นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fanfic Captain America : Civil war](Stony) Feeling(Tony)

โดย MissMich

สงครามทำให้เกิดการูญเสีย ผมสูญเสียอะไรไปมากมายในสงครามครั้งนี้ แต่ยังไง..ทุกคนก็คือครอบครัวของผม(Tony Stark)

ยอดวิวรวม

2,045

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,045

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


77
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 พ.ค. 59 / 09:08 น.
นิยาย [Fanfic Captain America : Civil war](Stony) Feeling(Tony)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สงครามทำให้เกิดการสูญเสีย


ไม่มีใครอยากจะสูญเสียหรอก


ผมจึง...คอยหาทางเลือกที่ดีที่สุด


แม้จะไม่มีใครเข้าใจผมก็ตามที


-Tony Stark-






*ฟิคนี้เป็นฟิค Stony ใครเป็นแม่ยกบัคกี้ถอยไป และอย่ามาเกรียนในฟิคนี้ ไม่งั้นจะหาว่าไรท์ไม่เตือน ไม่ชอบ[x]อยู่มุมขวามมือ
กดออกไปได้เลยไม่ว่ากัน ฟิคนี้จะมีการดัดแปลงเนื้อเรื่อง คำพูด และอารมณ์บางส่วนจากในภาพยนต์ เตือนแล้วนะ*


ขอให้สนุกกับการอ่านค่ะ ^^
T
B

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 พ.ค. 59 / 09:08


[Fanfic Captain America : Civil war](Stony) Feeling(Tony)

 

*[คำเตือน มีการสปอยเนื้อเรื่องและ อาจมีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาจากในภาพยนต์หรือดัดแปลงคำพูดเล็กน้อยเนื่องจากจำไม่ได้หมด]*

 

สงคราม...เกิดมาจากความขัดแย้ง


สงคราม...เกิดมาจากความเห็นที่ไม่ลงรอยกัน


สงคราม...อาจเกิดขึ้นได้จากเรื่องเพียงเล็กน้อย


ของกลุ่มคนมีอำนาจ


.

.

.

.

ทุกอย่างมันเริ่มมาจาก...ข้อตกลงที่ได้ทำไว้กับรัฐบาล


ข้อตกลงโซโคเวีย


ข้อตกลงระหว่างเหล่าอเวนเจอร์กับรัฐบาล เพื่อให้พวกเราปฏิบัติภารกิจต่างๆในความดูแลของรัฐบาล และจำกัดอิสระในการปฏิบัติหน้าที่ให้อยู่ใต้กฎหมาย ลดอิสระในการปฏิบัติหน้าที่เพื่อให้มีความสูญเสียน้อยที่สุด

นั่นคือ...ข้อตกลง


ข้อตกลงที่ผมเซ็นชื่อยอมรับ ที่ผมยอมเซ็นเพื่อให้อเวนเจนส์ไม่เป็นที่เพ่งเล็งของรัฐบาลและประชาชนที่ดูจะเริ่มหวาดเกรงต่อพลัง อำนาจ ความสามารถที่สามารถทำลายโลกนี้ทั้งใบได้หากพวกเราต้องที่จะเปลี่ยนข้าง พวกเราตอนนี้ไม่มีสังกัดองค์กร ไม่มีคนคอยควบคุมอีกต่อไป พวกเขาจึงกลัว


และเสียงของประชาชนที่ผมได้รับ บางคนสรรเสริญพวกเรา แต่บางคน...สาปแช่ง ด่าทอ ที่ทำให้พวกเขาสูญเสียบุคคลที่รัก ผมได้รับคำด่าทอจากพวกเขามาหลายคน ผมไม่อาจจะทนได้เมื่อพวกเขาด่าทอเหล่าทีมอเวนเจอร์ พวกพ้องของผม และตัวผมเอง ผมยอมรับเองว่าความผิดทั้งหมดนั้นเป็นของผม


ผมจำได้...ตัดสินใจทำสัญญากับรัฐบาล


“ผมไม่ยอมรับมัน คุณสตาร์ค”


