[SF] Good memory [ChanBaek,HunBaek]

ตอนที่ 2 : เป็นอดีตไปแล้ว 1/2 [ChanBaek Ft. Sehun]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 ก.ค. 61

เป็นอดีตไปแล้ว


 

                        “พี่เซฮุน ผมชอบพี่นะครับ” เสียงของเด็กชายหน้าตาน่ารักวัย 16 ปี เดินเอาช็อคโกแลตมาให้รุ่นพี่หนุ่มในวัย 18 ปี เนื่องในโอกาสวันวาเลนไทน์


                        คนตัวเล็กต้องใช้ความกล้าเป็นอย่างมาก เพราะเค้าแอบชอบรุ่นพี่คนนี้มาเป็นเวลาหลายปี เซฮุนเป็นรุ่นพี่ข้างบ้านที่เค้าแอบมองอยู่บ่อยๆ ตั้งแต่เด็กจนโต แต่ด้วยความที่เค้าเป็นผู้ชายตัวเล็ก พี่เซฮุนเลยไม่ค่อยชอบเล่นกับเค้าเท่าไหร่

                        วันนี้คนตัวเล็กเลยรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ทำช็อคโกแลต และนำมันมาให้พี่เซฮุนที่โรงเรียน ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนของพี่เค้า



                         “ฮิ้ววววว ไอ้ฮุนได้ช็อคโกแลตอีกแล้ววะ ฮอตจริงๆ เลยคนนี้” เสียงแซวจากกลุ่มเพื่อนของพี่เซฮุนพูด

                        “เอาวะ แม้แต่น้องข้างบ้านก็ยังชอบมัน มึงนี่มีดีอะไรวะเซฮุน” เพื่อนอีกคนพูดบ้าง

                       

                        แต่ทว่า เสียงแซวพวกนั้นกลับไม่เข้าสู่โสตประมาสาทของคนตัวเล็กแม้แต่น้อย เพราะร่างสูง ที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าอยากจะรับของจากเค้าเลยแม้แต่น้อย แต่ความคิดน้อยๆ นั้นๆ ก็ต้องเก็บไป เพราะร่างสูงค่อยๆ เดินเข้ามารับช็อคโกแลตในมือ ทำให้แบคฮยอนเบิกตากว้างด้วยความดีใจที่อีกคนรับมันไป



                         แต่ดีใจได้ไม่นาน หลังจากที่อีกคนรับของไป ร่างสูงเดินตรงไปที่ถังขยะข้างสนามแล้วโยนช็อคโกแลตกล่องนั้นที่แบคฮยอนตั้งใจทำมันด้วยใจ ทิ้งลงไปอย่างไม่ใยดี

                        น้ำตาเม็ดโตไหลออกจากตาสวย ตากลมโตที่เคยลอบมองเด็กหนุ่มข้างบ้านทุกวัน ด้วยความสดใส บัดนี้เหลือเพียงแต่แววตาโศกเศร้า ร่างเล็กไม่เข้าใจว่าทำไมอีกคนถึงทำกับเค้าแบบนี้ อย่างน้อยค่อยเอาไปทิ้งหลังจากเค้ากลับไปแล้วไม่ได้หรือ แต่นี่ อีกคนรับไปเหมือนให้ความหวัง แต่ก็สะบัดมันทิ้งลงอย่างไร้เยื้อใย



                         เด็กหนุ่มเดินกลับมาเผชิญหน้ากับร่างบางที่มีน้ำตาไหลอาบแก้ม

                        “ฉันไม่ต้องการ แล้วไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีก กูไม่ชอบผู้ชาย” เอ่ยเพียงเท่านั้น ร่างสูงของโอเซฮุนเดินกระแทกไหล่ร่างบางออกไป แบคฮยอนที่ไม่เหลือแม้แต่แรงจะยืนล้มลงกับพื้น บริเวณโดยรอบมีแต่เสียงหัวเราะเยาะหยันร่างเล็กที่ไม่เจียมตัว

                        คนอื่นๆ พากันซุบซิบนินทาร่างบางที่เอาแต่กอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน กลุ่มเพื่อนของเซฮุนก็เดินตามอีกคนออกไปโดยที่ไม่แม้แต่จะช่วยเหลือร่างเล็กที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้





 

