[INFINITE][GYUWOO]REQUEST//เสน่ห์ร้าย ทำลายรัก

ตอนที่ 4 : Request CH4 ไม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ม.ค. 60

CH4 

 





ชายร่างสูงสวมเสือเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงศอก สวมกางเกงขายาวสีดำ ผูกเนคไทสีดำเส้นเล็กที่ถูกคลายออกเล็กน้อยเป็นที่สะกดสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาจนต้องร้องออกมาว่า “หล่อ” กันนับไม่ถ้วน สายตาของหนุ่มหล่อมองไปยังแฟนเด็กที่กำลังกอดลูกพี่ลูกน้องของตน

 

"ไม่เจอกันนานนะฮงซอกกลับมาจากอเมริกาตั้งเเต่เมื่อไร" ผมกับฮงซอกเป็นลูกพี่ลูกน้องกันครับ ฮงซอกเป็นลูกของน้องสาวพ่อ การที่อูฮยอนกับฮงซอกใกล้ชิดกันยิ่งทำให้คิมซองกยูมีความไม่พอใจอย่างมาก

 

"เกือบ 2 เดือน ผมคิดว่าพี่ยุ่ง ๆ เลยไม่ได้ไปทักทาย”  ฮงซอกก้มหัวทักทายเพียงเล็กน้อย คนเป็นพี่เพียงกอดอกแล้วยักคิ้วให้

 

"ฮงซอก นี่มันเรื่องอะไรกัน รู้จักเขาคนนั้นด้วยหรอ" อูฮยอนเกาะแขนชายที่อายุน้อยกว่าแล้วมองหน้าอย่างสงสัย

 

"เกาะแขนคนอื่นต่อหน้ามันดูมากเกินไปนะ เท่าที่จำได้เรายังไม่ได้เลิกกันไม่ใช่เหรอ เอาแขนของนายลงก่อนที่ฉันจะกระชากมันออก” ซองกยูยืนกอดอกมองอูฮอยนด้วยสีหน้าไม่พอใจ

 

“ผมไปรอที่รถแล้วกัน คุยกันเสร็จแล้วก็รีบตามไป” คนอย่างฮงซอกเองก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นใครสำหรับอูฮยอน คนที่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็เป็นได้แค่คนนอกของหัวใจอูฮยอน

 

“อืม จะรีบตามไปนะ”

 

 “นาย นายนะ ดูเปลี่ยนไปมากนะ” ซองกยูเรียกอูฮยอนแล้วเดินเข้าไปหา แต่ละก้าวนั้นเต็มไปด้วยความกวนประสาท ใบหน้าที่หาเรื่องของซองกยูนั้นทำให้อูฮยอนกอดอกตัวเองแน่น

 

“ถอยไป ไม่ต้องเดินเข้ามาใกล้คุยกันห่าง ๆ ก็ได้” อูฮยอนผลลักอกซองกยูออกห่างจากตัวเอง

 

“ทำไมถึงไปคบคนอื่น” ซองกยูมองอูฮยอน คิ้วเข้มผูกกันเป็นปมแน่น เมื่ออูฮยอนได้ยินเช่นนั้นหน้าตาที่เคยมีความหยิ่งยโสก็เพิ่มทวีคูณ ความอยากเอาชนะมันกลับมาอีกครั้ง ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่แต่พี่ซองกยูจะรู้บ้างไหมทุกสิ่งที่ทำอยู่แค่ต้องการเรียกร้องความสนใจ

 

 “ผมมีเหตุผลของผมเหมือนที่คุณมีเหตุผลของคุณ ผมว่าเราเลิกกันเถอะ...” ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าตัวเองจะพูดคำนี้ออกไปได้ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่กวนประสาทของเค้ามันยิ่งทำให้ผมอยากเล่นแรงมากขึ้น

 

“ฉันไม่เลิก พูดจบแล้วใช่ไหม ต่อไปนี้ก็ฟังที่ฉันจะพูดให้ดีแล้วกัน” ความต้องการหนึ่งเดียวของซองกยูต่ออูฮยอนคือการให้อิสระในความคิด ถึงแม้จะคิดผิดไปมีอื่นก็ไม่ต่อว่า แต่จะเลิกกันแล้วจากไปคงไม่มีทางปล่อยไปอย่างที่ร่างเล็กต้องการ

