[Fic EXO] Sex Friend"เพื่อนที่ไม่รัก"|LuMin|fthunmin,chanmin

ตอนที่ 12 : ตอนสารภาพ Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    9 พ.ค. 58











ตอนสารภาพ

Chapter 12

 

 

 

 

ร่างสูงดึงกายเล็กเข้ามาในช่องว่างระหว่างร้านในห้าง เพื่อให้ปลอดจากสายตาคนอื่น คนตัวเล็กในอ้อมแขนดิ้นพล่านขัดขื่นจนคนกอดต้องออกแรงรั้งด้วยการกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครเห็นพวกเขาทั้งสอง มือที่ปิดกลีบปากอิ่มเอาไว้ก็ผละออก สิ่งแรกที่หลุดออกมาจากคนที่อยู่ในอ้อมแขนคือเสียงตะโกน ร่างสูงจึงต้องเอื้อมมือไปปิดกลีบปากอิ่มอีกครั้ง

 

“ ชะ อื้อ!!! ”     มือบางปิดเสียงที่กำลังจะตะโกนออกมา ก่อนที่มืออีกข้างจะเกี่ยวเอาเอวเล็กให้แผ่นหลังเล็กสัมผัสแนบชิดกาย มินซอกยังคงดิ้นพล่านเพราะความตื่นกลัว ร้อนคนที่เอามือปิดปากต้องพูดกล่อมให้ใจเย็น

 

“ อยู่นิ่งๆได้ไหมมินซอก ”     เสียงนุ่มหูพูดขึ้นข้างใบหูเล็ก ยิ่งไปกว่านั้นลมปากที่พูดยังคงเป่าพู่รดริ้นใบหูเล็กจนมินซอกต้องหดคอหนี

 

มินซอกนิ่งสงบตามคำขอร้องจากคนปริศนาที่กอดตนเอาไว้ หากเสียงนุ่มนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน เหมือนกันจนใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่รู้สาเหตุ

 

เขาเป็นอะไรไป...

 

ร่างสูงยกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือที่ปิดกลีบปากอิ่มไว้ก็ค่อยๆผละออก จมูกโด่งได้รูปกดฝั่งสูดดมกลิ่นผมนิ่มที่โหยหา ก่อนที่แรงกอดจะเพิ่มมากขึ้น ตามความคิดถึง...

 

ลู่หานคิดถึงคนๆนี้เหลือเกิน...

 

“ ละ ลู่หาน... ”     ใจดวงเล็กกระตุกอย่างวูบไหว หากคำที่เอื้อนเอ่ยไปนั้นไม่ควรจะเป็นจริง ขออย่าให้เป็นคนๆนั้นเลย ขอร้องล่ะ...

 

“............................ ”     ลู่หานยกยิ้มที่คนในอ้อมกอดยังจำกันได้ มินซอกจำสัมผัสของเขาได้แค่นี้ความดีใจมันก็ทำให้เขาลืมเรื่องราวก่อนหน้านี้แล้ว แค่นี้ก็มากพอ... ลู่หานผละออกจากกลุ่มผมนิ่มก่อนที่มือจะรั้งมินซอกให้หันมาเผชิญหน้ากัน

 

!!!      มินซอกเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากจะเชื่อ แกล้งกันใช่ไหม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เป็นลู่หานจริงๆ ทำไมกัน แล้วทำไมก้อนเนื้อหนึ่งกำมือข้างซ้ายของเขาถึงได้สั่นไหวจนเขารู้สึกกลัวแบบนี้ คนตัวเล็กมองลู่หานอย่างไม่วางตา ระยะห่างที่แทบจะผนึกร่างกันนั้นทำให้มินซอกได้รับรู้ว่าก้อนเนื้อหนึ่งกำมือที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นเต้นแรงแค่ไหน

 

“ ตกใจขนาดนั้นเชียว หืม... ”     ลู่หานยกมือขึ้นมาทัดผมม้าที่ยาวปรกใบหน้าหวานของมินซอก สัมผัสจากนิ้วเรียวทำให้มินซอกถึงกับสะดุ้งอย่างไม่คุ้นชินหรือเพราะความรู้สึกแปลกใหม่นี้กันที่ทำให้คำๆหนึ่งมันผุดขึ้นมาในสมองของคนตัวเล็ก

 

คิดถึง...

 

แต่ก็แค่ไม่นาน มินซอกก็ใช้เรื่องราวและความรู้สึกเกลียดที่ผ่านๆมาฝั่งกลบทับความรู้สึกบ้าๆนี้ให้จมหายไป ไม่มีทาง ไม่มีทางที่เขาจะรู้สึกแบบนั้น

 

มือเล็กยกขึ้นมาปัดมือบางที่กำลังทัดผมตนให้ออกห่าง ก่อนจะผลักอกแกร่งของอีกคนให้เหลือช่องว่างระหว่างกันให้มากที่สุด ลู่หานไม่ขัดขื่น ร่างสูงยอมมินซอกอย่างว่าง่าย แต่เพราะช่องว่างนี้มันน้อยทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับมินซอกนั้นน้อยตาม

 

“ มาทำไม ”     ประโยคแรกที่มินซอกเอื้อนเอ่ยออกมา เหมือนกับสายน้ำเย็นที่สาดกระเสนใส่ใบหน้าลู่หานจนชาไปหมด แต่เพราะความรู้สึกอื่นที่เหนือกว่ามันจึงทำให้ลู่หานไม่แม้ที่จะโกรธเคืองมินซอกเลยสักนิด

 

“ คิดถึง... ”     ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป แค่พูดตามสิ่งที่หัวใจมันโหยหา แค่ทำให้มินซอกรู้ก่อนที่อะไรมันจะสายไป ถึงจะสายไปแต่เพราะใจมันสั่งเขาก็ไม่อาจขัดขื่นได้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองลึกสื่อคำว่าคิดถึงให้คนที่อยู่ตรงหน้านั้นได้รับรู้

 

มินซอกเหมือนท่อนไม้ที่แข็งทื่อจนขยับไปไหนมาไหนไม่ได้ อะไรกัน ผู้ชายคนนี้มันเป็นบ้าอะไรกัน ลู่หานกำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอีกแล้ว แต่ทำไมไอ้หัวใจบ้านี้มันต้องเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้ด้วย เพราะคำว่าคิดถึงที่ไม่รู้ว่าอีกคนนั้นพูดจริงหรือไม่งั้นเหรอ บ้าที่สุด...

