ตอนที่ 2 : กระต่ายหิมะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 พ.ค. 62

Title: กระต่ายหิมะ

Fandom: Touken Ranbu

Pairing: Ichigo Hitofuri x Tsurumaru Kuninaga

 


 

สีขาวของหิมะแผ่กว้างปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ ความหนาวเย็นที่ล่องลอยอยู่ในอากาศให้ความรู้สึกแปลกพิกล มันหนาวเสียจนรู้สึกเหมือนมีแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอยู่บนผิวหนังอย่างบางเบาอย่างไรอย่างนั้น

 

ทสึรุมารุในชุดอุจิบังสีขาวพร้อมผ้าพันคอสีเดียวนั่งอยู่ตรงชานเรือน เท้าเขี่ยหิมะเล่นไปมาอย่างเบื่อหน่าย หลังจากที่เมื่อคืนหิมะตกลงมาอย่างหนักทำให้หิมะทับถมกันหนาจนไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ ท่านซานิวะจึงอนุญาตให้พวกเขาใช้ช่วงเวลานี้ในการพักผ่อน ทุกคนต่างซุกตัวกันอยู่ในโต๊ะอุ่นขาหนีความหนาวเย็นของข้างนอก

 

คงจะมีก็เพียงแค่เขาที่ดื้อออกมานั่งตากลมหนาวอยู่ข้างนอกคนเดียวแบบนี้...

 

"พอไม่มีใครให้แกล้งแบบนี้มันน่าเบื่อชะมัดเลย" ว่าพลางมุ่ยหน้า เขาก้าวเท้าลงเหยียบพื้นหิมะเย็นเฉียบ สายตาสอดส่องมองไปรอบๆ หาอะไรที่พอจะทำให้ตนประหลาดใจได้บ้าง

ลูกสีแดงสดของต้นนันเท็นสะดุดตาท่ามกลางสีขาวของหิมะ กระเรียนตัวแสบเหมือนนึกอะไรสนุกๆ ออกก็ก้มตัวลงและใช้มือหยิบหิมะมาปั้นเป็นก้อน เด็ดลูกสีแดงและใบของต้นนันเท็นมาประดับบนก้อนหิมะให้เป็นตาและหูยาวๆ ของกระต่าย

 

กระต่ายหิมะ...

 

ร่างสีขาวที่แทบกลมกลืนไปกับเกล็ดน้ำแข็งบนพื้นยกกระต่ายหิมะที่ปั้นเองกับมือขึ้นมามองอย่างชื่นชม มือที่สัมผัสกับหิมะนานเกินไปเริ่มรู้สึกชาขึ้นมา

"ทำอะไรของคุณน่ะครับ คุณทสึรุมารุ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง เขาหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน พี่ใหญ่ของบ้านโทชิโร่ขมวดคิ้วแน่นยืนมองเขาจากชานเรือน

"โอ๊ะ อิจิโกะ ดูนี่สิ กระต่ายหิมะล่ะ น่าประหลาดใจใช่ไหมล่ะ~"

เขาพูดอย่างร่าเริงก่อนเดินไปหาอีกฝ่าย สองมือที่โอบอุ้มกระต่ายหิมะยื่นไปข้างหน้าให้อีกฝ่ายดู อิจิโกะขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเก่า พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่มักใช้ดุน้องชายของตน

"ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ มือคุณเย็นหมดแล้วนะ" เจ้าชายหนุ่มพูดพลางยื่นมือมาหาเขาเพื่อขอกระต่ายหิมะที่เขาถืออยู่ในมือ เรื่องอะไรจะให้กัน

เขาชักมือหนี อิจิโกะมองอย่างดุ ๆ ใบหน้าของอีกฝ่ายตอนโกรธทำเขาประหลาดใจจนรู้สึกอย่างแกล้งให้มากกว่านี้

"ผมเคยได้ยินนายท่านบอกว่าถ้าเนื้อเยื่อถูกความเย็นจัดจะแข็งตัวเป็นเป็นเกล็ดน้ำแข็งล่ะครับ"

"..."

"บางทีมันอาจทำให้เนื้อเยื่อตายแห้ง หรืออวัยวะส่วนปลายหลุดออกมาได้เองเลยก็ได้นะครับ"

เขายื่นมือที่โอบอุ้มกระต่ายหิมะอยู่ไปให้อีกฝ่าย อิจิโกะแตะหลังมือและรับมันไปอย่างอ่อนโยนโดยที่กระต่ายหิมะตัวนั้นยังอยู่ในสภาพเดิม ก่อนที่คนตรงหน้าวางกระต่ายตัวนั้นไว้บนพื้นอย่างแผ่วเบา

 

เขาไม่ชอบความน่าประหลาดใจแบบนี้เอาซะเลย

 

"ส่งมือมาสิครับ" คราวนี้อิจิโกะยื่นมือมาหาเขา รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าดูอบอุ่นและอ่อนโยน

เขายื่นมือไป อิจิโกะใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมมือที่เย็นเฉียบไว้ ส่งความอบอุ่นผ่านฝ่ามือเพื่อบรรเทาให้เขาหนาวเหน็บนั้นจางหาย เหมือนความอบอุ่นนั้นจะส่งไปถึงหัวใจด้วย เขารู้สึกว่าใบหน้านั้นร้อนขึ้นมา ถึงแม้ว่าอากาศข้างนอกนี่จะหนาวมากก็ตาม

END.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น