นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Yuri on ice](VicYuri) On Distant

โดย MissMich

ระยะห่าง บางครั้งก็ทำให้เรานึกอะไรบางอย่างออกมาได้เช่นกัน สิ่งที่ทำไม่ได้ในระยะที่ห่างกันแบบนี้ อยากอยู่ข้างๆเธอจัง ยูริ *เนื้อหาสปอยล์ตอนที่9อย่างจริงจัง(??)*

ยอดวิวรวม

1,494

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


1,494

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


70
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ธ.ค. 59 / 00:48 น.
นิยาย [Fic Yuri on ice](VicYuri) On Distant

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

หากเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะอยู่ห่างจากเธอแบบนี้เลยยูริ






*ฟิคนี้มีเนื้อหาสปอยล์อนิเมะYuri on ice ตอนที่9 และเป็นฟิคคู่Victor x Yuri ใครที่ไม่ชอบ [x]อยู่ด้านบนขวามือนะคะ*

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ธ.ค. 59 / 00:48


[Fic Yuri on ice](VicYuri) On Distant

 *ฟิคนี้เป็นฟิคที่เกิดจากจิตนาการของผู้เขียน อาจมีการดัดแปลงเนื้อหา ความนึกคิดของตัวละครตามแต่เนื้อเรื่องในฟิค*


 

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาปล่อยให้ยูริต้องเผชิญหน้ากับการแข่งเพียงคนเดียว...


และเขาสาบาน...ว่าจะไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดเป็นครั้งที่สอง

.

.

.

.

วิคเตอร์แทบจะช็อคเมื่อได้ข่าวว่าสุนัขตัวโปรดของเขาต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะสาเหตุมันจูติดคอ โอกาสรอดยังมี แต่อาการช่างน่าเป็นห่วง ข่าวที่ว่ามัคคาจินเข้าโรงพยาบาลทำเอาเขานิ่งไป ในใจเต็มไปด้วยความกังวลต่อเพื่อนยากสี่ขาที่อยู่กับเขามานานเหมือนกับเพื่อนที่รู้ใจ แต่ตัวเขายังสามารถเก็บอาการไว้ได้อยู่


หากแต่คนที่ลนกว่าเขา กลับกลายเป็นยูริซะเอง


คนตัวเล็กกว่าเอ่ยหว่านล้อมให้เขากลับไปที่ญี่ปุ่นเพื่อดูแลเจ้าพุดเดิ้ลสีน้ำตาลของเขา แต่อีกฝ่ายจะรู้มั้ย ว่าเขาเองก็อยากที่จะอยู่ดูแลยูริด้วยเหมือนกัน


ยูริที่แสนจะขี้กังวล แถมด้วยการที่เป็นคนเสียความมั่นใจง่าย ทำให้เขาไม่อยากจะทิ้งคนตัวเล็กกว่าไว้ให้เผชิญกับการแข่งฟรีสเก็ตคนเดียวเลย แต่ถ้าเขาไม่ไป คาดว่ายูริก็คงเป็นกังวลมากกว่าเดิมแน่ๆ


ยูริเห็นภาพตัวเองซ้อนทับกับวิคเตอร์ นึกถึงตอนที่เสียวิคจัง สุนัขพุดเดิ้ลสีน้ำตาลไปในการแข่งครั้งที่แล้ว และตัวยูริเองก็ไม่ได้อยู่ดูอาการของเจ้าตัวเล็กก่อนที่มันจะจากไป คนตัวเล็กกลัวว่าเขาจะไม่ได้เห็นมัคคาจินอีกถ้าไม่กลับไปดูแลตั้งแต่ตอนนี้


เพื่อความสบายใจของยูริ วิคเตอร์จึงตัดสินใจกลับไปญี่ปุ่น


และแน่นอน โชคดีที่ยาคอฟ อดีตโค้ชของวิคเตอร์ผ่านมาพอดี เขาจึงฝากยูริไว้ที่ยาคอฟ เพราะเชื่อว่ายาคอฟจะเป็นโค้ชชั่วคราวที่ดีให้ยูริได้แน่ๆ


“ถ้ามีเรื่องอะไร ก็กอดยาคอฟเลยนะ แล้วเขาจะช่วยเธอเอง”


แต่จริงๆแล้ว เขาอยากจะเป็นคนที่กอดยูริไว้และให้กำลังใจอีกฝ่ายมากกว่าก็ตาม...