 

“ คิดถึงมาก รู้ไหมว่าคิดถึงมากแค่ไหน มินซอก... ”

 

“ ยะ หยุดพูด ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ไม่ฟังแล้ว ”     มือเล็กยกขึ้นมาปิดหูตัวเองทั้งสองข้างเอาไว้ ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ยิ่งพูดคำว่าคิดถึงเขาก็ยิ่งรู้สึกกลัว ทำไมกัน ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ ยิ่งลู่หานพูดคำว่าคิดถึงมากเท่าไหร่ หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรงมากเท่านั้น เต้นแรงจนพูดตอบกลับคำว่าคิดถึงของลู่หานเช่นกัน

 

หัวใจของเขามันบอกว่าคิดถึงลู่หาน...

 

ลู่หานไม่ยอม เมื่อมินซอกคิดจะหนีแบบนี้ วันนี้ที่ตั้งใจทำให้มันชัดเจนก็จะศูนย์เปล่า ไม่มีวันที่เขาจะปล่อยไปอีกแล้ว ไม่จากกันอีกแล้ว รู้แล้วว่ามันทรมาน มันชัดเจนแล้ว ชัดเจนมากพอแล้วที่จะทำให้เขายอมรับว่าตัวเองนั้นไม่มีวันกลับไปเป็นเพื่อนที่ดีของมินซอกได้อีกแล้ว

 

ไม่ต้องการแค่คำว่าเซ็กส์ ลู่หานเป็นคำโลภที่อยากได้มากว่านั้น คำว่าร่างกายและใจเขาต้องการมันจากมินซอกคนเดียวเท่านั้น

 

“ มินซอกอย่าเป็นแบบนี้ อย่าผลักใสกันได้ไหม ขอร้องล่ะ ยอมหมดทุกอย่าง ขอแค่อย่าไปจากกันได้ไหม ”     ใบหน้าหล่อซบลงที่บ่าเล็กของมินซอกอย่างหาที่พึ่ง มือบางที่ว่างทั้งสองข้างก็ยกขึ้นจับเอวเล็กนั้นเอาไว้ ยอมหมดทุกอย่าง ขอแค่กลับมาอยู่ด้วยกัน เขายอมทำทุกอย่าง

 

“ ไม่ได้ ไม่เอาแล้ว ไม่ทำแบบนั้นแล้ว ”     มินซอกส่ายหน้ารัวไปมา น้ำใสบริสุทธิ์กลับมาพร้อมกับความรู้สึกเดิมๆ เจ็บอีกแล้วงั้นเหรอ ไม่เอาแล้ว เขาจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ลู่หานทำไมต้องเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ เกลียดที่สุด เกลียดคนๆนี้ที่สุด ต้องการมันมากเลยใช่ไหม ปล่อยกันไปไม่ได้เลยใช่ไหม เห็นแก่ตัวที่สุด

 

แรงสะอื้นจากกายเล็กพร้อมกับบ่าเล็กที่สั่นไหวนั้นทำให้คนที่ซบอยู่นั้นรู้สึกถึงความรู้สึกภายในอกเล็กนี้ มินซอกเข้าใจผิดอีกแล้ว มินซอกกำลังคิดเองเออเองอีกแล้ว แต่วันนี้ไม่ใช่ เขาจะไม่จากกันเพราะคำว่าเข้าใจผิดเป็นอันขาด มันทรมานมากเลยรู้ไหม

 

ลู่หานผละกายออกมาจากบ่าเล็กขึ้นมามองใบหน้าหวานที่กำลังเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ดวงตาสีชามันวูบไหวไปกับหยดน้ำบริสุทธิ์ เหมือนกับมือปริศนาที่กำลังบีบเค้นก้อนเนื้อหนึ่งกำมือที่อยู่บนอกให้รู้สึกเจ็บจนแทบจะขาดใจ มือบางยกขึ้นเกลี่ยหยดน้ำใสที่ไหลรินอยู่ที่หางตาเรียวให้หมดไปด้วยสัมผัสที่อ่อนโยน

 

“ เข้าใจผิดอีกแล้ว ฟังก่อนนะมินซอก ”     ลู่หานจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีชาที่ตอนนี้น้ำใสเริ่มเหือดแห้งหายไป ในตาสีชานั้นปรากฏรูปของเขาเต็มดวงจนหัวใจเขาอดที่จะคิดไปเองไม่ได้ และเขาก็พร้อมที่จะสารภาพ

 

สารภาพทุกอย่างแล้ว...

