ตอนที่ 1 : ดูแล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 พ.ค. 62

Title: ดูแล

Fandom: Touken Ranbu

Pairing: Ichigo Hitofuri x Tsurumaru Kuninaga

 


 

ฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้ว อากาศที่ร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนเริ่มเย็นสบาย ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีจากเขียวชอุ่มในฤดูร้อนเป็นสีส้มเหลือง ผลัดเปลี่ยนไล่แนวแต่งแต้มสีสันเพื่อรอการร่วงโรย

วันนี้ อิจิโกะ ฮิโตะฟุริ ทำหน้าที่นำทัพลงพื้นที่สำรวจหาแร่และทรัพยากร ถึงแม้ในฤดูใบไม้ร่วงจะค่อนข้างเย็นสบายไม่ได้หนาวเท่าช่วงฤดูหนาว แต่ในฤดูที่อากาศเริ่มเปลี่ยนแปลง การออกไปข้างนอกโดยสวมใส่เพียงเสื้อผ้าธรรมดาไร้เครื่องนุ่งห่มหนา ๆ นั้นค่อนข้างน่ากลัวเลยทีเดียวว่าจะทำให้เป็นหวัด

 

หลังจากที่รายงานนายท่านถึงผลการลงพื้นที่สำรวจเสร็จแล้ว อิจิโกะก็รีบสาวเท้าก้าวเดินไปทางทิศใต้ของเรือน การที่เขาออกไปข้างนอกในสภาพอากาศแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนถูกความเย็นเคลือบอยู่บนผิวหนัง คล้ายฝุ่นที่เกาะอย่างเบาบางบนชั้นหนังสือ ปลายนิ้วมือทั้งสองข้างเย็นเหมือนเหล็กกล้าของตัวดาบที่ถืออยู่ คิดว่าคงจะดีกว่าหากทำให้ร่างกายตัวเองอุ่นไว้ จะได้ไม่ป่วยจนทำให้น้อง ๆ ของตนเป็นห่วง

 

การที่จะดูแลเอาใจใส่ใครสักคนได้ จำเป็นต้องดูแลตนเองให้ดีก่อนเสมอ

 

ห้องพักของเขาและเด็ก ๆ ตระกูลอะวาตะกุจิถูกจัดไว้ฝั่งทางใต้แทบทั้งหมด เพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกันและสามารถดูแลเหล่าน้องชายได้ เขาจึงร้องขอนายท่านถึงความต้องการนั้น

 

ข้างหน้าห้องของเขามีสิ่งผิดปกติอยู่ กลุ่มก้อนสีขาวที่ไม่ทราบที่มาที่ไปนั่งพิงประตูเลื่อนกระดาษ ทั้งยังก้มหน้าหลับตาพริ้ม เหมือนไม่รู้สึกถึงการมาของเขาเลยด้วยซ้ำ

 

หลับอยู่งั้นเหรอ?

 

"คุณทสึรุมารุครับ...คุณทสึรุมารุ" อิจิโกะจับแขนและเขย่าตัวอีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อหวังปลุกให้ตื่น แต่กลับไร้เสียงตอบรับจากอีกฝ่าย

"คุณทสึรุมารุตื่นได้แล้วครับ มานอนอยู่ตรงนี้ไม่ได้นะ เนื้อตัวเย็นแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

เขาพยายามปลุกกระเรียนตัวแสบอยู่นาน แต่อีกฝ่ายก็ยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างนั้น เขาจึงตัดสินใจพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือไปเลื่อนเปิดประตู

"ผมขอโทษนะครับ..."

อิจิโกะพยุงคนที่อยู่ตรงหน้าห้องพาเข้าข้างใน ค่อยๆ พานั่งลง จัดแจงปูฟูกที่นอนให้เรียบร้อย ก่อนที่จะพาตัวอีกฝ่ายไปนอนบนฟูกโดยที่ไม่ลืมคลุมผ้าห่มให้ จนถึงตอนนี้ทสึรุมารุก็ยังคงหลับลึก

"จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ...เล่นมานั่งตากลมอยู่หน้าห้องแบบนี้ด้วย"

อิจิโกะครุ่นคิด พลางเอามือลองแตะที่หน้าผากของอีกฝ่ายดู มันปกติไม่ได้ร้อนอย่างอุณหภูมิของคนมีไข้

"คุณทสึรุมา..."

"โว๊ะ! น่าประหลาดใจไหมใช่ไหมล่ะ" อิจิโกะตกใจเฮือก จู่ๆ คนที่หลับอยู่ก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาจนเกือบชนกับใบหน้าของเขา ทั้งยังคงส่งเสียงร่าเริง ยิ้มร่าอย่างสนุกสนาน

"คุณทสึรุมารุ!" อิจิโกะขึ้นเสียง มองหน้ากระเรียนตัวแสบอย่างไม่พอใจ

"เฮ้ๆ เดี๋ยวก่อนสิ อย่าเพิ่งบ่นไปเลยน่า ฉันแค่ล้อเล่นเองนะ เห็นนายกลับมาจากการสำรวจเหนื่อยๆ ก็แค่อยาก..."

"ใครใช้ให้ไปนั่งตากลมอยู่แบบนั้นกันครับ" ยังไม่ทันได้พูดแก้ตัวจบอิจิโกะก็พูดแทรกขึ้น มือกอดอกมองอีกฝ่ายอย่างคาดคั้นคำตอบ ทำหน้าเหมือนตอนดุน้อง ๆ ไม่มีผิด

"ฉันก็แค่..."

"ถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไงครับ ทำไมไม่ดูแลตัวเองบ้างเลย"

"งั้นนายก็ดูแลฉันสิ..."

เหมือนได้ยินเสียงบางอย่างขาดผึง รังสีอำมหิตบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวเจ้าชายหนุ่ม ทสึรุมารุที่เริ่มรู้สึกว่าท่าไม่ดีขยับถอยหลังหนี

"คุณต้องการแบบนั้นใช่ไหมครับ" ทสึรุมารุรู้สึกเสียววาบขึ้นมา ก่อนที่จะถูกอิจิโกะผลักจนล้มลงไปนอนกับพื้น โดยที่มีอีกฝ่ายคร่อมอยู่ข้างบน

 

ทสึรุมารุไม่เข้าใจ ว่าอีกฝ่ายเข้าใจคำว่าดูแลของเขาผิดไปหรือเปล่า การดูแลที่เขารู้จักมันต้องไม่ใช่อย่างนี้สิ

 

แบบนี้มันน่าประหลาดใจเกินไปแล้ว...

 

 

End (?)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น