นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Short Fic Undertale][SansxOlder!Frisk] Meet Again

โดย MissMich

เรื่องราวของการกลับมาพบกันโดยไม่คิดว่าจะได้พบกันอีก

ยอดวิวรวม

1,250

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,250

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


29
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 มี.ค. 59 / 16:37 น.
นิยาย [Short Fic Undertale][SansxOlder!Frisk] Meet Again

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
บางครั้ง

ความบังเอิญก็มีอยู่จริง

จริงมั้ย =)

.
.
.
.

*คำเตือน*

นี่คือฟิคของคู่SanxFrisk ใครไม่ชอบ [x]อยู่บนขวามมือนะคะ



[Pic BY PPnote]

แซนส์จะเลือกใครล่ะ ระหว่างฟริกส์ตอนเด็กกับตอนโต----(ยังไงก็ฟริกส์ทั้งคู่อ่ะนะ)

 
CR.SHL

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มี.ค. 59 / 16:37


[Short Fic Undertale][SansxOlder!Frisk] Meet Again

 

*[ฟิคนี้อาจมีเนื้อหาดัดแปลงจากในเกมส์และมีการเพิ่มเนื้อหาที่ไม่มีอยู่ในเกมส์Undertaleด้วยเช่นกัน]*

 

คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิตรึเปล่า...


คุณเชื่อเรื่องการที่คนสองคนที่ห่างหายกันไปนาน

ไม่ได้ติดต่อกัน

ไม่รู้ที่อยู่กัน


แต่กลับมาพบกันอย่างไม่น่าเชื่อรึเปล่า

.

.

.

.

หลังจากมอนสเตอร์เป็นอิสระจากบาเรียที่กักขังพวกเขาให้อยู่ใต้ดินมานาน ก็ผ่านมาเป็นเวลา7ปีแล้ว...


มนุษย์บนพื้นดินได้ยอมรับในตัวมอนสเตอร์อีกครั้ง ในยอมรับให้พวกเขาเข้ามาใช้ชีวิตยู่บนพื้นดินด้วยกันอย่างสงบสุข แต่ก็ยังมีมนุษย์บางกลุ่มและมอนสเตอร์บางตนที่ยังหวาดกลัวและระแวงกันและกันอยู่ แต่เชื่อว่าทุกอย่างคงดีขึ้นในไม่ช้า ราชาแอสกอร์ ราชาแห่งเหล่ามอนสเตอร์ได้จัดตั้งหมู่บ้านเพื่อเหล่ามอนสเตอร์ทั้งหลาย เหล่ามอนสเตอร์ลงหลักปักฐานอาศัยอยู่ใกล้ๆกับหุบเขาEBOTT สถานที่แห่งความทรงจำของพวกเขา


หากแต่มีบางสิ่งหายไป...


เด็กสาวมนุษย์ที่ช่วยพวกเขาให้ได้ออกมาจากอันเดอร์กราวได้

ฟริกส์....ไม่กลับมาหาพวกเขาอีกเลย

.

.

.

“แซนส์!! ไปทำงาน!!” เสียงแหลมๆของพาไพรัสดังลั่นบ้าน และมีแว่วว่าจะได้ยินกันทั้งหมู่บ้าน


“ขออีกสัก1ชั่วโมงน่าเพ็พ”


“ไม่ได้!! เจ้ากระดูกขี้เกียจ!!ไปทำงานเดี๋ยวนี้ แล้วก็เอาถุงเท้าไปเก็บด้วย!!


“โอเค”


“ต้องมาเก็บนะ เข้าใจมั้ย!!?


“โอเค...”

 

แซนส์ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงที่รกสกปรกของเขา เขากับพาไพรัสได้สร้างบ้านใหม่บนพื้นโลกเหมือนกับบ้านเดิมของพวกเขาที่สโนว์ดินในอันเดอร์กราว และตัวพวกเขาเองแม้เวลาจะผ่านไป7ปีแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้โตขึ้นเลยแม้แต่น้อย อายุของมอนสเตอร์ยืนยาวกว่ามนุษย์มากนัก แต่พาไพรัสตัวสูงขึ้นนิดหน่อย ส่วนแซนส์...


