คัดลอกลิงก์เเล้ว

S.Fic The Maze Runner [Photographer] Thomin

โดย Onlyeye_Neko

เมื่อมินโฮเป็นนักถ่ายรูป และโทมัสเป็นนายแบบ!

ยอดวิวรวม

657

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


657

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


29
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ต.ค. 57 / 00:40 น.
นิยาย S.Fic The Maze Runner [Photographer] Thomin

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


เกิดจากความฟินส่วนบุคคลค่ะXD อิ๊อิ๊

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ต.ค. 57 / 00:40


S.Fic The Maze Runner [ Photographer] Thomas x Minho

 

อึก...ฮื้ม...เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นภายในห้องเล็กๆซึ่งประกอบด้วยเตียงขนาดสองคนกับตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่ตั้งไม่ไกลกัน บนเตียงมีร่างของชายหนุ่มสองคนทาบทับอยู่อย่างเร่าร้อนถึงแม้จะไม่เป็นที่พอใจของคนด้านล่างก็ตามที เร่างนั้นพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดึงตัวเองออกจากสถานการณ์ที่น่ากลัวเช่นนี้ ท..โทมัส...หยุด...

 

ริมฝีปากพยายามเอ่ยออกไปอย่างยากลำบากด้วยฝ่ามืออุ่นหนาที่ครอบครองแก่นกายของเขา ใบหน้าหล่อเหลาของนายแบบชื่อดังเงยขึ้นสบช้าๆด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ น่ากลัวเสียจนมินโฮสะดุ้งเฮือก

 

หยุด...ทั้งๆที่นายเป็นขนาดนี้...?” เอ่ยพลางขยับรูด เรียกเสียงครางเร่าจากร่างบางๆได้อย่างดี ทั้งยังทำให้เขาแทบหมดแรงไปกับรสสัมผัสร้อนๆนั่น อีกอย่าง...ถ้ามีอาหารมาอยู่ตรงหน้าเสือ...เสือมันคงอดไม่ได้ที่จะขย้ำหรอกนะ...

 

ไม่นะ...

 

มินโฮกรีดร้องในความคิด ตอนนี้ร่างกายของเขามันยอมโอนอ่อนไปหมดแล้ว เขาแทบกรี๊ดออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำอะไรกับด้านล่าง

 

ไม่เอา...

 

จะใส่แล้วนะ...

 

ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

พรึ่บ!!

 

มินโฮลุกพรึ่บขึ้นจากเตียง ผ้าห่มสีขาวประจำโรงแรมสะบัดพรึ่บจนปลิวลงจากเตียงตามด้วยร่างของเจ้าของห้องที่นั่งแหมะบนเตียงทั้งหอบเหนื่อยราวกับเพิ่งออกกำลังกายมาอย่างหนัก เขามองไปรอบๆราวกับยังไม่สามารถเรียบเรียงความคิดได้

 

เขายังรู้สึกดีเมื่อไม่รู้สึกเจ็บที่ใดๆบนร่างกาย อีกทั้งห้องนี่ก็เป็นโรงแรมที่ทางทีมงานจองเอาไว้เพื่อให้สะดวกแก่ทีมงานถ่ายแบบ

 

ใช่ เขาทำงานเกี่ยวกับการถ่ายแบบ เป็นช่างกล้องที่เก่งคนหนึ่ง...ถึงไม่อยากจะพูด แต่คนอื่นๆกลับยกยอเขาเสียเหลือเกิน

 

ฝันสินะ...เขาพึมพำก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียง โล่งอกที่มันไม่ใช่ความจริงไปเสียทีเดียว

 

มันเป็นเพราะเมื่อวานนั่นแหละ ในวันที่ต้องมาดูสถานที่ทำงานครั้งแรก มันก็เป็นโรงแรมเหมือนที่เขียนชี้แจงในใบจ้าง แต่ที่มันประหลาดคือเจ้านายแบบคนเก่งนี่แหละ...

