God Presentiment Online ภาค สงครามเทียมเทพ

ตอนที่ 53 : บทที่ 12 การวางหมากของจอมมาร : สามหางและทานูกิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 เม.ย. 57

บทที่ 12 การวางหมากของจอมมาร
ช่วงที่สอง สามหางและทานูกิ

เรือนระฟ้าที่ว่านั่นคือคฤหาสน์ขนาดใหญ่แบ่งออกเป็นหลายส่วน แต่ที่แน่ๆเลยชื่อที่ว่าเรือนระฟ้าของมันนั้นไม่ใช่ได้มาเปล่าๆ นั่นก็เพราะมันอยู่บนฟ้านี่สิ ด้วยผืนดินที่เป็นรากฐานยังลอยขึ้นมาได้สูงขนาดนี้แขกทั้งสองย่อมต้องสงสัยเป็นแน่อยู่แล้ว หากแต่ริวและวอล์คหาได้ถามอะไรออกไปไม่ หวังก็ได้แต่พบตัวเจ้าของและให้เจ้าหล่อนอธิบายออกมาเอง เพราะถ้าหากสถานที่นี้ถูกใช้ร่วมสงครามด้วยล่ะก็..

พวกเขาทั้งสองจะได้ถล่มมันลงตรงนี้เสีย..

แสบนะเนี่ยริว ปลดระดับเลยแบบนั้นน่ะ..นั่นคือคำทักทายจากหญิงสาวรูปโฉมสะคราญในชุดยูกาตะหลุดลุ่ยคล้ายเพิ่งตื่นนอน คนเป็นเจ้าของบ้างกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มและเดินตรงเข้าไปหาวอล์คซึ่งหลบอยู่หลังริวและดูจะยังไม่ค่อยไว้ใจเธอเสียเท่าไหร่

นี่จ้ะวอล์ค พี่ว่าปลดระดับไปเลยก็ดีเหมือนกันเพราะว่าทั้งเนเนะทั้งโคโนฮะเองก็อันตรายกันทั้งคู่มัทนะพาธาจัดชุดแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆและเปิดหน้าต่างสัมภาระนำของแลกเปลี่ยนมายื่นให้กับวอล์ค เด็กสาวผมสั้นรับตุ๊กตากุนซือหนุ่มมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะบรรจงจรดนิ้วทั้ง 5 ในมือขวาไปยังข้อต่อต่างๆของตุ๊กตา

-ผู้เล่น ลินเบลล์ ทำพันธสัญญากับหุ่นกระบอกซีเอ๋อร์เรียบร้อยแล้วค่ะ-

-ภารกิจปลดระดับสำเร็จลุล่วง ผู้เล่น ลินเบลล์ พัฒนาสู่ระดับ 81 ค่ะ-

วอล์คคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะเรียกเอาหุ่นเหลียงเอ๋อร์ออกมาจากหน้าต่างระบบ หุ่นมีชีวิตทั้งสองดูมีอาการประหลาดใจไม่น้อยที่ได้พบหน้าซึ่งกันและกัน และก็เป็นเหลียงเอ๋อร์ที่ตรงเข้าไปกอดหุ่นกุนซืออย่างไม่ยั้งคิดจนต้องโดนพัดขนนกตบร่วงลงไปกับพื้น

เจ๋งเลยนะเนี่ย..นักเชิดหุ่นในกิลด์มันก็ทำพันธสัญญาอย่างนี้นะแต่ทำไมมันถึงไม่ทำงานล่ะ?”มัทนะพาธากล่าวออกมาอย่างงงันและโยวไกทั้งหลายเองก็ส่งเสียงสมทบเช่นกัน วอล์คได้แต่ชี้นิ้วไปหาเหลียงเอ๋อร์ก่อนจะกล่าวตอบออกมา