นี่คือสิ่งที่ผมได้รับ คำตอบของวีรบุรุษของอเมริกา

สตีฟ โรเจอร์ ปฏิเสธการเข้าร่วมในข้อตกลงโซโคเวีย


นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของสงคราม แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่มันก็ส่งผลต่อเนื่องเป็นลูกโซ่


ผมเข้าใจ เขาไม่ชอบวิธีการของรัฐบาล แม้แต่ผมก็ชักจะรำคาญผู้พันรอสส์ขึ้นทุกทีที่ต้องทำตามคำสั่งของเขา แต่ทำยังไงได้ในเมื่อเขาเป็นเจ้านายแล้ว


แต่ทำไม...ถึงแม้จะรู้ว่าแคปคิดยังไง...แต่ผมก็รู้สึกเจ็บที่ใจยังไงไม่รู้ที่เขาอยู่คนละข้างกับผมอีกแล้ว ความคิดเห็นของผมกับแคปไม่เคยลงรอยกันสักที...


ในที่สุด...ผลลูกโซ่ของความขัดแย้งก็ตามมา


เขาตัดสินใจพาวินเทอร์โซเยอร์...เจมส์ บาร์น เพื่อนรักของเขาที่เป็นผู้ต้องสงสัยในเหตุระเบิดที่เวียนนาหนี เป็นครั้งแรก...ที่ผมเห็นกัปตันอเมริกาทำผิดกฎหมายอย่างจริงจัง...เพื่อเพื่อนรักของเขา รวมทั้งรวมทีมในการต่อต้านรัฐบาลขึ้นทำให้เรื่องวุ่นวายไปหมด ผมเอง...ถูกสั่งไม่ให้ออกปฏิบัติการในครั้งนี้เพราะรอสส์ไม่ไว้ใจผมที่เป็นพวกพ้องของกัปตันอเมริกาให้ไปจับตัววินเทอร์โซเยอร์กลับมา เขากลัวผมจะให้ความช่วยเหลือ กลัวผมไม่กล้าทำอันตรายพวกเขา ซึ่งนั่นก็เป็นความจริง ผมไม่กล้าทำร้ายพวกพ้องของผม ผมตั้งใจจะไปห้าม จะไปหยุดพวกเขาต่างหาก


แน่นอนว่าผมรู้ รู้ว่ายังไงปู่แคป(?)คงไม่ยอมง่ายๆ เวลาที่เขาตั้งใจจะทำอะไรแล้ว เขาจะยึดติดกับความคิดของตัวเองมาก ใครก็เปลี่ยนใจเขาไม่ได้ และในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวกับเพื่อนรักของเขาด้วยแล้ว ผมจึงเริ่มรวบรวมทีมอย่างลับๆเพื่อที่จะไปห้ามสตีฟ โรเจอร์ไม่ให้เขาออกนอกทางไปและโดนเข้าใจผิดไปมากกว่านี้


แต่แล้ว...เรื่องมันก็ยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก


พวกเรา...พวกพ้องต้องมาต่อสู้กัน ต่อสู้เพื่อให้ได้ในสิ่งที่เราต้องการ


แวนด้ามองผมด้วยแววตาที่ผิดหวังที่ผมให้วิชชั่นกักตัวเธออยู่ที่ฐาน ผมแค่ต้องการที่จะปกป้องเธอจากสายตาผู้คนที่มองเธอ ผมรู้ว่าประชาชนส่วนใหญ่เริ่มที่จะหวาดกลัวแวนด้า หวาดกลัวต่อพลังของเธอที่เธอยังควบคุมมันได้อย่างไม่สมบูรณ์


คลินท์ บาร์ตันหรือฮอว์คอาย เขา...มองผมเป็นคนขายเพื่อน มองผม...ว่าผมแทงข้างหลังพวกเขา


