[INFINITE][GYUWOO]REQUEST//เสน่ห์ร้าย ทำลายรัก

ตอนที่ 5 : หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ก.พ. 60

 

 

 

 

 

 

“มึงเลยเหรอ” ผมอึ้งมากกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่คิดไม่ฝันว่าคนอย่างคิมซองกยูจะพูดคำหยาบ หรือที่ผ่านมาแค่ภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นแต่เอาจริง ๆ แล้วมันไม่มีอยู่จริง

 

“เออ ถ้ามึงยังไม่หยุดพูดถึงมัน... อย่าหาว่าไม่เตือน” ผมกรอกตาเสมองไปอีกทางแทบจะทันที พูดไม่เพราะไม่อยากคุยด้วยแล้ว แล้วดูหน้าพี่มันโกรธอะไรหนักหนา บ้าจริงทำไมต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ กับคนแย่ ๆ แบบนี้

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ติดอยู่ในใจ ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ทั้งที่จำได้ว่าผมหลับไปตอนที่เจอกับชางกยุน

 

แต่อะไรก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ผมต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน

 

 

“โตแล้วน่าจะคิดได้มากกว่าใช้อารมณ์” ใช่ผมคิดอย่างนั้นก็เท่าที่รู้จักกันมาเขาเป็นคนที่มีเหตุผลทุกในการกระทำ อารมณ์ไม่เคยอยู่เหนือความคิด ตอนนี้เป็นบ้าอะไรทั้งพูดจาไม่น่าฟัง

 

อูฮยอนไม่ได้รู้ตัวเลยมารอบคอของตนนั้นเต็มไปด้วยรอยช้ำ รอยช้ำที่ต้นคอยังชัดเจนและออกสีม่วงเข้ม เหมือนผ่านศึกรักอันร้อนแรงก่อนที่จะมาอยู่ในห้องนอนของเจ้าของผับแห่งนี้

 

“ฉันมันบ้าไง บ้าที่มอบหัวใจให้คนไม่รู้จักพอ” ร่างของผมถูกกระชากเข้าหาร่างที่ผมไม่ต้องการจะเข้าใกล้ คนอย่างอูฮยอนไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องกลัว ผมจ้องตากลับแล้วแกะมือเรียวยาวที่ถ้าไม่มองหน้าคงคิดว่ามือผู้หญิง แต่แรงบีบที่ต้นแขนนั้นแรงเกินกว่าจะสามารถแกะกรงเจ็บที่บีบรักแล้วฝังเล็บยาวที่ต้นแขน

 

“มันเจ็บนะ ปล่อย!!!” เสียงแหกปากร้องเตือนคนตรงหน้าเสียงดังสนั่นลั่นทั่วห้อง

 

“ปล่อยให้ไปหามันนะเหรอไม่มีทาง รักมันมากไงไอ้ฮงซอก ต่อไปอย่าหวังจะได้เห็นหน้ามันอีก” เขาปล่อยตามที่ผมเอ่ยขอ สิ่งที่ผมรับรู้ได้หลังจากแขนผมเป็นอิสระคือมันมีเลือดซึมตามรอยเล็บ

 

 

อูฮยอนลูบต้นแขนปอย ๆ เพื่อไล่ความเจ็บปวด “เป็นบ้าอะไร เจอหน้ากันแทนที่จะทักทายบ้าง อ่า... เจ็บอ่ะ” สิ้นคำพูดร่างเล็กเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเอาผ้าชุบน้ำเช็ดบริเวณที่เกิดรอย แต่ก็ต้องตกใจกับสภาพของตัวเองในกระจก

 

“เฮ้ยยยยยย รอยอะไรว่ะ” มือที่เคยสนใจต้นแขนถูกเปลี่ยนจุดสนใจเป็นที่ต้นคอแทน ร่างเล็กไล่ดูตามซอกคอตัวเอง รอยดูด? ใครกันที่ทำแบบนี้ทำไมจำไม่ได้เลยว่าจูบกับใครอีกนอกจากชางกยุนแถมจูบกันก็ไม่ได้ตั้งใจด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสูงระงับความโกรธของตนด้วยการปลดปล่อยไปกับลมหายใจเข้าออกจากการสูบบุหรี่ ภาพยังคงติดตาไม่รู้จะหาวิธีไหนมาลบล้างได้ ภาพที่อูฮยอน กอด จูบ กับผู้ชายคนอื่น

