นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ShortFic Hannibal] Can’t live without you [Will’s Part]

โดย MissMich

ชีวิตคือการแสวงหา แต่ว่า...หาอะไรอยู่กันล่ะ?

ยอดวิวรวม

694

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


694

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


40
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 พ.ค. 61 / 19:12 น.
นิยาย [ShortFic Hannibal] Can’t live without you [Will’s Part]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ชีวิตของคนเราต้องตามหาอะไรบางอย่างแทบจะตลอดชีวิต

ไม่ว่าจะชีวิตของใครก็ตาม ไม่มีข้อยกเว้น...

แม้แต่วิล เกรแฮมเองก็ตาม
.

.

.

.




*ฟิคนี้เป็นฟิคจากซีรี่ย์Hannibal คู่Hannibal x Will หากมีการผิดคาร์แรคเตอร์หรือเนื้อหาผิดจากไปซีรี่ย์ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ 
นี่เป็นการแต่งคู่นี้ครั้งแรกค่ะ*
?star

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ค. 61 / 19:12


[ShortFic Hannibal] Can’t live without you [Will’s Part]

*ฟิคนี้เป็นฟิคของซีรี่ย์Hannibal อาจมีการดัดแปลงเนื้อหาบางช่วงหรือประโยคบางประโยคเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่าน*

 



ตลอดช่วงชีวิตของมนุษย์มักจะต้องแสวงหาอะไรบางอย่างแทบจะตลอดเวลา ต่อให้คุณจะมีชีวิตที่คนอื่นมองว่าสมบูรณ์แค่ไหนก็ตาม ไม่ว่าจะฉลาดจนเรียกได้ว่าอัฉริยะ หรือรวยล้นฟ้า เกิดมาบนกองเงินกองทอง มนุษย์ก็ไม่เคยที่จะเติมเต็มชีวิตของพวกเขาให้เต็มได้เลยแม้แต่น้อย กลับกัน พวกเขายิ่งแสวงหาบางสิ่งที่หายไปมากยิ่งขึ้น


วิล เกรแฮมเองก็เช่นกัน


ชีวิตเขาไม่อาจเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ เพราะสมองที่ ดีเกินไปของเขาเองที่ทำให้การใช้ชีวิตในแต่ล่ะวันของเขามีปัญหา สิ่งที่คนอื่นมองว่าเรียบง่ายอย่างการมีเพื่อน สำหรับวิลแล้ว การมีเพื่อนเป็นการเพิ่มปัญหาให้กับเขาอย่างมหาศาล ไม่เคยมีใครเข้าใจในสิ่งที่เขาคิดแม้แต่คนเดียว มองใครต่อใครได้อย่างทะลุปุโปร่ง


นั่นทำให้เขามีปัญหากับผู้คนที่เคลื่อนไหวได้


พื้นที่ในโลกตีกรอบใบเล็กๆของเขาไม่ค่อยเหลือที่ให้กับใครก็ตามที่รู้จัก แต่ถ้าถามจริงๆว่ามีใครก็ตามที่เข้ามาในพื้นที่ของเขาได้อย่างสนิทใจมั้ย? คำตอบก็คือ ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว พื้นที่ในโลกของเขามีเพียงพอให้กับพวกสุนัขที่เขาเก็บมาเลี้ยงเพียงเท่านั่น และวิลเองก็พอใจกับพวกสุนัขในโลกของเขาเหมือนกัน


แต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...ที่โลกของเขาไม่ได้มีเพียงแค่พวกสุนัขอีกต่อไปแล้ว

.

.

.

.

“ผมว่าเราคงต้องหายตัวไปจากที่นี่” เสียงทุ้มแบบมีสเน่ห์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงของสมุดเล่มแล้วเล่มเล่าตกกระทบลงสู่พื้นไม้เป็นระยะๆ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าเตาผิงเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังรื้อบันทึกต่างๆเพื่อทำลายทิ้ง


พวกเขากำลังจะถูกจับตามแผนที่เขาวางเอาไว้


“สุนัขของคุณ คุณก็เขียนโน๊ตทิ้งไว้ให้อลาน่า ไม่ต้องพบหน้า ไม่ต้องบอกลา เราจะหายตัวไปอย่างเงียบๆ” คนด้านบนยังคงพูดต่อไปในขณะที่วิลเองก็เดินไปเก็บสมุดบันทึกที่อีกฝ่ายโยนลงมา สมุดเล่มหนึ่งกางเปิดออก ทำให้เขาเห็นเนื้อหาภายในนั่น


