นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ShortFic Hannibal] Half of me [Hannibal’s Part]

โดย MissMich

ชีวิตที่เพอร์เฟคของฮันนิบาลเล็คเตอร์ ทำให้เขาไม่คิดว่าตัวเขาขาดอะไรในชีวิตไป

ยอดวิวรวม

1,247

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


1,247

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


62
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 พ.ค. 61 / 20:27 น.
นิยาย [ShortFic Hannibal] Half of me [Hannibal’s Part]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ถึงแม้ชีวิตของใครหลายๆคนจะต้องตามหาสิ่งที่ขาดไป

แต่สำหรับฮันนิบาล เล็คเตอร์แล้ว เขาไม่คิดว่าชีวิตของเขาจะขาดอะไรอีก

แต่แล้ว ใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในชีวิต

ใครคนนั่นที่ชื่อ วิล เกรแฮม

.

.

.

.


*ฟิคนี้เป็นฟิคจากซีรี่ย์Hannibal คู่Hannibal x Will อาจมีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหา บทพูดหรือคาร์แรคเตอร์ตัวละครไป
จากเนื้อเรื่องจริงๆในซีรี่ย์ ดังนั่นจึงขออภัยก่อนที่จะอ่านด้วยนะคะ*

?star

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 พ.ค. 61 / 20:27


[ShortFic Hannibal] Half of me [Hannibal’s Part]

*ฟิคนี้เป็นฟิคของซีรี่ย์Hannibal อาจมีการดัดแปลงเนื้อหาบางช่วงหรือประโยคบางประโยคเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่าน*

 



ถึงจะมีหลายๆคนเคยกล่าวไว้ว่า ตลอดชีวิตของคนคนหนึ่งมักจะต้องมีบางสิ่งที่ต้องตามหาแทบจะตลอดชีวิตไม่ว่าชีวิตของคุณจะเป็นแบบไหนก็ตาม แต่ชีวิตไม่เคยสมบูรณ์แบบ คนคนหนึ่งอาจมีทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้มีทุกอย่างจริงๆตามที่เห็น


แต่สำหรับฮันนิบาล เล็คเตอร์แล้ว เขาไม่คิดว่าชีวิตของเขาต้องตามหาอะไรอีก


ไม่ใช่ว่าชีวิตของเขาสมบูรณ์แบบ ทั้งรูปร่างหน้าตา สติปัญญา การงานอาชีพ การเงิน หรือแม้แต่เรื่อง อาหารแต่เขาไม่คิดว่าชีวิตของเขาต้องมีอะไรมาเติมเต็มอีก เขาคิดว่าสิ่งที่เพิ่มเข้ามาคงจะสร้างความยุ่งยากให้เขาน่าดูเชียวล่ะ ดังนั่น จึงไม่จำเป็นต้องหาเรื่องยุ่งยากใส่ตัวเกินพอดี


การที่มีอาหารเลิศรสให้ได้ทานในทุกๆวันก็เป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับเขาแล้ว


แต่แล้ว...ใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในชีวิตของเขา และทำให้มันผิดเพี้ยนอย่างไม่น่าให้อภัย


น่าแปลก...ทั้งๆที่ไม่น่าให้อภัย แต่สำหรับคนคนนั่นแล้ว เขาก็ไม่คิดที่จะ กินสักที

.

.

.

.

วิล เกรแฮม คือบุคคลที่ก้าวเข้ามาทำให้ชีวิตของเขาสุ่มเสี่ยง แต่ในความสุ่มเสี่ยงนั่นก็มีความน่าตื่นเต้น ท้าทาย ชวนให้คาดเดายาก ฮันนิบาลสนุกกับการปั่นหัววิล สนุกกับการเล่นกับสมองของวิล และโดยที่ไม่รู้ตัว...เขาเผยให้วิลเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาทีละน้อย ทีละน้อย