เพราะว่าเงื่อนไขคือต้องมีเหลียงเอ่อร์อยู่ในครอบครองค่ะ แล้วก็ไอเท็มเฉพาะของอาชีพช่างตุ๊กตาที่หนูพกอยู่มันทำให้สามารถทำพันธสัญญาได้สมบูรณ์ค่ะ ที่เอานิ้วจิ้มๆไปนั่นอัดพลังเวทไปเกือบครึ่งเลยนะคะ หุ่นจำพวกนี้ถ้าไม่ใส่พลังเวทไปจนถึงจุดที่พอเหมาะมันก็ไม่ทำงานค่ะ มากไปหรือน้อยไปก็ไม่ได้คนทั้งหมดพยักหน้าคลายข้อสงสัย ส่วนเจ้าตุ๊กตามีชีวิตทั้งสองก็ยังคงดำเนินการวิ่งไล่จับอยู่รอบๆตัวของวอล์คพร้อมด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวดังลั่น

โคกุเร็น นูเอะ..ช่วยไปดูเนเนะกับอินาริจังด้วยนะโอมุคาเดะและนูเอะน้อมศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงเข้าไปในตัวบ้านทันที ส่วนนาย นาราคุ..น้ำชาให้แขกล่ะ?”

โห่! เจ๊..เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆใช้งานกันอีกและ ชิ..โยวไกสาวเบ้หน้าก่อนจะเดินตามผู้ที่อาวุโสกว่าทั้งสองไปแต่โดยดี ริวจรดพัดในมือขึ้นแตะริมฝีปากก่อนจะอมยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทีอันคุ้นเคยชวนให้นึกถึงวันเก่าๆ

ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยน้า..

ว่าแต่ว่า..พี่รุ้ง เอ่อ ขอเรียกอย่างนี้นะคะวอล์คกล่าวเสียงค่อยก่อนจะดำเนินการต่อเมื่อได้รับอนุญาต เรือนระฟ้านี่ พี่คงไม่คิดจะเอาไว้ใช้เป็นฐานที่มั่นในสงครามหรอกใช่ไหมคะ? สูงขนาดนี้นี่เป็นปราการชั้นยอดเลยนะคะ ถ้ายังไง..

โอ๊ย ไม่ต้องห่วงหรอก ถึงที่นี่จะไม่ใช่บ้านของทางระบบแต่พี่ก็ไม่คิดจะเอาไปร่วมสงครามร๊อก..คนที่มาที่นี่ได้ก็มีแค่พี่เท่านั้น เรากับเจ้าริวเป็นแขกกลุ่มแรกเลยนะ ถ้าพี่จะเอาไปร่วมสงคราม..สัญญาเช่าก็คงจะเป็นโมฆะไปในทันทีเลยล่ะ

สัญญาเช่าเหรอคะ? อ๊ะ..วอล์คชะงักปากทันควันเมื่อเห็นตุ๊กตาตัวน้อยทั้งลอยขึ้นมาอยู่ระดับสายตาและโค้งคำนับ ซีเอ๋อร์เป็นฝ่ายที่เงยหน้าขึ้นมาก่อนพร้อมกับยันต์แปดทิศสีส้มที่โผล่ขึ้นมาใต้เท้าของตนและเหลียงเอ๋อร์ แสงสว่างสีขาวส่องประกายวาบครู่หนึ่งก่อนที่หุ่นทั้งสองจะขยายร่างมาอยู่เท่ากับมนุษย์ตัวเป็นๆ

คารวะนายหญิงคนใหม่.. เหลียงเอ๋อร์!

ค..คารวะนายหญิงเจ้าค่ะ เอ็..แต่ฉันอยู่มาก่อนพี่นะ!