มันเป็นบันทึกเกี่ยวกับอาการทางจิตของวิล


“นี่มันบันทึกของผม?” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักเรียกให้ดร.ฮันนิบาล เล็คเตอร์ก้มลงมองเล็กน้อย


“ใช่ ผมจำเป็นต้องทำลายหลักฐานของคนไข้ของผมทั้งหมดเพื่อไม่ให้พวกเขาเดือดร้อน” ฮันนิบาลว่าในขณะที่มองไปที่วิล เกรแฮมที่ก้มหน้าอ่านบันทึกเกี่ยวกับตัวเขาเองระหว่างที่เดินกลับไปที่หน้าเตาไฟ ร่างสูงไต่ลงจากบันไดพร้อมกับหยิบกองสมุดเดินเข้าไปยืนข้างๆกับคนไข้ตัวเล็กกว่าเขา สมุดเล่มแล้วเล่มเล่าถูกโยนเข้าเตาไฟ


ดวงตาสีฟ้าสวยจ้องมองเปลวไฟภายในเตาผิงขณะที่โยนสมุดและกระดาษมากมายเข้าไป ในความคิด เขานึกถึงเรื่องการจับกุมฮันนิบาล เล็คเตอร์ที่พูดคุยไว้กับแจ็ค ควอฟอร์ด แผนต่างๆที่เขาหลอกอีกฝ่ายจนมาไกลถึงขนาดนี้ เขาไม่อยากที่จะพลาดอีกแล้ว แต่ทำไม...ในเมื่อมันใกล้จะสำเร็จ แทนที่เขาจะดีใจที่อีกฝ่ายจะถูกจับและชดใช้ที่อีกฝ่ายทรยศความเชื่อใจองเขาตั้งแต่แรก มันกลับกลายเป็นว่าเขาไม่อยากเห็นอีกฝ่ายถูกจับได้เสียอย่างนั่น


วิลเฝ้าถามตัวเขาเองว่าจริงๆแล้วเขาคิดยังไงกับฮันนิบาลกันแน่


ศัตรู? คนทรยศ? เพื่อนที่หักหลัง? จิตแพทย์ประจำตัว?


ไม่...มันไม่ใช่ทั้งหมด แต่เขาก็หาคำตอบที่เหมาะสมให้อีกฝ่ายไม่ได้


จนกระทั่ง...


“ผมบอกว่าให้คุณหนีไปไม่ใช่หรอ” ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ตาลเข้มหยิกที่เปียกชื้นเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหันกลับไปมองชายวัยกลางคนเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ซีดที่ชื้นไปด้วยเหงื่อและเลือด ดวงตาคมสีน้ำตาลแดงสบกับดวงตาสีฟ้าสวยนิ่ง


“เราไปไม่ได้ ถ้าไม่มีคุณวิล”


วิล เกรแฮมหันมองไปด้านหลังของเขา เด็กสาวที่น่าจะตายไปแล้วกลับยืนอยู่ตรงนั่น ราวกับเป็นภาพมายาของอบิเกล ฮอปป์ แต่นั่นคือตัวจริง ฮันนิบาลไม่ได่ฆ่าเธอ อบิเกลยังมีชีวิตอยู่ เป็นอีกครั้งที่วิลรู้สึกพลาด...พลาดครั้งใหญ่


มือใหญ่ยกขึ้นทาบลงบนแก้มเย็นเชียบจากน้ำฝน ความสากของหนวดบนใบหน้าของวิลไม่ใช่อุปสรรคในการสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย วิลยืนนิ่งให้อีกฝ่ายสัมผัสใบหน้าของเขาทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควร


“ผมให้อภัยคุณวิล...” คนตัวเล็กกว่ามองใบหน้าคมเปื้อนเลือด เขารู้ว่าอีกฝ่ายให้อภัยเขาเรื่องอะไร “แล้วคุณล่ะ ให้อภัยผมมั้ย”


ฉึก!!