“ถึงตัวฉันจะไม่อยู่ แต่ใจฉันจะอยู่เคียงข้างยูริเสมอนะ”


จะไม่ได้กอดยูริตั้ง2คืนเลยหรอ...


นั่นคือตอนที่พวกเขาแยกจากกัน ร่างสูงเอนตัวพิงเบาะที่นั่งชั้นเฟิร์สคราสบนเครื่องบนที่มุ่งตรงกลับไปที่ประเทศญี่ปุ่น ดวงตาคมสีฟ้าใสมองออกไปนอกหน้าต่าง พื้นประเทศรัสเซียกำลังจะลับหายไปจากการมองเห็นของเขา


หวังว่ายูริจะไม่เป็นไรนะ


ถ้าหากยูริเสียความมั่นใจล่ะ?


ความคิดของวิคเตอร์วนเวียนอยู่เช่นนี้ไม่สามารถสลัดความคิดเหล่านี้ออกไปจากห้วงความคิดได้เลย ความรู้สึกอยากกลับไปอยู่ข้างกายคนตัวเล็กที่แสนจะเสียความมั่นใจง่าย แต่อีกใจก็คิดว่ายูริจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้โดยที่ไม่ต้องมีเขาอยู่


ดวงตาคมสีฟ้าใสปิดลง ทำไมกลายเป็นตัวเขาที่กระวนกระวายแบบนี้กันนะ...



 

รู้ตัวอีกที ตัวเขาก็ตื่นขึ้นมาพบว่าถึงญี่ปุ่นเรียบร้อยแล้ว กว่า9ชั่วโมงที่เขานั่งเครื่องบินจากรัสเซียมาจนถึงญี่ปุ่น ก็พบว่าที่ญี่ปุ่นตอนนี้เป็นช่วงเย็นของอีกวันพอดี เพราะเขาออกเดินทางจากรัสเซียแต่เช้า บางครั้งความต่างของเวลาทั้งสองประเทศก็ทำให้เขาสับสนเช่นกัน


ทำให้วิคเตอร์ต้องรีบต่อรถไปที่เมืองฮาเซ็ทสึ เมืองเล็กๆแห่งหนึ่งในคิวชูทันที


“อ้าว! วิคเตอร์กลับมาหรอ!?” เสียงของพี่สาวของยูริร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นวิคเตอร์ปรากฏตัวที่หน้าบ้านด้วยสภาพเร่งรีบ “จริงๆไม่เห็นต้องกลับมาเลยก็ได้นี่นา”


“ยูริเขาไล่ฉันกลับมาน่ะ” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มอ่อนๆพลางนึกถึงอีกคนที่คิดว่าน่าจะอยู่ในช่วงการแข่งแล้วเรียบร้อย มาริส่ายหน้าเบาๆพลางหัวเราะเล็กน้อย ก่อนที่วิคเตอร์จะเอ่ยถามไถ่อาการของเจ้าพุดเดิ้ลสีน้ำตาลที่เข้าโรงพยาบาลไปเมื่อคืน


“มัคคาจินปลอดภัยดี ส่งโรงพยาบาลทันน่ะ สักพักก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ”


ร่างสูงถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีใจที่สุนัขคู่ใจของเขายังปลอดภัยดี ก่อนจะนึกไปถึงคนตัวเล็กที่อยู่ห่างกันคนละประเทศ คงกำลังเครียดกับการแข่งอยู่แน่ๆ ว่าแล้วเจ้าตัวก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเริ่มค้นหารายการถ่ายทอดสดที่รัสเซียทันที


เหมือนฟ้าเป็นใจ มันเป็นช่วงเวลาที่ยูริลงสนามพอดี ดวงตาสีฟ้าใสคมจ้องมองร่างของยูริที่ไถลตัวบนลานน้ำแข็งด้วยแววตาโหยหาอีกฝ่าย...


