คัดลอกลิงก์เเล้ว

Once Upon A Time กาลครั้งหนึ่งในฤดูหนาว [Day6] | Jae x Young K (Jaehyungparkian)

โดย Mind K.

พอหน้าหนาวทีไรสันกรามนายมักจะหายไปทุกทีเลยนะ—

ยอดวิวรวม

399

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


399

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 เม.ย. 61 / 16:05 น.
นิยาย Once Upon A Time Ť˹Ĵ˹ [Day6] | Jae x Young K (Jaehyungparkian) Once Upon A Time กาลครั้งหนึ่งในฤดูหนาว [Day6] | Jae x Young K (Jaehyungparkian) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



매일 따뜻하게 이쁜 너의 손잡을 거야
이 시간 속을 함께한다는 게 너무 좋아
내 머릿속에 마음속에 기억할게
지금 이 순간 너를

ในทุกๆวัน ผมอยากจะจับมือที่แสนอบอุ่นของคุณไว้
ในตอนนี้ที่เราได้อยู่ด้วยกัน ผมชอบมันที่สุดเลย
ผมจะจดจำทุกอย่างเอาไว้ในหัวใจของผม
จดจำช่วงเวลานี้ที่ผมได้อยู่กับคุณ

***

s
n

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 เม.ย. 61 / 16:05


ไฟกระพริบประดับตามท้องถนนยามค่ำคืนทำให้ช่วงเวลาที่เดินกลับบ้านไม่เหงาเหมือนทุกที เสียงเพลงจากร้านอาหารและเสียงพูดคุยกันของคนที่เดินสวนไปมาท่ามกลางหิมะที่ตกในเดือนธันวาคมบ่งบอกถึงเทศกาลที่ใกล้เข้ามา

มือเรียวที่สวมถุงมืออยู่กระชับถุงกระดาษที่ซื้อมาจากซุปเปอร์ให้แน่นขึ้นเพื่อบรรเทาความหนาว

“กอดไว้แบบนั้น หนาวหรอ?”

ร่างโปร่งพยักหน้าพลางชำเลืองมองไปยังร่างสูงที่เดินข้างๆ ผ้าพันคอสีครีมถูกเจ้าของนำมาพันให้กับเขา มือหนาที่ปัดผ่านแก้มนิ่มไปเย็นเฉียบ และนั่นทำให้เขารู้ว่าอีกคนไม่ได้ใส่ถุงมือมา

“นายไม่ใส่ถุงมืออีกแล้วนะเจ ถ้าป่วยขึ้นมาจะทำไง”

“ฉันแข็งแรงจะตาย ไม่ป่วยง่ายๆหรอก”

เจตอบกลับไปแบบกวนๆพร้อมยักคิ้วสองทีเป็นเครื่องยืนยัน คนตัวเล็กกว่าถอนหายใจพร้อมกับควันสีขาว

“ถ้านายป่วยในวันปีใหม่นะเจ ฉันโกรธนายแน่”

ไม่พูดเปล่ามือเรียวก็ยอมปล่อยจากถุงกระดาษข้างหนึ่งก่อนจะคว้ามือที่เย็นเฉียบจากอากาศหนาวของอีกคนมากุมไว้

“ไบรอัน—”

“ให้ตายสิ รู้ทั้งรู้ว่าต้องออกมาซื้อของไปตุนไว้ก่อนปีใหม่ทั้งที่อากาศเย็นขนาดนี้แล้วยังไม่ใส่ถุงมืออีก”

“คือฉัน...”

คนที่บ่นอยู่หันไปถลึงตาใส่ไอ้แว่นข้างๆที่พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง เจเม้มปากแน่นไม่ยอมสบตาเขา

“อะไร?”

“ฉัน.. เขิน”

ไบรอันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ร่างสูงที่ตอนนี้ทำเป็นหันหน้าไปมองไฟประดับข้างทางแก้เขินใบหูแดงก่ำ มือที่เขาจับอยู่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยทั้งที่อุณหภูมิภายนอกนั่นเกือบติดลบ

“อะไรเล่า”

ร่างเล็กก้มหน้างุด กลิ่นหอมอ่อนๆจากผ้าพันคอของอีกฝ่ายสร้างความอบอุ่นแม้อากาศจะหนาวเย็น มือของเจเริ่มอุ่นขึ้นเพราะไออุ่นจากคนข้างตัว ดวงตาเล็กหลังกรอบแว่นมองคนที่สวมเสื้อโค้ทสีเข้มที่เขาเลือกให้เป็นของขวัญเมื่อวันเกิดที่ผ่านมา ไบรอันจะใส่มันทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก ผ้าพันคอสีครีมที่อีกฝ่ายถักและนำมาเซอร์ไพร์สวันเกิดเขาตอนนี้กำลังทำหน้าที่ของมันอยู่ที่เพื่อให้ความอบอุ่นกับคนข้างๆ

มือเรียวที่กุมมือของเจอยู่ไม่ได้ปล่อยตลอดทางที่เดินกลับ

 

“ฉันอยากช่วยบ้างอ่ะ”

“ไม่ต้องเลยเจ นายทำอาหารไม่เป็นฉันรู้ เพราะงั้นไปนั่งดูทีวีเฉยๆเถอะ”

“แต่...”

