วันเศร้าๆของฉัน - วันเศร้าๆของฉัน นิยาย วันเศร้าๆของฉัน : Dek-D.com - Writer

    วันเศร้าๆของฉัน

    โดย momomiya37

    ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนึงที่คนรักขงอเธอได้จากโลกนี้ไปเเล้ว

    ผู้เข้าชมรวม

    443

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    443

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  16 มิ.ย. 50 / 18:10 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      "ครืนๆ" เสียงของฝนที่โปรยปรายลงมา  หัวใจของฉันมันเย็นยะเยือกไปซะเเล้วราวกับว่าใจของฉันได้ตายไปพร้อมกับเขาคนนั้น เขาที่ฉันรักคนที่ขอให้ฉันดำรงชีวิตอยู่ต่อไปถึงเขาจะหมดลมหายใจเเละลาจากไปจากโลกนี้เเล้วก็ตาม
      เขาชื่อเคน  คธา  ชื่อของเขายังอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ
      "เเอน  ยังไม่นอนอีกเหรอลูก"เเม่ของฉันถามฉัน
      "ยังคะเเม่"
      "เป็นอะไรไปลูก  ถ้าเคนมาเห็นเขาจะเสียใจนะที่ลูกเป็นเเบบบนี้"
      "ขอโทษคะเเม่หนูจะไปนอนเเล้ว" 
      ฉันเข้าไปในห้องนอนหยิบรูปภาพที่ถ่ายกับเขาขึ้นมากอดเอาไว้เเนบอก
      ภาพสุดท้ายที่ฉันได้ถ่ายกับเขา
      เรื่องอขงฉันกับเขามันย้อนไปเมื่อ 5ปีก่อน  ตอนนั้นฉันพึ่งจะเรียนปีสุดท้ายเขาเป็นหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยเเรกๆฉันก็เกลียดขี้หน้าเขามากเเต่เพื่อนรักฉันนะดันเป็นเเฟนกับเพื่อนเขามันก็เลยพยามจะจับคู่ให้ฉัน
      พอนึกถึงเรื่องเก่าๆน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอีกเเล้ว
      เขาเป็นคนดีมากนะ  เคนตกลงคบกับฉันด้วยความไม่เต็มใจเพราะฉันไม่ได้มีความสะสวยอะไรเลยเเถมยังไม่ตรงกับเสปคของเขาเเม้เเต่นิดเดียว
      เเต่หลังจากที่เราได้อยู่ใกล้ชิดกันฉันก็เริ่มที่จะหลงรักเขาขึ้นมา
      เราทั้งสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น
      จนวันนึง
      ฉันกำลังกลับบ้านระหว่างทางฉันเห็นเคนกับเพื่อนผู้หญิงอีกคนในห้องฉันกำลังกอดกันอยู่  ฉันมองด้วยความตกใจก่อนที่เขาจะหันหลังมาเรียกชื่อฉัน
      "เเอน"
      "เเอนเดี๋ยวก่อนสิฟังเคนก่อน"
      "ไม่ฉันไม่ฟังอะไรนายทั้งนั้น  ไปฉันเกลียดนาย"
      ฉันวิ่งหนีจากไปโดยไม่รู้ว่าการกระทำงี่เง่าครั้งนั้นจะทำให้เคนเป็นยังไง
      เคนรู้ตัวว่าตัวเอกเป็นโรคมะรเงในสมองตั้งเเต่เอสองปีที่เเล้วเเต่เขาก็ยังคงรักษาตัวดีอยู่จนมาเจอกับฉันๆทำให้เขาอยากจะหาย  เเต่ด้วยความงี่เง่าของฉันวันนั้นฉันจึงไม่ฟังว่าฉันเข้าใจผิดผู้หญิงคนนั้นเธอเป็นเพียงเเค่เพื่อนของเขาเเล้วเมื่อเธอเห็นเขาหกำลังจะล้มด้วยอาการเก่ากำเริบเธอจึงช่วยพยุงเขาเอาไว้
      เเต่กว่าที่ฉันจะรู้เรื่องนี้เคนก็เหลือเวลาอีกไม่นานเเล้ว
      ฉันไปที่ห้องที่เขาพักอยู่เราสองคนกลับมาคืนดีกันอีกครั้งนึง