 

“ เวลาสองอาทิตย์ที่กูต้องตื่นขึ้นมาโดยไม่มีมึง มึงรู้ไหมว่าหัวใจกูมันทรมานมากแค่ไหน อยากจะมองหน้ามึงเวลามึงหลับแต่มันก็ทำไม่ได้ อยากจะหอมแก้มมึงแต่ก็ไม่มีวันเป็นจริง ตื่นขึ้นมากูต้องอยู่คนเดียว ในที่ๆเราเคยอยู่ด้วยกัน ยิ่งเงียบกูก็ยิ่งคิดถึง กูว่ากูจะตัดใจ แต่ก็ทำไม่ได้ กูขอโทษที่กูเป็นเพื่อนกับมึงไม่ได้มินซอก เพราะกูอยากเป็นมากกว่านั้น อยากดูแลมึง และอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่อยากจากกัน ไม่อยากให้มึงไปอยู่กับคนอื่น กูรู้แล้วว่าหัวใจกูมันชัดเจน จนมันรักมึงเข้าให้แล้วว่ะ ”     พูดไปก็ยิ้มไป ยิ่งพูดลู่หานก็รู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อย ปลดปล่อยความรู้สึกที่เต็มอก ว่ารักคนๆนี้เข้าให้แล้ว

 

ไม่ได้ชอบแต่รักมากกว่า...

 

“ มึงจะบอกว่ากูบ้าไปแล้วใช่ไหมที่ชอบผู้ชายด้วยกัน แต่ก็รักไปแล้วนิ ”     ลู่หานยกยิ้มกว้างส่งให้คนตรงหน้าที่กำลังอึ้งตะลึงพูดไม่ออก ใบหน้าหล่อเคลื่อนเข้าใกล้ก่อนจะบรรจงริมฝีปากเข้ากับกระหม่อมบางของมินซอก พร้อมกับวาดวงแขนโอบกายเล็กเข้ามาในอ้อมกอด กระชับแน่นให้คนในอ้อมกอดรู้ว่ารักมากแค่ไหน ลู่หานรักมินซอก รักจนไม่รู้ว่าจะรักใครได้อีกแล้ว คนโง่มันไม่เคยฉลาด หากเพราะเขาทนเป็นคนโง่ไม่ได้อีกต่อไป เขาจึงต้องกล้า กล้าที่จะเปิดใจและยอมรับสิ่งที่หัวใจมันเรียกร้อง

 

ไม่ได้ฉลาดแค่กล้ามากพอ...

 

            รู้ว่าตัวเองเป็นคนละโมบโลภมาก มีของมีค่าไว้กับตัวแต่กลับมองข้าม เพราะความโง่มันปิดบังทุกอย่าง โง่ที่คิดว่าไม่คู่ควรจึงเลือกที่จะเก็บและหาสิ่งที่คู่ควรต่อไปเรื่อยๆ แต่ในวันนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป อยากจะหยุดทุกอย่าง หยุดแค่คนๆนี้คนเดียว ลู่หานเหนื่อยมากพอแล้ว เหนื่อยทั้งกายและใจที่ทนต่อต้านความรู้สึกที่แรงกล้ามานาน ทนมันมาสามปีแล้วกับการห้ามใจไม่ให้รักมินซอก ตอนนี้มันต้องหยุดยอมรับความจริงว่ารักเค้าจนถอนตัวไม่ขึ้นเข้าแล้ว

 

“ ระ รักงั้นเหรอ... ”     มินซอกกำลังตกอยู่ในภวังค์ที่ยากจะหยังถึง หากสิ่งที่เอื้อนเอ่ยออกจากปากของลู่หานเป็นความจริงเขาก็รู้สึกใจเต้นแปลกๆอย่างรู้สึกดี แต่ถ้ามันเป็นเรื่องลวงที่อีกคนพูดขึ้นเพื่อต้องการร่างกายตนเขาก็รู้สึกเจ็บอย่างบอกได้เต็มปากเต็มคำ แต่เพราะเสียงที่แน่วแน่และแรงโอบกอดนี้ที่เหมือนกับคำสารภาพที่ออกมาจากห้วงหัวใจ ลู่หานนั้นคิดถึง ข้อนี้เขาเข้าใจแล้ว แต่ที่ลู่หานบอกว่ารักเขายังไม่แน่ใจ เขาไม่รู้ว่าจะรับได้ไหม ในเมื่อเขามีคนที่รักเขาอยู่แล้วอีกคน

 

เขาทรยศชานยอลไม่ได้หรอกนะ...

 

“ ไม่ได้ กูมีแฟนแล้ว มึงล้อกูเล่นใช่ไหม ”     มินซอกพูดไปทั้งยังแสร้งทำเป็นหัวเราะ ในใจก็ภาวะนาว่าให้ลู่หานพูดเล่น แต่ถ้าอีกคนล้อเล่นจริงๆเขาคงจะได้เจ็บสมใจอยาก แต่มันก็ไม่มีทางเลือก เขาทรยศชานยอลไม่ได้หรอกนะ

 

“ เจ็บจังเลยแฮะ มึงคบกับไอ้ตำรวจนั่น ทั้งๆที่กูบอกให้รอ รอวันที่หัวใจกูชัดกว่านี้ แต่มึงก็ไม่รอ กูมันเลวขนาดนั้นเลยใช่ไหม มึงไม่ได้รักกู กูรูมินซอก แต่ทำไมมึงต้องไปคบกับมันด้วย มึงจะใจร้ายไปถึงไหน ”     ลู่หานผละอ้อมกอดจากกายเล็ก ใบหน้าหล่อดูเศร้าจนมินซอกรับรู้ได้ ทุกคำพูดมันตัดพ้อต่อว่าตน ในตาสีน้ำตาลเข้มมันดูเศร้าจนคนมองถึงกับลืมเลือนคำว่าผิด มือเล็กยกขึ้นก่อนจะกอบกุมใบหน้าหล่อที่อยู่ใกล้ให้เงยหน้ามาสบกับดวงตาสีชาของตน

 

“ ขอโทษ แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ ”     เขาทรยศชานยอลไม่ได้ ทรยศคนที่รักเขาไม่ได้ แล้วลู่หานล่ะ? ในเมื่ออีกคนก็รักเขาเช่นกัน...