-ไอเท็ม ตุ๊กตาเหลียงเอ๋อร์ พัฒนาเป็น ขุนพลอสูรเหลียงเอ๋อร์ ไอเท็มกึ่งสัตว์อสูรระดับราชาค่ะ-

-ไอเท็ม ตุ๊กตาซีเอ๋อร์ พัฒนาเป็น กุนซือเทพซีเอ๋อร์ ไอเท็มกึ่งสัตว์อสูรระดับราชาค่ะ-

-ผู้เล่น ลินเบลล์ บรรลุเงื่อนไขพิเศษ อาชีพ ช่างตุ๊กตา พัฒนาเป็น ดอลล์เอ็มเพรส ค่ะ-

ฮ่ะๆ จ้าๆ..พี่รุ้ง ต่อได้เลยค่ะ..

จ้ะๆ อันที่จริงบ้านนี่พี่เช่ามาจากเจ้าของจริงเขาอีกต่อนึงน่ะนะ ถ้าเป็นริวนายก็น่าจะรู้จัก ที่นี่คือส่วนหนึ่งที่แตกแยกออกมาของภพเรย์ไคหญิงสาวยกแขนขึ้นกอดอก สายตาของเธอยังคงให้ความสนใจกับตุ๊กตาขนาดเท่ามนุษย์นั่นอยู่ สมิงสาวเผยสีหน้าสงสัยแต่จิ้งจอกหนุ่มกลับคลี่ยิ้ม

เธอจะบอกว่าอามาเทราสุให้สิทธิ์ครอบครองพื้นที่ในเรย์ไคกับเธองั้นเหรอ?”

ดูจากหูกับหางสีดำของนายแล้ว อีกไม่นานสึคุโยมิก็คงจะมายื่ข้อเสนออะไรให้กับนายเองนั่นแหละ ว่าแต่จะไม่อธิบายกับน้องเค้าหน่อยเหรือว่าเรย์ไคคืออะไร?”หญิงสาวพยักเพยิดหน้าไปทางวอล์คที่กำลังสงสัยและอยากรู้เสียเต็มประดา

เรย์ไคคือพิภพสวรรค์ นิงเง็นไคคือพิภพมนุษย์ มาไคคือพิภพอสูร เมย์ไคคือนรก อย่างที่รู้กันว่าอาชีพคนทรงของพี่กับยัยรุ้งจำเป็นต้องสื่อสารกับเทพ ซึ่งพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยนี่มีข้อตกลงอะไรกับอามาเทราสุถึงได้เรือนระฟ้ามา และอันที่จริง..พี่ก็ไม่ค่อยอยากรู้ซักเท่าไหร่นะในตอนนี้วอล์คครางฮือเบาๆในลำคอก่อนจะพยักหน้า

เอาเป็นว่าไปดื่มชาก่อนก็แล้วกิน เดี๋ยวพี่จะแจกแจงเรื่องความสามารถของโคโนฮะกับเนเนะให้ฟังมัทนะพาธากล่าวพร้อมกับเดินตรงเข้าไปด้านใน ริวเองก็เดินตามไปเช่นกัน ส่วนดอลล์เอ็มเพรสสาวนั้นหันไปมองตุ๊กตามีชีวิตทั้งสองด้วยทีท่าลำบากใจ

นายหญิง อย่าได้เป็นกังวลไป..ถึงการปรากฏตัวของพวกข้าในยามนี้จะดูดกลืนพลังของท่านเป็นจำนวนมาก แต่พวกข้าไม่มีทางปล่อยให้ท่านต้องล้มป่วยลงเป็นแน่ซีเอ๋อร์ไหวพัดขนนกในมือเบาๆก่อนที่ร่างของเขาจะส่องแสงและพุ่งมาพันรอบข้อมือกลายเป็นกำไลเงินประดับเม็ดหยกสีเขียวทันที

นายหญิง~ ถ้าไม่ว่าอะไรข้าน้อยขอใช้ข้อมืออีกข้างได้หรือไม่เจ้าคะ?”เหลียงเอ๋อร์กล่าวยิ้มๆ ดอลล์เอ็มเพรสสาวไม่ตอบเพียงยื่นข้อมือซ้ายไปให้ เหตุการณ์แบบเดียวกันเกิดขึ้นซ้ำสองกับเหลียงเอ๋อร์เพียงแต่ครานี้กลับเป็นกำไลทองคำขาวและเม็ดหยกสีแดงแทน

