นานมาแล้ว เราจำไม่ได้หรอกว่าวันไหน เดือนไหน รู้แต่ว่าเป็นปี51 มีแมวดำตัวหนึ่งมาที่บ้านเราพร้อมลูกแมวที่เดินได้แล้วอีกสองตัว ตัวหนึ่งสีขาวแต้มเทา(ข้าวนึ่ง) อีกตัวสีขาวแต้มดำ(ข้าวเหนียว) เจ้าแมวดำตัวนั้นได้ฝากลูกน้อยของมันไว้ที่บ้านนี้ อยู่ด้วยกันมากี่เดือนนะ? ไม่ได้นับ มาจนตอนนี้ก็รู้สึกว่าอะไรต่อมิอะไรเกี่ยวกับไอ้นึ่งดูเลือนรางเหลือเกิน เพราะมันไม่ได้สร้างวีรกรรมอะไรไว้ แต่มันก็เป็นแมวที่เรา...รัก...และในคืนนี้ ไม่ทราบเวลาที่แน่ชัด มันก็จากไป แบบไม่หวนกลับมาอีก น่าแปลก? ที่เราไม่รู้สึกเศร้าเท่าไหร่ แต่ก็ใจหายเมื่อรู้ว่ามันตายแล้ว สภาพก็...ยังดูดีอยู่ แต่เท่าที่ดูไม่ได้ตายสบายแน่ ถูกตี? หรือถูกรถชน? ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าพอออกไปข้างนอกตอนที่แม่เรียกมาดูไอ้นึ่ง ตอนนั้นแหละ...ที่ได้รู้ว่ามันตายแล้ว ใครทำวะ? อย่าให้รู้นะ พ่อจะตามไปฆ่าให้...เฮ้อ...ดูเหมือนว่าบ้านเรา...จะเลี้ยงสัตว์ไม่ได้เลยน้า...ทำไมกันนะ เหมือนกับว่า จะค่อยๆ ตายไปทีละตัว ทำไมกันนะ?...นึ่งเอ๊ย ขอให้แกไปสู่สุคตินะ ขอให้ชาติหน้าแกเกิดมาเป็นคน จะได้ไม่ลำบาก แล้วถ้าเป็นไปได้ ก็อยากให้แกมาเป็นเพื่อนเราว่ะ
น่าแปลก?....ที่เรา...ไม่เศร้า...และไม่มีน้ำตา...
ความคิดเห็น
เฮอะๆ เหมือนกันแหละ อย่าให้รู้นะว่าใครทำ แม่จะตามไปฆ่ามันล้างตระกูลเลย
PS. ๐คuสุ๑ท้าeที่ได้ยิu๐ถ้าวัuนั้u๐ใuพริUตา๐กว่าจ:รัก๐
หึๆๆ ที่บ้านเราเคยเลี้ยงหมาประมาณ 9 -11 ตัวมั้งจำไม่ค่อยได้แล้ว ตอนนั้นพ่อเราไปเช่าที่ดินทำธุรกิจก็เลยกว้างพอจะเลี้ยงหมาได้ แต่ทุกตัวตายเรียบรอดตัวเดียวแต่ก็ต้องส่งไปอยู่กับญาติเพราะพ่อเราเลิกทำธุรกิจ ไม่ไซยาไนต์ก็แลมเน็ต มีตัวนึงเรารักมากตายด้วยฤทธิ์แลมเน็ต คนฆ่าก็ทำไปได้ หมาตัวเล็กๆยังฆ่าได้ลงคอ แต่ถ้าถามความคิดเห็นนะว่าเรารู้สึกยังไง เราก็เฉยๆเพราะมนุษย์คือสัตว์ที่น่ารังเกียจที่สุดในโลก หรืออาจจะในจักรวาลนี้