 

“ ไม่!!! กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ใช่เพื่อนมึง มินซอกขอร้องล่ะอย่าใจร้ายกับกูได้ไหม กูรักมึง มึงได้ยินไหมว่ากูรัก รัก ร... ”

 

เสียงที่พูดพร่ำอย่างบ้าคลั่งถูกเก็บเข้าที่หลอดเสียงเหมือนเดิม เมื่อกลีบปากอิ่มนั้นบรรจงประทับจูบ บดคลึงจนเจ้าของริมฝีปากอย่างลู่หานต้องเผยอปากอ้ารับลิ้นเล็กเข้ามาในโพลงปากด้วยความเต็มใจ รสจูบแสนหวานที่มินซอกให้มันเหมือนยางลบที่ลบรอยปากกา ถึงจะจางหายไปแต่มันก็ยังคงมีรอยเลือนราง ถึงมินซอกจะเป็นฝ่ายจู่โจมเต็มใจมอบจูบให้ แต่มันก็ไม่อาจลบคำว่าเป็นเพื่อนกันให้หมดไป เขาไม่ยอม

 

ไม่ยอมรับคำว่าเพื่อนจากมินซอก...

 

ลู่หานไม่ปล่อยให้มินซอกเป็นฝ่ายจู่โจมเพียงคนเดียว ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กที่กล้าเข้ามาหยามให้โพลงปากตน ไม่ง่ายนักหรอกที่จะได้ออกไปง่ายๆ มือบางคว้าเอวเล็กเข้ามาแนบชิดกาย ก่อนจะเป็นฝ่ายนำเกมจูบในครั้งนี้ คิดถึง โหยหา ทั้งจูบและทุกๆอย่างที่เป็นมินซอก ไม่มีวันปล่อยไปไหนอีกแล้ว

 

ไม่ยอมเป็นคนโง่ครั้งที่สอง เขาจะสู้ สู้เพื่อความรักของเขา จะเป็นตำรวจหรืออะไรก็ช่าง ลู่หานคนนี้ไม่กลัว ขอแค่ให้ได้มินซอกมาอยู่ด้วยกัน มาทั้งกายและใจ เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น...

 

 

 

 

ภาพสองคนที่กำลังมอบจูบให้กันอย่างดูดดื่มและโหยหามันถูกตราตรึงเป็นภาพหลอนในโสตประสาทของคนที่สะกดรอยตามมา มันเหมือนเข็มพิษร้อยเล่มที่คนทั้งสองตั้งใจทิ่มแทงหัวใจของเขาให้ตายในทันที เขาผิดใช่ไหมที่รักเด็กคนนี้ ผิดใช่ไหมที่ตกหลุมรักมินซอกจนไม่อยากจะยกให้ใคร เซฮุนคนนี้เป็นหมอที่เห็นแก่ตัวที่สุด ไร้จรรยาบรรณจนอภัยให้ไม่ได้ ความมืดครอบงำจนหัวใจดวงนี้ที่เป็นสีแดงมันค่อยๆกลายเป็นสีดำ ยิ่งมองความรู้สึกที่เหมือนมีคนสวมเขาให้ เขาก็ยิ่งดูโง่มากพอ ร่างสูงโปร่งกำมัดแน่นอย่างโกรธแค้นจ้องมองไปยังภาพปาดตาปาดใจในมุมหนึ่งของห้าง

 

ไม่ยอมที่จะเป็นฝ่ายถูกสวมเขา ในเมื่อมินซอกเป็นคนทำให้เขารักแล้ว เขาก็จะไม่มีวันปล่อยเด็กคนนั้นไป มินซอกเป็นคนผูกเชือกมัดเขาให้รักแล้วยังไงเขาก็จะไม่ยอมปล่อยอีกคนไป ถึงจะกลายเป็นคนเลวในสายตาของเด็กคนนั้นมากแค่ไหน

 

แต่ที่ทำไปก็เพราะรัก...

 

เซฮุนยกยิ้มหัวเราะเย้ยตัวเองอย่างนึกสมเพช ถึงจะกลายเป็นคนน่ารังเกียจมากแค่ไหน แต่เพราะรักถึงกลายเป็นแบบนี้ เซฮุนล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาก่อนจะกดเข้าไปที่แอปวิดีโอ ส่งผ่านไปถ่ายคนทั้งสองที่กำลังโหยหากันเอาไว้ งานนี้ไม่สำเร็จแน่ถ้าเขาทำมันคนเดียว อย่างน้อยก็ยังมีอีกคนที่ร้อยทั้งร้อยเมื่อเห็นวิดีโอนี้ก็คลั่งได้ไม่ต่างจากเขา

 

ถึงจะเป็นคนเลวแค่ไหน แต่เพราะรักถึงได้เป็นแบบนี้ จะเลวจนกว่ามินซอกจะยอมรับ จะชั่วจนกว่าอีกคนจะเห็นใจ รักจนถอนตัวไม่ขึ้น รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น รอยยิ้มหวานนั้นมันทำให้หัวใจด้านชาบนอกสูบฉีดกระแสเลือดย่างหนักจนอยากจะเข้าไปคว้าแล้วเก็บคนตัวเล็กนั้นเอาไว้คนเดียว

 

ต้องการหมดทุกอย่างที่เป็นมินซอก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาล้วงเลยมานานมากพอแล้วสำหรับการทานข้าวมื้อเย็นของมินซอก ชานยอลมองไปทางนาฬิกาเรือนสวยข้างพนังห้องที่ชี้บอกเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว แต่ก็ไร้วี่แววของสายเรียกเข้าที่ขาดการติดต่อมา มินซอกปิดเครื่อง มันเป็นเรื่องแปลก แต่เขาก็คิดว่าคนตัวเล็กอาจจะเล่นเกมจนโทรศัพท์แบตหมดและไม่มีที่เสียบแบต เพราะเพาเวอร์แบงค์สีขาวของมินซอกยังคงวางไว้ที่โต๊ะหนังสืออยู่ที่เดิม ว่าจะออกไปรับแต่ก็ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กไปทานข้าวที่ไหน ตอนนี้เขาเป็นห่วงจนนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ เป็นห่วงมินซอกมากกว่าอะไรทั้งนั้นในตอนนี้ ไม่รู้ว่าอีกคนกำลังทำอะไรอยู่ เป็นห่วงเหลือเกิน...