ความรู้สึกของคมมีดที่แทงเข้าที่ช่วงท้องพร้อมกับออกแรงกรีดมัน ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทำให้คิ้วเรียวสีเข้มขมวดพร้อมกับมือที่คว้าไหล่ของคนที่อยู่ตรงหน้า ร่างสูงดึงตัวของเขาเข้าไปกอดพร้อมกับลูบผมของเขาเพื่อปลอบเขาจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทั้งๆที่เป็นฝ่ายแทงเขาเองแท้ๆ


วิลสะอื้น ครางด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าซุกลงบนไหล่ของฮันนิบาลโดยที่มีมือใหญ่ของอีกฝ่ายลูบผมไปเบาๆ เลือดสีเข้มไหลออกมาจากช่วงท้องไม่หยุด พื้นห้องครัวนองไปด้วยเลือดของวิล


นี่คือการลงโทษที่เขาทรยศ


มือใหญ่ดันใบหน้าของคนที่เพิ่งถูกปาดท้องให้ผละจากไหล่ของเขาพร้อมกับลูบแก้มของวิลเบาๆ ดวงตาสองสีสบกัน ดวงตาคมสีน้ำตาลแดงของฮันนิบาลสื่ออารมณ์บางอย่างที่แยกไม่ออกระหว่างความเสียใจกับความเฉยชา แต่วิลบอกได้ว่าตัวเขากำลังเสียใจ


ใจหนึ่งของเขาอยากที่จะไปกับอีกฝ่ายโดยไม่มีข้อแม้ใดใดทั้งสิ้น


ร่างของเขาล้มลงบนพื้น นอนกองลงกับกองเลือดของตัวเองเมื่อไม่มีแรงจากฮันนิบาลคอยพยุงไว้ มองดูเหตุการณ์ที่เขาไม่อาจจะหยุดได้ วินาทีที่มีดเล่มนั่นปาดลงลำคอขาวของอบิเกล หยดน้ำตาจากดวงตาทั้งสองคู่ก็หยดลงบนพื้น

.

.

.

.

การพบกันก็ต้องมีการลาจาก


วิลเรียนรู้ประโยคนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่การลาจากในครั้งนี้มันผลักดันให้เขาออกตามหาคนที่จากไป ภาพหลอนของอบิเกลติดตามเขาไป ย้ำเตือนถึงความผิดที่ทรยศฮันนิบาล บอกเขาเสมอว่าถ้าหากเป็นอีกโลกหนึ่ง พวกเขาคงได้อยู่พร้อมหน้ากันแบบมีความสุข


ราวกับรับรู้ว่าเขาต้องตามมา ฮันนิบาลได้ทิ้งบางอย่างไว้ให้เขาที่โบสถ์นอร์แมน


ประติมากรรมรูปหัวใจที่สร้างขึ้นจากศพของมนุษย์ จดหมายรักที่ฮันนิบาลทิ้งไว้ให้เขา วิลรู้ได้ในทันทีว่ามันถูกส่งมาให้เขาอย่างแน่นอน ฮันนิบาลยังคงคิดถึงเขาอยู่เสมอ


ดวงตาสีฟ้าสวยจับจ้องไปยังพื้นที่ที่เคยมีประติมากรรมนั่นตั้งอยู่ หัวใจที่ตั้งอยู่บนรูปจิตรกรรมโครงกระดูกบนพื้นภายในโบสถ์ ร่างสมส่วนทิ้งตัวลงนั่งบนขั้นบันไดพร้อมกับเอนตัวลงนอนเหยียดตัวยาว บนเพดานมีช่องให้แสงส่องลงมาคล้ายกับเป็นแสงจากสวรรค์ ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา เป็นสายตาของใครกัน? พระเจ้า...หรือฮันนิบาล เล็คเตอร์ที่มองอยู่


“ฮันนิบาล! ผมให้อภัยคุณ”


คุณกำลังฟังสิ่งที่ผมบอกอยู่รึเปล่าฮันนิบาล...


การเดินทางครั้งนี้กำลังบอกอะไรตัวผมอยู่


ถ้าเราสองคนเจอกันอีกครั้ง ครั้งนี้ จะทำให้ผมรู้หรือเปล่าว่าสามารถตัดขาดกับคุณได้อย่างสมบูรณ์


ตกลงแล้ว เขากำลังตามหาอะไรอยู่กันแน่?


แม้แต่ตอนที่ตอนนี้ก็กำลังนั่งอยู่ข้างๆฮันนิบาลตรงหน้ารูปภาพ เขาเองก็ไม่แน่ใจ ชายข้างตัวหันมองมองเขาพร้อมกับคลี่ยิ้มเล็กน้อย


“ถ้าผมได้เห็นคุณแบบนี้ไปตลอด ผมจะจดจำช่วงเวลาเอาไว้” คำพูดนั่นก็ทำให้วิลยิ้มให้อีกฝ่ายเช่นกัน อย่างที่เขาเคยบอกแจ็ค เขารู้สึกว่าเขาไม่ต้องพยายามทำเป็นคนอื่น เวลาอยู่กับฮันนิบาล วิลสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่โดยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไร


แล้วอย่างนี้ เขาจะตัดขาดกับฮันนิบาลได้ยังไง...