เตี้ยยังไง ก็ยังเตี้ยอยู่แบบนั้น (//หลบแกสเตอร์บลาสเตอร์)


แซนส์หยิบเสื้อโค้ตมีฮูดสีฟ้าตัวโปรดขึ้นมาใส่อย่างเชื่องช้าปนขี้เกียจ สายตาของเขาดันไปสะดุดกับรูปรูปหนึ่งที่ตั้งอยู่บนชั้นวางของ(?)ในห้อง เขาหยิบรูปนั้นขึ้นมาแล้วยิ้ม(?)เล็กน้อย


รูปที่ถ่ายร่วมกันของเขา พาไพรัส ทอเรียล อันดาย อัลฟี่ ราชาแอสกอร์...


และเด็กน้อยของเขา...


“จะเป็นยังไงบ้างนะ เด็กน้อย” แซนส์พึมพำเบาๆ


เขาไม่ได้เจอเด็กน้อยอีกเลยหลังจากถ่ายรูปนี้ ฟริกส์จากไปอย่างไม่บอกอะไรสักคำ ไม่บอกที่อยู่หรือเบอร์ติดต่อบนโลกมนุษย์ เขาซื้อโทรศัพท์ใหม่แล้ว บนโลกมนุษย์มีสัญญาณโทรศัพท์และอินเตอร์เน็ตที่ดีกว่าอันเดอร์กราวนัก เขากับพาไพรัสต่างหางานทำบนโลกมนุษย์ บ้างก็เจอมนุษย์ขับไล่ บางก็ยินดีต้อนรับ สุดท้าย พาไพรัสก็ได้มาทำงานเป็นทหารประจำหมูบ้านใหม่ให้เหล่ามอนสเตอร์ แน่นอนว่าอันดายเป็นหัวหน้าอย่างเช่นเคย ส่วนตัวเขานั่น...เขาทำงานรับส่งไปรษณีย์ของเมืองมนุษย์ แต่ก็นะ...บางทีเขาก็แอบอู้เป็นบางครั้ง


“แซนส์!! มากินข้าวเช้าได้แล้ว!!” เสียงของพาไพรัสแว่วมา แซนส์วางกรอบรูปลงที่เดิมก่อนจะเดินออกจากห้องไป


.

.

.

แซนส์ขับรถมอเตอร์ไซด์ไปตามท้องถนนพร้อมกับพัสดุและจดหมายที่ต้องไปส่ง ถึงแม้ในปัจจุบันจะมีโทรศัพท์และอินเตอร์เน็ตให้ติดต่อสื่อสารกัน แต่หลายๆคนก็เลือกที่จะติดต่อเรื่องธุระต่างๆผ่านจดหมาย แซนส์ก้มมองรายชื่อที่ต้องไปส่งจดหมายให้ต่อไป


“หืม?” มือโครงกระดูกชี้หยุดอยู่ที่ชื่อชื่อหนึ่ง


ฟริกส์ ดีนเธอร์


“ชื่อเหมือนกันเลย...แต่คงไม่ใช่หรอก” เขาพูดเบาๆ แต่ในใจเขาเปี่ยมไปด้วยความยินดีเสียแล้ว ที่อยู่นี้อยู่ใกล้ๆกับภูเขาEBOTT แต่ก็อยู่ติดเมืองใหญ่ด้วยเช่นกัน


ขับรีบขับไปที่ที่อยู่นั่นทันที


เมื่อไปถึง แซนส์ลงจากลงและหยิบจดหมายสองฉบับที่เป็นของที่อยู่นี้ออกมาถืออย่างตื่นเต้น เขาเดินไปกดออดประตูบ้านหลังนั้นทันที


“มีจดหมายมาส่งครับ”


เงียบ...


