2012
ไปดูมา...วันนี้ เหอๆ ขอพูดถึงหน่อยละกัน เฮ้อ... นี่คือการพูดถึงด้วยความเห็นส่วนตัว ไม่เกี่ยวข้องกับใคร และหากมีการพาดพิงถึงก็ขออภัยด้วย ณ ที่นี้
2012 เปิดเรื่องมาด้วยความเครียดแต่แรกเริ่ม เดินเรื่องสลับระหว่างดร.Dr.Adrian และนักเขียนไส้แห้ง ผมก็ว่าโอเคดีนะ ความเครียดสลับกับความเครียด ของนักวิทยาศาสตร์ที่ต้องมาคำนวณหาเวลาวันโลกสิ้น กับพ่อของเด็กๆ ที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเขา
ผมจะไม่พูดถึงการดำเนินเรื่อง การตัดฉาก หรืออะไรทำนองนั้น เพราะผมไม่ใช่ผู้รู้ แต่ที่ผมจะพูดถึงคือความรู้สึกของผมที่มีต่อหนังเรื่องนี้หลังดูจบ
เรื่องนี้มีทั้งความหวังและสิ้นหวังสลับกันไป เพราะวิกฤตถึงขั้นชีวิตทำให้ผู้คนทั้งหลายได้เปิดเผยนิสัยของตัวตน หลักๆ ก็มีผู้ดำเนินเรื่องทั้งสองคนที่กล่าวมา พวกเขาทั้งสองในความเห็นของผมต่างก็เป็นคนที่เสียสละทั้งคู่
หนังเรื่องนี้สลับระหว่างความหวังและความสิ้นหวังได้อย่าง...อย่าง... อย่าง...(เช็ดน้ำตา)อ้อ มีการแทรกมุกตลกลงไปด้วย ซึ่งพอจะทำให้ผ่อนคลายได้นิดหน่อย(?) สำหรับผมแล้ว ในช่วงแห่งการสิ้นหวังของหนังนั้นทำเอาผมน้ำตาซึม ทั้งๆ ที่ใครหลายคนที่ต้องเสียชีวิตไปล้วนเป็นคนที่ผมไม่รู้จัก แต่ผมกลับรู้สึกได้ถึงการสูญเสียครั้งสำคัญ เพราะทุกคนล้วนเป็นมนุษย์ เป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกันแท้ๆ การสูญเสียสำหรับใครๆ คงไม่อยากให้เกิดขึ้นเป็นแน่ผมเองก็เช่นกัน เมื่อได้ดูหนังเรื่องนี้ผมก็ร้องไห้สลับกับยิ้มและหัวเราะ (อนึ่งผมเป็นคนอินกับหนัง) คำว่าความหวังนั้นในหนังเรื่องนี้เป็นอะไรที่ริบหรี่และเฉียดฉิวมากๆ หากเปรียบเป็นแสงเทียนก็ประมาณว่าจะดับมิดับแหล่นั่นแหละ แต่ท้ายที่สุด...ความหวังจะฉายแสงราวแสงอาทิตย์หรือ คนที่ดูแล้วจึงจะรู้เท่านั้น
ถ้าถามถึงฉากประทับใจของผม...จะมีก็มีอยู่ฉากเดียวเท่านั้นแหละที่ผมจำได้ติดตา นั่นคือฉากที่องค์ดาไลลามะทรงเคาะระฆังด้วยพระพักตร์ที่สงบนิ่ง แม้จะเป็นเพียงฉากสั้นๆ แต่ผมกลับรู้สึกว่า....นี่แหละ จุดจบที่เราปรารถนา ความสงบนิ่งนั้นแหละที่ดูทรงพลังที่สุดแล้ว... แล้วก็ประทับใจคำพูดของดร.ด้วย!
จาก10คะแนน ผมให้เต็มนะ 10/10 ไปเล้ย!
ปล.ทั้งหมดคือความชอบส่วนตัว
แล้วเจอกันใหม่สวัสดี 
ความคิดเห็น
น้ำตาแทบไหล
T^T
ไปเยี่ยมบลอกเราด้วยเน้อ