เมื่อวาน เพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งมันนัดให้ไปเจอกันที่โรงเรียนตอนเที่ยง วันนี้เราก็ออกเลทสักครึ่งชั่วโมงเพื่อจะลองดูว่ามันยังอยู่ตามที่นัดหรือเปล่า เรื่องของเรื่องที่เราต้องทำอย่างนี้ ก็เพราะหลายครั้งหลายคราแล้ว ที่เราออกไปตามนัดแต่ไม่เจอใคร พอปั่นจักรยานเล่นไปที่อื่นสักพักแล้วกลับมาจึงจะเจอ พอถามก็ดันบอกว่าออกมาซื้อน้ำ ให้ตายสิ! เข้าเรื่อง วันนี้ออกเลทเพราะจะลองดูว่าจะเป็นแบบทุกครั้งหรือเปล่า เชื่อเถอะว่าเป็น! ไปถึงไม่มีใครเลย ข้าพเจ้าก็เลยไปเดินเล่นในห้าง ไปร้านหนังสือเพื่อซื้อกระดาษกับเครื่องเขียนเล็กๆ น้อยๆ ด้วย และแล้ว...และแล้ว
ก็เจอ! เจอทั้งกลุ่มของไอ้เพื่อนรุ่นพี่ที(นามสมมติ)คนนั้นด้วย เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มก็บอกมามากันหมด ตรงไหน!? ตอนนั้นก็ไม่ได้นึกดีใจหรอกว่าได้เจอกลุ่มคนที่นัดกันไว้แล้ว ออกเฉยๆ ซะมากกว่าแถมรู้สึกได้ว่ามันเริ่มมีบางสิ่งบางอย่าง อ้อ! ใช่ บางสิ่งบางอย่าง...ไอ้รุ่นพี่ทีมันไม่บอกว่าทำไมถึงไปเจอกันในร้านหนังสือได้ แล้วพอข้าพเจ้าต่อคิวจ่ายเงินอยู่ที่เคาน์เตอร์ ทั้งกลุ่มก็ยกขบวนกันออกจากห้างไป ไม่บอกลา ไม่บอกว่าไปไหน ทั้งๆ ที่นัดกันไว้ พอถึงคราวเจอก็เจอแล้วจาก พอจะจากก็ดันไม่บอกลา ส่วนไอ้รุ่นพี่ทีก็ทำเป็นชะเง้อคอมองเหมือนจะรอ ไม่ต้องรอหรอกเว้ย! ไม่ต้องมอง ไม่ต้องอะไรทั้งนั้น นัดไม่เป็นนัดเลยสักครั้ง เจอหน้ากันทั้งทีก็จะไปกันแล้ว ไปแบบไม่ลาด้วย ไม่ลา ไม่บอกกล่าว รู้ไหม! น้อยใจเว้ย! เด็กอายุ14ที่ห่างกว่าพวกท่านๆ 2 ปีคนนี้ น้อยใจสุดๆ เลยล่ะเว้ยเฮ้ย โคตรน้อยใจจนอยากฆ่าเรียงตัวเลยล่ะ!!!
พอซื้อของเสร็จก็กลับมาบ้านด้วยอารมณ์ค่อนข้างขุ่นมัว พอมาถึงน้องก็บอกว่ามีรุ่นพี่คนหนึ่งให้ไปรับที่โรงเรียน โอเค คนนี้ค่อนข้างสนิท สนิทกันมากพอสมควร ข้าพเจ้าก็รีบปั่นจักรยานออกไปตามหาท่ามกลางแดดร้อนๆ หา หา หา หากันเข้าไป โรงเรียน ห้าง ร้านหนังสือ ถนนหนทาง ไม่เจอ พอโทรถามน้องมันก็บอกว่ารุ่นพี่คนนั้นโทรมาได้สักยี่สิบนาทีแล้ว เวรแล้วไง โทรมาก็นานเหมือนกันนี่หว่า พอโทรไปเช็คที่บ้านท่านพี่(เผอิญพี่คนนี้ยังไม่ได้พกโทรศัพท์เพราะเงินหมด) ฝ่ายนั้นก็บอกให้ไปหาที่ห้าง ไปกันอีกทีล่ะคราวนี้ สุดท้าย โทรเช็คอีกที
พี่ท่านกลับถึงบ้านแล้ว
เวร! แล้วจะโทรมาให้ไปรับทำไม ไม่รู้หรอกว่าคลาดกันตอนไหน เมื่อไหร่ ยังไง สวนกัน คลาดกัน เดินกันคนละที่ แต่ที่แน่ๆ เจอเรื่องน่าเชือดตั้งสองเรื่องแบบติดต่อกันยิ่งกว่าลูกโซ่ เดือดว่ะเดือด น้อยใจเพิ่งหาย อารมณ์เดือดก็เข้ามาแทนที่ ตอนที่ข้าพเจ้ากลับบ้านน่าจะได้นอนพักเล่นแท้ๆ แต่กลับถูกเรียกออกไปให้ปั่นจักรยานตากแดดหน้าดำหัวยุ่ง โดยที่บทสรุปตอนจบของมันคือ พี่ท่านกลับบ้านไปแล้ว มันน่าไหม! มันน่าเชือดไหม อยากฆ่าว้อย! มันจะอะไรกันนักกันหนาวะ ให้ตายสิ ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!
จบการอัพแบบไร้สาระแต่เพียงเท่านี้
ป.ล.จะว่าไป...เราทำให้คนรอบ่อยเหมือนกัน นี่อาจเป็นบทลงโทษจากซาตานก็ได้ เชอะ ให้ตายสิ หดหู่ชะมัด ห่อเหี่ยว น้อยใจ มืดมน เอาเข้าไปคนเรา
ความคิดเห็น