จนในที่สุด วิลก็รู้ว่าเขาเป็น อะไร


“ผมเห็นคุณแล้วดร. ผมเห็นคุณแล้ว...” ปลายปากกระปืนสั่นถูกจ่อตรงมาที่ร่างสูงในชุดสูทดูดีที่สีหน้าเรียบเฉยผิดสถานการณ์แบบนี้ ดวงตาคมสีน้ำตาลแดงมีสเน่ห์มองตรงไปยังคนที่ถือปืนจ่อใส่เขานิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดใด


“คุณเห็นอะไรวิล” ดร.ฮันนิบาล เล็คเตอร์เอ่ยถามพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ปลายปากกระบอกปืนโดยที่ไม่สนอันตรายที่อีกฝ่ายอาจจะเผลอลั่นไกใส่เขาเลยสักนิด คนตัวเล็กกว่ากดกระบอกปืนแน่นด้วยความอึดอัดเมื่ออีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้


“ผมเห็น...ปีศาจ”


ใช่ ฮันนิบาล เล็คเตอร์เป็นปีศาจ เขาไม่เคยปล่อยให้คนที่รู้ความลับของเขามีชีวิตรอด ไม่เคยปล่อยให้คนพวกนั่นมีสติที่ดี


แต่วิล เกรแฮมเป็นกรณีพิเศษ


“สวัสดีวิล”


คนที่อยู่หลังซี่ลูกกรงหันหน้ามาทางเขาที่ยืนอยู่ข้างนอก ฮันนิบาลยืนประสานมือไว้ด้านหน้าพลางมองคนที่ตอนนี้กลับเป็นนักโทษคดีฆาตกรรมและถูกคุมขังอยู่ในโรงพยาบาลบำบัดจิตเวชรัฐบัลติมอร์ วิล เกรแฮมในชุดนักโทษมองเขากลับมาอย่างสงบนิ่ง ดวงตาสีฟ้าสวยที่ฮันนิบาลยอมรับว่าชื่นชอบเต็มไปด้วยความสงบและมีสติอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


ราวกับว่าวิลหลุดพ้นจากวังวนความบ้าคลั่ง หลอนประสาทที่เขามอบให้จนมองเห็นทุกอย่างได้อย่างแจ่มชัด และพร้อมรับมือกับสถานการณ์ต่างๆได้อย่างสุขุมและเลือดเย็น


“สวัสดีดร.เล็คเตอร์”


และเมื่อคิดแบบนั่น มันยิ่งทำให้จิตแพทย์วัยกลางคนรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นไปอีกอย่างไม่อยากจะเชื่อตัวเอง


วิล เกรแฮม จะเปลี่ยนแปลงไปในทางไหนกัน


คุณกำลังหลงใหลในตัวของ...วิล เกรแฮม


ฮันนิบาลนึกถึงคำพูดที่ดร.เบดิเลีย ดู เมอเลียพูดไว้ในขณะที่มองเก้าอี้ที่มีไว้สำหรับให้คนไข้ในการดูแลของเขานั่งเพื่อพูดคุย ตอนนี้เคยเป็นเวลาที่เจ้าหน้าที่พิเศษFBIนั่งอยู่ตรงนั่น แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว เขาไม่รู้ว่ากำลังมองเก้าอี้ตรงข้ามกับที่เขานั่งอยู่ด้วยแววตาแบบไหน เพียงแต่กำลังรู้สึกว่าลึกๆเขากำลังเหงา...


เหงา? คนที่ไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติมในชีวิตแบบเขากำลังเหงางั้นหรือ?