 

“แต่ผมจะ...” อูฮยอนพูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนซองกยูกอด กอดที่คิดว่าน่าจะใช้กำลังเพื่อบังคับแต่กลับเป็นกอดที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก หัวใจของผมมันเต้นแรงอีกครั้งหลังจากได้หยุดพักไปนาน

 

“เเก้แค้นพอรึยัง สนุกพอรึยัง เล่นกับความรู้สึกฉันพอรึยัง” เสียงของสั่นเล็กน้อยเมื่อคิดย้อนกลับไปว่าในยามที่ลำบากกลับไม่มีคนรักอยู่เคียงข้าง อีกทั้งยังหนีไปคบกับญาติผู้น้องที่ชอบแข่งกันตลอดมา อูฮยอนในตอนนี้มันดูผิดมากที่คบคนอื่น ที่ผ่านมาคนคงจะลืมกันไปแล้วว่าผมโดนเขาเทขนาดไหน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woohyun part;

 

“แล้วผมทำยังไงต่อไปดี? หรือว่าคิมซองกยูจะคิดได้แล้ว?”

 

“ผมควรจะจากเขาไปและเริ่มชีวิตใหม่โดยที่ไม่มีเขารึป่าว?”

 

“ตอนนี้ผมควรเลือกฮงซอกหรือคิมซองกยู?”

 

คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวผม แต่ผมไม่สามารถให้คำตอบตัวเองได้เลยว่าในเวลานี้ผมต้องการใครกันแน่

 

 

 

 

คำพูดของเขายังวนเวียนอยู่ในหัวผม แม้ตอนนี้ผมจะนั่งอยู่ในที่เสียงดังและเต็มไปด้วยผู้คน

 

“มึงซึมอีกแล้วนะ” อีซองยอลชนแก้วกับผม แล้วยักคิ้วให้

 

“คิดถึงใคร คิมซองกยูหรือฮงซอก” ซองยอลยังคงเป็นคนที่ทำให้ผมสะดุ้งทุกครั้ง

 

“กูไม่รู้ว่ะว่าตอนนี้ตัวเองต้องการอะไรกันแน่ ระหว่างชีวิตใหม่กับหัวใจดวงเดิม กูควรทำไงดีว่ะยอลลี่” ผมยอมรับว่าตอนนี้สับสน

 

“ก็แค่ทำตามใจตัวเองมันจะไปยากอะไรว่ะ” พูดมันง่ายไงแต่ทำมันยาก ไม่เป็นกูมึงไม่รู้หรอกไอยอลว่าการอยู่ต่อจะเจ็บต่อไหมกับการจากไปอย่างน้อยก็อาจทำให้ลืมผู้ชายคนนั้น อีกอย่างฮงซอกคงไม่ทำให้ผมต้องเสียใจอย่างคิมซองกยู เฮ้อ ผมคิดอะไรไม่ออกเลยจริง ๆ

 

“เริ่มเมากันแล้วเหรอ อ้าวหมดแก้วใครหมดช้าสุดยกเพิ่มอีกแก้วนะเว้ย ชนนนนนนนนนนนนน” ผมท้าดวลทุกคนอย่างบ้าคลั่ง จนรู้ตัวอีกทีอ้วกผมก็กระจายเต็มโต๊ะ ซองยอล ซองจง โฮวอน และมยองซูแฟนใหม่ของซองยอลต่างพากันส่ายหัวไปมาให้กับความอ่อนของผม

 

“พี่แม่งอ่อนว่ะ ถ้าเมาแล้วก็กลับบ้านไปเลยไป วันนี้ผมจะหาเหยื่อหิ้วกับห้อง” ซองจงส่ายหัวให้ผม ดูเด็กนั้นมันทำกับพี่มันไม่ไล่อย่างเดียวมันกดหัวผมที่นอนอยู่ลงกับโต๊ะ แล้วมันก็เดินไปหาผู้ชายที่ยืนอีกฝั่งหนึ่งของร้าน แม่งเร็วฉิบหาย...