      เเละอีกไม่กี่วันต่อมาเขาก็ขอฉะนเเต่งงานท่ามกลางความตกตะลึงเเละใบหน้ายิ้มเเย้มของพ่อเเละเเม่ของเขาเเละฉันเราตัดสินใจเเต่งงานกันอย่างเรียบง่ายฉันอยากจะใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดอยู่กับเคนนานๆเราใช้เวลาท่องเที่ยวไปที่ต่างๆด้วยกันเเต่ร่างกายของเขามันก็เริ่มอ่อนล้าลงทุกที  นี่เขากำลังจะตายใช่ไหม
      ตั้งเเต่นั้นมาฉันเข้าวัดทุกวันฉันสวดมนต์ทุกบทของเพียงให้เขาหายอาการของเขาเเย่ลงทุกวัน
      "ฮือๆๆๆ"
      "ร้องไห้ทำไม"เคนถามฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนเเรง
      "เปล่า"
      "เด็กโง่เอ๊ย  จำไว้นะถึงฉันจะตายไปเเต่ฉันก็ยังอยู่กับเธอเสมอในดวงใจของเธอไง"
      เขาบอกเเล้วเอามือมาลูบหน้าฉันเบาๆ
      "เคน"
      "อย่าร้องไห้นะ  เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อฉันๆรักเธอนะเเอน"
      "ฉันก็รักเธอเคน"
      "เธอสัญญากับฉันเเล้วนะอย่าลืมสัญญาละ"
      "อืม"
      ดวงตาของเคนค่อยๆปิดลงช้าๆ  สัญญาณการมีชีวิตของเขาเริ่มเเผ่วเบาลงทุกที
      ใบหน้ที่ซูบซีดของเขาเริ่มเย็น
      ติ๊ดๆๆๆๆๆ  ติ๊ด
      หมอเเละพยาบาลนำเครื่องปั๊มหัวใจมาช่วยเขาสุดชีวิตเเต่คำตอบที่ฉันได้ยินคือ
      "หมอเสียใจด้วยนะครับคนไข้สิ้นใจเเล้ว"
      "อือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ไม่นะเคน"ฉันลงไปกองร้องไห้สะอึกสะอื้น
      นับจากวันนั้นฉันก็ใช้ชีวิตอยู่ไปตามสัญญาที่ให้ไว้กับเคน
      จนมาถึงวันนี้
      การที่ฉะนอยู่บนโลกนี้โดยไม่มีเขามันเจ็บปวดซะยิ่งกว่าอะไรอีก
      เเต่ฉะนก็ตัดสินใจที่จะอยู่ต่อไปเพื่อเขาเเละเพื่อทุกๆคน
      เขาไม่เคยจากฉันไปไหนเขายังอยู่เสมอในดวงใจของฉัน
      ทุกวันนี้ฉันยังจำรอยิ้มยังจำเสียงหัวเราะยังจำท่าทางที่เขางอนฉัน  ยังจำเวลาที่เราไปเที่ยวด้วยกันฉันยังจำกลิ่นของเขาได้  ฉันหลับตาลง  ทุกๆวันฉันจะมานั่งดูดาวที่ฉะนกับเดขาเคยไปดูด้วยกันเสมอ  ฉันอุตส่าห์ดันด้นมาตั้งรกรากที่เชียงใหม่ที่ๆเขากับฉันอมาฮันนีมูนกัน ฉันเเอบหลบเเม่ออกไปดูดาว
      นั่นสินะ  ดาวที่เขาเคยชี้ให้ฉันดู  ฉันนั่งดูดาวจนเริ่มรู้สึกง่วงเเล้วผล็อยหลับไป
      "เเอน"
      "เคนๆเหรอ"ฉนพยามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมา
      "ใข่เเล้ว"
      "เคนมารับฉันไปด้วยซิ"
      ได้สิเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

      เช้าวันต่อมา
      "ยัยเเอน  ตื่นได้เเล้วลูก"
      คุณวราคณาเรียกลูกสาวเมื่ออกไปหาเธอก็พบเเต่ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาว
      ที่นอนหลับด้วยใบหน้าที่เป็นสุข
      น้ำตาของผู้เป็นเเม่ไหลรินก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า
      "หลับให้สบายนะเเอน  เเม่เชื่อว่าหนูคงไปพบกับเคนเเล้วใช่ไหม"มารดาพูด
      ในที่ๆคนเป็นไม่สามารถไปได้คงจะมีคนเชื่อว่าวิญญาณของทั้งคู่จะได้พบกันให้สมกะบที่หญิงสาวรอคอยชายหนุ่มมารับเธอไปถึง 5ปี


      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×