ความสงสัยของเขาต่อความรู้สึกเหงาในตัวผลักดันให้เขาออกตัวช่วยเหลือให้วิลหลุดพ้นข้อหาฆาตกรโรคจิตที่เขายันเยียดให้ ยิ่งเมื่อเห็นน้ำตาของอีกฝ่ายยามที่ร้องขอให้เขาช่วยเหลือมันยิ่งทำให้เขาคิดว่าต้องช่วยให้อีกฝ่ายออกมาจากคุกให้ได้


แต่ดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่ใช่คนเดียวที่เปลี่ยนแปลงไป


วิลส่งคนมาฆ่าเขา


เป็นครั้งแรกที่ฮันนิบาลรู้สึกถึงความตาย เขาใกล้จะตายถ้าหากแจ็คและอลาน่ามาช่วยเขาไม่ทัน ยอมรับในความประมาทที่ปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้าถึงตัวได้อย่างง่ายดายและไม่คิดจะสงสัย


แต่ถึงวิลจะส่งคนมาฆ่าเขา เขาก็ไม่คิดจะถือโทษโกรธอีกฝ่าย เขารู้ว่าวิลอยากฆ่าเขาเพื่อให้หลุดพ้นจากตัวเขาเอง สิ่งที่วิลกำลังจะกลายเป็นมันทำให้ตัวของวิลเลือกที่จะกำจัดต้นตอของคนที่ทำให้เขาเปลี่ยนแปลง


เขาไม่โกรธ มันกลับกลายเป็นว่าน่าสนุกดี


วิล เกรแฮมเป็นผู้ชายที่น่าสนใจอย่างที่คิดจริงๆด้วย


“วิล คุณอยากฆ่าผมรึเปล่า?” ฮันนิบาลเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ที่เดิมกับเมื่อก่อนก่อนที่เขาจะติดคุก ภาพของวิลที่นั่งเอนหลังพิงกับเบาะเก้าอี้สีดำสนิทตรงหน้าช่างเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบ...


“ใช่” คำตอบของคนตรงหน้าทำให้เขายิ้มก่อนที่จะยิ้มกว้างขึ้นไปอีก “แต่ผมคิดว่าตอนนี้คุณน่าสนใจเกินกว่าที่ผมจะฆ่าคุณแล้วฮันนิบาล”


แล้ววิลก็ยิ้มให้กับเขา


ทุกอย่างในตัววิล เกรแฮมคือความสมบูรณ์แบบ ความบ้าคลั่งที่ต้องกดอยู่ใต้กรอบศีลธรรมของเจ้าหน้าที่FBI ทำให้อีกฝ่ายดูมีสเน่ห์น่าหลงใหลอย่างที่ฮันนิบาลยอมรับว่ามากกว่าอลาน่า บลูมที่กำลังนอนอยู่ข้างตัวเขา สำหรับอลาน่า มันคือความชอบในนิสัยและความฉลาดของผู้หญิงคนหนึ่งพึ่งมี แม้จะเป็นหมากตัวหนึ่งบนกระดานของเขา แต่เขาก็ยอมรับว่าไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไปเหมือนกัน แต่สำหรับวิล วิลเหมือน...อีกด้านหนึ่งของเขา


ตอนที่อีกฝ่ายเอาเนื้อของเฟรดดี้ เลาน์มาให้เขาทำอาหารและยิ่งตอนที่ทำพิธีเพื่อรับวิลเข้าสู่ความเป็นครอบครัวโดยการรับประทานนกOrtolen ความปิติยินดีของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เขาดีใจที่วิลยอมรับในด้านมืดของเขาเองได้ในที่สุด เขาดีใจที่วิลกลายมาเป็นอีกครึ่งหนึ่งของเขาโดยสมบูรณ์


เขาขาดวิลไม่ได้


“เราจะหนีไปยุโรปกัน อบิเกล” ในระหว่างที่เตรียมวัตถุดิบทำอาหาร ฮันนิบาลได้เอ่ยบอกเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับเคาท์เตอร์ครัว อบิเกล ฮอปป์ที่น่าจะตายไปแล้วเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้า


“เราสามคน ฉัน เธอแล้วก็วิล”


นี่จะต้องเซอร์ไพรส์วิลมากแน่ๆ


แต่แล้ว ความหวังก็พังทลายเมื่อฮันนิบาลจับได้ว่าสิ่งที่วิลทำมาทั้งหมดมันคือการหลอกลวง