คุณเองก็สงสัยเหมือนกันกับผมใช่มั้ย ฮันนิบาล


เลื่อยตัดกระโหลกที่กำลังค่อยๆเฉือนเข้ามาภายในสมองของเขาเป็นคำตอบว่า ฮันนิบาลเองก็คิดเหมือนกันว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังไง แล้วคำตอบของฮันนิบาลก็คือการกินเขา อย่างน้อย ในความคิดของอีกฝ่าย ถ้ากินเขาซะ เขาก็จะเป็นส่วนหนึ่งกับอีกฝ่ายไปตลอดกาล


แต่ทำไมคุณถึงไม่ทำให้เร็วกว่านี้หน่อยล่ะ...เห็นมั้ย มีคนเข้ามาขัดขว้างซะแล้ว

.

.

.

.

ถ้าขาดฮันนิบาลไปจะเป็นยังไง?


ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิด แต่คิดแล้วคิดอีกมาหลายตลบแล้ว


ชีวิตเขาคงจะดีขึ้น ไม่เห็นภาพหลอนหรือเป็นโรคจิต เขาจะไม่เป็นฆาตกรโรคจิต เขาจะมีชีวิตอยู่ในโลกแคบๆแต่มีความสุขของเขาอยู่


สิ่งที่คิดไว้มันมีแต่เรื่องดีๆทั้งนั่น ชีวิตที่ไม่มีคนที่ชื่อว่าฮันนิบาล เล็คเตอร์


“แก้วชาที่แตกไปแล้ว...มันเอากลับมาไม่ได้หรอก” วิลเอ่ยอย่างอ่อนล้า ร่างของเขาพิงอยู่กับหัวเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ฮันนิบาลนั่งอยู่บนโซฟาข้างเตียงเขา กำลังนั่งเท้าคาง โน้มหน้าเข้ามาใกล้กับเขาอย่างตั้งใจฟัง สีหน้าของอีกฝ่ายเมื่อได้ยินที่เขาพูดไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมามากนัก แต่เขาก็เห็นแววความเสียใจอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย


วิลเม้มปากแน่นพลางมองไปที่เบาะนอนของพวกสุนัขของเขาก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกไป


แม้จะรู้ว่ามันจะต้องทำร้ายจิตใจของอีกฝ่ายก็ตาม


“หมาผม ผมคิดถึง” ดวงตาสีฟ้าสวยเลื่อนกลับมาสบกับดวงตาคมของชายตรงหน้า “แต่ผมจะไม่คิดถึงคุณ”


“ผมจะไม่ตามหาคุณ ผมจะไม่มองหาคุณ...ผมจะไม่อยากรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่...”


วิลสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะทำใจพูดประโยคสุดท้ายออกมา


ตัดให้ขาด วิล เกรแฮม


“ผมไม่อยากคิดถึงเรื่องของคุณอีกต่อไปแล้ว”


ฮันนิบาลจ้องเขานิ่ง แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเศร้า เสียใจอย่างเห็นได้ชัดจนวิลใจหาย เขาเสหลบสายตาของอีกฝ่ายที่มองเขาคล้ายกับกำลังจะร้องไห้


ถ้าอีกฝ่ายทำแบบนั่น เขาคงตัดอีกฝ่ายออกจากชีวิตไม่ขาด


“คุณสนุกกับความรุนแรง แต่คุณกลับไม่ยอมรับมัน” เสียงทุ้มมีสเน่ห์ของฮันนิบาลคล้ายกับได้ยินอีกฝ่ายตัดพ้อใส่ ชายหนุ่มบนเตียงเม้มปากแน่นอีกครั้ง


“คุณสิสนุก ผมน่ะฝืนทน” ทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายอยากจะสื่อ ทำเป็นไม่เข้าใจอีกฝ่ายทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าฮันนิบาลหมายถึงอะไร วิลหันหน้ากลับไปทางอีกฝ่ายอีกครั้ง ครั้งนี้เขาฝืนทำท่าเหมือนกับไม่คิดอะไรอีกครั้ง “ลาก่อน...ฮันนิบาล”


มันเจ็บในใจที่ต้องมองอีกฝ่ายหันหลังเดินออกไป แต่ก็คิดว่าดีแล้วที่จากกันไป ครั้งนี้คงจากกันโดยที่ไม่ต้องคิดเรื่องของอีกฝ่ายอีกต่อไป เขาเองก็จะไม่คิดตามที่พูดไว้ เราสองคนจะไม่ต้องมาเจอกันอีก ต่อให้อีกฝ่ายไปฆ่าใคร เขายอมรับได้แต่เขาก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น


แบบนี้น่ะ...มันดีแล้วรึเปล่านะ


“แจ็ค ผมอยู่นี่”


ให้ตายสิ! ทำไมคุณต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากด้วยนะ!