 

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องอีกครั้ง อารมณ์ตอนนี้กลับมาอยู่ในโหมดมีสติและปกติ  ภาพเหล่านั้นถูกพับเก็บไว้ โกรธไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น สิ่งที่ต้องการคือเก็บอูฮยอนไว้กับตัวและไม่ให้ใครเชยชมอีกต่อไป

 

“หึ โกรธคนที่คิดไม่ได้ก็เสียเปล่า” มือเรียวกดบุหรี่ลงแล้วทิ้งตัวนั่งปลดปล่อยความเหนื่อยล้าที่ใช้ต่อปากต่อคำกับอูฮยอน

 

“คุณซองกยูจะพาคุณคนนั้นกลับบ้านไหมครับ” ชายกล้ามปูเดินมานั่งข้างซองกยู

 

“ปล่อยไปตอนนี้ไม่ได้หรอก อันตราย”

 

“คุณเขาดูเหมือนจะเป็นที่ชอบคอของผู้ชายและผู้หญิงเลยนะครับ หน้าหวานและหล่อด้วย” ซองกยูยิ้มตอบรับว่าสิ่งที่วอนโฮพูดคือความจริง

 

“ชอบคอ หรือคอเป็นที่ชอบ เขาหน้าตาดีใช่ไหม”

 

“ครับ เหมือนตุ๊กตาเดินได้เลย”

 

“อืม... ทุกคนคิดแบบนั้น รวมทั้งตัวผมด้วย” ซองกยูหยุดพูดและหวนรำลึกถึงความหลังที่ตนนั้นเป็นคนวางแผนทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ในสายตาของอูฮยอน

 

“ผมออกจากบ้านไปซื้อคอนโดแถวบ้านเขาด้วยนะ ตลกไหม มาคิดย้อนดู... ผมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามาแต่ไม่สามารถเก็บเข้าไว้ข้างกายได้” ซองกยูหัวเราะออกมา ทำทุกอย่างเพราะอูฮยอนแต่ไม่สามารถให้ความรักและการเอาใจใส่เท่าที่อยากจะให้ได้

 

“มันยังไม่สายหรอกนะครับ เจ้านายยังมีโอกาส อย่างน้อยก็ตอนนี้ที่จะสร้างความทรงจำใหม่และปรับความเข้าใจกันนะ”

 

“เฮ้อออออ คงไม่ใช่เรื่องง่ายนะ” ถึงอยากจะกลับไปรักกันดังเดิมแต่ซองกยูไม่สามารถหยุดความคิดว่าอูฮยอนนั้นหมดรักตนแล้ว

 

 

คนที่ไม่รักกันแล้วจะกลับไปรักกันอีกได้ยังไง

 

 

คนที่ไม่เข้าใจกันแล้วจะอธิบายยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

 

 

และคนที่ได้เกลียดแล้วจะให้กลับไปรักได้ยังไง.....

 

ใช่...

 

คิมซองกยูเกลียด นัมอูฮยอน

 

 

 

 

 

 

อาหารเต็มโต๊ะแต่อูฮยอนก็เอาแต่กินน้ำเปล่า ร่างเล็กเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตา มือเล็กจิบน้ำไปเรื่อย ๆ จนน้ำในแก้วหมดเขานั่งอยู่สักพักเพื่อรอให้ซองกยูกินข้าวเสร็จ

 

“แขนไปโดนอะไรมา?” รอยช้ำที่ต้นคอนั้นหายแล้ว แขนกลับยังมีรอยแผล อูฮยอนเหล่มองต้นแขนตัวเอง ดวงตาใสสบตากับซองกยูเป็นครั้งแรกของวัน

 

“หมาบ้ามันกัดนะ”

 

“หมาที่ไหนจะกัดเหมือนรอยนิ้วคนแบบนั้น”

 

“ก็รู้หนิ!!! แล้วถามทำไม?”