เขาได้กลิ่นเฟรดดี้ เลาน์จากตัวของวิล


เขาโกรธ ใช่ โกรธวิลที่ทรยศ แต่ต่อมามันคือความเศร้าเสียใจที่อีกฝ่ายทรยศ เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของวิลเมื่อถูกทรยศในครั้งนั่น จากความโกรธกลายเป็นการให้อภัย


ก็ได้ ในเมื่อวิลต้องการให้ผมเปิดเผยตัวตนต่อหน้าแจ็ค ผมจะยอมเล่นละครต่อไปจนกว่าจะถึงเวลานั่น ให้ทุกคนได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของฮันนิบาล เล็คเตอร์ว่าเป็นยังไง แต่วิล...คุณจะต้องถูกลงโทษที่หลอกลวงผม แต่ไม่ว่ายังไง ผมก็จะให้อภัยคุณ


แล้วคุณล่ะ...จะให้อภัยผมมั้ย?

.

.

.

.

ไม่มีวันไหนที่ฮันนิบาล เล็คเตอร์ไม่คิดถึงวิล เกรแฮม


ครืด...


มือใหญ่ลากร่างหนาตามทางบนพื้น ศพที่ถูกตัดศีรษะ แขนและเท้าออกไปแล้ว เหลือเพียงแค่ลำตัวเพียงเท่านั่น หนังถูกถลก เนื้อของศพถูกแล่แผ่ออกเพื่อให้กลับออกมาหุ้มเมื่อประติมากรรมชิ้นนี้ถูกจัดในรูปร่างที่เหมาะสมแล้ว ฮันนิบาลจัดการ สร้างสรรค์ชิ้นงาน ร่างที่ไร้ศีรษะ แขนและเท้าถูกถูกดัดพับงอขึ้น ขาทั้งสองข้างแทนหลอดเลือด


หัวใจที่เขาสร้างขึ้นถูกเสียบไว้บนขายันสำหรับตั้งรูป ประติมากรรมชิ้นนี้ถูกตั้งไว้ใจกลางโบสถ์นอร์แมนเหนือจิตรกรรมรูปโครงกระดูกเพื่อให้เห็นได้อย่างชัดเจน


หัวใจที่เขาส่งให้กับวิล แทนความรู้สึกคิดถึงที่มีให้ต่ออีกฝ่าย


และเขาคิดไม่ผิด วิลเดินทางตามเขามาจริงๆ


ฮันนิบาล ผมให้อภัยคุณ


ตึก...


หัวใจเขากระตุกไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั่นจากปากของวิล ถ้อยคำให้อภัยจากคนที่เขาฝากรอยยิ้มไว้บนท้อง ทำให้ฮันนิบาลอดไม่ได้ที่จะทั้งดีใจและเศร้าไปพร้อมกัน ดีใจที่อีกฝ่ายยอมให้อภัยกับสิ่งที่เขาทำ และเศร้าเมื่อครั้งนั่นวิลบังคับให้เขาต้องทำแบบนั่น ทั้งทำร้ายอีกฝ่ายแล้วก็พรากชีวิตลูกสาวของพวกเขา


“ถ้าผมได้เห็นคุณแบบนี้ตลอดไปนะวิล...” ดวงตาคมสีน้ำตาลแดงมีสเน่ห์ละสายตาจากภาพวาดมามองใบหน้าที่ติดจะหวานๆหน่อยของคนที่เดินเข้ามานั่งอยู่ข้างกายเขา “ผมจะจดจำช่วงเวลาเอาไว้”


ฮันนิบาลยอมรับว่า...เขาไม่อยากจะละสายตาออกจากใบหน้าของวิลเลยแม้แต่วินาทีเดียว ถึงใบหน้าของอีกฝ่ายจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่บาดแผลเหล่านั่นไม่ได้ลดสเน่ห์บนใบหน้าของอีกฝ่ายลงเลยแม้แต่น้อย


“มันแปลก...ที่ได้เห็นตัวจริงคุณนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่แค่ภาพลวงตาที่ผมเห็นคุณไปทุกที” วินาทีที่วิลหันกลับมาสบตากับเขา เขาเห็นดวงตาสีฟ้าสวยที่ฉายชัดเช่นกันว่าคิดถึงช่วงเวลาที่พวกเขาได้นั่งคุยกัน วิลเหมือนภาพวาด...ที่ผมจับต้องไม่ได้


“พวกเราเชื่อมต่อกันแล้ว...ผมชักจะสงสัยว่าเราจะอยู่รอดได้มั้ย ถ้าพวกเราแยกจากกัน”


นั่นสินะ...ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน


“ไม่!!!!