วิลเม้มปากแน่นเมื่อเห็นคนที่เขาคิดว่าชาตินี้คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วคุกเข่าลง ยอมมอบตัวให้กับเจ้าหน้าที่โดยไม่มีการขัดขืน ดวงตาคมสีน้ำตาลแดงเลื่อนขึ้นสบกับดวงตาสีฟ้าสวยหลังกรอบแว่นเป็นเชิงกวนประสาทเขายังไงก็ไม่รู้


“ผมอยากให้คุณรู้แน่ชัดว่า ผมอยู่ที่ไหนและที่ที่คุณจะหาผมพบเสมอ”


พวกเขาสบตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่วิลจะเป็นฝ่ายถอนสายตาแล้วหันหลับเดินกลับเข้าไปในบ้านก่อน ชายหนุ่มยืนพิงบานประตูนิ่ง ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงรถของเจ้าหม้าที่ขับพานักโทษออกไปจากบริเวณบ้านของเขา วิลทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตูพร้อมกับชันเข่าขึ้นซบใบหน้าลงไปบนเข่า


อย่างที่บอก เขาจะไม่ขอรับรู้อะไรเกี่ยวกับฮันนิบาล เล็คเตอร์อีกต่อไปแล้ว

.

.

.

.

แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก ตัดขาดการรับรู้ถึงฮันนิบาลไป3ปี แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องกลับมาหาอีกฝ่ายเพราะเรื่องคดีอีกจนได้ น่าตลกที่ต้องมาขอความเห็นจากฆาตกรต่อเนื่องที่เขาไม่อยากจะพบหน้า การกลับมาพบหน้าอีกฝ่ายอีกครั้ง บางอย่างในตัวเขายินดีอย่างยิ่งที่จะพบอีกฝ่ายอีก เหมือนได้พบเจอกับคนที่เข้าใจในตัวเขาอย่างแท้จริงอีกครั้ง


วิลถอนหายใจเบาๆขณะที่มองตัวเองในกระจก ความคิดในหัวของเขาตีกันยุ่ง บางส่วนไม่อยากพบเจอหน้าฮันนิบาลอีก แต่บางส่วนก็อยากจะเจอหน้าอีกฝ่าย ทำไมเขาต้องมาทะเลาะกับตัวเองแบบนี้ด้วย มือหยาบยกขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองเบาๆ พยายามลดความตื่นเต้นที่ได้พบอีกฝ่ายลงให้มิดก่อนที่ใครจะรู้เข้า


ทำไมถึงมีอิทธิพลกับเขาขนาดนี้นะ...


ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าห้องกระจกใส ห้องขังเดี่ยวที่ใหญ่โตที่ขังฆาตกรต่อเนื่องสุดแสนอันตราย วิลยืนสบตาอยู่กับฮันนิบาลนิ่ง อีกฝ่ายสุดชุดนักโทษสีเทาหม่นหมดภาพลักษณ์จิตแพทย์ทรงสเน่ห์ที่ใครๆก็หลงใหล


“คิดถึงผมมั้ยวิล” นั่นคือประโยคแรกที่ฮันนิบาลพูดกับเขา วิลได้แต่เม้มปากแน่นไม่กล้าพูดออกไป กลัวว่าปากของเขาจะพูดอะไรโง่ๆอย่างคำว่า คิดถึง ออกไปให้อีกฝ่ายได้ใจเล่น


“คุณรู้จักเจ้ามังกรแดงใช่มั้ยดร.เล็คเตอร์” ชายหนุ่มอดีตเจ้าหน้าที่พิเศษเอ่ยถามเลี่ยงการตอบคำถามก่อนหน้าและเลือกที่จะใช้ถ้อยคำห่างเหินกับชายตรงหน้าด้วยเช่นกัน


“นี่เราจะไม่เรียกกันด้วยชื่อจริงแล้วใช่มั้ยวิล” เป็นอีกครั้งที่เขาได้ยินน้ำเสียงที่เหมือนจะตัดพ้อของฮันนิบาล