ทั้งๆที่ห่างกันแค่ครู่เดียว ทำไมถึงคิดถึงขนาดนี้นะ


การถ่ายทอดสดยังคงดำเนินต่อไป ดูเหมือนยูริจะลนอยู่นิดหน่อย ทำให้การจั๊มฟ์ในครั้งแรกพลาดไปจนหมุนไม่ครบรอบ


“ใจเย็นๆสิยูริ” วิคเตอร์ส่งเสียงให้กำลังใจอีกฝ่าย ทั้งๆที่ในใจก็รู้ดีว่าเสียงนี้คงส่งไปไม่ถึงอีกฝ่าย ตอนนี้เขาทำอะไรเพื่อยูริไม่ได้สักอย่าง


ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมาและไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ดวงตาคมยังคงจับจ้องที่ตัวยูริบนหน้าจอโทรศัพท์ ในใจส่งเสียงให้กำลังใจยูริ สายตาไม่ละไปไหนตามที่สัญญากันไว้ตั้งแต่ครั้งที่อีกฝ่ายสเก็ตเพลงอีรอส


การสเก็ตเพลงYuri on iceในครั้งนี้ถือว่ามีข้อผิดพลาดอยู่มาก แต่ก็ยังประคองตัวได้ในระดับที่ดีมากกว่าครั้งที่แล้วๆมา กลับมาเขาคงต้องแนะนำอีกฝ่ายสักหน่อย หากแต่มีอะไรบางอย่างที่สะกดวิคเตอร์ออกมาข้อผิดพลาดเหล่านั้น


ความรู้สึกบางอย่างถ่ายทอดออกมาผ่านการสเก็ตของยูริ มันทำให้เขาเบิกตากว้างขึ้น ดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกายยามที่รับรู้ถึงความรู้สึกนั่น


ยูริกำลังโหยหา กำลังคิดถึง ต้องการที่พึ่งพิง


วิคเตอร์ไม่อยากเข้าข้างตัวเองหรอกนะ แต่เขารู้สึกได้ว่าคนที่กำลังสเก็ตอยู่บนลานน้ำแข็งตอนนี้กำลังคิดถึงและต้องการเขา วิคเตอร์ นิกิฟอรอฟคนนี้ มือหนาลูบหน้าจอเบาๆ ภาพของยูริที่แสดงความรู้สึกออกมาผ่านการสเก็ต ตรึงความรู้สึกของคนดูได้อยู่หมัด แม้จะผิดพลาด แต่ความรู้สึกที่รับรู้ได้เหล่านั้นก็ไม่จางหายไป


รีบๆกลับมานะ ยูริ

.

.

.

.

การแข่งขันที่รัสเซียจบไปแล้ว คะแนนของยูริเกือบทำให้เขาพลาดตั๋วการผ่านเข้ารอบไฟนอล หากแต่อันดับที่ได้คืออันดับ4 ซึ่งที่จีน คนตัวเล็กกว่าได้อันดับที่2 ดังนั้น ยูริจึงผ่านเข้ารอบไฟนอลได้พอดี!


“มาเถอะ มัคคาจิน ไปรับยูริกันเถอะ” ร่างสูงเอ่ยชักชวนเจ้าพุดเดิ้ลตัวใหญ่ที่เขาเพิ่งจะไปรับมาจากโรงพยาบาลสัตว์เมื่อสักครู่ มัคคาจินหายดีแล้ว แถมด้วยการโดนวิคเตอร์ลงโทษห้ามกินมันจูไปเป็นเดือนอีกด้วย


“โฮ่ง!” เจ้าตูบเห่ารับอย่างยินดีก่อนจะวิ่งตามวิคเตอร์ไปขึ้นรถ ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปที่สนามบิน


ดูเหมือนว่าเขาจะมาถึงก่อนเวลาพอสมควร ร่างสูงเดินไปนั่งรอยูริที่ห้องรอรับผู้โดยสารขาเข้า เขาเลือกที่จะนั่งใกล้ๆกับบานกระจกใสเพื่อที่จะมองหาเจ้าลูกหมูของเขาได้อย่างสะดวก มัคคาจินนั่งหมอบอยู่แทบเท้าของเขาเพื่อรอเวลาที่ยูริจะมาถึง


วิเตอร์นั่งเงียบๆพลางคิดไปเพลินๆว่าจะทำหน้ายังไงต้อนรับคนอ่อยวัยกว่าดี จะกอดทักทายหรือว่าหอมแก้มยูริดี การทำให้คนตัวเล็กกว่าเขินเป็นสิ่งที่ทำให้วิคเตอร์มีความสุข