 

“นัมอูฮยอน อย่ามาหยอกย้อน” ปากดีเสมอต้นเสมอปลาย เขาเถียงผมทุกประโยคว่าแต่ไปโดนใครเล่นงานเอานะคงจะมีคู่กรณีเยอะสินะ

 

“ผมอิ่มแล้ว... ขอตัว” ยัง ๆ ยังจะมาทำหยิ่งใส่อีก อิ่มเอิ่มอะไรกินแค่น้ำเปล่า โกหกจนติดนิสัยไปแล้วสินะ แล้วไอ้อาการชักสีหน้ากวนประสาทแบบนั้นเมื่อไรจะเลิกทำสักทีเห็นแล้วอยากจะ... ผมได้แต่นับเลขเพื่อนทำสติก่อนที่จะระเบิดอารมณ์ออกมาอีก วันนี้เป็นวันที่ดีของผมด้วยซ้ำแถมยังเป็นวันหยุดหลังจากทำงานมาตลอดอาทิตย์ด้วย

 

“1” ยุบหนอ

 

“จะขังกันแบบหมาอีกนานไหม ผมไม่สามารถทนอยู่กับคนที่ไม่ชอบขี้หน้าได้นานหรอกนะ” อูฮยอนไม่ยอมเข้าห้องแต่ยืนกอดอกมองซองกยูกินข้าวด้วยท่าทางกวนประสาท

 

“2” ผองหนอ

 

“ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ ถ้าผมหนีไปได้ ผมจะไม่ขอเจอหน้าคนอย่างคุณอีก”

“3” ไม่ไหวแล้วโว้ย

 

“แล้วใช่เวลาที่จะมานั่งนับเลขไหม นับเลขไม่ถึง 10 รึไง”

 

“พูดว่าไงนะ... จะหนีไปจากฉันงั้นเหรอไม่มีทาง” ผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ความโมโหทำให้ผมลากตัวอูฮยอนไปยังห้องน้ำแล้วใช้ฝักบัวฉีดน้ำเข้าที่ใบหน้า ความแรงของสายน้ำนั้นทำให้ใบหน้าหวานแดงก่ำ

 

“ปล่อย”

 

“จำไว้อย่างมาเก่งกับฉัน เป็นไงโดนน้ำเข้าไป มันล้างนิสัยร่านไปทั่วได้ไหม หรือมันล้างความคิดต่ำ ๆ ได้บ้างรึเปล่า ห๊ะ” ซองกยูไม่สามารถคุมอารมณ์ได้อย่างที่ตัวเองต้องการ แถมสิ่งที่ทำก็ไม่ต่างจากคนไม่ความคิดและใช้เป็นแค่อารมณ์และกำลังเท่านั้น

 

อูฮยอนไม่ยอมให้ซองกยูเหนือกว่า ร่างเล็กยื้อแย่งฝักบัวไปมา ร่างของทั้งสองนั้นเปียกไปด้วยน้ำที่ไม่ทีท่าว่าจะหยุดก่อสงคราม อูฮยอนเริ่มหมดแรงและยอมให้ซองกยูเป็นฝ่ายฉีดน้ำใส่ตนตามที่ต้องการ น้ำในอ่างอาบน้ำนั้นเริ่มเอ่อล้นและไหลลงท่อน้ำทิ้ง

 

“ผมเกลียดคุณ ได้ยินไหมผมเกลีบดคุณ!!! แรงที่มีมาจากการดื่มน้ำทุกวันนั้นหมดลงอย่างง่ายดาย อูฮยอนนั่งลงเพื่อเก็บแรง “ผมเกลียดคุณ ฮืออออออ เกลียด เกลียดมาก” ร่างสูงหยุดฉีดน้ำใส่และทิ้งฝักบัวลงอ่าง ขายาวก้าวออกไปจากอ่างแล้วหยุดมองร่างเล็กที่ร้องไห้ตัวสั่น

 

“หยุดพูดว่าจะไปจากฉัน หยุดพูดว่าเกลียดฉัน เพราะนายอาจจะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีก แล้วก็หยุดเล่นละครได้แล้วร้องไห้ทำไม” ผมปล่อยเขาไว้ในห้องน้ำดูสิจะเก่งไปได้สักกี่น้ำ หรืออีกอย่างคือผมไม่สามารถทนมองน้ำตาของอูฮยอนได้อีก

 

 

ผมแพ้....

 

แพ้น้ำตา...