“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั่น” และก็เป็นอีกครั้งที่เขาเลือกที่จะใช้ประโยคทำร้ายจิตใจอีกฝ่าย บรรยากาศเริ่มอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก  ฮันนิบาลพยายามยื้อความสนิทสนมระหว่างพวกเขาคืน ระหว่างที่วิลก็พยายามก้าวเท้าถอยหลังให้ห่างจากอีกฝ่ายให้มากที่สุดเพื่อปกป้องความมั่นคงของเขาเอง


เขามีภรรยาและลูกที่รอให้กลับไปหา ชีวิตของเขาไม่จำเป็นต้องมีฮันนิบาล ที่มาพบเพียงแค่เพราะการสืบหาตัวฆาตกรอย่างRed Dragonเท่านั่น ไม่ใช่ความต้องการขอเขาที่ต้องการพบหน้าอีกฝ่ายหลังจากที่ได้รับจดหมายของฮันนิบาล ไม่ใช่...เพราะส่วนหนึ่งในตัวเขาต้องการกลับมาหาฮันนิบาล


“กิ๊งก๊อง! เจ้ามังกรสิ้นแล้ว” วิลเข้าเข้ามาใกล้กับกระจกที่กั้นเขากับนักโทษในห้องขังเพื่อมาบอกข่าวดีที่ว่ามังกรแดงได้สิ้นชีพไปแล้วด้วยน้ำมือของตัวเอง ฮันนิบาลมองเขากลับนิ่ง


“ในที่สุดคุณก็จะได้กลับไปหาครอบครัว นั่นคือเป้าหมายของคุณ” อีกฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนที่จะตอกย้ำบางอย่างกลับมา “แล้วถ้ามันไม่ได้เป็นเป้าหมายอีกแล้วล่ะ”


“คุณยอมถูกจับเพื่อให้ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน” เขาพูดค้างแค่นั่นก่อนที่จะละออกจากกระจกเตรียมเดินออกไปจากห้องขัง “ลาก่อนฮันนิบาล”


วิลรู้ เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว การแยกจากครั้งนี้จะยาก มันยากมาตลอด วิลรู้ดี


“มันดีมั้ยที่คุณได้เจอผม” ประกายความคาดหวังของฮันนิบาลถูกส่งมาให้เขา วิลชะงักแต่ก็ยังหันหลังให้อีกฝ่าย


“ดีหรอ? ไม่” แล้วเขาก็เดินต่อ


“วิล” เสียงเรียกชื่อทำให้วิลชะงักอีกครั้ง “ถ้าเบื่อเมื่อไหร่ คิดถึงผม”


คิดถึง...งั้นหรอ...


“คิดถึงผมนะวิล”


ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงฮันนิบาล เล็คเตอร์ ไม่มีวันไหนที่ในหัวของวิล เกรแฮมไม่มีฮันนิบาล


“แต่ไม่ต้องเป็นห่วงผม”


ไม่ดีเลยจริงๆ


“มังกรแดงยังไม่ตาย”


“ผมคิดว่าควรใช้ฮันนิบาลเป็นเหยื่อล่อ”


ไม่ดีเลย...


“ครั้งที่แล้วคุณพูดว่าไงนะ? ลาก่อนใช่มั้ย”


ร่างของฮันนิบาลถูกมัดไว้ด้วยเสื้อรัดแขน ตัวของเขาถูกมัดติดอยู่บนรถเข็น วิลเอามือสอดไว้ในกระเป๋ากางเกงยืนอยู่ตรงหน้าเขา ครั้งนี้ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากกว่าเดิม ฮันนิบาลถูกมัดไว้เหมือนกับเมื่อครั้งที่เขาถูกจับขัง รู้สึกดีแปลกๆที่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสภาพนี้


“กิ๊งก๊อง มังกรแดงยังไม่ตาย” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นล้อเลียนคำพูดครั้งสุดท้ายที่พวกเขาเจอกัน


“ผมถึงอยากให้คุณช่วย” ดวงตาสีฟ้าสวยเลื่อนขึ้นสบกับดวงตาคมสีน้ำตาลแดง วิลเลือกใช้สายตาออดอ้อนส่งให้อีกฝ่ายเห็นพร้อมกับขยับใบหน้าเข้าไปใกล้พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะอ้อนเล็กๆ “ได้โปรด”


ทำไมเขาถึงกล้าใช้แววตาและน้ำเสียงอ้อนเพื่อให้อีกฝ่ายยอมอย่างนั่นหรอ...


