนั้นเข้ามาเรียน เธอยังตามติดไรเด็น เมย์ จนน่าปวดหัว พูดซ้ำๆว่าจะแต่งงานกัน แต่สักพักมันก็เริ่มเงียบไป และกลายเป็นว่าฟูกะเริ่มได้รับการปฏิบัติตัวที่แปลกไปจากเคียน่าแทน


ทั้งสายตา ทั้งคำพูด และยังสีหน้าตรงไปตรงมาพวกนั้นอีก หากไม่รู้ตัวก็คงจะซื่อบื้อเกินไปแล้ว


เธอควรส่งข้อความบอกเคียน่าว่าถูกเรียกตัว แล้วก็กลับหอก่อนที่มีโอกาสอะไรๆมันจะมากไปกว่านี้


พนักงานยกแก้วกาแฟวางบนเคาท์เตอร์ เธอหยิบขึ้นมาและยกแก้วกาแฟร้อนแตะริมฝีปาก จ้องมองไปที่เคียน่าซึ่งกำลังแกว่งขาและมองออกไปที่แม่น้ำ


เธอควรที่จะทำแบบนั้น...






หัวหน้าห้องมาช้าจังเด็กสาวเรือนผมสีขาวพึมพำขึ้นหลังจากที่รอเด็กสาวอีกคนมาเป็นเวลาค่อนข้างนานแล้ว


โดนทิ้งแล้วรึยังนะเคียน่าพึมพำแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดู นอกจากข้อความโวยวายของเมย์กับโบรเนียที่ตามหาตัวเธอก็ไม่มีอะไรอีกจนต้องถอนหายใจ


ทันใดนั้นสัมผัสเย็นๆก็ถูกแตะข้างแก้มเนียน เคียน่าสะดุ้งโหยงพร้อมกับหวีดร้องเสียงหลงและถอยกรูดเพื่อมองว่าอะไรที่มาแตะแก้ม


ตกใจเกินไปรึเปล่า?” ฟูกะอมยิ้ม ในมือถือแก้วช็อกโกแลตเย็นและยื่นมาข้างหน้าถอนหายใจอะไรน่ะ?”


นึกว่าหัวหน้าห้องจะทิ้งฉันไว้ซะแล้วน่ะสิเคียน่างอแงก่อนที่เธอจะสังเกตว่าฟูกะถือแก้วเครื่องดื่มทั้งสองมือนั่นซื้อให้ใครหรอ?”


อ้อ นี่หรอ?” ฟูกะยื่นแก้วช็อกโกแลตมาตรงหน้าเด็กสาวพร้อมแกว่งแก้วเบาๆทำให้น้ำแข็งในแก้วชนกันไปมาเสียงดังกร๊อกแกร๊กซื้อให้เธอนั่นแหละ


เอ๊ะ? ให้ฉัน?” เคียน่าดูเอ๋อในน้ำเสียงและสีหน้าแบบนี้ชะมัด


มีคนอื่นแถวนี้รึไงล่ะ?” ฟูกะแกว่งแก้วเร่งอีกครั้งเอาสิ


ขอบคุณ...” เคียน่าจับแก้วในมือของฟูกะ เมื่อเธอประคองมันได้ฟูกะก็ปล่อยมือและทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเด็กสาวและดื่มกาแฟอึกหนึ่ง


ในร้านคนเยอะน่ะ กว่าจะได้กาแฟก็นานมาก โทษทีนะเธอกล่าว รสขมของกาแฟเข้ากันได้ดีกับนมช่วยทำให้เธอรู้สึกใจเย็นลง


อย่างน้อยเคียน่าก็เป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ ถ้าแตกหักกันไปตอนนี้ล่ะก็ลำบากแน่ๆ


ไม่เป็นไร อร่อยมากเลยล่ะเคียน่ากล่าวพร้อมกับยิ้มแฉ่งอย่างออกนอกหน้า แค่ดูก็รู้ว่าดีใจขนาดไหนขอบคุณนะหัวหน้าห้อง


ฟูกะยักไหล่ ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่น


ตัวอักษรแจ้งเตือนบนหน้าจอดูโหวกเหวกโวยวายไปหน่อย เมย์กับโบรเนียบอกว่าออกไปเที่ยวกับเคียน่า แต่ระหว่างนั้นเคียน่ากลับหายไปและติดต่อไม่ได้


เหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมานิดๆ...ฟูกะยิ้มแห้งๆก่อนจะตอบข้อความของสองคนนั้น


เธออยู่กับฉัน ไม่ต้องห่วง


น่าแปลกที่ห้องแชทกลับเงียบไปแทบจะทันทีที่เธอตอบไป ถึงแม้จะมีว่าขึ้นอ่านแล้วก็ตาม


แค่นี้ก็หายห่วง ฟูกะกดล็อคหน้าจอสมาร์ทโฟนแล้วเก็บมันลงไปในกระเป๋าเสื้อ เมื่อลองมองไปที่เคียน่าก็เห็นว่าเธอกำลังดื่มช็อคโกแลตจนพร่องไปครึ่งแก้ว


เพื่อนๆตามหาอยู่นะฟูกะเตือนเด็กสาว เธอสะดุ้งเฮือกทันทีที่ทัก


พวกนั้นฟ้องหัวหน้าห้องหรอ!?”


ก็ใช่ เขาเป็นห่วงเธอกันทั้งนั้นแหละน่าฟูกะตอบสบายๆแล้วยกแก้วกาแฟจรดริมฝีปากแล้วทำไมถึงหนีมาล่ะ?”


ฟูกะเลิกคิ้ว เด็กสาวตรงหน้าจากที่จะทำท่าโวยวายกลับหุบปากฉับ ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อแต้มลิปกลอสจางๆเม้มเข้าหากันก่อนจะคาบหลอดต่อ


ไม่เกี่ยวกับหัวหน้าห้องนี่นา


คนที่อายุจริงมากกว่าหัวเราะแผ่วเบาในลำคอก่อนจะพูดสิ่งที่เธอไม่คิดจะพูดออกมา


เธอนี่นะ ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็ตามติดไรเด็นแจขนาดนั้นแท้ๆ ทำไมตอนนี้ไม่รีบวิ่งตามหาอีกล่ะหืม?”


เคียน่าชะงัก พวงแก้มขึ้นสีแดงเรื่อ


และฟูกะก็รู้ตัวว่าตนพลั้งปากพูดในสิ่งที่คิดไปเสียแล้ว


ก็...ไม่ได้ชอบแล้ว แต่ไม่ได้เกลียดนะ! ก็ชอบนั่นแหละ! แต่ไม่ใช่ชอบแบบนั้นแล้วนี่นา!” เธอม้วนปอยผมสีขาวที่ถักเปียลวกๆไปมา ฟูกะมองเธอไม่วางตา ท่าทางที่ดูเขินอายทำให้สายตาของฟูกะเผลอมองไปที่สาวน้อยอย่างดึงดูด


ปฏิเสธไม่ได้เลย ว่าใจของเธอก็ตรงกับเด็กคนนี้จริงๆนั่นแหละ


เคียน่าเป็นเด็กผู้หญิงที่ดึงดูดผู้คนรอบๆให้เข้ากันได้ เธอเป็นจุดร่วมสำหรับทุกคน เป็นเด็กที่มุ่งมั่นและไม่มีหน้าหรือหลัง สามารถเชื่อใจได้


ฟูกะชอบที่เธอเป็นแบบนั้น


กระนั้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่บิชอปจะทำกับเธอ บางอย่างก็เหมือนจะปะทุขึ้นมา


งั้นหรอฟูกะรับคำ เธอลุกขึ้นแล้วโยนแก้วกระดาษที่ว่างเปล่าลงไปในถังขยะใกล้ๆมือก่อนจะหยัดกายลุกขึ้น


เคียน่า คาสลาน่า


เธอกล่าวออกมาขณะที่หยุดยืนตรงหน้าเด็กสาวผมสีขาวก่อนจะย่อตัวลงคุกเข่าพร้อมผสานสายตากับเด็กสาว


เธออยากทำให้เคียน่ามีความสุข


ห้ามรู้สึกอะไรกับตัวทดลอง


ถึงแม้ว่าจะทำให้ทุกอย่างมันพังเละเทะก็ตาม


คบกับฉันได้ไหม


แต่กระนั้นเธอก็อยากให้เคียน่ามีความสุขที่สุด


และเธอก็ทำได้ดีเสียด้วย




————————————


แต่ละหมัดที่กำและปล่อยออกไปถูกตอบแทนด้วยน้ำตา


เธอกำลังทำร้ายเคียน่า เธอกำลังทรมานตัวเอง แต่กระนั้นสิ่งที่เธอทำอยู่ก็เพื่อหยุดสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อจากนี้


ออกไปจากเคียน่า ออกไปจากร่างกายแสนบริสุทธิ์นี่ซะ


เคียน่าไม่ควรได้รับสิ่งนี้


เธอไม่ควรจะถูกกลืนกิน


เธอควรที่จะได้รับความสุข


ไม่ใช่แบบนี้!