ความเสียหายที่สนามบินมากกว่าที่ผมคิด พวกเราต่อสู้กัน แต่พวกเรายังไม่ได้เอาจริง พวกเราทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันเพื่อที่จะสกัดอีกฝ่ายต่างหาก ผมดีใจที่ยังไม่มีใครคิดจะเป็นศัตรูกันจริงๆ แต่ว่า...แคปและบัคกี้หนีไปได้ ผมรู้สึกหน่วงๆในอก เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมาด้วยซ้ำ เขารักเพื่อนเก่า...คนนั้นมากสินะ มากจนยอมที่จะทิ้งพวกเราไว้ข้างหลัง...แบบนี้


โรดี้...เกือบตายเพราะผม...เพราะผมไม่ห้ามเขาไว้ ผมเอาเขามาเสี่ยง ไม่ใช่ความผิดของวิลสันหรือแม้แต่วิชชั่น แต่ที่ผมไปลงกับพวกเขาเพราะว่า...ผมหงุดหงิดที่ทำผิดพลาด หงุดหงิดตัวเองที่ไม่รอบคอบมากกว่านี้ ผมล้มเหลวในภารกิจ


บุคคลที่สู้ร่วมกับแคป ถูกกักขังอยู่ที่คุกกลางทะเลราวกับเป็นผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น ผมรู้สึกผิดพลาด ผิดพลาดที่ไม่ได้เช็คข้อมูลให้ดีกว่านี้ ไม่เอ๊ะใจเรื่องที่แคปพยายามบอกผมก่อนหน้านี้ที่ต้องเผชิญหน้าที่สนามบิน เรื่องคราวนี้ บัคกี้ไร้ความผิด ผมตั้งใจจะไปช่วยพวกเขา และขอโทษแคปที่ไม่ได้ฟังที่เขาพูด


ผม...ผมควรจะทำยังไง...ผมรู้สึกว่า ผมเป็นสายลับสองหน้ายิ่งกว่านาตาชา ยิ่งกว่าที่ผมว่าเธอไว้


เมื่อผมมาถึงไซบีเรีย ผมพบว่าแคปกับบัคกี้เข้าขากันได้ดี...แคปดูมีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับพวกผม จนผมรู้สึกเป็นส่วนเกินระหว่างพวกเขา แต่แคปก็ดูดีใจที่ผมเข้าใจเป้าหมายของการกระทำของเขาในครั้งนี้ ผมก็ดีใจที่ได้ช่วย


แต่แล้วทุกอย่างก็พัง


วิดีโอที่ซีโม่เปิด...ทำให้ผมควบคุมตัวเองได้ ผมสติแตก...


บัคกี้...วินเทอร์โซเยอร์เป็นคนฆ่าพ่อแม่ของผม เขา...ฆ่าแม่ของผม!


ผมแทบจะพุ่งเข้าไปซัดเขา ถ้าแคปไม่จับแขนของผมไว้


“นายรู้รึเปล่า...” ผมเอ่ยถามเขาเสียงเบาก่อนจะหันไปมองกัปตันอเมริกาที่ทำสายตาลำบากใจ ดวงตาสีฟ้าใสคู่สวยจ้องมองผมด้วยสายตาขอให้ผมไม่ทำร้ายเพื่อนรักของเขา “ตอบมา!!!” ผมตวาดใส่เขา


“ใช่”


จบคำนั้น ผมก็ตรงเข้าซัดบัคกี้ทันที


ก็อย่างที่บอก...พวกเขาทำงานเข้าขากันได้อย่างน่าหมั้นไส้


แต่สติของผมไม่เหลือที่พอให้ขบคิดอะไรอีกแล้ว ผมได้แต่ซัดพวกเขาด้วยกำลังทั้งหมดที่ดี หวังให้บัคกี้ไม่ขยับอีก แคปขัดขวางผม เขาช่วยให้เพื่อนรักของเขาหนีจากการแก้แค้นของผม นั่นยิ่งทำให้ผมสติแตกยิ่งกว่าเดิม แคป..เขาทรยศความไว้ใจที่ผมมีต่อเขาโดยการปิดบังเรื่องการตายของพ่อแม่ผมไว้ ให้ผมมารับรู้...ในตอนที่ผมไม่พร้อม เขาไม่ไว้ใจผม เขาเห็นว่าผมเป็นตัวอันตรายต่อเพื่อนรักของเขา...