“ไม่มีแต่, just do whatever you want except cooking”

Well”

เจรับคำเสียงเอ่ยก่อนจะเดินคอตกออกจากส่วนของห้องครัว อพาร์ตเมนต์เล็กๆในย่านที่คนไม่ค่อยพลุ่งพล่านเท่าไหร่ในแวนคูเวอร์ถูกตกแต่งด้วยไฟคริสมาสต์หลายสีบริเวณกรอบหน้าต่าง ตรงแจกันดอกไม้บนโต๊ะรับแขกที่ไบรอันบอกว่าชอบเพราะทำให้ในห้องดูสดชื่นขึ้นตอนนี้มีของขวัญกล่องเล็กๆวางอยู่สองกล่อง

ร่างสูงทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวยาวแล้วมองไปนอกหน้าต่าง หิมะสีขาวกำลังตกปรอยๆตามพยากรณ์อากาศบอกไว้ เจกำลังจะเอนตัวลงนอนแต่เสียงไบรอันจากในห้องครัวก็ขัดการกระทำของเขาเสียก่อน

“เจ! ไปอาบน้ำก่อน”

คนถูกเรียกไม่สนใจเสียงจากห้องครัว เจทิ้งตัวนอนบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่น แอพพลิเคชั่นสำหรับคนรักการถ่ายภาพถูกเปิดขึ้น เพื่อนๆของเขาต่างก็ลงรูปคู่กับคนรักพร้อมกับแคปชั่นหวานๆ ร่างสูงกดเข้าไปที่เมนูถ่ายภาพก่อนจะยกมือข้างที่สวมแหวนขึ้นมาแล้วกดถ่าย พิมพ์ข้อความสั้นๆและแท็กชื่อใครอีกคนจากนั้นก็กดโพสต์

กลิ่นหอมของข้าวผัดกิมจิที่ไบรอันเป็นคนทำลอยมาเตะจมูกคนที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์ เขาได้ยินเสียงไบรอันกดปิดเตาให้ห้องครัวก่อนที่ร่างโปร่งของอีกฝ่ายจะเดินมาหยุดตรงหน้าเขาพร้อมกับจานข้าวผัดและช้อนในมือ

“ฉันบอกให้นายไปอาบน้ำ เดี๋ยวก็ป่วยจริงๆหรอก”

“ไม่ป่วยหรอกน่า”

ร่างสูงลุกขึ้นนั่งเพื่อให้พ่อครัวจำเป็นได้นั่งพักหลังจากเพิ่งออกจากห้องครัว เจเอนศีรษะพิงกับลาดไหล่เล็ก มุมนี้เขาเห็นต่างหูที่ตัวเองเป็นคนซื้อให้ไบรอันและสันกรามที่เริ่มจะหายไปของอีกคนจนต้องเอ่ยแซวเบาๆ

“พอหน้าหนาวทีไรสันกรามนายมักจะหายไปทุกทีเลยนะ— โอ๊ย”

มือเรียวยันศีรษะทุยๆของอีกคนออกจากไหล่พร้อมฟาดหนึ่งทีข้อหาหมั่นไส้ ไบรอันเห็นเจลูบผมสีทองของตัวเองป้อยๆแล้วนึกขำ

“ไบรอัน”

เจส่งเสียงเรียกเขาหลังจากเปลี่ยนไปหยิบช้อนเตรียมกินอาหารมื้อดึก คนถูกเรียกเลิกคิ้วสูง

“ถึงน้ำหนักนายจะขึ้น แต่นายก็ยังน่ารักสำหรับฉันนะ”

ไม่มีคำพูดใดๆจากคนที่ถูกกล่าวหาว่าน้ำหนักขึ้นนอกจากกำปั้นป้อมๆที่ทุบต้นแขนของอีกคน เกลียด!