 

“ขอตัวกลับก่อนแล้วกัน ขอบคุณทุกคนที่มาเลี้ยงส่งฉันวันนี้” ถึงแม้โฮวอนและมยองซูจะอาสาเดินไปส่งแต่ผมก็เลือกที่จะไปเองเพราะไม่อยากให้ฮงซอกหึง ซองยอลนะเหรอเมาหนักมากมันไม่สนใจผมแล้วเพราะแค่ตัวเองยังเอาไม่รอด

 

ในระหว่างที่ผมเดินอยู่ ๆ ผมก็รู้สึกหน้ามืด มองไม่เห็นทางจึงตัดสินใจยืนพิงที่ผนังร้านสักพัก “อิมชางกยุน ใช่ชางกยุนไหม” คนนั้นไม่ได้หันหน้ามาทางผม ผมเลยตะโกนเรียกเลยครับดูสิยังจะนิ่งไหม “อิมชางกยุน....” หันมาแล้วครับแล้วก็ใช่เด็กนั่นจริง ๆ

 

“พี่อูฮยอน ไม่คิดว่าจะมาเจอกันในนี้นะครับ” เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลประกายเทาฉีกยิ้มให้ผม รอยยิ้มเด็กข้างบ้านยังคงทำให้ผมหลุดขำทุกที

 

“พี่ขำผมอีกแล้วเหรอ ผมไม่ใช่ชางกยุนคนเดิมนะ ผมไอเอ็มนักร้องชื่อดังของวงการในตอนนี้เลยนะให้เกียรติใบหน้าหล่อ ๆ ผมด้วยครับ” เจ้าเด็กนั้นโวยวาย เด็กนั้นเวลาเห็นหน้าผมทีไรมันมักจะเก๊กหล่อใส่ทุกทีแล้วจะไม่ขำได้ไง 555 ดูท่าเก๊กมันสิดูยังไงก็ไม่เป็นธรรมชาติ 555

 

“มา ๆ มาให้จุ๊ปแหม่งทีสิคิดถึงโว้ย” ผมกวักมือเรียกเด็กนั้นให้มาหา เด็กมันก็เชื่อคนง่ายเดินมาให้ผมจูบอย่างเขิน ๆ สมัยเด็ก ๆ นะชางกยุนค่อนข้างติดผมแจเลยแต่หลังจากที่ผมย้ายมาอยู่โซลก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก

 

“อูฮยอน” เสียงเรียกของโฮวอนทำให้ปากชางกยุนจูบลงที่ริมฝีปากของผมอย่างไม่ได้ตั้งใจ ตอนแรกเขาเพียงแกล้งหอมแก้มกลับพอผมหันไปหาโฮวอนปากเราเลยสัมผัสกัน แต่ทำไมมันนุ่มและน่าหลงไหลจัง

 

“มึงอย่ามายุ่งกับคนของกู” โฮวอนกระชากคอเสื้อชางกยุนแล้วต่อยเข้าที่ใบหน้า ผมดึงมือที่ง้างออกเพราะโฮวอนจะต่อยเขาอีกครั้ง เมื่อเห็นเลือดที่มุมปากชางกยุนความรู้สึกโมโหจึงไปพร้อมฝ่ามือ มันคือความรู้สึกอยากปกป้องถึงจะเป็นเพื่อนก็ไม่มีสิทธิมาต่อยน้องแบบนี้

 

เพี๊ยบบบบบบบบบบบบบบ

 

“เป็นบ้าอะไรของนาย ต่อยเขาทำไม” ผมผลักโฮวอนออกจากชางกยุน แต่แรงที่ใช้มันเป็นแรงขีดสุดท้ายที่ผมมีในวันนี้ ตอนแรกตั้งใจจะให้ชางกยุนไปส่งหน้าร้านสักหน่อยแต่ตอนนี้ไม่ไหวจริง ๆ ผมนั่งพิงกำแพงหวังจะพักเก็บแรงเพื่อจะแยกทั้งสอง

 

“มึงเป็นใคร เก่งหนักใช่ไหมไอ้เตี้ย พรวดดดดดดดดดดดด พูดมาได้ว่าพี่อูฮยอนเป็นของมึง ไม่เจียมตัว คนอย่างพี่เขาไม่เอาคนอย่างมึงมาทำผัวโว้ยยยย” ชางกยุนไม่รอช้าเมื่อเห็นอูฮยอนหลบไปนั่งอยู่ด้านหลัง หมัดที่ถูกรวมพลังพุ่งเข้าหน้าโฮวอนอย่างจังเพียงหมัดเดียวก็ทำเอาร่างกึ่งเมาล้มลงกับพื้นทันที