ความเงียบหมายถึง ไม่มีใครอยู่บ้าน

แซนส์ลองเคาะประตูอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม ไม่มีใครออกมาจากบ้านแม้แต่คนเดียว


แซนส์ลอบถอนหายใจเบาๆแล้วสอจดหมายไว้ที่กล่องจดหมายหน้าบ้านหลังนั้น ก่อนจะเดินกลับไปที่รถของเขา


“ฟริกส์!! ไม่ได้ซื้อช็อคโกแล๊ตมาจริงหรอ!?” เสียงใสของเด็กเรียกความสนใจของแซนส์ให้หันไปมอง แต่ก็มองไม่เห็นเจ้าของเสียง คาดว่ากำลังเดินมาที่นี่


ว่าแต่...ฟริกส์งั้นหรอ?


“เธอก็รู้ว่าฉันขาดมันไม่ได้น่ะยัยบ้า!!” ด้วยความสงสัยเขาเข็นรถไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้ให้มิดชิดก่อนจะซุ่มดูจากหลังพุ่มไม้


ร่างของสองคนเดินตรงมาที่บ้านหลังนี้


“เฮ้อ วันหลังอย่าลืมซื้อนะ รู้เปล่า ไม่งั้นโดนฆ่าแน่!” เด็กสาวผู้มีผมสีน้ำตาลสั้นปะบ่าโวยวายแถมยังพูดเรื่องฆ่ากันได้หน้าตาเฉย เด็กคนนั้นใส่เสื้อไหมพรมสีเขียวลายขวางสีเหลืองดูคุ้นตา


ผู้หญิงอีกคนเดินตามหลังเด็กคนนั้นมาพลางพยักหน้าขำๆ ดูท่าทางจะชินกับสิ่งที่เด็กคนนั้นพูดไปแล้ว เธอคนนั้น...มีเรือนผมสีน้ำตาลเหมือนกับเด็กคนนั้น ดูไปแล้วเหมือนพี่น้องกัน เธอสวมเสื้อไหมพรมสีขาวกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล พร้อมกับใบหน้าที่แซนส์คุ้นเคย


“ฟริกส์!” แซนส์เผลอตัวเอ่ยชื่อของเด็กน้อยในความทรงจำเสียงดัง


หญิงสาวคนนั้นชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันมาทางที่แซนส์ซุ่มอยู่ เด็กสาวคนนั้นก็ชะงักตามก่อนที่มีดทำครัวเล่มหนึ่งจะถูกปามาทางที่แซนส์ซุ่มอยู่ แซนส์หลบมีดเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว


“ปามีดมาอย่างนี้ ไม่ดีนะเด็กน้อย” เขาว่าก่อนจะเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ หญิงสาวคนนั้นดูตกใจที่เห็นเขา ส่วนเด็กสาวคนนั้นดูนึกสนุก ดูจากรอยยิ้มนั่นแล้ว...โรคจิตพอตัว(//โดนมีดเสียบ---)


“แหมๆ ดูสิว่าเราเจอใครน่ะฟริกส์ เพื่อนเก่ายังไงล่ะ =)” เด็กคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง คนที่ถูกเรียกว่าฟริกส์ ไม่ล่ะ เธอคือฟริกส์ จับไหล่เด็กคนนั้นแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆเชิงห้าม “อะไรล่ะ!? ทำไมต้องให้ฉัน...! ก็ได้ ฉันไม่ยุ่งก็ได้ เฮอะ!” เด็กคนนั้นพ่นลมหายใจออกมาอย่างเซ็งๆก่อนจะแลบลิ้นใส่แซนส์แล้วเดินเข้าบ้านไปทันที


“เฮอะ เป็นเด็กที่นิสัยเสียเป็นบ้า” แซนส์บ่นก่อนจะหันไปมองฟริกส์ที่...โตเป็นสาวแล้วตรงหน้า


“ไม่ได้เจอกันนานนะเด็กน้อย ไม่สิ ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กแล้วนี่นะ” แซนส์มองหญิงสาวตรงหน้าที่ถึงแม้เวลาจะผ่านไป เธอก็ไม่เปลี่ยนทรงผมนั่นทำให้เขาจำได้ แต่ว่า...ตอนนี้ฟริกส์ตัวสูงกว่าเขาซะแล้วสิ