เจยิ้มกว้างเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนจะโกรธปนอายนิดๆของไบรอัน กำปั้นเมื่อกี้ถ้าทุบแรงอีกนิดเจก็คิดว่าแขนเขาอาจจะหักแน่ๆ คนใส่แว่นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะตักข้าวผัดกิมจิมาจ่อที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่กำลังเบะคว่ำ

“อ้ามมมม”

และข้าวผัดคำแรกก็ลงท้องคนทำไปเป็นที่เรียบร้อย ตาเรียวมองคนผมทองที่กำลังตักข้าวผัดเข้าปากตัวเองอย่างคาดโทษ

“กินเสร็จแล้วไปอาบน้ำด้วย!”

 

ดูเหมือนว่าคนที่โอ้อวดว่าตัวเองไม่มีทางป่วยในวันปีใหม่จะต้องกลืนน้ำลายตัวเอง ไบรอันตื่นมากลางดึก(จริงๆก็เกือบเช้า)เพราะได้ยินเสียงละเมอของคนข้างกาย ร่างโปร่งขยี้ตาก่อนจะยันตัวลุกขึ้นอย่างงัวเงีย เจยังคงละเมอพูดอะไรหลายอย่างที่เขาไม่เข้าใจพร้อมกับนอนดิ้นไปมา ตอนแรกไบรอันคิดว่าจะปลุกอีกคนให้รู้ตัวหรือไม่ก็ย้ายตัวเองไปนอนที่โซฟาแทน แต่ทันทีที่มือเรียวเตะลงบนใบหน้าร้อนผ่าวของอีกคนร่างโปร่งก็ลบสองความคิดเมื่อครู่ทิ้งไป

ความร้อนจากร่างกายเจนั้นสูงกว่าอุณหภูมิปกติของร่างกายมนุษย์ คนที่กำลังงัวเงียยอมลุกจากเตียงเพื่อไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เจที่ยังคงละเมอไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง

“ไบรอัน... ไบรอัน”

เสียงเจละเมอเรียกชื่อเขาทำให้เจ้าของชื่นหันกลับมามองคนที่หลับแต่ใบหน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้

“ไหนบอกจะไม่ป่วยไงเจ”

คนไม่ป่วยใช้ผ้าชุบน้ำหมาดเช็ดบริเวณใบหน้าของอีกคน ดูเหมือนว่าคนที่นอนอยู่เริ่มจะรู้สึกตัวบ้างแล้วถึงได้ปรือตามองกัน ลมหายใจอุ่นปะทะเข้ากับมือของคนที่กำลังเช็ดหน้าคนป่วย

“ไบรอัน..”

“ไงล่ะคนป่วย”

“ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย”

เจตอบกลับเสียงแผ่วเบาขณะที่ดวงตาปรือกำลังจ้องมองใบหน้างัวเงียของคนที่กำลังเช็ดตัวให้เขาตอนนี้ เขาเห็นไบรอันส่ายหน้าน้อยๆแล้วหันไปบิดผ้าในอ่างน้ำต่อก่อนจะเริ่มเช็ดที่คอ

“หน้านายตอนป่วยนี่เหมือนไก่เลยนะ ดูสิ ตาปรือๆ ผมเผ้าชี้ไม่เป็นทรง”

แทนที่จะได้ยินเสียงของคนที่กลังเช็ดตัวให้เขาอยู่บ่นแต่เจกลับได้ยินแค่เสียงวิ้งๆในหัวแทน เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งแต่เจ้าของก็ยังจะฝืนเพื่อมองหน้าอีกคน

“นี่แหละผลจากการที่นายดื้อ”

แม้ว่าแสงจากโคมไฟที่หัวเตียงไม่ได้สว่างมากนักแต่คนป่วยที่นอนอยู่ก็เห็นถึงความเป็นห่วงที่ถ่ายทอดออกมาจากดวงตาคู่สวยก่อนที่เจจะพ่ายแพ้ให้กับพิษไข้ เขาค่อยๆหลับตาลง

“เจ ลุกขึ้นมากินยาก่อน”

เสียงไบรอันเรียกพร้อมกับแรงเขย่าเบาๆทำให้คนป่วยต้องฝืนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ยาแก้ไข้เม็ดสีขาวพร้อมกับแก้วน้ำถูกยื่นมาตรงหน้า เจค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งแต่ก็ทุลักทุเลเพราะร่างกายที่นึกอึ้ง

“ไม่อยากกิน”

ร่างโปร่งถอนหายใจให้กับความดื้อของคนป่วยแต่ก็ยังคงยื่นยาไปตรงหน้า

“ถ้าไม่กินนายก็ไม่หาย ถ้าไม่หายนายก็จะไม่ได้ฉลองปีใหม่”

“.........”

“ลืมแล้วหรอว่านายอยากจะทำอะไร?”