ไม่สิ...คงจะเป็นมากกว่าเพื่อนแล้วล่ะ


“เขาเป็นเพื่อนของผม”


“ผม...ก็เคยเป็นเพื่อนของคุณเหมือนกัน...แคป”


หรือสำหรับคุณ ผมไม่เคยแม้แต่จะเป็นเพื่อนของคุณเลยอย่างนั้นสินะ


น้ำตาค่อยๆไหลลงมาจากดวงตาของผม แต่เขาไม่มีทางที่จะได้เห็นน้ำตาของผมหรอก หน้ากากของไอรอนแมนปิดบังใบหน้าของผมไว้ไม่ให้ใครเห็นสีหน้าของผมอยู่แล้ว ในที่สุดแคปก็จัดการที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของผมโดยการใช้โล่กระแทกเข้ามาที่ปฏิกรณ์อาร์คที่หน้าอกของผม วินาทีนั้น...ผมคิดนะว่า...เขาตั้งใจจะฆ่าผม แต่...มันก็แค่ทำให้ผมเคลื่อนไหวไปขัดขวางการหนีของเขาไม่ได้เท่านั้น


คุณใจดีเสมอเลยนะ...แคป ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตายไปเลยล่ะ...


สายตาผมได้แต่มอง...มองเขาคนนั้นพยุงบัคกี้ของเขา...เดินจากผมไป เราคงไม่ได้กลับมาเจอกันอีกแล้วสินะ...


เมื่อเขาเดินจากไป น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลลงมาทันที ผมไม่คิดจะปาดมันออกด้วยซ้ำ ปล่อยให้มันไหลลงมาอย่างนั้นปล่อยอารมณ์ไปกับน้ำตา ความเศร้า ความผิดหวัง ความเสียใจ ความกดดันทั้งหมดที่มีมาผมปล่อยโฮออกมาหมด


ผมไม่รู้ตัวเลยสักนิด ไม่รู้ว่าวิชชั่นเรียกพวกรอสส์มาช่วยผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าโดนจับส่งเข้าโรงพยาบาลได้ยังไง ไม่รู้ว่ากลับมารักษาตัวที่ฐานอเวนเจอร์ตอนไหน สติผมไม่เหลือให้จำอะไรอีกแล้ว...ภาพติดตาของแคป...ที่ผมแอบรักเดินพยุงบัคกี้ที่สลบแล้วเดินหันหลังจากผมไป จากผมไป..อย่างไม่มีวันจะกลับมาหาผมอีก


หลังจากนั้น ไม่รู้กี่วันมาแล้ว ผมเก็บตัวอยู่แต่ในแลปของผม ไม่ออกมารับรู้โลกภายนอกอีก รอสส์จะโทรมา วิชชั่นจะเรียกไปกินข้าว ฟรายเดย์จะค่อยส่งข้อมูลให้ ผมก็ไม่คิดจะสนใจ ผมสนใจอยู่กับการซ่อมชุดเกราะ ซ่อมมันเข้าไป..ซ่อมจนมันไม่มีอะไรจะต้องซ่อมแล้ว แต่ผมก็ไม่หยุดมือ ผมกลัวว่าถ้าผมหยุดสิ่งที่ทำ ความทรงจำที่ไซบีเรียมันจะโผล่มาย้อนภาพให้เห็นแคปที่ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยบัคกี้เสียเหลือเกิน แคปที่มองผมเป็นศัตรู ผม...ไม่อยากเห็นดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น...มองผมแบบนั้นอีกแล้ว