 

พอมาถึงก็มองเขาอย่างกับว่าเขาไปฆ่าพ่อแม่หมอนั่นมา แถมยังชอบเข้ามาเดินเฉียดทั้งๆที่ทางเดินก็มีเยอะแยะ แต่โดยรวมนิสัยหมอนี่ก็ถือว่าดี เอาใจใส่คนรอบข้างและเป็นมิตร เขาเองก็ไม่ได้เกลียดอะไรมากนัก จนกระทั่งเมื่อหลังจากดินเนอร์ เขาหลีกจากคนมากๆออกมาเดินเล่นในสวน จนกระทั่งอากาศเริ่มเย็นเขาจึงกลับเข้าโรงแรมเพื่อจะพักผ่อน และในตอนนั้นแหละหมอนั่นก็เดินเข้ามาใกล้ทั้งสภาพเมาๆ จากที่เขาดูมั่นใจว่าคงโดนทีมงานคนอื่นบังคับให้ดื่มแน่ๆ

 

มิน...โฮใช่มั้ย...เขาเอ่ยด้วยเสียงอ้อแอ้อย่างคนเมา มินโฮพยักหน้าขึ้นลง ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาจะเข้าใจรึเปล่า แต่อีกฝ่ายก็พูดต่อ พาไปส่ง...ที่ห้องหน่อย...

 

มินโฮเลิกคิ้ว ทำไมเขาต้องไปส่งเจ้าหมอนี่ด้วย? เขามองร่างสูงที่พิงกำแพงแก้มแดงๆเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หมดสภาพคนหล่อเมื่อตอนกลางวันไปจนหมดสิ้น

 

เอาสิ...ส่งแขนนายมา....มินโฮยื่นมือเข้าไป โทมัสยิ้มแก้มปริก่อนจะจับมือนั่นไว้แล้วเอนตัวพิงเมื่อหนุ่มชาวเอเชียพาดแขนที่บ่า โทมัสโอนเอนไปมาทั้งๆที่ตอนยืนก็ยังดูดี แต่พอก้าวขา...อย่างกับมีปลาไหลมาพันอย่างนั้นแหละ

 

โทมัส...นายช่วยเดินดีๆหน่อยได้มั้ยถึงจะรู้ว่าเมา แต่เขาก็อดจะเตือนไม่ได้ โทมัสหัวเราะเบาๆก่อนจะเอนตัวหนักกว่าเดิมจนเขาต้องเซไปติดผนัง โธ่! เจ้า...จะด่าก็ด่าไม่ออก มินโฮกัดฟันกรอดๆเอนตัวพิงกำแพงข้างๆโดยที่มีโทมัสทับอยู่ จะว่าไงดี สภาพหมิ่นเหม่แบบนี้น่ากลัวชะมัด...

 

มินโฮจัดการแบกแขนแกร่งอีกครั้ง น้ำหนักของโทมัสไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก เขายกได้สบายๆเชียวล่ะ แต่เจ้าตัวขาปลาไหลนี่น่ะสิ...มินโฮกัดฟันเฮือกสุดท้ายลากอีกฝ่ายมาจนถึงชั้นที่ลางๆว่ามีห้องของเจ้านายแบบคนนี้

 

โทมัส...ห้องนายอยู่ไหน...เขาเขย่าถามคนที่เหมือนละเมอ โทมัสปรือตาขึ้นช้าๆก่อนจะมองคนหิ้วปีกที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียดข้างๆ สมองคนเมาเหล้าเบลอๆคิดอะไรไม่ออกสักนิด เขาจึงหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าเสื้อมาดูด้วยสภาพโงนเงน

 

“603...อ่ะมินโฮถอนใจ เขาหยิบคีย์การ์ดมาดูก่อนจะหิ้วปีกร่างสูงกว่าลากพรืดๆไปจนถึงหน้าเลขห้องที่สลักบนคีย์การ์ดก่อนจะเสียบเข้ากับกลอนแล้วเปิดเข้าไป

 

โทมัส...ถึงห้องนายแล้ว...เขาเอ่ยพลางเขย่าร่างสูงแรงๆ โทมัสปรือตาขึ้นอีกครั้งก่อนจะสะบัดมินโฮออก

 

ฉันเดินเอง...ฉันเดินเอง...