 

กริ๊งๆ...

 

เสียงกริ่งที่หน้าประตูห้องดึงความสนใจของชานยอล คิ้วหนาขมวดเป็นปมว่าใครมาหา หรืออาจจะเป็นมินซอกก็ได้ ร่างสูงจึงลุกขึ้นก่อนจะเร่งฝีเท้าไปเปิดประตูให้กับคนตัวเล็กที่ยืนรออยู่ที่หน้าห้อง แต่แล้วฝีเท้าก็หยุดชะงักยามนึกขึ้นได้ว่าถ้าใช่มินซอกจริงทำไมไม่เปิดประตูเข้ามา ในเมื่อรหัสผ่านก็รู้อยู่แล้ว

 

กริ๊งๆ...

 

เสียงกริ่งดังอีกครั้ง สัญชาตญาณบอกให้ชานยอลเดินเลี่ยงไปหยิบเอาปืนสั้นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือเอาไว้ ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเขาจะได้มีอะไรไว้ป้องกันตัวบ้าง เท้ายาวเดินไปยังประตูห้อง ก่อนจะมองที่จอภาพแสดงคนที่กดกริ่ง คิ้วหนาถึงกับขมวดเป็นปมใหญ่ยามใบหน้าของคนที่กล้องหน้าประตูจับได้คือคนๆเดียวกันกับที่สะกดรอยตามมินซอก

 

คุณเซฮุนมาทำไมกัน...

 

ชานยอลลดกระบอกปืนลงพร้อมกับซ่อนเอาไว้ที่เบื้องหลัง ก่อนจะเปิดประตูให้คนที่ยืนรออยู่ข้างนอก

 

“ ไง ไม่เจอกันนานนิ ”     รอยยิ้มข้างมุมปากของคุณหมออย่างเซฮุนทำให้ตำรวจอย่างชานยอลถึงกับขมวดคิ้วสงสัย หากเป็นคนอื่นเขาคงบอกในนัยที่ว่าคนตรงหน้าต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ แต่หากคนๆนี้เปรียบเสมือนเจ้านายอีกคน ชานยอลจึงเลือกที่จะเปิดประตูออกกว้างเชิญอีกคนเข้ามาข้างในห้องก่อน

 

เซฮุนลอบยิ้มเย้ยโดยที่ชานยอลไม่ทันสังเกตก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้องกว้าง แต่แล้วสายตาก็สบเข้ากับกรอบรูปบนโต๊ะของคู่รักทั้งสอง ใบหน้าน่ารักยิ้มกว้างอย่างสดใสกำลังยิ้มส่งสบตากับร่างสูงที่อยู่ข้างกัน มันเป็นภาพที่เห็นคงจะให้ความรู้สึกรักที่อบอวนออกมาจากภาพ หากคนที่มองกับคิดเพียงแค่คำว่า อิจฉาอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

ทำไมเด็กกำพร้าอย่างชานยอลถึงได้ในสิ่งที่เขาโหยหามาตลอด ตั้งแต่เด็กแล้วไม่ใช่หรือไงที่ชานยอลทำให้มินซอกติดเจ้าตัวจนแยกแทบไม่ออก ต่างจากเขาที่มินซอกเห็นก็แทบจะร้องไห้โฮไปหาอ้อมกอดปลอบจากชานยอล

 

โลกช่างไม่ยุติธรรมที่ทำกับเขาแบบนี้ มินซอกความจำเสื่อมนั้นมันเป็นโอกาสดีที่เขาจะเข้าหา หากเด็กคนนั้นก็วิ่งหนีเขาโดยการออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น อยากจะตามไปแต่ก็ทำไม่ได้ แต่กลับชานยอล เด็กกำพร้าที่คุณลุงเก็บมาเลี้ยงกลับตามไปอยู่ใกล้ๆมินซอกได้ สวรรค์ช่างแกล้งกันเหลือเกิน

 

แต่ในปัจจุบันมินซอกก็กลับมาอีกครั้ง จำเขาไม่ได้ไม่พอ แต่อีกคนกลับถือมีดเข้ามาหาเขา กรีดแทงใจเขาขาดวิ่นด้วยการมอบใจให้คนอื่น มินซอกใจร้ายกับเขาเหลือเกิน

 

ไอ้เด็กปากสุนัข... ตอนแรกเขาก็สงสัยอยู่ว่าทำไมมินซอกคนนี้ถึงได้ดูคุ้นเหมือนกับเด็กขี้แยคนนั้น แต่เขาก็ยังคิดหลอกตัวเองว่าเด็กปากสุนัขคนนี้อาจไม่ใช่เด็กขี้แยที่เขารู้จักก็เป็นได้ แต่รอยยิ้มนั้นมันเป็นรอยยิ้มที่เขาโหยหา แต่เด็กปากสุนัขกลับยิ้มให้เขา จนหัวใจของเขาที่คิดว่าจะตายด้านกลับกระตุกอย่างวูบไหวไปกับรอยยิ้มนั้น เป็นภาพความฝันที่แสนสุขของเขาที่โหยหามาตลอด