ฮันนิบาลมีความหลงใหลในตัวคุณ เขารู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่คุณไปหาเขาเสียงนุ่มนวลของดร.เบดิเลียดังขึ้น


นี่ฮันนิบาล...ตกหลุมรักผมงั้นหรอ...


ใช่


มันทำให้เขารู้ว่าเพราะแบบนั่นฮันนิบาลก็เลย ยอมเขาให้หลายๆความหมาย


รวมถึงเรื่องนี้ด้วย


อยู่กับเขาไม่ได้ แต่ก็ขาดเขาไม่ได้


นั่นคือนิยามของความรู้สึกของเขาที่มีต่อฮันนิบาล ถึงแม้จะเคยพูดตัดขาดแบบไร้เยื่อใยและหายจากชีวิตของกันและกันไป3ปี แต่สำหรับวิลแล้ว ระยะเวลา3ปีที่แยกห่าง ไม่ไปพบ ไม่คิดถึงอีกฝ่ายนั่นไม่มีค่าให้เก็บมาคิดเมื่อได้พบอีกฝ่ายอีกครั้ง ระยะเวลา3ปีที่พังไปหมดเมื่อกลับมาพูดคุยกับอีกฝ่าย มันเหมือนพวกเขาไม่เคยห่างกันเลยตลอด3ปี


เหมือนได้กลับมามีกันและกันอีกครั้งซะมากกว่า


นี่ไง สิ่งที่เขาตามหามาทั้งชีวิต ฮันนิบาล เล็คเตอร์คือสิ่งที่วิลตามหามันทั้งชีวิต


เขาเข้าใจมันในวินาทีที่ฮันนิบาลกระโจนเข้าขี่คอของโดลาไฮด์และตัวเขาดึงมีดออกจากอกไปกรีดเข้าที่หน้าท้องของเจ้ามังกรแดงจนเลือดไหลทะลัก ส่วนคนที่ขี่คออยู่จัดการกัดกระชากคอจนเนื้อหลุด


ร่างของชายหนุ่มยันขึ้นจากพื้นอย่างเหนื่อยอ่อน บาดแผลที่แทงลึกบนโหนกแก้มข้างขวาและบนอกขวาปวดจนช้าหนึบ เลือดสีสดไหลจากร่างของเจ้ามังกรที่นอนอยู่บนพื้นหิน วิลยกมือที่เปื้อนเลือดของเขาขึ้น มันสะท้อนกับแสงจันทร์จนเป็นสีดำสวยงาม


“ฮะๆ...มันเป็นสีดำจริงๆด้วย...” ดวงตาสีฟ้าสวยสะท้อนสิ่งที่เขามองอยู่ก่อนที่มือใหญ่จะถูกยื่นมาตรงหน้า วิลเงยหน้าขึ้นมองคนที่ตัวเปื้อนเลือดไปไม่ต่างจากเขาก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือที่ส่งมาตรงหน้าพร้อมกับพยุงตัวขึ้น ร่างของเขาเซซบลงในอ้อมแขนของฮันนิบาล


“นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยากให้คุณเห็นวิล” คนตัวสูงก้มหน้าลงมองคนที่ซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา “เพื่อเราทั้งสองคน”


วิลขยับยิ้ม ยิ้มให้กับความเข้าใจของเขาเอง ยิ้มให้กับความสวยงามตรงหน้า และยิ้ม...ให้กับคนที่ทำให้เขาเข้าใจและเข้าใจในตัวเขา


“สวยงามที่สุด”


วิลมองดวงตาคมสีน้ำตาลแดงที่ฉายแววอึ้งไปจนเขาเกือบจะหลุดขำเพราะไม่เคยเห็นคนขี้เก็กทำหน้าแบบนี้มาก่อน ก่อนที่จะเป็นเขาเสียเองที่ชะงักนิ่งไปเมื่อฮันนิบาลก้มหน้าลงมาใกล้กับใบหน้าของเขาแต่ก่อนที่วิลจะได้พูดอะไร ริมฝีปากหนาของฮันนิบาลก็ทาบลงบนริมฝีปากของวิลซะก่อน


พวกเขาขยับริมฝีปากแนบกันอย่างเป็นธรรมชาติราวกับรู้ว่าจูบแบบไหนถึงจะถูกใจทั้งสองฝ่าย มือของวิลเอื้อมขึ้นโอบคอของคนตัวสูงกว่าพร้อมกับดันท้ายทอยของอีกฝ่ายให้กดลงแนบริมฝีปากให้เคล้าคลึงกันมากขึ้น วิลไม่รู้ว่าพวกเขาจูบกันนานเท่าไหร่ แต่เขารู้วึกได้ว่าปากของต้องบวมแน่ๆ...