หรือว่าจะเลือกคำพูดอะไรทักทายยูริดี จะกล่าวชมเชยหรือว่าแนะนำการสเก็ตที่ผิดพลาดให้อีกฝ่ายดีมั้ย


“โฮ่งๆ!!” เสียงเห่าของเจ้าสุนัขตัวโปรดทำให้วิคเตอร์หลุดออกจากภวังค์ ดวงตาคมสีฟ้าใสเงยขึ้นสบกับดวงตากลมโตสีน้ำตาลอมแดงหลังกรอบแว่นสีน้ำเงินอย่างนิ่งงัน


เพียงแค่ได้สบตากัน วิคเตอร์ก็ลุกจากที่นั่งก่อนจะรีบวิ่งไปที่ประตูบานเลื่อนแทบจะทันทีพอๆกับร่างของยูริที่ทำเช่นเดียวกันกับเขา ทั้งคู่ไม่แม้แต่จะละสายตาออกจากกันราวกับไม่อยากให้ห่างสายตากันไปอีกแล้ว


ทันทีที่ประตูบานเลื่อนเลื่อนเปิดออก วิคเตอร์กางแขนรับร่างของคนตัวเล็กกว่าที่ตรงเข้ามากอดเขาไว้แน่น ใบหน้าขาวของยูริซุกอยู่กับไหล่กว้าง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทวดาซุกอยู่กับไหล่เล็กเช่นกัน


“ยูริ...” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกชื่อคนในอ้อมกอดเบาๆ ดีใจที่ได้เรียกชื่อของคนคนนี้อีกครั้ง “ในฐานะโค้ชแล้ว ฉันคิดมาตลอดว่าจะทำอะไรเพื่อเธอได้บ้าง”


ไม่เอาอีกแล้ว การที่ต้องห่างจากอีกฝ่ายในช่วงเวลาที่สำคัญ ในช่วงเวลาที่ยูริต้องการเขามากที่สุด อยากให้กำลังใจยูริให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้


“ผมก็เหมือนกัน” เสียงทุ้มตามแบบฉบับเด็กหนุ่มฟังแล้วรื่นหูดังขึ้นเบาๆก่อนที่ยูริจะดันร่างสูงให้ถอยห่างเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอมแดงจ้องมองเขาด้วยแววตาจริงจัง มือเรียวทั้งสองข้างกุมต้นแขนของวิคเตอร์แน่น ก่อนจะกล่าวถ้อยคำที่ราวกับกำลังขอแต่งงาน


“ช่วยดูแลผม จนกว่าผมจะวางมือด้วยเถอะครับ!!


ดวงตาคมสีฟ้าใสเบิกกว้างอย่างตกตะลึงปนๆกับความรู้สึกยินดีที่อีกฝ่ายร้องขอเช่นนั่น ริมฝีปากหยักสวยคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะจับมือเรียวข้างซ้ายที่กุมต้นแขนของเขาออกเบาๆ


ริมฝีปากหยักประทับรอยจูบลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของยูริเบาๆเป็นเชิงตอบตกลง


“เหมือนคนกำลังขอแต่งงานกันเลยนะ”


คำพูดเชิงล้อเลียน หากแต่ในใจกลับยินดีที่จะดูแลคนคนนี้ไปตลอดชีวิต พลางมองใบหน้าขาวที่ขึ้นสีแดงระเรื่อชวนมอง ยูริมอบรอยยิ้มให้เขา รอยยิ้มของยูริที่เขาคิดว่าน่ารักที่สุด ก่อนอีกฝ่ายจะกลับมากอดเขาเหมือนเดิม


และกอดแน่นขึ้นอีกเมื่อ...


“ไม่อยากให้ยูริวางมือเลยนะ”


พลัน รู้สึกได้ถึงหยดน้ำอุ่นๆที่ชื้นอยู่บนบ่า ความเครียดและความกังวลต่างๆของยูริได้มลายหายไปแล้ว วิคเตอร์กดใบหน้าลงแนบกับแก้มนุ่มของคนในอ้อมกอดเบาๆ


“ไปเอาเหรียญทองในการแข่งกรังปรีซ์ไฟนอลด้วยกันเถอะนะครับ”


“อืม แน่นอนอยู่แล้ว” วิคเตอร์แตะริมฝีปากของตัวเองลงบนแก้มนุ่มอีกทีเพื่อเป็นการยืนยันคำพูดของเขา


 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น วิคเตอร์ได้สัญญากับตัวเองไว้แล้ว

เขาจะไม่จากเจ้าหมูน้อยไปไหนอีกเด็ดขาด

เพราะตัวเขาเอง...ก็ไม่อยากจะอยู่ห่างจากยูริเช่นกัน


.