“เจ้านายค่ะ ผู้พันเจมส์ โร้ดกลับมาจากการรักษาแล้วค่ะ” เสียงของIA ฟรายเดย์แจ้งผมถึงการกลับมาของโรดี้ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ผมรู้สึกดีใจแล้วรีบออกจากห้องแลปไปต้อนรับโรดี้ที่ใส่ขาเทียมทั้งสองข้างเพราะว่าอาการอัมพาตของเขา หลังจากนั้นผมก็มีกิจกรรมใหม่ ช่วยโรดี้ฝึกเดิน นั่นทำให้ผมลงความฟุ้งซ่านไปได้มากเลยล่ะ


แต่ก็ต้องกลับมาฟุ้งซ่านกับ...จดหมายหนึ่งฉบับและนามสกุลของผมถูกชายแก่เปลี่ยนเป็นสแต้ง!!!


โรดี้ล้อผมไม่หยุดเลย แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด้วย


แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ...ที่ผมสนใจตอนนี้คือจดหมายต่างหาก จดหมายที่ไม่ได้ระบุชื่อคนส่งแต่อย่างใดดูน่าสงสัย แต่ผมกลับเปิดมันโดยไม่ลังเล


เนื้อความในจดหมาย...ทำให้นัยต์ตาผมร้อนขึ้น...ผมอ่านเนื้อความในจดหมายที่มีเนื้อหาง้อ...เรียกอย่างนี้ได้ใช่มั้ย คำขอโทษของใครบางคน...ที่ผมคิดว่าเขาไม่สนใจความรู้สึกผมเสียอีก ผมยกมือลูบหน้าก่อนจะพับจดหมายเก็บลงในลิ้นชักอย่างดี...อย่างน้อยเขาก็คิดถึงผมล่ะนะ เฮอะ


แคปบอกว่า...อเวนเจอร์คือของผมมากกว่าของเขา...อย่างนั้นหรือ...จากการที่รอสส์โทรมาหาผมอย่างมีเรื่องด่วน แต่ผมตัดสายทิ้งไป ผมก็พอรู้แล้วล่ะว่าแคปต่อไปช่วยพวกบาร์ตันที่อยู่ในคุกนั้นแน่ๆ ยังไงผมก็คิดว่าพวกเขาหนีกันรอดอยู่แล้ว...กัปตันอเมริกาไปช่วยนี่นะ ทุกคนไปหมดแล้ว...เหลือไว้เพียงผม ผมคนเดียว...อเวนเจอร์ไม่มีอีกแล้ว


ผมนั่งพิงผนังกระจกเงียบๆพลางมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย


“คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะครับคุณสตาร์ค” เสียงนุ่มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับอีกคนที่นั่งลงข้างๆผม ผมหันมองวิชชั่นพลางนึกถึงจาร์วิสที่คอยอยู่ข้างผมเสมอ


ผมนั่งเงียบ วิชชั่นก็เงียบ พวกผมเลยได้แต่นั่งเงียบๆอย่างนี้ต่อไป ใจหนึ่งก็สบายใจที่ยังมีเพื่อนมาอยู่ข้างๆ อีกใจ...ก็นึกถึงคนที่จากผมไป


“เมื่อสักครู่ได้รับการติดต่อจากนายพลรอสส์ครับ” วิชชั่นเอ่ยขึ้นอีกครั้งและหันมามองผม “เขาอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว”


ผมพยักหน้ารับก่อนจะยันตัวลุกขึ้น วิชชั่นลุกตามผมก่อนจะแตะบ่าผมเบาๆ


“คุณไม่ได้อยู่คนเดียว...อย่าแบกรับอะไรไว้คนเดียวเลยครับคุณสตาร์ค”


ผมยิ้มบางๆให้วิชชั่นก่อนจะเดินจากไปเพื่อไปพบเจ้านายเรื่องเยอะคนนั้น


ผมไม่ได้อยู่คนเดียว...ผมยังมีวิชชั่นกับโรดี้เป็นพวกพ้องในตอนนี้ แต่ทำไมมันถึงรู้สึกโหวงๆอย่างนี้ล่ะ...เพราะคุณใช่มั้ย ไอ้ปู่บ้า


ผมเดินเข้ามาในห้องของรอสส์ แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร...สติผมก็เริ่มเลือนราง...