เอาคืนมา!” ฟูกะคำราม ปล่อยหมัดออกไปราวกับคนเสียสติ


คืนเคียน่ามา!!”





แต่เธอในตอนนี้ยังแข็งแกร่งไม่พอ


ร่างในชุดเกราะสีส้มทรุดลงไปกับพื้น ปีศาจที่สิงในร่างของเคียน่าหัวเราะเสียงแหลมสูงด้วยความสะใจและกลอกดวงตามองมาที่เธออย่างเหยียดหยาม


หยุดนะ


ห้ามใช้เสียงของเธอหัวเราะอย่างน่ารังเกียจแบบนั้น


หยุดใช้ดวงตาของเธอ ทำเรื่องสกปรกแบบนั้น


หัวใจของฟูกะถูกบีบจนแทบแหลกเหลว


หากเป็นไปได้


เธอจะขอชิงชังพระเจ้าได้ไหม


ชิงชังพระเจ้าที่แย่งสิ่งสำคัญไปจากเธอ


ชิงชังที่ทำให้เธอปกป้องสิ่งสำคัญไว้ไม่ได้


ชิงชังเหลือเกิน...ที่ลิขิตให้มนุษย์ที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าปีศาจตนนี้สั่งการเธอ


ท่านบิชอป...” ฟูกะหอบเสียงแผ่ว มองร่างของชายหนุ่มที่ยืนตรงหน้าเธอด้วยแววตาประหลาดหลังจากที่ผู้คุมกฎจากไป


หมดสภาพเลยนี่ ฟูกะเขาก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าที่นิ่งเฉย


มันก็เพราะใครกันล่ะที่ปลุกผู้คุมกฎขึ้นมาเธอส่งสายตากลับ


ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับตัวทดลองออตโตเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาเย็นยะเยือกถูกส่งกลับมาเพราะแบบนี้เธอถึงลังเลและตั้งใจจะทำลายแผนของผมสินะ


ฟูกะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวหมากที่ใช้การไม่ได้ ต่อให้พูดอะไรไป มันก็ไม่มีผลอีกแล้ว


จะทำอะไรก็รีบทำสิ


ฟูกะแย้มรอยยิ้ม นึกถึงความทรงจำที่มีความสุขที่สุด


ปืนสีดำเมื่อมปรากฎขึ้นในมือของมัจจุราชตรงหน้า แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหวแม้แต่น้อย


เพื่อนๆจากห้าหมื่นปีก่อน การผจญภัย เพื่อนๆในปัจจุบัน


รอยยิ้มของเธอ


ขอโทษที่ไม่อาจทำให้เธอยิ้มได้อีกแล้ว


นิ้วของออตโตสอดเข้าที่โกร่งไกปืน แต่เธอเหนื่อยเกินกว่าจะขยับตัวหลบหนี


ขอโทษที่ไม่อาจอยู่ข้างกายเธอได้อีกแล้ว


แต่ว่านะ เคียน่า


ช่วยมีชีวิตต่อไป และยิ้มอย่างมีความสุขหลังจากนี้เถอะนะ...


สิ่งนี้เป็นทางเดียวที่จะช่วยปลดบาปของฉันที่กระทำต่อเธอมานานแสนนาน



ลาก่อน จิงเว่ย



เสียงลั่นไกก็ดังก้องไปทั่วบริเวณที่รกร้างนั้นอย่างเงียบงัน


กระนั้นเสียงแผ่วเบาที่ยังลอยไปตามสายลมนั้นก็ราวกับกระจายไปทั่วทุกทิศ กลายเป็นส่วนหนึ่งของลมที่พัดหวีดหวิว




ฉันรักเธอ เคียน่า

ผลงานอื่นๆ ของ Onlyeye_Neko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 jing2559 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 13:20
    รออ่านอยู่นะคะ
    #2
    0
  2. วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 14:00

    เศร้าโว้ย!!! -อ๊อต! ตูจะฆ่าเอ็ง!

    #1
    0