.

.

.

END

 

 

-แถมท้ายสักเล็กน้อย-

 

ตลอดทางกลับมาถึงบ้านของยูริ ไม่สิ แม้แต่ในบ้านด้วยนั่นแหละ วิคเตอร์กับยูริไม่ยอมห่างกันเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งคู่ทำตัวติดกันเป็นตังเม ให้แยกก็คงไม่ยอมกันทั้งคู่ ยูริก็เอาแต่กอดวิคเตอร์จนแทบจะสิงร่างอยู่แล้ว วิคเตอร์เอง มือก็วางอยู่บนเอวของยูริตลอดไม่ยอมห่างจากตัวยูริเลย


ท่าทีของทั้งคู่ทำให้คนในครอบครัวคัตสึกิหมดคำพูดจะห่างทั้งสองออกจากกัน เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ทั้งการอาบน้ำก็อาบด้วยกัน แม้ตอนทานข้าวก็ยิมปล่อยมือก็เถอะ แต่ก็ปล่อยมือข้างที่ถนัดแล้วตักข้าวป้อนให้กันและกัน อีกมือหนึ่งก็แตะตัวกันไว้ ตอนนี้ต่อให้เอาช้างมาฉุดแยกทั้งคู่ก็คงไม่ไหวแน่ๆ


วิคเตอร์อ้าปากรับข้าวคัตสึด้งที่คนตัวเล็กกว่าป้อนเขาพลางเคี้ยวตุ้ยๆอย่างสุขใจที่ได้ยูริกลับมาอยู่ข้างๆเหมือนเคย ก่อนที่เขาเองก็ตักสลัดที่ราดซอสงาแล้วป้อนให้ยูริด้วยเช่นกัน คนตัวเล็กกว่าก็ดูมีความสุขเช่นกัน


ร่างเพรียวเอนไปพิงไหล่คนข้างตัวอย่างถือวิสาสะ แต่วิคเตอร์ก็ไม่ว่าอะไร เรียกได้ว่าชอบใจซะด้วยซ้ำ มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ดึงตัวของยูริให้นั่งพิงเขาดีๆ ยูริยิ้มบางๆ ตอนนี้เขาต้องการกสนเอาใจใส่จากวิคเตอร์มากที่สุด อาการเขินอายที่มักจะเป็นในช่วงปกติจึงไม่มีผลในช่วงเวลานี้


อย่างที่คิดเลย...


“กอดใครก็ไม่เท่ากับกอดวิคเตอร์จริงๆด้วย”


หืม???


วิคเตอร์ก้มลงมองยูริแทบจะในทันทีเล่นเอาคนพูดประโยคเมื่อกี้งงไปเลย ดวงตาสีฟ้าใสเข้มขึ้นด้วยก่อนจะเอ่ยถามเสียงเครียด


“ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไงน่ะยูริ” ทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงแบบนั้นของวิคเตอร์ คนตัวเล็กกว่าก็แทบจะดีดตัวหนีหวาดๆหากแต่ไม่สามารถทำได้เพราะมือแกร่งได้ล็อคเอวของเขาไว้เสียแล้ว


“จะ...ใจเย็นๆก่อนนะครับวิคเตอร์” ยิ่งมองดวงตาคมที่มองตรงมาที่เขาอย่างคาดคั้น ยูริก็รีบเบรดอารมณ์ของคนตัวสูงกว่าทันทีพลางยิ้มแห้งๆส่งไปให้อีกด้วย “คะ...คือว่า...”


“ว่ายังไงล่ะยูริ” ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนลงมาใกล้กับยูริมากขึ้นพร้อมกับคาดคั้นเอาคำตอบจนใบหน้าขาวขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายกับระยะใบหน้าที่ใกล้ชิดกันมากเกินไป พร้อมกับรีบๆพูดจนลิ้นพันกันไปหมด


“กะ...ก็...ตอนอยู่ที่รัสเซีย...ผะ...ผม...ผมเครียดแล้วก็กังวลนี่นา! กะ...ก็เลย...” ริมฝีปากบางเม้มแน่นด้วยความประหม่าแล้วก็เริ่มรู้สึกว่ามีชะนักติดหลังอันใหญ่ “กะ...กอด...คนอื่น”


“ใครบ้าง...”