แคป...ผมหวังว่า...เราจะได้พบกันอีก


.

.

.

.


To be Continued (?)


Talk with Writer

สวัสดีค่ะ ใครที่ติดตามคงพอจะรู้จักเราบ้าง ตอนนี้ขอพักUndetaleไว้สักพักนะคะ พอดีว่าเพิ่งดูCivil warไป2รอบ แล้วมันยังไม่หายตับพัง...แง้!! กดดันแทนป๋า เศร้าแทนป๋าง่ะ มันเลยมาระเบิดเป็นฟิคนี้ พอๆ เข้าเรื่องๆ

พาทย์นี้เป็นพาทย์ความรู้สึกของโทนี่(ที่เรามโนขึ้น)ค่ะ แน่นอนว่าต้องมีพาทย์ของแคป และสองฟิคนี้จะเป็นฟิคปูสู่เรื่องยาวค่ะ ซึ่งไม่รู้จะแต่งจบมั้ย----//โดนตบ ดังนั้นใครที่ติดตามฟิคUndertaleด้วยก็รอหน่อยนะคะ เพราะว่าฟิคUndertaleพล็อตก็มีเป็นกระบุ้งเหมือนกัน แต่เราอยากแต่งฟิคCivil Warก่อนเพราะเดี๋ยวฟิลที่ดูมันจะหายไป ถึงตอนนั้นตันแน่ๆค่ะ

เราอาจจะบรรยาความรู้สึกของป๋าไม่ดีเท่าไหร่เพราะแต่งไปแต่งไปรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ ลบแก้หลายรอบมาก แต่งยากจริงๆ ความรู้สึกกดดันของตัวละครยังติดจากในหนังอยู่เลยค่ะ

อ้อ ขอย้ำเตือนนะคะ ใครที่เป็นแม่ยกอวยคู่สตีฟบัคกี้กรุณาอย่าเกรียนและอวยในนี้นะคะ เพราะไรท์จะยำเละแน่นอนค่ะ ^^+ เพราะฉะนั้นกรุณาอ่านอย่างสงบนะคะ 

วันนี้เราก็ลาไปก่อน ใครหวังให้ลงฟิคเร็วๆอาจจะยากนะคะ ไรท์ติดทำการบ้านส่งปลายภาคเรียนนี้แล้วก็อื่นๆอีกมากมายค่ะ บะบายนะคะ ^^


ผลงานอื่นๆ ของ MissMich

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 ZANE;
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 19:51

    ปู่ เธอต้องเลือก!!!!!! โอ๋ๆนะโทนี่ T___T

    #10
    0
  2. #9 daki01
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 02:35
    มาต่อด่วน บีบคั้นมากกกกกก


    อยากอ่านต่อแล้ววววว
    #9
    0
  3. #8 `SaDiz
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 19:37
    โอ๊ยยยย อยากกอดป๋าแน่นๆ ไม่ร้องนะป๋าของน้องง 
    #8
    0
  4. #7 สาวน้อย
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 11:23
    ที่รัก!!! ฉันบอกเลยว่าถ้าเธอไม่ยอมมาต่อให้จบภายในวันนี้นะ !!!

    เค้าจะร้องไห้ !! ฮืออออ. อยากอ่านต่อ
    #7
    0
  5. วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:05
    continue เถอะค่าาาาาาา T T เราเข้าใจโทนี่มากอ่ะ พยายามทำให้ทีมไม่แตกแต่โดนชาวบ้านรุมด่าหมด โทษว่าทั้งหทดเป็นความผิดของโทนี่อ่ะ แคปใจร้ายย ฮรือ
    #6
    0
  6. #5 DEVANA IN'JL (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 21:33
    โอ้ยปวดตับปวดไตเหลือเกินนน! เห็นปู่หิ้วบัคกี้ไปแล้วทิ้งโทนี่ไว้ อยากจะเดินไปกระชากคอปู่แล้วพูดว่าโทนี่ล่ะโทนี่ล่ะค๊าาาปู่ ไรเงี้ย งื้อออน้ำตาคลอเบ้าเลยค่ะ ;-;
    #5
    0
  7. ณ จุดนี้ น้องนี่มองนะการบอกว่าสติเรือนราง
    โหย ไรท์อย่าทำแบบนี้ให้รีดช้ำกับความอยากอ่าน 555555555555555
     