หลังจากที่พวกเขาขยับตัวละริมฝีปากออกจากกัน วิลก็ซบใบหน้าลงบนบ่าของฮันนิบาล รับรู้ได้ถึงสองแขนของอีกฝ่ายที่เกี่ยวเอวเขาเข้าไปกอด ดวงตาสีฟ้าสวยหลับตาลงพร้อมกับดวงตาคมสีน้ำตาลแดง ซึมซับช่วงเวลาแห่งความสุขที่เข้าใจกันและกันอย่างแท้จริงๆเอาไว้ให้มากที่สุดก่อนที่แขนของวิลจะดึงรั้งตัวของทั้งคู่ให้เอนลง


ตกลงสู่ความสงบอย่างแท้จริง


พวกเขาไม่อาจอยู่ด้วยกันได้ แต่ก็ขาดกันและกันไม่ได้


แต่ต่อจากนี้ไป...จะไม่มีอะไรแยกพวกเขาออกจากกันไปได้อีกต่อไปแล้ว ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ตาม

.

.

.

.

END(?)



-Talk with Writer-

สวัสดีค่าาาาา แฮ่ เราเพิ่งมาบ้าHannibalหลังชาวบ้านเขามากกกกกก โอ้ยจะบ้าตาย ก่อนหน้านี้ฉันไปอยู่ไหนมาเนี่ย!?! เขาดีงามขนาดนี้ ทำไมฉันไม่รู้! //ตบตีตัวเอง ดูแล้วรักมากค่าาาา โอ้ย เป็นบ้าไปแล้ว 555555 คงเพราะช่วงที่เขากำลังฮิตกัน เราไม่มีเพื่อนที่ดูอะไรแนวๆนี้ ส่วนตัวเป็นคนชอบภาพยนตร์สยองขวัญมากค่ะ ฆาตกรงี้ หนังผีงี้ หนังแนวโรคจิตงี้ ชอบมากค่าาา ไม่รู้พลาดเรื่องนี้ได้ไง

เข้าคู่หมอวิล ดูแล้วรักทั้งคู่เลยค่ะ ส่วนตัวรักและชอบวิลมากกกกกก(มีความหมั่นไส้หมอ 55555) ภาคแรกสงสารวิลจริงค่ะ ขนาดยังไม่เห็นแท็กว่าใครก็ได้ช่วยวิลที ฉันก็พึมพำตอนดูซีซันแรกว่า โอ้ย ใครก็ได้ช่วยวิลทีดิ 555555 และชอบมากๆตอนที่ฮันนิบาลโดนแจ็คกระทืบ---- ซีซัน3คือดีงาม รักโรแมนติกเหลือเกินพ่อคุณ โดยเฉพาะช่วงกลางซีซัน เห็นหน้าง๋อยๆของฮันนิบาลแล้วอยากจะขำอัด ช่วงวิลเอาคืนนี่หว่าาาา พอรู้ตัวว่าเขารักแล้วจัดหนักเขาเลยนะวิลจ๋า โดนวิลปั่นหัวซะบ้าง วิลเล่นตัวไปยาวๆจนตอนจบซีซัน3 คือความดีงามขั้นสุด ซีรี่ย์เรื่องนี้ทำดีจริงๆค่ะ มีความจิ้นแต่ถ้าคนทั่วๆไปไม่จิ้นดูก็คือไม่รู้ว่าเขารักชอบกัน

ไว้จะมาแต่งพาร์ทของหมอต่อนะคะ แต่เราแตกคาร์หมอแน่เลย เขียนยากเหลือเกินพ่อคุณ!

สุดท้าย ขอบคุณหลายๆท่านที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ วันนี้ลากันไปก่อน บะบายยยยยย


ผลงานอื่นๆ ของ MissMich

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Mae Kaew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:11
    ชอบมาก
    #5
    0
  2. #4 Riya193
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 19:58

    สวยงามที่สุด
    #4
    0
  3. #3 หางสีเงิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 10:22
    คู่นี้คือดีงามT////T
    #3
    0
  4. วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    คนดูกัดหมอนแรงมากค่ะ
    #2
    0
  5. วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:54
    บอกคำเดียวเลยง่ายๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #1
    1
    • 7 พฤษภาคม 2561 / 10:33
      หาคนร่วมด้วยช่วยกรี๊ดค่ะ 555555
      #1-1