 

เขาเคยเฝ้ามองยามที่เด็กขี้แยคนนั้นยิ้มให้กับชานยอล รอยยิ้มสดใสที่ไม่เคยคิดที่จะแบ่งปันมาให้เขา เด็กสิบขวบที่เขาตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น ตกหลุมรักทุกๆอย่างที่เป็นเด็กคนนั้น แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าหาก็เป็นมินซอกที่เกิดอาการกลัว ไม่ก็ชวนทะเลาะจนไม่ถูกกัน

 

ไม่โทษอะไรมินซอกที่เป็นแบบนั้น แต่เป็นเขาเองที่ต้องการมากจนเกินไป ต้องการจนคิดเพ้อฝันว่าสักวันเขาจะได้อยู่กับมินซอก อยากจะกกกอดกายเล็กเอาไว้ไม่ยอมปล่อย อยากจะอยู่ด้วยกันตลอดไป แต่แล้วสิ่งเหล่านั้นก็เป็นเพียงความฝันที่ไม่อาจจะเกิดขึ้นจริง

 

มินซอกไม่ได้รักเขา... ไม่เคยรักเลยด้วยซ้ำ...

 

อยากจะเป็นพระเอกในนิยายหรือละครหลังข่าว แต่ก็คงเป็นไม่ได้ เพราะความอิจฉาที่เป็นทุนเดิมบวกกับที่มินซอกปันใจให้คนอื่นไปแล้ว เขาจึงต้องเลือกที่จะเป็นคนร้ายพร้อมที่จะแย่งชิงทุกอย่างมาเป็นของๆตัวเอง ถึงจะตายในตอนจบขอแค่สักครั้งได้อยู่กับคนที่รักแค่นี้ก็มากพอ

 

 

 

“ มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมถึงมาหาผมที่นี่ ”    ชานยอลเอ่ยถามคนตรงหน้าหลังจากที่พวกเขาทั้งสองมานั่งบนโซฟา เซฮุนในตอนนี้เหมือนคนละคนกับที่เขารู้จักตอนเด็ก ใบหน้าที่เย็นชาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแต่พออีกคนไม่พูดไม่จาแถมเอาแต่มองไปรอบๆห้องมันยิ่งทำให้ชานยอลรู้สึกขนลุกซู่ยังไงชอบกล

 

“ นายคบกับมินซอกงั้นเหรอ... ”     เซฮุนไม่ตอบหากเลี่ยงที่จะตอบมากกว่า โดยการหยิบยื่นประเด็นสำคัญที่ค้างคาใจขึ้นมาแทน

 

“ ครับ... ”

 

“ ทั้งๆที่รู้ว่าไม่คู่ควร มินซอกเป็นเจ้านายของนายไม่ใช่หรือไง เหอะ!ใฝ่สูงจริงๆ ”    เซฮุนเค้นหัวเราะจ้องเขม่งไปยังคนฝังตรงข้ามอย่างเชือดเฉือน ชานยอลช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ ควรเป็นเขาไม่ใช่หรือไงที่จะได้อยู่ในตำแหน่งนั้น

 

“ ครับ แต่ผมรัก... ”

 

“ น่าสมเพชที่สุด ไม่ใช่แค่นายนะที่รักเด็กนั่น ฉันก็ด้วยและก็มีอีกคนที่นายรู้จักดี ”    เซฮุนเริ่มเปิดประเด็นแผนร้าย มุมปากฉีกยิ้มร้ายกาจอย่างเปิดเผย ถึงจะรู้สึกเจ็บที่ต้องยอมรับความจริงว่าคนที่รักมินซอกมีมากเกินกว่าเขาจะสู้ไหว อย่างน้อยก็กำจัดไปหนึ่งก็ยังดี

 

“ คุณรักมินซอกงั้นเหรอ แล้ว... ”     ชานยอลแทบไม่อยากเชื่อ คุณเซฮุนรักมินซอกจริงๆ ลางสังหรณ์เขาไม่เคยผิด สัญชาตญาณเขาบอกตั้งแต่รู้ว่าคุณเซฮุนสะกดรอยตามมินซอกแล้ว แต่ไม่คิดว่าคนอย่างคุณเซฮุนจะกล้ามากพอที่จะพูดคำว่ารักออกมา ทั้งๆที่รู้ว่าเขากับมินซอกอยู่ในสถานะไหน

 

“ นายโง่แล้วล่ะชานยอล ถูกเด็กนั่นสวมเขาเข้าให้แล้ว ”

 

สวมเขางั้นเหรอ... ชานยอลถึงกับขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัยในคำพูดคำจาของเซฮุน สวมเขาอะไรกัน มินซอกสวมเขาให้เขางั้นเหรอ ภาพถ่ายวิดีโอความยาวประมาณสิบวินาทีถูกส่งมาสู่สายตาของชานยอลให้หายสงสัย คนสองคนที่เขารู้ว่าใครกำลังแลกจูบอย่างดูดดื่มซึ่งกันและกัน และที่หนักกว่านั้นคือร่างเล็กในภาพนั้นเต็มใจสมยอมที่จะเป็นฝ่ายปรนเปรอรสจูบให้อีกคน

 

มินซอกทำไมทำแบบนี้!!!...