ไม่อย่างนั่นเลื่อยตัดเปิดกระโหลกคงไม่ได้อยู่ในมือของผมในตอนนี้หรอก


เลือดอุ่นๆของวิลไหลอาบใบหน้าของคนที่เขารัก มันกระเด็นเปื้อนใบหน้าของฮันนิบาล มือของเขาอยากที่จะหยุดแต่มันก็ไม่อาจหยุดได้ วิลทำให้เขาไขว้เขวออกจากเส้นทางเดิมที่เขาตั้งใจไว้ ทำให้ชีวิตของเขาผิดเพี้ยนอย่างถึงที่สุด


วิลเปลี่ยนแปลงผม เหมือนที่ผมเปลี่ยนแปลงเขา


และดูเหมือนการลงมือของจิตแพทย์หนุ่มคงจะช้ามากถึงได้ถูกคนเข้ามาขัดขวางได้อย่างง่ายดาย ไม่สิ...มันเป็นความตั้งใจของเขาอยู่แล้วต่างหากล่ะ ไม่ใช่หรือไง?

.

.

.

.

บอกไม่ถูกว่าตอนที่เห็นวิลยื่นหน้าเข้าไปกัดกระชากเนื้อแก้มของคนของเมสัน เวอร์เจอร์เป็นยังไง


แต่ที่ชัดแน่ๆคือความปลื้มในใจกับความดีใจที่วิลยอมแสดงอาการก้าวร้าวถึงขั้นทำร้ายร่างกายของคนอื่น มันเล่นทำให้ฮันนิบาลยิ้มกว้างจนไม่หุบเลยล่ะ ยิ่งเห็นอาการหลบสายตาของวิลแล้วเขายิ่งยิ้มกว้างเข้าไปอีก ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่สถานการณ์ที่ควรจะยิ้มเลยก็ตาม


“ตลอดเวลาฉันป็นคนที่ช่วยวิลจากคุณจากมา” เสียงของคนคุ้นเคยดังขึ้น อลาน่า บลูมเดินมาหยุดลงตรงหน้าฮันนิบาลที่ถูกมัดตรึงไว้ในคอก หญิงสาวย่อตัวลงมองเขาผ่านซี่ลูกกรง สบตากับดวงตาคนสีน้ำตาลแดงของฮันนิบาล “แต่ครั้งนี้คุณต้องช่วยวิล”


“สัญญากับฉันสิว่าจะช่วยเขา”


อลาน่าสบตากับเขานิ่ง แววตาฉายชัดถึงการขอร้องให้เขาช่วยชายที่ตอนนี้กำลังจะถูกถลกใบหน้า


“ได้โปรด...”


จิตแพทย์หนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ


“ผมสัญญา และผมไม่เคยผิดสัญญากับใคร”


ลึกๆแล้วเขาก็ไม่ได้อยากฆ่าวิล ไม่อยากให้วิลต้องตาย มันทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมาว่าถ้าหากวิลตายไป เขาก็จะไม่ได้เห็นหน้าของวิลอีก เขาทนไม่ได้ถ้าจะไม่ได้เห็นหน้าของวิลอีก...