ฟริกส์พยักหน้าเบาๆก่อนจะหลบสายตานิดๆ แซนส์จ้องมองเด็กน้อยที่ตอนนี้เป็นสาวแล้ว หญิงสาวตรงหน้าก็ยังคงไม่ยอมมองหน้าเขา


“นี่ คุยกับฉันแล้วไม่มองหน้ากันคืออะไรงั้นหรอ เฮอะ ที่หายไปเลยคือไม่อยากเจอหน้าพวกเราแล้วสินะ” ฟริกส์หันมามองอีกฝ่ายทันทีก่อนจะส่ายหน้าไปมาเชิงว่าไม่ใช่นะ! แต่แซนส์หันหน้าไปอีกทางก่อนจะเดินไปที่รถของตน “ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ...แล้วก็ เธอคงไม่อยากเจอกันอีกแล้วใช่มั้ยล่ะ”


หมับ!!


!!


“มะ...ไม่...อย่า...เพิ่งไป...”


ฟริกส์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาจากการไปเคยพูดเลยเป็นเวลานาน หญิงสาวกอดแซนส์จากด้านหลังแน่น แซนส์ได้แต่อึ้งค้างจากการที่โดนอีกคนกอด คือ...ที่ค้างไม่ใช่อะไรนะ..แต่ไอ้ที่นิ่มๆที่กดอยู่ด้านหลังต่างหาก(....)


“ดะ...เด็กน้อย...ปล่อยก่อน...”


“มะ...ไม่...ไม่เอา...”


ยิ่งพูด ฟริกส์ยิ่งกอดแซนส์แน่นจนรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่นุ่มนิ่มที่กดอยู่ที่หลังของเขา


(รู้สึกจากดราม่ากลายเป็นเสื่อมทันที---)


“คือ ปล่อยก่อนดีกว่า ฉันไม่ไปไหนหรอกน่า”


แซนส์เอ่ยเบาๆ หญิงสาวยอมปล่อยตัวอีกฝ่าย แต่แซนส์ก็ไม่ยอมหันหน้ามาทางนี้สักที


!” ฟริกส์เขย่าแขนแซนส์เบาๆอย่างเป็นกังวล ก่อนที่จะตัดสินใจจับตัวอีกฝ่ายหันมาหาตัวเอง


ฉ่า!!

ใบหน้าของแซนส์เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินจัดไปเสียแล้ว


เจ้าโครงกระดูกรีบเอามือปิดหน้าของเขาทันที โดยมีฟริกส์ที่มองงงๆก่อนจะยิ้มออกมากว้างแล้วกอดแซนส์ใหม่อีกครั้ง


“เธอนี่...จัดการฉันได้อยู่หมัดจริงๆนะ” แซนส์กอดตอบคนที่สูงกว่ายิ้มๆ ฟริกส์หัวเราะเบาๆ


“ยินดี...ที่ได้พบกัน...อีกครั้ง...แซนส์”


.

.

.

.

พวกเขาที่กลับมาพบกันอีกครั้ง

เรื่องจะเป็นยังไงต่อไปนะ...


.

.

.


[แถมอีกนิด]

“เธอจะเอาเจ้าโครงกระดูกนี่เข้ามาในบ้านทำไม ห๊ะ ฟริกส์!!


เด็กสาวโวยวาย ฟริกส์ได้แต่ยกมือห้ามให้อีกฝ่ายใจเย็นเข้าไว้


“ว่าแต่ นี่ลูกเธอหรอฟริกส์” แซนสเอ่ยแซวก่อนจะขยี้ผมเด็กคนนั้นเล่น พลางนึกว่าอีกฝ่ายคงเป็นญาติหรือไม่ก็น้องสาวของฟริกส์เท่านั้น


ชิ้ง!