“เอ๋?” ยูริเงยหน้าขึ้นมองวิคเตอร์ อีกฝ่ายแผ่รังสีบางอย่างที่ชวนให้รู้สึกว่าตัวเขามีความผิดจริงๆ แต่ก็เลือกที่จะตอบตามความจริงอยู่ดี


“กะ...ก็มี ซาล่าซัง มิเคเล่ซัง เอมิลซัง ซึงกิล ละ...แล้วก็เจเจ” ยูริเอ่ยตอบเสียงเบาและสั่นมาก เขาเลือกที่จะไม่พูดถึงตอนที่เขาวิ่งไล่กอดยูริโอะ เพราะมันยิ่งทำให้เขาอับอายมากขึ้น


วิคเตอร์นิ่งไป นี่ยูริไล่กอดนักกีฬาทุกคนเลยอย่างนั้นหรอ แม้แต่เจเจก็ถูกยูริกอดด้วยเหมือนกัน แต่ว่า...มันก็เป็นความผิดของเขาส่วนหนึ่งด้วยเช่นกัน เขาไม่ได้อยู่ในเวลาที่ยูริอยากกอดเขาเพื่อที่จะให้เขาเป็นกำลังใจให้คนตัวเล็กกว่าคนนี้


“ขอโทษนะยูริ” เสียงทุ้มมีเสน่ห์ดังขึ้น ทำให้ยูริเงยหน้ามองวิคเตอร์ แต่ไม่ทันไรตัวเขาก็โดนอีกฝ่ายดึงเข้าไปกอดแน่น “ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น ไม่ได้อยู่กอดเธอตอนนั้น”


“มะ...ไม่เป็นไรหรอกครับ! กลับมาผมก็ได้กอดวิคเตอร์แล้วนี่ไง” ร่างเล็กกว่ากอดร่างสูงอย่างที่ใจตัวเองต้องการ เขาไม่เคยอยากกอดใครไปมากกว่าวิคเตอร์อีกแล้ว “อีกอย่าง...ผมก็บอกแล้วไงครับ...กอดกับใครก็ไม่สบายใจเท่ากับกอดวิคเตอร์หรอกครับ...”


“ยูริ!!” ร่างสูงโถมตัวกอดยูริด้วยความดีใจจนคนตัวเล็กกว่าหงายหลังลงไปโดยที่มีวิคเตอร์กอดอยู่แบบนั้น มือเรียวเอื้อมขึ้นไปโอบกอดวิคเตอร์ด้วยเช่นกัน ก็เขาโหยหากอดจากวิคเตอร์มาตั้งแต่ตอนที่อยู่รัสเซียแล้วนี่นา


“ดีล่ะ!!” อยู่ๆคนตัวสูงกว่าจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ช่วงสัปดาห์นี้ ฉันจะกอดยูริไม่ปล่อยเลย ชดเชยช่วงเวลาที่เสียไป ดีมั้ยยูริ!


“เห๊ะ...เห!!!


แล้ววันนั้น...ยูริก็โดนวิคเตอร์ลากไปนอนกอดที่ห้อง และก็ไม่ได้ออกมาจากห้องเลยเป็นเวลา3วัน3คืน....


.

.

.

.

จบเถอะ!!!



-Talk with Writer-

สวัสดีค่าาาาา กลับมาอีกครั้งด้วยฟิคYuri on ice เป็นการต่อยอดจากตอนที่9ค่ะ เป็นตอนที่สื่อความคิด ความรู้สึกของยูริออกมาได้ดีเลยค่ะ สำหรับยูริ วิคเตอร์คือคนที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิต เหมือนกับได้รับความรักจากวิคเตอร์ ตอนสเก็ตเพลงYuri on iceก็ดันนึกถึงแต่วิคเตอร์อีก เป็นตอนที่รู้สึกได้เลยว่ายูริคิดถึงวิคเตอร์ขนาดไหน!! รู้สึกออกมาผ่านหน้าจอเลยค่ะ ช็อตนั้นฉันตายค่ะ//ฮา ยิ่งตอนที่วิ่งมากอดกันนั่นอีก แบบ สครีมมากกกกก ตายค่ะตาย