ดังนั่น เขาจะรอ...รอจนกว่าวิลจะพร้อมมาหาเขาและยอมรับในตัวเขาอย่างแท้จริง


“ผมอยากให้คุณรู้แน่ชัดว่า ผมอยู่ที่ไหนและที่ที่คุณจะหาผมพบเสมอ”


ไม่ง่ายเลยที่จะเปล่ยนใจวิลในเมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธชัดว่าจะไม่ตามหาเขา จะไม่คิดถึงเขาและไม่อยากที่จะนึกถึงเรื่องของเขาอีกต่อไปแล้ว ฮันนิบาลรู้ว่าเขาต้องอดทนและยอมรออีกฝ่ายจนกว่าจะถึงเวลานั่น


แต่ก็ไม่คิดเลยว่าวิลจะใช้เวลาถึง3ปีในการกลับมาเจอเขาอีกครั้ง


เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาภายในบริเวณห้องโถงของโบสถ์นอร์แมนขณะที่ผมกำลังจุดไฟเทียน วิลก้าวเข้ามายืนข้างผม เขาดูดีมากภายในสถานที่ของจิตใต้สำนึกของฮันนิบาล เล็คเตอร์ บุคคลผู้ได้รับสิทธิพิเศษก้าวเข้ามาในสถานที่พิเศษของเขามีเพียงแค่วิลเท่านั่น


“คุณสั่งให้มังกรแดงไปฆ่ามอลลี่”


ฮันนิบาลจับน้ำเสียงของเขาได้ว่าวิลกำลังสับสน นักโทษคดีฆาตกรโรคจิตมองใบหน้าของวิลผ่านทางกระจกใส เห็นดวงตาสีฟ้าสวยฉายแววสับสนอยู่ลึกๆ


“คุณปล่อยให้ไปเขาฆ่าภรรยาของผม”


ร่างสูงกว่าจับจ้องใบหน้าของวิลนิ่ง


“เธอเป็นภรรยาของคุณ ไม่ใช่ครอบครัวของผม ผมไม่สนใจ” วิลนิ่งไปพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเรียบเฉยของนักโทษที่อยู่ตรงหน้าเขา ฮันนิบาลมองหน้าเขานิ่งคล้ายกับกำลังจะบอกอะไรบางอย่าง


เธอไม่ใช่ภรรยาของผม แต่คุณเป็นครอบครัวของผม


แต่แล้วเป้าหมายของมังกรแดงก็เปลี่ยนไป ฆาตกรรายนั่นเปลี่ยนใจมาฆ่าฮันนิบาลแทน เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมังกรแดงถึงเปลี่ยนใจมาฆ่าเขาแทน ถ้าไม่ใช่การแนะนำของวิล เกรแฮม และเมื่ออีกฝ่ายพูดว่า ได้โปรดฮันนิบาลก็ไม่ตอบปฏิเสธในการมาเป็นเหยื่อล่อให้มังกรแดงติดกับ


เพียงแค่วิลเอ่ยขอ เขาก็พร้อมจะทำให้


“ความหลงใหลของผมที่มีต่อคุณทำให้ชีวิตของผมลำบาก” มือใหญ่ยกขวดไวน์แล้วเทของเหลวสีแดงสดลงสู่แก้วไวน์ของอีกฝ่ายก่อนที่จะเทลงใส่ในแก้วของตัวเอง ในระหว่างนั่น ฮันนิบาลรับรู้ว่าวิลมองใบหน้าของเขาตลอดเวลา


และเขาก็มองใบหน้าติดหวานหน่อยๆของวิลแทบจะตลอดเวลาที่นอนพิงกับขาเปียโนในขณะที่โดลาไฮด์กำลังตั้งกล้องเตรียมถ่ายการเปลี่ยนแปลงของเขา อีกฝ่ายมองเขาและยกแก้วไวน์ขึ้นจิบนิ่งๆจนดูเหมือนเฉยชา แต่น่าแปลก...วิลกลับดูมีสเน่ห์น่าหลงใหลซะเหลือเกิน


จนกระทั่งในขณะที่วิลกำลังจะชักปืน เจ้ามังกรแดงก็ชักมีดตรงเข้าเสียบที่บริเวณโหนกแก้มขวาของอีกฝ่าย


ฮันนิบาลยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ดวงตาคมสีน้ำตาลแดงมองวิลที่ถูกโดลาไฮด์ใช้มีดแทงเข้าอีกทีที่อกด้านขวาด้วยความโกรธก่อนที่จะกระโจนเข้าขี่คอของร่างสูงใหญ่ให้อีกฝ่ายถอยห่างออกจากร่างของวิล ร่างของฮันนิบาลถูกสะบัดออกล้มกลิ้งไปบนพื้นหินไปกระแทกเข้ากับก้อนหินด้านหลัง


ร่างสูงพยายามยันตัวลุกขึ้นจากพื้นขณะที่โดลาไฮด์กำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนั่นเองที่วิลพุ่งเข้ามาพร้อมกับแทงมีดสั้นเข้าที่สีข้างของมังกรแดง ส่วนตัวฮันนิบาลที่มือคว้าหยิบขวานได้ก็จามขวานเฉือนเข้าที่น่องของร่างสูงใหญ่


พวกเขาทั้งคู่ร่วมมือกันสังหารมังกรแดง


เลือดสีแดงสดไหลนองทั่วทั้งบริเวณ แสงจันทร์สะท้อนสีเลือดให้กลายเป็นสีดำสวยราวกับอัญมณีต้องแสง


“ฮะๆ...มันเป็นสีดำจริงๆด้วย...” ฮันนิบาลได้ยินเสียงของวิล เขาหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังชื่นชมความสวยงามของสีเลือดที่สะท้อนแสงจันทร์จนเป็นสีดำวาว ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับยื่นมมือไปตรงหน้าของอีกฝ่ายเพื่อดึงให้วิลขยับตัวลุกขึ้น


แขนแข็งแรงรั้งร่างของวิลให้ขยับพิงตัวบนร่างกายของเขา มือของวิลกุมไหล่ของเขาแน่น ฮันนิบาลก้มหน้าลงไปหาวิล


“นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยากให้คุณเห็นวิล” ผมพูดขณะที่กระชับกอดร่างของคนที่พิงอยู่ในอ้อมแขนของผม “เพื่อเราทั้งสองคน”

ก่อนที่จะนิ่งค้างเมื่อได้ยินคำพูดต่อมาของวิล มันทั้ง...ดีใจแล้วก็ปลื้มใจ


“สวยงามที่สุด”


ปฏิเสธไม่ได้ว่าวิลดูสวยงามที่สุดเมื่อตัวเปื้อนเลือดที่สะท้อนกับแสงจันทร์ มันทำให้ฮันนิบาล เล็คเตอร์อดใจไว้ไม่ไหวก้มลงเชยคางของชายหนุ่มผู้งดงามในสายตาของเขาขึ้นแล้วจรดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา


วิลขยับตัวบดเบียดริมฝีปากของเขาแนบแน่น หัวใจของร่างสูงเต้นรัวเมื่ออีกฝ่ายเอื้อมมือขึ้นมาโอบลำคอของเขาให้ก้มลงให้จูบของพวกเขาแนบชิดกันยิ่งขึ้นไปอีกซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะให้อีกฝ่ายดันศีรษะให้ลดต่ำลดอย่างที่ต้องการ ฮันนิบาลกดจูบวิลพร้อมกับโอบกอดร่างของชายหนุ่มในอ้อมแขนไว้คล้ายกับกลัวว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของเขา


เขาไม่รู้ว่าพวกเขาจูบกันมานานแค่ไหนเพียงแต่เมื่อฮันนิบาลละริมฝีปากออกจากวิล เขาพบว่าริมฝีปากของอีกฝ่ายบวมขึ้นจากการถูกจูบเป็นเวลานานจนน่าก้มลงจูบอีกฝ่ายอีกรอบหนึ่ง


ศีรษะของวิลพิงลงบนอกของเขา ในขณะที่เขาเอาก็ก้มลงใช้ศีรษะของเขาคลอเคลียกับเส้นผมสีน้ำตาลเข้มหยักศกของอีกฝ่าย มือใหญ่ของฮันนิบาลยกขึ้นกอดเอวของวิลเข้าแนบลำตัวพอๆกับมือของวิลที่ยกขึ้นกอดตัวเขาเช่นกัน