 

 

ชางกยุนมั่นใจว่าอูฮยอนไม่มีทางเป็นแฟนโฮวอน เรื่องนี้อิมชางกยุนรู้ดี... เพราะเขาเองก็ไม่ใช่คนที่ถูกเลือกเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

“ฮงซอก!!! ตอนนี้กี่โมงแล้ว” ผมมองไปรอบ ๆ ก็ต้องแปลกใจที่ตัวเองตื่นขึ้นมาในที่ไม่คุ้นเคย พอเดินออกไปนอกห้องก็เจอคนแปลกหน้ายืนอยู่หน้าประตู

 

“หาอะไรครับ” ผู้ชายที่มีร่างสูง ๆ ถามผม

 

“โทรศัพท์ของผม ผมหามันไม่เจอคุณพอจะเห็นมันไหม วันนี้ผมต้องไปอเมริกา ตอนนี้ฮงซอกคงจะรอแล้ว” ถึงแม้จะไม่รู้จักแต่ผมก็ยังคุยกับเค้าอย่างเป็นมิตร

 

“ปานนี้คงขึ้นเครื่องแล้วครับ” เขาตอบผมเสียงเรียบ แต่สิ่งที่ผู้ชายคนนั้นตอบกับทำให้ผมรู้สึกโล่งอกแปลก ๆ ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ

 

 

ปากบอกจะจากไปแต่หัวใจกับรู้สึกดีที่ยังอยู่ที่เดิมหรือจะเป็นเพราะแท้จริงแล้วหัวใจของผมยังต้องการเขา...

 

 

“ผมอยู่ที่ไหน” ผมจำเรื่องราวหลังจากเจอชางกยุนไม่ได้ เมื่อคืนทั้งเมาและง่วงมากเลยหาที่นอนงี้เหรอ โอ้ยคิดยังไงก็คิดไม่ออก

 

“ห้องเจ้านายของผม”

 

“เจ้านายของคุณแล้วผมมาที่นี่ได้ยังไง”

 

“ถ้าคุณไม่รู้ผมจะรู้ได้ไงครับ” เออนั้นนะสิถามไปได้ว่าตัวเองมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือว่าจะปีนบันใดแล้วมานอนห้องของเจ้าของคลับ โอ้ยสร้างเรื่องอีกแล้วนัมอูฮยอน

 

 

 

 

 

Sungkyu part ;

 

 “สวัสดีครับ ผมคิมซองกยูลูกชายคนเดียวของคิมจุงยอบผู้ก่อตั้งบริษัทและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดในตอนนี้ นโนบายของผมคือ ผลิตงานดีมีคุณภาพด้วยต้นทุนต่ำ กำจัดคอรัปชั่น ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ” ร่างสูงก้มศรีษะเล็กน้อยให้แก่ทุกคน ผู้บริหารอายุยังน้อยยิ้มที่มุมปากแล้วมองไปยังอดีตประธานบริษัทหรือพ่อของฮงซอก

 

 คิมซองกยูได้ยื่นรายชื่อผู้กระทำความผิดทั้งหมดต่อศาลและในวันนี้ตำรวจคงจะบุกมาจับตัวหลังจากที่ผมพูดจบ ทุกคนไม่แปลกใจกับการประชุมนอกสถานที่ในพื้นที่ส่วนตัวหรือจะเรียกได้ว่าผมจัดฉากเก่ง การกำจัดคนที่เป็นตัวถ่วงความเจริญของบริษัทสำเร็จอย่างสมบูรณ์ด้วยความร่วมมือของคนที่ทุกคนคาดไม่ถึง

 

“เรื่องที่เราตกลงกันไว้ ฉันหวังว่านายจะไม่ผิดสัญญา” พ่อของฮงซอกเดินตามผมออกมา

 

“ผมไม่ลืมหรอกครับ เรื่องที่คุณโกง ไม่ใช่สิ เรื่องที่คุณทำผมจะไม่ยื่นให้ศาล ส่วนเรื่องที่ผมขอเอาไว้หวังว่าคุณจะจัดการมันได้” คนที่ช่วยให้แผนจับพวกเห็บปลาฉลามก็คือพ่อของฮงซอก เพราะอะไรนะเหรอเพราะถ้าผมยื่นเรื่องฉ้อโกงของเขาต่อศาล เขาจะกลายเป็นบุคคลล้มละลาย ดังนั้นเขาจึงร่วมมือกับผมเป็นอย่างดี