ฟิคนี้ก็เลย...อยากถ่ายทอดความรู้สึกของวิคในมุมมองของเราค่ะ วิคที่ไม่สามารถอยู่ตรงนั้น ตอนที่ยูริแข่งฟรีสเก็ต ต่อให้พยายามเอาใจช่วยหรือส่งเสียตะโกนเชียร์ขนาดไหนก็ทำไม่ได้เพราะไม่ได้อยู่ตรงนั้น วิคเองก็ให้ความสำคัญกับยูริมากเหมือนกัน วิคเองก็คิดถึงยูริเหมือนกัน ต่างคนต่างวิ่งมากอดกันนี่แบบ...อ้ากกกกกกก เราตายค่ะ ละมุนขึ้นทุกตอนจริงๆคู่นี้

จริงๆแล้ว เราคิดพล็อตนี้ไว้ตั้งแต่ตอนที่9เพิ่งออกแล้วค่ะ แต่ติดงานนู่นนี่นั่น เลยไม่ได้แต่ง ตอนนี้สบโอกาส ไม่มีงานแล้ว! จะปิดเทอมแล้ว! เลยมาแต่งแล้วเอามาลงให้หายอยากค่ะ//ฮา

ยังไงก็ถ้าชอบกันก็ดีใจแล้วค่ะ วันนี้ไปก่อนนะคะ บะบายยยยยย


ผลงานอื่นๆ ของ MissMich

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. #11 NongAzill
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 14:27
    ตอนดูก็ร้องไห้ตามสุดๆแล้ว พอได้อ่านเป็นฟิคน้ำตามาแต่ไหนกันเนี่ย สื่ออารมณ์ออกมาได้ตรงที่เรารู้สึกเลยค่ะ ชอบมาก!!

    ปล.ติดตามผลงานนะคะ
    #11
    0
  2. วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:57
    2 วันเองนะวิคเตอร์ ใจเย็นๆก่อนนน เดี๋ยวยูริช้ำหมดดดด
    #10
    0
  3. วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 11:46
    น่ารัก อบอุ่น ละมุนมากค่ะ แต่งตอนที่10ด้วยสิคะ อิอิ
    #9
    0
  4. วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 11:45
    โหหห----//ตั้งกล้อง
    #8
    0
  5. #7 คิมดงจุน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 22:04
    แต่งได้ดีงามมากๆเลยค่ะ
    #7
    0
  6. #6 annaaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 02:05
    กรี๊ดมากค่ะ
    ฟินมากอ่ะตอนดู
    #6
    0
  7. #5 KazukiRei (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 21:32
    อ่อยอีกเเล้วนะยูริ อ่อยเค้าไปทั่วเจ้าหมูน้อยนี่!!
    #5
    0
  8. วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 17:18
    3วัน3คืน....ทำอะไรกันน่ะ
    #4
    1
    • 9 ธันวาคม 2559 / 20:27
      ไม่มีอะไรค่ะ แค่กอด---กันเองงงง
      #4-1
  9. #3 MaskedOtakuGirl (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 14:50
    3คืนนี่ทำไรกันคะ---
    #3
    1
    • #3-1 MissAtherMiris(จากตอนที่ 1)
      9 ธันวาคม 2559 / 20:27
      แค่กอดกันค่ะ กอด...กันเอง---- =.,=
      #3-1
  10. #2 DeadMan_Gray (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 02:10
    อ่านแล้วมีความม้วน//ไปนอนเถอะ ฮ่าๆๆๆ
    #2
    0
  11. #1 ราชินีโพแดง[ไหหมิง] (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 01:06
    ขอบคุณมากค่ะที่แต่งให้อ่าน น่ารักมาก สื่ออารมณ์ได้ดีมากเลยค่ะ เราเองแอบคิดอยู่เหมือนกันว่าถ้าวิคเตอร์รู้ว่ายูริไปไล่กอดคนอื่นๆ จะหวงบ้างไหมนะ จะรู้สึกผิดหรือเปล่าที่ไม่ได้อยู่ข้างยูริ และฟิคนี้ก็ตอบคำถามเราได้ชัดเจนเลยค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ สู้ๆ ค่าาาา
    #1
    0