ความสุข...ฮันนิบาลรู้สึกได้ถึงความสุขอย่างแท้จริง วิลคืออีกครึ่งหนึ่งที่เขาไม่คิดจะตามหาแต่กลับได้มาเจออย่างคาดไม่ถึง ดวงตาคมสีน้ำตาลแดงก้มลงสบกับดวงตาสีฟ้าสวยของวิล ซึมซับช่วงเวลาที่มีความสุขและอิ่มเอมใจไว้ให้นานที่สุด


มือใหญ่ลูบเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของวิลเบาๆ คล้ายกับพวกเขาสื่อสารกันทางสายตา ชีวิตพวกเขาต่อจากนี้คงเต็มไปด้วยความวุ่นวายและการหลบหนีไปชั่วชีวิต แต่ฮันนิบาลคิดว่าต่อให้ชีวิตต่อจากนี้จะไม่สมบูรณ์แบบอีกต่อไป เขาก็ไม่คิดจะแก้ไขอะไร


เขายอม...ยอมคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาทุกอย่างแล้ว คนที่เข้าใจเขาทุกอย่างอย่างวิล


เขาพร้อมที่จะยกชีวิตของเขาลงบนอุ้งมือเพื่อนของเขา


แล้ววิลก็รั้งร่างของพวกเขาสองคนให้ร่วงลงสู่เหวลึก ตกลงสู่ความดำมืดของห้วงมหาสมุทรแอตแลนติก ฮันนิบาลปล่อยใจไปตามสบาย


ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้างตัวเขาก็ยังคงมีวิล เกรแฮมอยู่ข้างกาย


เช่นเดียวกับเขาที่จะอยู่ข้างตัวของวิลตลอดไป

.

.

.

.

END(?)



-Talk with Writer-

        สวัสดีค่าาาาา กลับมาแปะพาร์ทของฮันนี่(?)ตามที่บอกไว้ 55555 เรารู้! ว่าเรานั่นเป็นบุคคลล่าช้าแห่งปีที่พลาดการดูเรื่องนี้จนคนเขาเลิกอินกันแล้วจ้า แต่เราทนไม่ไหว อยากแต่งอ่ะ รักHannigramตลอดไปปปป น่ารักเวอร์ ถึงในเรื่องเราจะหมั่นไส้หมอมากก็ตาม...

เราคิดว่าคงจะมีตอนต่ออีกหน่อย เป็นตอนพิเศษ รู้สึกอยากเขียนฉากเรทระหว่างคู่นี้จัง คันมือ(?) ไว้เป็นเรื่องของตอนหน้า เนอะ งั้นวันนี้เราขอลาไปก่อนนะคะ บะบายยยยยย


ผลงานอื่นๆ ของ MissMich

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 ArYLuVDSKang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:30
    ดีมากๆเลยเลยค่ะ พุ่งดูซีรีย?จบ แล้วมาอ่านฟิค ยิ่งทำให้อินไปกับตัวละครมากขึ้นอีก ทั้งสองคนเกิดมาเพื่อเป็นอีกครึ่งของกันและกันจริงๆ แต่งสนุกมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ
    #5
    0
  2. #4 .second. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:17
    ชอบมากค่ะอินสุดๆ
    #4
    0
  3. วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 17:28
    หาคู่นี้ในไทยยากมาก 😭😭😭 ขอบคุณที่แต่งขึ้นมานะครัช
    #3
    0
  4. #2 หางสีเงิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 10:29
    หมอหลงวิลจริงๆ
    #2
    0
  5. #1 Chooppachoop (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 23:31
    ละมุนเเละเเอบจิตนิสนุง//เเต่ชอบค่ะ;-;
    #1
    1
    • 12 พฤษภาคม 2561 / 09:03
      แอบจิตตามประสาฮันนี่ค่ะ 555555
      #1-1