 

เมาอย่างหมา...มินโฮมองก่อนจะถอนหายใจ มองโทมัสที่เซเกาะผนัง

 

ไม่ไหวหรอกน่า...เดี๋ยวฉันช่วยมินโฮเอ่ยก่อนจะประคองแขนร่างสูงขึ้นอีกครั้ง โทมัสที่เมาจนกระทั่งไม่มีสติครางไม่พอใจพร้อมทั้งสะบัดร่างเล็กกว่าออก

 

ก็บอกว่าฉันจะเดินเอง!” เขาโวยวายพร้อมกับดันร่างบางออก มินโฮเสียหลักล้มลงบนเตียงกลางห้องพอดิบพอดี และโชคร้ายที่เจ้าเท้าปลาไหลพันแข้งพันขาจนสะดุดล้มลงมาทับเขาอีกทอด

 

ไอ้เฮงซวย!!!!!!!! เขาก่นด่าในใจ มือสองข้างรีบดันอีกคนออกแต่กลับไม่ขยับ อาจจะเป็นเพราะกฎแรงโน้มถ่วงรึไม่ก็เพราะเหนื่อยที่ต้องแบกเจ้านี่ขึ้นมาสามชั้น แต่ตอนนี้เขาจะต้องออกจากสถานการณ์แย่สุดขีดที่ยิ่งกว่าหมิ่นเหม่ให้ได้ก่อน!

 

ลุก...ไอ้หน้าปลวก...เขาครางอู้อี้ มือและเท้าพยายามดันสุดกำลังแต่ท่าทางจะไม่เป็นผล เขากลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย กลิ่นแอลกอฮอล์อุ่นๆรดคอของเขาดังฟืดฟาด เล่นเอาชายทั้งแท่งแบบมินโฮขนลุกเกรียวกราว บอกให้ลุกไง!”

 

เขาโวยอีกครั้ง และไม่มีทีท่ากระดิกจากไอ้หมอนี่อีกเช่นเคย

 

ว้อย...เฮงซวย...

 

มินโฮพยายามอีกครั้ง และครั้งนี้สำเร็จ เจ้าตัวสูงค่อยๆพลิกตัวเปลี่ยนท่า แต่ที่แย่กว่านั้น คือมือของโทมัสที่คว้าแขนของเขาไว้แล้วดึงให้เข้ามาใกล้ๆ

 

และเป็นครั้งแรกที่เขาคิดว่าเจ้านี่ไม่ได้เมา!!

 

นาย...สวยมากๆ...เสียทุ้มเอ่ยพลางจ้องมองใบหน้าของช่างภาพหนุ่ม มินโฮเบิกตากว้างก่อนจะรู้สึกร้อนๆที่แก้ม

 

นี่มันบ้าไปกันใหญ่แล้ว!!!!!

 

มินโฮลุกพรึ่บก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้องโดยไม่ลืมล็อกให้ เขากลอกตาไปมาว่ามีใครเห็นหรือเปล่าก่อนจะรีบวิ่งกลับห้องตัวเองอย่างรวดเร็วทั้งลงกลอนดังแกร๊ก

 

เจ้าหมอนั่น...เป็นโฮโมรึไงกัน!? มินโฮหอบหนัก สมองคิดฟุ้งซ่านขนาดหนักจนกระทั่งต้องปลีกไปอาบน้ำเพื่อให้ใจเย็นลง และแน่นอนว่าเขาจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร

 