วอล์คมองกำไลทั้งสองในมือก่อนจะอมยิ้มพลางๆเมื่อพบว่าพลังเวทเริ่มเพิ่มพูนกลับมาแล้วจึงตรงรี่ตามสองคนที่เดินไปตอนแรกในทันที ฝ่าเท้าเปล่าเปลือยสัมผัสพื้นไม้กระดานขัดเงาส่งเสียงเบาๆแต่แล้วมันกลับหยุดลงเสียดื้อเมื่อถึงทางแยก บนใบหน้าของเด็กสาวปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาพร้อมกับเปลือกตาที่กะพริบปริบๆ

ไปทางไหนอ่ะ?’

ไม่น่าช้าเลยเรา..สองคนนั้นก็เดินเร็วไปนะเนี่ย ซ้ายแล้วกัน..สมิงสาวหันขวับก้าวเดินไปทางซ้ายอย่างไม่รีรอ ด้วยความที่ไร้ซึ่งความรู้ในเรื่องผีสางต่างๆในวัฒนธรรมต่างชาติเลยทำให้เธอไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าตนกำลังจะเดินตรงไปสู่หายนะที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า

 

 

วอล์ค หายไปไหนกันนะ?”ริวที่เดินตามเริงรุ้งต้อยๆกล่าวออกมาลอยๆก่อนจะหันกลับไปที่ทางแยกและเดินตามเจ้าบ้านที่เลี้ยวขวาไปโดยไม่ได้กล่าวอะไร ถ้าเกิดว่าหลงขึ้นมาก็คงจะเจอโยวไกตัวไหนซักตัวและขอให้พามาหาพวกเขาเอง อย่างน้อยๆทั้งนาราคุ โคกุเร็น และนูเอะก็กระจายออกไปทั่วอยู่แล้ว

ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวเจอใครซักคนก็คงจะขอให้พามาหาได้เองแหละน่า..ยังไงที่นี่มันก็ทะลุถึงกันได้หมดอยู่แล้ว ถ้าไม่ไปเจอเข้ากับโคโนฮะก็ไม่น่าเป็นห่วงหรอกริวเลือกที่จะเชื่อคำพูดของมัทนะพาธาและเดิมตามต่อไปโดยไม่คิดอะไรในหัว

ก็หวังว่าจะไม่เจอกับทานุกินั่นก็แล้วกัน..

 

 

หางเสือที่โบกสะบัดไปมาต่ำลงๆเรื่อยๆก่อนจะลู่ตกลงไปในที่สุดเช่นเดียวกับหูเสือที่โดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางเรือนผมสีดำสนิทสั้นปรกบ่านั่น นัยน์ตาสีทองรื้นไปด้วยตาที่เจ้าหล่อนพยายามกลั้นไว้ไม่ให้มันไหลอาบหน้านั้นสั่นระริกกวาดมองไปรอบด้านด้วยความหวาดกลัว

ตั้งแต่เธอเลี้ยวซ้ายที่แยกนั้นเหมือนกับว่าเธอก้าวเข้าสู่เขาวงกต ทุกแยกทุกเส้นทางเหมือนกันหมดราวกับว่าเธอเดินวนกลับมาซ้ำที่จุดเดิม ไม่ว่าจะทำเช่นไรเธอก็ไม่สามารถหลุดออกจากเส้นทางนี้ได้ ไม่ว่าจะส่งตุ๊กตาออกไปสำรวจเส้นทางดูก่อนมันก็วกกลับมาด้านหลังเธอทุกครั้งไป

การสื่อสารก็ยิ่งทำให้เธอหมดหวังเข้าไปอีกเมื่อแม้จะติดต่อกระทั่งริวก็ทำไม่ได้ ถึงเขาจะบอกว่ามัทนะพาธามีโยวไกอยู่ไม่ต่ำกว่ายี่สิบ แต่ว่าตั้งแต่เดินมานี่เธอไม่เห็นหัวซักตัว

เธออาจจะโดนโจมตี หรือไม่ก็หลงเข้ามาในเขตแดน..