สิ้นคำพูดของไบรอันยาเม็ดเล็กก็ถูกมือหนาคว้าไปกินพร้อมน้ำดื่มอึกใหญ่ ไบรอันยิ้มขำเมื่อเห็นเจนิ่วหน้า เขารู้ว่าอีกคนเกลียดการกินยาทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นยาเม็ดและยาน้ำ แต่ตอนนี้เจมีความจำเป็นต้องกินมันถ้าอีกคนอยากจะทำในสิ่งที่ต้องการตอนปีใหม่

“นายพูดแล้วนะ อย่าลืมสัญญาล่ะไบรอัน”

คนป่วยพูดด้วยน้ำเสียงแหบเล็กน้อยพลางล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ร่างโปร่งของไบรอันก็หยิบกะละมังพร้อมกับผ้าชุบน้ำไปวางไว้บนโต๊ะเตี้ยก่อนที่ตัวเองจะเดินอ้อมมาที่อีกฝั่งหนึ่งของเตียงโดยไม่ลืมปิดโคมไฟ ทำให้มีเพียงแสงไฟจากด้านนอกที่ทะลุผ่านผ้าม่านมาได้ให้ความสว่างเท่านั้น ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนอนข้างๆคนป่วย

ไบรอันลอบมองใบหน้ายามหลับของคนข้างๆ เปลือกตาบางปิดสนิทและหน้าอกที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะของคนตัวสูงทำให้ร่างโปร่งแน่ใจว่าเจคงจะหลับไปแล้วจึงค่อยๆประทับจูบเบาๆที่ริมฝีปากของอีกคน

“รีบๆหายไข้ล่ะเจ”

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะจัดการคลุมผ้าห่มให้พอดีตัวทั้งเขาและเจก่อนจะหลับตาลงโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนป่วยข้างตัวกำลังลืมตาโพลงกับการกระทำเมื่อครู่

สงสัยเจคงต้องรีบหายไข้แล้วล่ะ เพราะเขาเองก็ต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับไบรอันเหมือนกัน

 

ก่อนที่จะลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแสงแดดอ่อนๆที่ส่องเข้ามาตรงที่เขานอนอยู่ไบรอันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมากดที่ริมฝีปาก สัมผัสนุ่มหยุ่นค่อยหายไปเมื่อเขาลืมตาขึ้นช้าๆ

Morning kiss”

“.........”

Remember what  we’ll be doing today?”

สมองของไบรอันกำลังประมวลผลจากคำพูดของเจ คนที่เมื่อคืนไข้ขึ้นสูงจนต้องเช็ดตัวแต่ตอนนี้กลับพลิกตัวนอนตะแคงมองมาทางเขาพร้อมกับส่งยิ้มกวนๆราวกับว่าที่เป็นไข้เมื่อคืนเป็นเรื่องโกหก และเพราะกำลังงัวเงียและมึนงงกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่เขาจึงทำได้แค่ตอบกลับเจไปสั้นๆ

What?”

 We’ll kiss each other 100 times before New-Year comes”



FIN : )



Thanks to original art by OengOei


งืออออ ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากเขียนโมเม้นต์เจเคมากขนาดนี้

สำหรับใครที่ยังไม่ได้อ่านเรื่องก่อนหน้านี้ The You เพราะนายไม่เหมือนใคร กดที่ชื่อเรื่องเพื่ออ่านได้เลยนะคะ

เรื่องนี้เราใช้ความพยายามในการเขียนให้เข้าฟีลฤดูหนาวมากๆค่ะ //ปาดเหงื่อ

หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ 

สุดท้ายนี้

.

.




 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mind K. จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 thatsanee-kjys (@thatsanee-kjys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 23:26
    น่ารักมากเลยค่ะ เขินนนน
    #4
    0
  2. #3 STARMARK#82 (@deeoppaonly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 01:22
    โอ๊ยยยยยฮือออออ มันอบอุ่นอะไรเช่นนี้ /ร้องไห้
    ชอบภาษาและการบรรยายแบบนี้มาก ๆ เลยค่ะ อ่านสนุกมาก ความน่ารักและความเป็นเอกลักษณ์ของตัวละครมันเด่นมากเลย ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ อยากให้เขียนคู่นี้เยอะ ๆ จัง <3
    #3
    1
    • 16 พฤษภาคม 2561 / 16:14
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ เราจะพยายามเขียนคู่นี้เรื่อยๆเลยค่ะ!
      #3-1
  3. #2 ppraelz (@ppraelz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 08:38
    ฮืออออฟีลกู้ดมากๆ น่ารักมากเลยค่ะ :))
    #2
    1
    • 21 เมษายน 2561 / 10:48
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ &#128522;
      #2-1
  4. #1 LIN.SMILE (@slyupichaya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 00:32
    โอ้ยยย เขินนนนน แงงงงงงงง
    #1
    1