จนกระทั่งมาฝันบ้าๆแบบนั้น!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

คุณโทมัสครับ ช่วยโพสมองดอกไม้ดอกนั้นหน่อยครับเสียงของผู้ช่วยตากล้องดังขึ้นข้างๆมินโฮ โททมัสเมื่อได้ยินดังนั้นก็หันหน้าเข้าหาดอกไม้ดอกที่สวยที่สุดก่อนจะเก๊กท่าตามสัญชาตญาณ ชายหนุ่มชาวเอเชียเล็งโฟกัสดีๆเมื่อทุกอย่างเข้าที่ก่อนจะกดลงชัตเตอร์รัวเพื่อกันภาพเสีย ไม่ทันไรรูปก็ถูกส่งเข้าไปคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่ไม่ไกลและพร้อมจะถ่ายภาพต่อไปเพียงแค่เสี้ยววินาที

 

นิวท์ นายต้องการให้หมอนั่นออกแนวเทพบุตรอย่างเดียวรึไงน่ะ...?มินโฮเอ่ยขึ้นขัดจังหวะพลางหันไปมองผู้ช่วยตากล้องที่ถือกระดาษบังแดดเข้าตา เจ้าของชื่อนิวท์หันมามองก่อนจะยิ้มให้ราวกับแสงอาทิตย์

 

ทอมมี่ออกจะหล่อ ธีมงานก็เป็นแนวเทพนิยายนี่นา?นิวท์เอ่ยทั้งรอยยิ้ม มินโฮพยักหน้าขึ้นลงนิดหน่อย

 

แล้วไม่มีผู้หญิงหรอ...มินโฮถามอีกครั้ง นิวท์ยิ้มก่อนจะส่ายหน้า

 

คราวนี้ทำเพื่อโปรโมทโรงแรม...และถ้านายเป็นผู้หญิงคงจะชอบถ้ามีผู้ชายหล่อๆมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้นะ?

 

อ้อ...การตลาดเน้นสาวๆ...ว่างั้น...? มินโฮทำหน้าบรรลุในสัจธรรม เขาสอดมือประคองกล้องอีกครั้งก่อนท่นิวท์จะสั่งจัดท่าให้โทมัสใหม่

 

เมื่อคืนหมอนั่นจะจำได้มั้ยนะ...เขามองไปที่นายแบบที่กำลังมองมาที่กล้อง รอยยิ้มอ่อนโยนราวกับเจ้าชายในฝันก็มิปานส่งมาให้กล้อง เขากลอกตากดชัตเตอร์แกร๊กๆ

 

ไม่หรอก...จำไม่ได้แหง...เมาเละซะขนาดนั้น...

 

คิดแล้วก็ทำหน้าที่ของตนต่อไม่ให้ขาดตกบกพร่อง จนกระทั่งตอนนี้เขาได้ถ่ายมาจนครบทุกมุมของโรงแรมแล้ว ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของเหล่าช่างตกแต่งภาพล่ะ...

 

งานของเขามันเสร็จแล้วนี่นา...

 

อ๊ะ จริงสิ มินโฮนายแบบหนุ่มผู้เป็นตัวเก็งของงานเรียกช่างถ่ายภาพไว้ เขาหันมามองด้วยท่าทางที่แทบไม่มีพิรุธใดๆ

 

มีอะไรหรอ...เขาถามเสียงเรียบ มือเก็บกล้องตัวโปรดลงกระเป๋าอย่างช่ำชอง ผ่านไปไม่กี่เมตรนิวท์กำลังวุ่นกับการตกแต่งภาพและเลือกภาพที่ดีที่สุด

 

คือ...ถ้าไม่รังเกียจ...ขอแลกนามบัตรกันได้มั้ย?โทมัสเอ่ยตะกุกตะกัก มินโฮก้มลงค้นบางอย่างในกระเป๋ายุกยิก

 

เอาของนายมาสิหนุ่มเอเชียเอ่ยพลางยื่นแบมือขอโดยที่มืออีกข้างมีกระดาษทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าถืออยู่

 

โทมัสรีบคว้านามบัตรของตัวเองใส่มือมินโฮทันที ทั้งสองแลกนามบัตรกันและใช้เวลาคุยกันแค่ไม่กี่นาที มินโฮก็จากออกมา