คมมีดพุ่งเข้ามา แซนส์หลบอย่างไหวตัวทันก่อนจะหันมองเด็กสาวคนนั้นที่มีมีดอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หญิงสาวที่พยายามห้ามได้แต่ลูบหน้าเบาๆก่อนจะแย่งมีดไปจากมือของเด็กน้อยอย่างรวดเร็ว


“เฮ้!! เอาคืนมานะฟริกส์!!” แซนส์มองภาพของเด็กคนนั้นพยายามแย่งมีดมาจากฟริกส์อย่างมึนงง...ความรู้สึก...คุ้นเคยกับการโจมตีของอีกฝ่าย...ที่ลืมเลือนไปแล้ว


หญิงสาวตัดสินใจหยิบช็อคโกแล๊ตออกมาแล้วยัดเข้าปากเด็กคนนั้นทันที นั้นถึงจะทำให้อีกคนสงบลงได้อย่างเหลือเชื่อ ฟริกส์ชี้ขึ้นไปชั้นบนประมาณว่าให้อีกฝ่ายขึ้นไปบนห้องนอน เด็กคนนั้นหยิบมีดขึ้นแล้วลุกเดินขึ้นห้องไปอย่างอารมณ์ดีกับช็อคโกแล๊ตที่กินอยู่


“เด็กนั่น...” ฟริกส์หันมามองแซนส์ที่ดูเหมือนจะสะกิดใจอะไรบางอย่าง...เธอส่ายหน้าไปมาประมาณว่าอย่านึกถึงมันเลย “แล้วเด็กนั่น ใครกันแน่ล่ะ”


“เธอ...ชื่อ...คาร่า...” หญิงสาวเอ่ยขึ้นเบาๆอย่างกังวลใจนิดๆ แซนส์คุ้นชื่อของเด็กคนนั้นมาก แต่เขาจำไม่ได้


แต่ในตอนที่เขากำลังนึกอยู่นั้น


“เฮ้!


แซนส์ร้องเสียงหลงเมื่อฟริกส์อุ้ม(?)เขาขึ้นและเดินไปนั่งกอดเขาที่โซฟา “เด็กน้อย ยังชอบกอดเหมือนเคยเลยนะ”


ฟริกส์พยักหน้าเบาๆก่อนจะกอดแซนส์แน่น แซนส์หันไปลูบหัวฟริกส์เบาๆ


“คิดถึงนะ เด็กน้อย”


ฉ่า!!


ใบหน้าของฟริกส์ขึ้นสีแดงจัดทันทีก่อนจะซุกหน้ากับไหล่แซนส์เบาๆ


“คิดถึง...เหมือนกัน”


วันนี้ก็เป็นวนันที่สงบสุขอีกวัน...

.

.

.


[Pic BY PPnote]

[จบ]


*Talk with Writer*

สวัสดีค่าาาาาา กลับมาพบกันอีกแล้วนะคะ ^^ คราวนี้หายนานหน่อยเพราะว่าไม่มีเวลาเลยค่ะT^T การบ้านเยอะมากค่ะ เลยไม่ได้มาลงฟิคเลย วันนี้เลยเอาตอนต่อเรื่องแรกมาลงค่ะ คราวว่าจะมีต่ออีกถ้ามีเวลาแต่งนะคะ วันนี้ก็ลาไปก่อนนะคะ หวังว่าจะสนุกกับการอ่านนะคะ บายจ้าาาา ^^

ผลงานอื่นๆ ของ MissMich

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Palzygamer1122 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 12:31
    สู้ๆค่ะ ไรท์ สนุกมากเลยค่ะ ^~^
    #5
    0
  2. วันที่ 8 เมษายน 2559 / 13:26
    น่ารัคคคอ่าาา รุ้สึกอยากจิเป็นเด็กน้อยของแซน อะแฮ่ม! น่ารักมากอะชอบๆ/คาร่ามาไง
    #4
    0
  3. วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 18:57
    น่ารักอ่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ อย่าลืมแต่งอีกนะคะ^///^
    #3
    0
  4. วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 21:14
    น่าร้ากกกก!!!
    มาแต่งอีกนะไรท์..จะคอย
    #2
    0
  5. วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 17:38
    คือชอบมากค่ะ แต่งได้น่ารักอีกแล้ว >< จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #1
    0