 

“ฉันทำตามที่แกต้องการหมดแล้ว ฉันกับน้าแกจะย้ายไปอยู่อเมริกากับฮงซอก ฮงซอกกับอูฮยอนจะไม่ได้เจอกันอย่างที่นายต้องการ” เขาพูดในสิ่งที่ผมต้องการจะได้ยิน ผมค่อนข้างพอใจกับสิ่งที่ผมมากได้ทั้งเรื่องงานและเรื่องคนรักในเวลาเดียวกัน

 

“คุณควรสอนลูกบ้างว่าการอยากได้ของคนอื่นมันไม่ดีมันอาจจะทำให้ครอบครัวเดือนร้อนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้” ผมเดินจากออกมาจากความวุ่นวาย สถานที่ต่อไปที่ผมต้องไปเคลียก็คงไม่พ้นไนต์คลับกลางเมือง

 

ผมมีทั้งธุรกิจด้านมืดและสว่าง มีบริวารเป็นตำรวจและพวกนักเลงต่อหน้าผมก็คือคุณคิมซองกยูผู้เพียบพร้อมไปทั้งปัญญา บุคลิกภาพ และความดี แต่เบื้องหลังผมมีธุรกิจไนต์คลับ โรงแรมม่านรูด หรือแม้แต่พวกยาเสพติด

 

 

เมื่อ 2 เดือนที่ผ่านมาผมค่อนข้างจะยุ่งเพราะต้องกำจัดพวกฉ้อโกงในบริษัทของพ่อและมีการขนายกิจการเปิดไนต์คลับเพิ่มอีก 2 ที เวลาจะนอนผมยังแทบจะไม่มีและนับประสาอะไรกับเวลาที่ให้แฟน ดังนั้นผมก็เลยปล่อยให้เขาได้เล่นสนุกตามที่เขาต้องการ

 

“ว่าไง” ผมเดินเข้าไปในห้องนอนของผมที่อยู่อยู่ที่บนชั้น 4 ของตึกไนต์คลับแห่งนี้ ห้องนี้ผมจะใช้นอนเฉพาะวันที่เมามากจนไม่อยากขับรถกลับคอนโด

 

 

ถ้าถามว่าทำไมต้องไปนอนที่คอนโด

คำตอบของผมคือมันอยู่ใกล้บ้านของอูฮยอน

 

 

“คิมซองกยู คุณมาช่วยผมเหรอ ฮืออออ ผมโดนขังคนใจร้ายขัง พาผมหนีออกไปจากที่นี่ที ฮืออออ” อูฮยอนร้องไห้ออกมาหลังจากเห็นผม สภาพเขาตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยคาบน้ำตาที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนัก

 

“ร้องไห้ทำไม” ผมเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้งหลังจากที่เขาเจอผม

 

“คนใจร้ายพวกนั้นมันขังผม ผมอยากไปหาฮงซอก” ฮงซอกอีกแล้วเหรอตัวไม่อยู่ยังจะมีชื่อตามมากลัวใจอีก ผมควรจะจัดการกับเด็กคนนี้ยังไงดี

 

“รักมันมากเหรอ” ตอนนี้ความโมโหของผมพุ่งสูงไปติดเพดาน แค่ไปอยู่เมืองนอกอย่างเดียวมันลบชื่อไม่ได้ใช่ไหม หรือต้องทำให้มากกว่านี้ชื่อนี้ถึงจะไม่ถูดเอ่ยกับผมอีก

 

“ผมไม่ได้รักเขา ผมรักคุณแต่คุณไม่ได้รักผมแล้ว... ฮืออออ คุณไม่สนใจผมแล้ว... ผมอยากจะหนีไปจากที่นี่... ฮือออ ช่วยพาผมออกไปจากที่นี่ที ฮืออออ” ผมผลักอูฮยอนที่ยืนสะอื้นกอดผมออกจนร่างเล็กล้มไปนั่งพื้น

 

“รัก? ที่พูดมามันเรื่องโกหกชัด ๆ ตอแหล...” ปากบอกว่ารักแต่เรียกชื่อของอีกคน น่าสมเพชสิ้นดี