 

แพ้ให้กับทุกอย่างที่เป็นอูฮยอน

 

 

“คุณซองกยูครับผมว่ามันรุนแรงไปนะครับ” วอนโฮผู้เห็นเหตุการณ์วิ่งมาหาซองกยู มือก็พยายามจะเปิดประตูห้องน้ำแต่โดนเอ่ยห้ามว่าห้ามยุ่ง ชายหนุ่มถูกจ้างให้มาเป็นบอดี้การ์ดของอูฮยอนแต่สภาพงานจริงไม่ต่างกับยามที่คอยเฝ้าให้อูฮยอนอยู่แต่ในห้อง

 

“ไม่ใช่เรื่องของพี่ พี่มีหน้าที่แค่เฝ้ามันไม่ให้มันหนีไปไหนเท่านั้น”

 

“แต่คุณคนตัวเล็กจะไม่สบายเอานะครับ”

 

“ช่างมัน... วันนี้ผมจะไม่ค้างนี่ อย่าให้มันหนีไปไหนก็แล้วกัน ถ้าพี่ทำงานพลาดผมไม่เอาพี่ไว้แน่” ซองกยูออกคำสั่งอย่างเด็กขาด

 

 

 

 

 

 

ในตอนนี้ใช่ว่าคิมซองกยูจะไม่รู้สึกเจ็บ ร่างสูงดื่มแอลกอฮอล์เพื่อหวังจะให้น้ำเมาช่วงขจัดความตึงเครียด

 

“คุณไม่รักผมแล้วใช่ไหม”

 

“คุณไม่อยากอยู่กับผมแล้วใช่ไหม”

 

“ผมมันก็แค่คนที่คุณไม่ต้องการ ทำไม ทำไมผู้ชายคนนั้นตองเป็นคนที่ผมเกลียดที่สุดในโลกด้วย แล้วทำไมผู้ชายทุกคนต้องอยากได้คุณกันหมดเลย นัมอูฮยอน...” น้ำเมาไม่ได้ช่วยให้ร่างสูงรู้สึกดีแต่กลับรู้สึกหนักอึ้งที่หัวใจมากกว่าเดิม ความในใจถูกระบายออกมาพร้อมกับน้ำตาของลูกผู้ชายที่จะไหลนับครั้งได้ของซองกยู

 

 

นับครั้งได้ว่าร้องไห้เพราะอูฮยอนไปเท่าไร

 

 

 

 

อูฮยอนอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลานานเพราะเขาร้องไห้จนหมดสติไป ร่างที่นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำนั้นเปียกไปทั่วทั้งตัว ร่างเล็กค่อย ๆ เลื่อนลงตามตัวอ่างอย่างไม่รู้ตัว อูฮยอนกำลังจมน้ำ แม้จะมีสติอยู่น้อยนิด สมองก็ไม่สั่งการ ดวงตากลมปิดสนิทยอมรับกับโชคชะตาของตัวเองที่กำลังจะดับสิ้น

 

“มันคงถึงเวลาของผมแล้วใช่ไหมครับคุณพ่อ คุณแม่ ผมกำลังจะได้ไปหาพ่อกับแม่แล้วนะครับ” ร่างเล็กปล่อยร่างกายตัวเอง ความคิดสุดท้ายไม่ใช่ความโกรธ ความเกลียด แต่กลับเป็นความคิดถึงต่อบุคคลที่จากไปอย่างไม่มีทางกลับมา

 

ร่างของอูฮยอนอยู่ใต้น้ำ จมูกที่เคยหายใจเข้าออกเป็นออกซิเจนและคาร์บอนไดออกไซด์ถูกแทนที่ด้วยน้ำ สัญชาติตะยานของมนุษย์นั้นทำให้อูฮยอนพยายามตะเกียดตะกาย จนข้าวของริมอ่างตกลงพื้น

 

 

แพล้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

 

 “คุณ...” ชายร่างสูงเห็นร่างที่จมอยู่ภายใต้น้ำ ก็รีบวิ่งไปช้อนตัวขึ้นจากน้ำ

 

“....” ร่างเล็กไปหมดสติไปแล้ว

 

 

 

 

แม่ครับ พ่อครับ ผมกำลังจะไปหานะครับ รอผมด้วยนะครับ

 

ไม่ได้นะลูก หนูต้องมีชีวิตอย่างมีความสุขสิ

 

ผมเหนื่อยแล้ว การมีชีวิตอยู่โดยไม่มีแม่กับพ่อมันเหนื่อยเกินไป ผมอยากพัก

 

ลูกคือความหวังเดียวของพ่อกับแม่ แล้วใครจะช่วยเปิดโปร่งคนชั่วพวกนั้น อูฮยอนลูกต้องมีชีวิตอยู่ต่อนะลูก

 

ผมอยากตาย ผมไม่อยากเป็นอูฮยอนคนนี้อีกต่อไป...