                        นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่ร่างบางนั่งร้องไห้อยู่ข้างสนาม คาบบ่ายแบคฮยอนก็ไม่ได้ลุกไปเรียน เพื่อนมาตามกี่คนต่อกี่คนร่างเล็กไม่มีทีท่าว่าจะลุกตามออกไป จนเพื่อนสนิทเอือมระอา ปล่อยให้ร่างบางนั่งอยู่ตรงนี้ต่อ

 

                        “กลับบ้านเถอะ” เสียงทุ้มจากใครบางคนทำให้ร่างบางที่ยังคงมีน้ำตาไหลอาบแก้มเงยหน้าขึ้นไปมอง

                        คนตรงหน้าคือรุ่นพี่ห้องเดียวกับเซฮุน แต่คนตัวเล็กไม่เคยจะได้พูดคุยกับอีกฝ่ายเลยสักครั้ง

                        “ลุกไหวมั้ย” ร่างสูงเอ่ยถามอีกครั้ง


 

                        แบคฮยอนเพียงแต่ส่ายหน้าตอบกลับไป เพราะไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรอีกแล้ว นั่งอยู่ตรงนี้มานานหลายชั่วโมง จนเหน็บกินไปทั้งตัว ไม่สามารถลุกขึ้นเองได้

                  ชานยอลยื่นมือมาเพื่อให้อีกคนจับไว้ โดยที่ร่างบางก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก เพราะตอนนี้สมควรแก่เวลาที่จะต้องกลับบ้านแล้ว แบคฮยอนยื่นมือไปจับมืออีกคนแล้วพยุงตัวเองขึ้น

                        “ขอบคุณครับ” แบคฮยอนเอ่ยขอบคุณอีกคนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เพราะตั้งแต่ตอนนั้น เค้าก็ไม่ได้กินอะไรเลย

 

 

                         “แบคฮยอน”

                        “ครับ” คนตัวเล็กหันไปมองอีกคน

                        “ชานยอล พี่ชานยอล”

                        “ครับ ?”

                        “พี่ชื่อชานยอล จำชื่อพี่ไว้นะ” ร่างสูงเอ่ย ทำให้ร่างเล็กอดที่จะแปลกใจไม่ได้ ทำไมอยู่ดีๆ อีกคนถึงมาทำดีด้วย แถมยังแนะนำตัว เหมือนต้องการทำความรู้จักเค้าอีก

 

                        “แบคฮยอนครับ” ร่างบางเห็นว่า ถ้าเค้าไม่พูดอะไร เกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาท

                        “พี่รู้” 



 

                        ชานยอลอาสาไปส่งคนตัวเล็กที่บ้าน เพราะเห็นว่าอีกคนคงกลับบ้านเองไม่ไหวแน่ แถมตอนนี้ก็เริ่มจะเย็นแล้ว ชานยอลเห็นตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อกลางวัน จนถึงตอนที่อีกคนล้มลงกับพื้น ไม่มีใครเข้ามาช่วยร่างบางแม้แต่คนเดียว ตอนคาบบ่ายก็เห็นเพื่อนสนิทมาเรียกแต่อีกคนก็ไม่ยอมลุกไปไหน ชานยอลที่เลิกเรียน เห็นท่าไม่ดี ก็เลยอาสามาช่วย จากตอนแรกแค่จะมาช่วยพยุงเท่านั้น แต่พอได้เห็นหน้าคนตัวเล็กใกล้ๆ อีกทั้งยังเห็นน้ำตาจากคนตรงหน้า ใจของคนตัวโตก็อ่อนวูบ รู้สึกไม่อยากเห็นน้ำตาของคนๆ นี้ อยากปกป้อง อยากดูแล

 

                        “เข้าบ้านไปได้แล้ว”

                        “ครับ ขอบคุณพี่ชานยอลมากๆ เลยนะครับ” ร่างบางเอ่ยขอบคุณ ตอนนี้เค้าหยุดร้องไห้แล้ว เพราะคนตัวโตข้างๆ ชวนเค้าคุยจนเค้าลืมเรื่องของคนข้างบ้านไปได้ชั่วขณะ

                        แต่สายตาเจ้ากรรมก็ยังจะหันไปมองบ้านข้างๆ ที่ตอนนี้ห้องนอนของรุ่นพี่ตัวสูงยังคงสว่างไสว บ่งบอกว่าอีกคนยังไม่นอน

 

                        “ไปมองมันทำไม มองแล้วก็เสียใจ” ชานยอลที่เห็นว่าอีกคนเริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดีอีกครั้ง เอ่ยหลังจากที่อีกคนหันหน้าไปมองบ้านของเพื่อนตัวดี