    รือแบบเกลียดปู่เเรง (...) เกลียดบัคกี้ด้วยอะ
    น้องไม่รู้จะพูดอะไรดีคือพูดไปแล้ว (?) 55555555555
    เเต่โคตรรู้สึกว่าแคปกับอีบัคชั่วมากมาก (?)
    คือบับตัวต่อตัวป๋าตัองชนะอยู่เเล้วอะ
    อะไรคือบัคแท็คทีมกับปู่ ทำร้ายป๋า (ตบหัวปู่นะ)
    อย่าคิดว่าหล่อกล้ามเเน่นเเล้วจะให้อภัย 5555555555555
    #เบลอประโยคนั้นซะ--
     
    ตอนเขียนจดหมายนะ คือน้องอะมองปู่เเรงมาก
    ดูปู่สิ ดูปู่ คือเพ็กกี้ตาย วั้ย(?) ไปกิ๊กกะชารอน พอบัคกี้ลงโลงน้ำแข็ง (???)
    ส่งจดหมายหาป๋า จะเอาอะไรจากสังคมอะปู่ 55555555555 โอ๊ย หมั่นคนหล่อเลือกได้
     
    เกลียดปู่รุนแรงมากหลังดูจบ คือตอนดูฉากบัคกี้ฆ่านี่แบบแทบจะร้องไห้ (?) 5555555555555555555 # ที่พิมพ์เลข5มาทั้งหมดมันมีน้ำตาซ่อนอยู่ว์--
     
    ชอบประโยคคุณไม่ได้อยู่คนเดี ยว (...) คือบับ ใช่นะป๋า ป๋ามีรีดนะ (?) (หัวเราะ----)
    ชอบฟีลลิ่งนี้มาก (บีบบ่าวิชชั่น) คงเพราะอกหักเหมือนกันเลยเข้าจัยย์สินะ (?)
     
    จริงจังคือแบบ สุดท้ายนี้อยากจะบอกป๋าว่ารักป๋านะ
    ป๋าเลือกรีดเถอะ รีดจะไม่ทำให้ป๋าเสียใจ (?) แบบปู่

    # เปิดเพลง PLEASE ของอะตอมเลยทีเดียว-----


    #4
    0
  8. วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 18:33
    ไปดูมาเเ้ลวค่ะ เศร้าเเทนโทนี่จริงๆค่ะ อยากจะไปอัดปู่จริงๆ อยากระบายอารมณ์มากกกกก ป๋าเลือกเเรคคูนได้ยังไงเนี่ย
    #3
    0
  9. #2 binlha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 11:02
    ดูจบอารมณ์ยังกรุ่น ผัวเมียตีกันชัดๆ!! แถมจดหมายนั่น นึกว่ารู้สึกไปเองคนเดียวซะแล้ว มันง้องอนขอโทษขอคืนดีชัดๆ!!! คือแบบตอนโทรี่เห็นคลิปทั้งโทนี่ทั้งแคปเหมือนจะร้องไห้ทั้งคู่อารมณ์แบบความสัมพันธ์ของเรามาถึงจุดนี้ได้ไง แต่สุดท้ายแล้วแคปก็เลือกเพื่อนรักมากกว่าเมีย! ชิ ชิ ชิ

    ปล. ขอโทษนะคะที่เวิ่นเว้อ
    #2
    0
  10. #1 Darchelle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 10:16
    #teamironman
    #1
    0