 

 

 

 

 

“ทำใจไหวดี ๆ นะครับ” เขาตบหน้าของร่างเล็กเพื่อเรียกสติ วอนโฮอุ้มร่างเล็กให้นอนราบกับพื้น มืดหนากดหน้าผากลง และเชยคางขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็นว่าหน้าอกและท้องยังมีการเคลื่อนไหว วอนโฮจับศีรษะร่างเล็กให้หงายขึ้น ฝ่ามือกดหน้าผากไว้แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้บีบจมูก จากนั้นใช้ปากครอบลงบนปากของอูฮยอนจนมิดแล้วเป่าลมเข้าไปจนสุดลมหายใจ

 

“แฮ่ก แฮ่ก” เสียงสำลักน้ำเพิ่มความมั่นใจว่าอูฮยอนพ้นขีดอันตราย ร่างสูงแบกร่างเล็กขึ้นหลัง แล้วพาไปโรงพยาบาลทันที

 

 

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลร่างเล็กก็โดนเข็นเข้าห้องฉุกฉิน โชคดีที่ทุกอย่างไปได้ด้วยดี วอนโฮรีบโทรหาซองกยู “คุณซองกยูรับสิครับ”

 

 

เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้... Sorry..

 

 

วอนโฮไม่สามารถติดต่อซองกยูได้ แล้วตอนนี้ซองกยูทำอะไรทำไมไม่ยอมรับสาย...

 

“เอามาเพิ่มอีกแก้ว ชักช้าเดี่ยวแม่งไล่ออก เร็ว ๆ” ซองกยูโวยวาย

 

“คุณซองกยูครับวันนี้เมามากแล้ว ผมว่าคุณไปพักผ่อนก่อนน่าจะดีกว่านะครับ” พนักงานที่พยายามจะพาซองกยูไปยังห้อง

 

“ฉันไม่ไป ฉันจะกินเหล้าใครจะทำไม นาย นายชื่ออะไร ฉันไล่นายออก” นิ้วเรียวชี้หน้าผู้จัดการ ทั้งที่ผู้จัดการนั้นอยู่ด้านข้าง บ่งบอกว่าเมา เมามาก...

 

“อย่าไล่ผมออกเลยครับ ผมจะไม่ยุ่งเรื่องของเจ้านายแล้วก็ได้ แต่ผมเป็นห่วงจริง ๆ นะครับ” ผู้จัดการคิมยกแก้วที่บาร์เทนเนอร์รินให้ซองกยู

 

“อย่ามาสงสารฉันจะไปไหนก็ไป!!!” ซองกยูเมาและอาละวาดผู้คนที่มาวุ่นวาย เขาไม่ต้องการขึ้นไปเจอกับอูฮยอนในตอนนี้ หากขึ้นไปอูฮยอนก็จะบอกว่าจะจากไปอีก...

 

 

 

 

21 สายที่ไม่ได้รับ

 

 

 

 

 

 

Woohyun part;

 

ณ โรงพยาบาล

 

“คุณเป็นญาติคนไข้ใช่ไหมครับ” หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินแล้วบอกอาการว่าอูฮยอนพ้นขีดอันตรายแล้ว

 

“อ่อ ครับ ๆ ผมเอง คุณอูฮยอนเป็นยังไงบ้างครับ”

 

“หมอคิดว่าพักสัก 2 3 วัน คนไข้ก็หายครับ”

 

“ผมฝากคุณอูฮยอนแบปหนึ่งนะครับ” วอนโฮเดินไปทำเรื่องเข้ารักษาและตอนนี้คือช่วงที่อูฮยอนเป็นอิสระ แต่กลับหนีไปไม่ได้

 

“คุณหมอครับผมขอยืมโทรศัพท์โทรหาเพื่อนหน่อยจะได้ไหมครับ” ตอนนี้คงเป็นโอกาสเหมาะที่ผมจะติดต่อซองยอล ว่าแต่ทำไมหมอที่นี่หน้าตาดีจังเลย