                         “ครับ” แบคฮยอนรีบหันหน้ากลับมา พยายามไม่หันไปมองมันอีก

                        “พี่กลับก่อนนะ” เพราะเห็นว่าถึงที่หมายแล้ว ร่างสูงเอ่ยลาก่อนจะเดินกลับหลังไป

                        “พี่ชานยอล ถึงบ้านแล้วโทรมาบอกด้วยนะครับ” ด้วยความที่อีกคนอุตส่ามาส่ง แล้วก็ทำความรู้จักกันนิดหน่อยระหว่างทาง ร่างสูงเอ่ยขอเบอร์โทรศัพท์ของตนก่อนจะแยกกัน จะให้ใจร้ายไม่เป็นห่วงอีกคนก็คงไม่ได้ เพราะอีกคนอุตส่ามีน้ำใจมาส่งเค้าถึงบ้าน

 

                        “ครับ ถึงบ้านแล้วจะโทรไปนะ” เสียงทุ้มของร่างสูงเอ่ยอย่างอบอุ่น ก่อนจะเดินลับหายไป

 

                        แบคฮยอนยิ้มน้อยๆ ให้กับอีกคนก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ได้แต่คิดในใจว่า ถึงแม้วันนี้จะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นมากมาย แต่อย่างน้อย พี่ชานยอลก็เป็นสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้




                         ด้านเซฮุนที่ยังไม่นอน จิตใจกระสับกระส่ายตั้งแต่ตอนกลางวัน จนถึงตอนนี้ ร่างสูงในชุดนอนเดินไปเดินมาในห้อง อยู่ไม่สุข จนได้ยินเสียงคนเดินจึงได้ไปดูตรงหน้าต่าง

                        เซฮุนมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ไหนบอกว่าชอบเค้ายังไงเล่า แต่ไหงตอนนี้ถึงได้มาอยู่กับเพื่อนในห้องของเค้าแบบนี้ เซฮุนกำมือแน่นโดยที่ไม่รู้ตัว มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ สับสน บอกได้คำเดียวว่าสับสน เมื่อตอนกลางวันที่ทำแบบนั้นเพราะอาย ยอมรับเลยว่าอาย

                        เซฮุนไม่เคยคบผู้ชายด้วยกันมาก่อน เค้าไม่เคยมองผู้ชายคนไหน แฟนคนเก่าๆ ของเค้าก็มักจะเป็นที่รู้จัก เป็นดาวเด่นของโรงเรียนไม่ต่างจากเค้าเอง แต่พอเห็นคนตัวเล็กมาสารภาพกับเค้าแบบนั้น เค้าก็ตกใจเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าอีกคนรู้สึกยังไง จะไม่ให้ไม่รู้ได้ยังไง คนตัวเล็กแอบมองเค้าทุกๆเช้า ทุกๆเย็นแบบนั้น เพราะอยู่ข้างบ้านกัน ไม่ใช่เค้าไม่รู้สึกอะไร แต่เค้าเพียงแค่ยังไม่อยากจะยอมรับก็เท่านั้นเอง


                        ร่างสูงมองภาพตรงหน้า ก่อนจะปิดม่านเดินไปล้มตัวลงที่เตียงโดยที่พยายามจะไม่คิดเรื่องของคนข้างบ้านอีก แต่ก็เพียงแค่พยายามเท่านั้นแหละ...

 








 

--------เป็นอดีตไปแล้ว ½-------

Talk 1. มาอัพตอนใหม่ให้แล้วนะคะ อยู่ๆ ก็อยากเขียนเนื้อเรื่องที่มีทั้งชานยอลและเซฮุนเลย เรื่องนี้จะมีทั้งหมด 2 ตอนนะคะ

ฝากทุกคนคอมเม้น กดติดตาม หรือให้กำลังใจกันด้วยน้า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจ สามารถเป็นแรงผลักดันให้เค้าเขียนต่อไปได้นะคะ

♥สามารถพูดคุยกันได้ที่ Twitter : @MdabJp

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #33 @_@ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 00:33

    นิสัยไม่ดี ทำร้ายจิตใจน้องขนาดนั้น พูดกับน้องดีดีก็ได้มั้ย

    #33
    0
  2. #10 pyks (@roonglda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 00:19
    แง้ เซฮุนก็เกินไป อย่าทำร้ายจิตใจน้องสิ😭
    #10
    0