 

ชานยอลแทบอยากจะระเบิดอยู่รอมร่อ  หากความใจเย็นนั้นต้องมีมากกว่านี้ แต่คำพูดของคนที่นั่งตรงข้ามเหมือนจะเป็นการปลดชนวนระเบิดของเขา

 

“ ฉันว่านายน่ะถูกเด็กนั่นสวมเขาเข้าให้แล้วล่ะ ดูเหมือนว่าสองคนนั้นจะรักกันมากนะ แต่ทำไมมินซอกถึงคบกับนายล่ะ หรือเพราะรอเวลา... น่าสมเพชว่าไหม ”

 

ชานยอลตัวสั่นเทิ้มเพราะความโกรธ ในสมองคิดได้แต่คำว่าทำไม ทำไม ทำไม ทำไมมินซอกถึงทำกับเขาแบบนี้ แสดงว่าที่ผ่านมามินซอกแค่ต้องการความอบอุ่นที่เขาต้องการจะมอบให้ หากหัวใจที่เขาต้องการมินซอกไม่เคยมอบให้เขาเลย มินซอกเป็นคนเห็นแก่ตัวที่เอาหัวใจเขาไปโดยไม่มอบหัวใจตัวเองมาแลกกัน หนำซ้ำกลับบดขยี้มันทิ้งอย่างไม่เห็นคุณค่า ทำไมถึงเป็นแบบนี้ รักมากจนยอมทุกอย่าง แต่มินซอกกลับให้สิ่งที่เขาต้องการไม่ได้ มินซอกใจร้ายมากเกินไปจนอภัยให้ไม่ได้ ทั้งๆที่รัก รักจนยอมทุกอย่าง แต่มินซอกกลับเห็นแค่เขาเป็นของตายที่ไม่ว่าจะทำให้เจ็บช้ำมากแค่ไหนเขาก็ยังโง่ที่จะรักอีกคนอยู่

 

“ ฉันมีวิธีนะที่จะทำให้เด็กนั่นกลับมา แต่ข้อเสนอมันก็ต้องคุ้มค่าหน่อย ในเมื่อฉันก็รักมินซอกเหมือนกัน ถ้านายยอมอ่ะนะ ”    

 

เซฮุนเปรียบเสมือนคลื่นสึนามิที่มาครั้งใดก็นำพาความหายนะมาให้ยากที่จะฟื้นฟูกลับ  แต่เพราะรักจึงทำให้ชานยอลเลือกที่จะยอม ในเมื่อมินซอกก็มีอีกคนแล้วทำไมเขาจะไม่ยอมรับข้อเสนอของเซฮุนล่ะ

 

“ ผมตกลง ”     รักจึงยอมแลกที่จะให้มินซอกมีใครอีกคนแต่ไม่ใช่ไอ้หมอนั้น เขาคิดถูกแล้วที่ยอมให้เซฮุนดีกว่าจะยอมให้เด็กคนนั้นที่มันเคยทำให้มินซอกต้องร้องไห้ บอกแล้วว่าไม่ให้โอกาสครั้งที่สอง ยิ่งมารู้ทีหลังว่าทั้งมินซอกและไอ้เด็กเลวคนนั้นมันสวมเขาให้ ก็ยากที่จะปล่อยมินซอกให้กับอีกคน ฝันไปเถอะ!

 

“ งั้นก็ดี ”     เซฮุนยิ้มร้ายให้กับแผนการ คู่แข่งมีมากเกินกว่าจะยอมรับ เขาต้องเลือกที่จะจำกัดใครคนใดคนหนึ่งออก แล้วผลมันก็ตกอยู่ที่ลู่หานแฟนของน้องสาว แต่เรื่องนี้จะให้โชรงมีเอี่ยวไม่ได้ เขาจะจัดการเอง

 

ในเมื่อมินซอกเป็นคนมอบใจให้ลู่หาน ลู่หานคือผู้แพ้ในรอบปันรักที่เขาคิดเอาไว้ ลู่หานไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับรักจากมินซอก เพราะถ้าลู่หานอยู่ในเกมต่อไปหัวใจทั้งดวงของมินซอกร้อยทั้งร้อยก็มอบให้ลู่หานคนเดียวแน่นอน เขาจะชิงของๆเขากลับคืนมา มีแค่เขากับหุ้นส่วนอย่างชานยอลที่จะได้รับรักจากมินซอกคนละครึ่งเท่านั้น

 

รัก...จนยอมเป็นตัวร้าย...

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

แม่เจ้า!!! ไรท์ทำอะไรลงไป ตายแล้วเซฮุนทำไมเป็นคนแบบนี้ ตอนต่อไปจะลู่หมินแล้วนะค่ะ เขารักกัน แต่เรื่องพระรองนี้ไรท์เหนื่อยเหลือเกิน ขอกำลังใจหน่อยนะค่ะ(ขอร้องล่ะ) เม้นท์ด่าพระรองได้ค่ะไรท์อนุญาต(ยกเว้นด่าไรท์) เรื่องนี้ความรักล้วนๆ พิษร้ายของเซฮุนกับชานยอลก็มาจากความรัก ยอมตายเพื่อที่จะได้สิ่งที่ตัวเองต้องการมา ผิดกลับลู่หานพระเอกของเรา ที่ต้องใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ยอมเป็นคนโง่ให้รีดด่ามาตั้งแต่เริ่มต้นเรื่อง ต่อไปคนที่น่าสงสารที่สุดน่าจะเป็นมินซอกน้อยของเรา เอาใจช่วยทุกคนด้วยนะค่ะ

ตอนนี้มีคนทายผิดเยอะมาก เสียใจด้วยค่ะคนที่ฉุดหมินเป็นลู่เก่ออะนะ คริๆ(แอบสะใจที่รีดทายผิด)

ขอเม้นท์หน่อยนะคะ...