 

ที่มุมปากของนายแบบหนุ่มสลักรอยยิ้มจางๆไว้

 

ฉันจำได้นะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แถม

 

โทมัสเดินกลับเข้ามาในโรงแรม เขาพบนิวท์นั่งอยู่ที่บาร์เหล้าเหมือนเดิม นิวท์ชอบดื่ม แน่นอน ถึงแม้ว่าเขาจะตัวเล็กก็ตาม แต่กลับคอแข็งเป็นบ้าจนเขายอมให้

 

อ้าว ไงทอมมี่?นิวท์เอ่ยทักทาย แก้วช็อตหลายช็อตวางบนเคาท์เตอร์เต็มไปหมด ทำงานเสร็จแล้วมาดื่มต่อมันสุดยอดจริงๆเลยเนอะ? นายว่าไหม?

 

นั่นสิ...ไม่มีอะไรดีเท่ากับตอนทำงานเสร็จแล้วมาฉลองแล้วล่ะเขาเอ่ยก่อนจะหันไปสั่งเหล้าช็อตอีกหลายช็อต

 

นิวทมองดูนายแบบที่ปั้นหน้ายิ้มระรื่น ใครจะดูไม่ออกว่าเจ้าหมอนี่ดีใจขนาดไหนที่ได้แลกนามบัตรกับช่างภาพชาวเอเชียคนนั้น เขาเองก็รู้จักมินโฮมาหลายปีดีดัก ก็คิดว่าน่าจะเข้าเฝ้าเข้าเรือนสักทีล่ะนะ...

 

แต่ไม่ว่าจะดูยังไง ภาพถ่ายทุกภาพที่เขาเห็นมินโฮถ่ายออกมา...รูปที่มองตรงมาที่กล้องนั่น...เขารู้สึกว่าไม่ได้มองกล้อง...

 

และแล้วนิวท์ก็คิดอะไรบางอย่างออก เขาหันไปมองนายแบบข้างๆกายทันที

 

ว่าแต่...ทอมมี่...นิวท์เรียกชายหนุ่มที่กำลังยกช็อตแรก เขาหันมามองราวกับจะถามทางสายตา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อคืนนายดื่มไปสามสิบเจ็ดช็อตไม่เมาหรอกหรอ...?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นายแบบหนุ่มกระตุกยิ้ม

 

เมาสิ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ต้องเมาแน่ๆล่ะ...

 

 

 

 

 

 

 

.........................................................................................................................

 

 

เมาอะไรคะลูก...

 

แออออออออออออ ตอนพิเศษค่ะตอนพิเศษ////////////////////////// ไม่เกี่ยวอะไลกับเนื้อเรื่องเบยยยยยยย///////

ผลงานอื่นๆ ของ Onlyeye_Neko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 เมษายน 2559 / 01:42
    ทำเรื่องสั้นฟินๆแบบนี้อีกหลายๆตอนเลยจะดีมากค่ะ
    #4
    0
  2. #3 อปป้าเคะบันไซ !
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 10:01
    โทมาสสสท ทำไมไม่จับกดตั้งแต่เมื่อคืนนนน //อีนี่บ้าค่ะ...
    #3
    0
  3. #2 nansuku (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 16:17
    ตกลงว่าเมา
    #2
    0
  4. #1 OMU
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 12:24
    กรี๊ดดดดดดดดดด เก๊าเพิ่งไปดูมา เพราะในทล.มีแต่กล้ามนมมินโฮ #นี่เอ็ง

    พอดูแล้วแบบมินโฮน่าร๊ากกกกก งือออออ เดี๋ยวต้องลองหาแบบนิยายอ่านซะแล้ว แงงงงงง

    โทมัสข่นบ้าาาา แกล้งเมาหรืออะไร หรือเมาจริงแล้วทำไมจำได้ เอื้อออออออ
    #1
    0