 

“ฮืออออ พาผมไปจากที่นี่”

 

“งั้นอยู่ด้วยกันให้ใจขาดตายไปเลย ผมจะทำให้คุณเกลียดไปจนวันตายเลยดีไหมนัมอูฮยอน”

 

“ทำไม” ร่างเล็กเอ่ยถาม เสียงสะอื้นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

 

“เพราะคุณคิดจะมีความสุขโดยที่ไม่มีผมไงหล่ะ” งั้นก็มาเล่นให้มันถึงที่สุดแล้วกัน นัมอูฮยอน ว่าคนที่คุณต้องการคือคิมซองกยูคนนี้หรือว่าฮงซอก

 

“ถ้าคุณไม่รักผม ก็ปล่อยผมไปจะมาอยู่ด้วยกันทำไม ผมจะไปจากที่นี่และจะไปหาฮงซอก” อูฮยอนตะโกนเสียงดังลั่นไปทั่วห้องทำให้ผมที่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกหันไปมองเขา ยังจะกล้าเรียกชื่อมันให้ฉันได้ยินอีกใช่ไหม ความอดทนของฉันก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน

 

“หุบปาก จะแหกปากทำไม รำคาญ แล้วไอ้ฮงซอกเนี่ยเรียกชื่อมันอยู่ได้ กูไม่อยากได้ยินชื่อมัน ถ้าไม่หยุดเรียกชื่อมัน กูจะจับร่างมึงแยกออกเป็น 2 ส่วนเลย อยากลองดูไหม” ผมไม่สามารถเก็บความรู้สึกได้อีกต่อไป ทำไมผมต้องมาคอยแคร์ความรู้สึกคนที่ไม่แคร์ผมด้วยต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว...

 

คิมซองกยูชายมารยาทงามจะมีแต่คิมซองกยูผู้ที่พร้อมทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า

 

 

 

Woohyun part;

 

“มึงเลยเหรอ” ผมอึ้งมากกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่คิดไม่ฝันว่าซองกยูจะพูดคำเหล่านั้นออกมา ตั้งแต่คบกันมาซองกยูเป็นคนมารยาทดี พูดจาไพเราะ ไม่เคยพูดมึงกับกูให้ได้ยินมาก่อน หรือว่าสิ่งที่เห็นมันเป็นเพียงภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นซึ่งไม่มีอยู่จริง

 

“เออ ถ้ายังไม่หยุดพูดถึงมัน... ไอ้นั้นคงจะต้องตายไปจากโลกนี้แล้วหล่ะ” เขาพูดด้วยท่าทางนิ่งมาก พูดเหมือนความตายมันเป็นเรื่องง่ายที่จะทำกับคนที่ไม่ต้องการให้มีชีวิตอยู่กวนใจ

 

 

 

บ้าไปแล้วนี่มันอะไรกัน

 

 

 

 

 

 

 

//////////////////////////////////////////////

มาแล้วค่ะ ในที่สุดตอน 4 ก็คลอด ตอนนี้เปลี่ยนเนื้อเรื่องบ่อยมาก

เพราะเขียนออกมาแล้วรู้สึกไม่พอใจกับมันเลย

หลังจากให้พี่ซองกยูเป็นคนดีเราก็ค้นพบว่าไม่ใช่แนวค่ะ 555

พี่เขาต้อง หล่อ เท่ห์และแบดบอยเท่านั้น

ตอนที่เหลือพี่เขาจะค่อนข้างหึงโหด

และอูฮยอนจะเป็นบุคคลที่น่าสงสารมาก

อาจจะมีคำผิดอยู่บ้างแต่จะพยายามหามันให้เจอนะค่ะ บายยยย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #15 Loveกยูอู (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 09:06
    พี่กยูเวลาหึงน่ากลัวมากอ่ะ
    #15
    0
  2. #11 winy22 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 00:19
    พี่กยูโหดอ่ะ นัมก้อน่าสงสาร
    #11
    0
  3. #10 RabbitJJong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 18:58
    หาเจอยังคะ 'นะค่ะ' สุดท้ายเลยค่ะ เราบอกให้
    พี่กยูไบโพลาแน่ๆเลยค่ะ จุดนี้555
    #10
    0