รักจุ๊บ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

431 ความคิดเห็น

  1. #352 ppkw (@oumoimpyatda) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 21:00
    หึยยยยยย !!! ทำไมหมองุนดลวงี้อ้ะะ! 3p หราาา ;--;
    #352
    0
  2. #328 FAiTHH (@aeiy_chenmin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 16:27
    สั่นไงงง ทำไมเซฮุนทำแบบเน้ นึกว่าจะเป็นหมอหล่อๆเนิร์ดๆซะอีกกก
    #328
    0
  3. #286 iamaoitme (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 00:42
    เย้พี่ลู่หายโง่แล้ววว กะลังจะดีแล้วเชียว เซฮุนร้ายยิ่งนัก แล้วนี่มีชานยอลอีก ความรักช่างน่ากลัวจริงๆ ลู่หานฉัน ไม่เลือกสักทางได้ไหม แงๆ เจ็บแทน ร้องไห้แปป งานน้ำตาสินะ สู้ๆนะค่ะไรต์
    #286
    0
  4. #248 Yogurt osis (@pope18) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 22:16
    หูย เริ่มมีวางแผนกันล่ะ ทำใจอ่ะลู่หาน เป็นใคร ใคนก็เจ็บ มาก่อน เจอก่อน ชอบก่อน รักก่อน แต่คนถูกรักกลับเป็นคนที่มาทีหลัง ที่ไม่ได้ลงทุนรออะไรมากมายเหมือนคนที่มาก่อนรักมาตั้งนาน แต่สุดท้ายก็มาเสียเค้าไปให้คนอื่น..
    #248
    0
  5. #239 Mmiixm (@mmiixm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 11:37
    สุดท้าย ชยอลได้กับเซงุน จบบึ๊ง 5555555
    #239
    0
  6. #237 kyuminnie (@lapin-loup) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 09:38
    กรี๊ดดดเซฮุนนน ร้ายกาจอะ ดักฉุดมินซอกดิๆๆๆ เด่วๆๆนี้ฟิคลู่หมิน 555555
    #237
    0
  7. #236 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 03:55
    เซฮุน นายร้ายมากจริงๆ
    #236
    0
  8. #235 F^a^h (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 01:47
    เอา 4p เลยได้ปะ ฮ่าๆๆ เพราะเอาจริงๆทุกคนก็รักมินซอกเหมือนกันหมด

    อาจจะต่างที่วิธีการ แต่จุดเริ่มต้นก็เหมือนกัน

    สงสารคนที่ไม่ถูกเลือก
    #235
    0
  9. #234 ตัง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 01:31
    เอ่อออออ!!!รู้ตัวว่าโง่ก็ดีล่ะ แต่เราให้อภัยพี่ลู่นะเห็นรุ้ใจตัวเองสักที ส่วนฮุนกับชานไม่ต้องไปทำร้ายความของลู่หมินหรอก มาหาเรานี้มาเราจะมอบความรักให้เอง555555
    #234
    0
  10. #233 Nabee_neko (@nabeeneko) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 22:33
    โอ้ย เป็นห่วงลู่หานแล้ว TT
    #233
    0
  11. #226 kms_chks (@kms_chks) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 21:52
    เราขอมินซอกคืนให้ลู่หาน ย้าา นายสองคนมันร้าย
    #226
    0
  12. #220 eswwes (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:16
    ลู่หานกับมินซอก ขอให้ได้อยู่ด้วยกันเถอะะ มีดราม่าเเน่ เอิ่มมม
    #220
    0
  13. #219 nonns (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:15
    ลู่หานนนนนนนน นายวินนนน ซอกก็รักลู่ใช่มั้ยย นี่ถ้าซอกไม่รักลู่เลิกอ่านเลยจ่ะ เเงะ ลล 5555555555
    #219
    0
  14. #218 spdd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 19:14
    ว่าเเล้วววว เดาไม่ผิดเลยย ฮุนนี่ตัวร้ายเเน่ๆ เเต่พี่ชานจะเอากับเค้าด้วยหรออ เมนชั้นชั่งประเสริฐ ลู่เก่ออ จุ๊บบบ ละมุนน
    #218
    0
  15. #217 Jakkaran55 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 18:42
    ไมตอนนี้ทุกอย่างมันดูรวดเร็วรวบรัดจังคะ มินซอกไปไหน3ทุ่มยังไม่กลับห้อง ทางที่ดีอย่ากลับมาดีกว่า สุดท้ายคนที่คิดว่าดีก้ออาจจะแย่กว่าคนที่ติดว่าเลวก้อได้ รอบตัวมินซอกน่ากลัวไปหมดเลย เซฮุนคงจะใช้คลิปบีบลู่หานแล้วก้อใช้โชรงเพื่อประโยชน์ของตัวเองสินะ สงสารมินซอกกับลู่หานล่วงหน้าละกัน
    #217
    0
  16. #216 Chutima Pat (@pppzzz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 18:15
    เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้วววว มาอัพต่อไวๆนะไรท์ รออ่านไม่ไหวแล้วววว
    #216
    0
  17. #215 rinsoek (@rinsoek) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 17:32
    โหย......ร้ายมากอ่ะ รู้สึกว่ามินซอกจะเริ่มน่าสงสารแล้วสิ ง่อวววว...
    #215
    0
  18. #214 Yo Yo (@bipai2544) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 17:26
    เราไม่เชียร์นาย 2 คนแล้ว!! ชานยอล เซฮุน
    #214
    0
  19. #211 อิอิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 14:36
    เห้ยยยย พวกแกจะทำอะไรกันนนนนน พี่ลู่แม่งมารู้หัวใจอะไรตัวเองตอนนี้เนี่ยรู้สึกตอนหน้านี้ดราม่ากว่าเดิมใช่ไหมลุ้นๆๆๆๆ ไรท์อย่าลืมมาต่อนะค่ะจะรอออ
    #211
    0