 

“นี่ครับมือถือ” คุณหมอรูปงามส่งยิ้มให้ผม รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมกลับมาเต้นปกติอีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าความหล่อคือยารักษาชั้นดีได้ไหม

 

“ขอบคุณครับถ้าผมหนีไปได้ผมจะตอบแทนหมออย่างงามเลยครับ” ผมกดโทรหาซองยอลทันที

 

 

เขามาแล้วคนของซองกยูมาแล้ว

 

 

 

“รับสิ รับสิซองยอล” ผู้ชายร่างสูงคนนั้นกำลังจะเดินมาทางผมแล้วครับทำไงดียอลลี่ไม่ยอมรับสายเลย

 

“...”

 

“ยอลลี่ ขอร้องหล่ะ...”

 

“สวัสดีครับ...”

 

“ซองยอลช่วยฉันด้วย อูฮยอน อูฮยอนนี่เอง” ก่อนที่เขาคนนั้นจะมาถึงตัวผม ผมก็รีบยัดโทรศัพท์คืนหมอและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณหมอเองก็เหมือนจะช่วยทำหน้าแปลกใจที่เขามองมา

 

 “ขอโทษนะครับ คนไข้ต้องพักผ่อน ผมพาคนไข้ไปที่ห้องก่อนแล้วกันนะครับ” หมอพาผมมายังห้องพักโดนปราศจากคนของคิมซองกยู พี่คนนั้นหายไปไหนก็ไม่รู้

 

“ขอบคุณนะครับคุณหมอ...” ตอนนี้ผมสามารถทำอะไรก็ได้ ติดต่อใครก็ได้ ยกเว้นหนีออกไปจากโรงพยาบาล ผมไม่มีแรงพอที่จะหนีแต่ไม่ว่ายังไงผมก็อยากจะขอบคุณคุณหมอสุดหล่อที่ช่วยผม “ถ้าผมไม่ได้คุณหมอ... ช่วยผมคงโดนจับไปขังอีกครั้งแน่ ๆ ว่าแต่คุณหมอชื่ออะไรครับ”

 

“หมอชื่อว่า... ยางแทโฮ ครับ” คุณหมอสุดหล่อยังคงส่งยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วอนโฮตัดสินใจย้อนกลับไปผับเพื่อหาตัวเจ้านายที่ไม่ยอมรับสาย ร่างสูงเมาหมดสติอยู่ชั้นวีไอพี

“คุณซองกยูครับ รีบไปโรงพยาบาลกันเถอะครับ”

 

“อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาสงสารฉัน” ซองกยูยังคงโวยวายถึงแม้วอนโฮจะพยายามอธิบายทุกอย่างแล้วก็ตาม

 

“แต่ถ้าคุณไม่ไปตอนนี้ คุณอูฮยอนอาจจะหนีคุณไปนะครับ” อูฮยอนหนีไป? คำพูดที่ทำให้สติทั้งหมดกลับคืนมาอย่างไม่น่าเชื่อ

 

“อูฮยอนจะหนีไปไหน” คำว่าหนีนั้นทำให้ชายร่างสูงนั้นอ่อนไหวอีกครั้ง น้ำใสไหลออกจากดวงตาเรียวอย่างอัตโนมัติ คำนี้มันมีอิทธิผลต่อซองกยูมาก

 

 

 

 

“ถ้าผมหนีออกไปได้” คำพูดของอูฮยอนวนกลับมาฉายอีกครั้งเมื่อได้ยินคำว่าหนี

 

 

 

ฉันไม่อยากได้ยินคำว่า หนี หรือ จากไป จากนาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สปอย...

“ฉันฝากอูฮยอนไว้กับนายหน่อยนะ ถ้าฉันหาที่ซ่อนใหม่ได้ฉันจะไม่รบกวนนายเลย”

“ไม่เป็นไร ฉันยินดีช่วย... ไม่ต้องหาที่ใหม่ก็ได้...”

 

 

 

//////////////////////////////////////////////////////

ฝากติดตามด้วยนะ บายยยยยยย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #12 Twinkle9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 16:41
    ติดตามมมมอยู่นะ รีบมาอัพนะไรต์เปนกำลังใจให้
    #12
    0