แต่เสียงของระบบกลับไม่ประกาศออกมา เธอไม่ใช่สายจิตที่จะตรวจจับจิตสังหารของอีกฝ่ายหรือกระแสปราณที่จะสัมผัสอีกฝ่ายได้โดยตรง จะว่าเป็นสายเวทอีกก็ไม่ถูกเพราะเธอใช้เพียงแต่ตุ๊กตา..

สิ้นหวังแล้วจริงๆ..

แง..พี่รัน~”ไม่มีทางเลยที่เธอจะกลัวกับเรื่องพรรค์นี้ ไม่มีทางที่ผู้หญิงที่เข้ามาเล่นเกมจะกลัวเพราะเรื่องหลงทางพรรค์นี้ ถ้าถูกฆ่าไปล่ะ? ก็แค่รอเกิดใหม่เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรให้น่ากลัวเลยซักนิด แต่ผู้หญิงทั่วไปนั้นไม่ได้มีสภาพจิตใจแบบเธอ และแน่นอนต้องไม่เคยมีประสบการณ์แบบเธอเช่นกัน..

เธอเคยหลงทาง.. ในป่าระหว่างออกไปเที่ยวกับครอบครัว แน่นอนตอนนั้นเธอเพิ่งจะ 8 ขวบปี รันเองก็เช่นกัน ตอนนั้นพ่อกับแม่ของเธอยังไม่หย่าจากกัน ตำแหน่งผู้บริหารฝ่ายการตลาดและผู้ถือหุ้นของพ่อเธอก็ยังมั่นคงดี หนังสือของคุณแม่ก็ขายดีจนได้เบสท์เซลเลอร์

วันนั้นที่เธอรู้สึกตัวว่ามีความสุขที่สุดในชีวิต เป็นวันเดียวกับที่เธอสิ้นหวังที่สุดในชีวิตเช่นกัน..

อดีตมันไม่มีอะไรให้น่าจดจำ มันก็ยกเว้นแค่บางเรื่อง..

แต่ไม่นับเรื่องนี้..

แย่ๆๆ แย่แล้ว..ทำไงดีๆ คิดสิๆ ยายบื้อ~”เธอแทบจะทุบหัวตัวเองอยู่แล้ว วอล์คคุดคู้ลงนั่งกอดเข่าคิดอะไรไม่ออก เธอติดต่อหาใครก็ไม่ได้ จะใช้ม้วนคาถากลับเมืองก็ไม่ได้ หลายครั้งแล้วที่เธอต้องมาจนมุมเอาแบบนี้ ตำแหน่งผู้เล่นอันดับ 4 ที่ได้มานี่มันเคยเป็นของคนอื่น

คนที่เธอกลัวมากที่สุด.. เธอเพียงแค่เข้ามาเล่นเกมนี้เพื่อคลายเครียดและเห็นผู้จัดการบอกว่ามันสนุกดีก็เท่านั้น แต่พอเข้ามาแล้วมันก็เพลินดีอย่างที่ว่า และด้วยช่วงนั้นเกมเพิ่งเปิดเลยมีผู้เล่นเยอะแต่ก็ล้วนเป็นหน้าใหม่ทั้งสิ้น เธอที่เก็บระดับได้เร็วกว่าชาวบ้านชาวช่องเขาก็เลยได้หาญกล้าไปทำภารกิจโหดด้วยตัวคนเดียว แล้วก็เจอกับเขาผู้ถือครองลำดับที่ 8 ในหมู่ผู้เล่น

เป็นวันที่เธออัปยศอดสูที่สุดในชีวิต จูบแรกที่เก็บไว้ให้พี่ชายสุดที่รักกลับถูกช่วงชิงไป.. เธอทั้งโกรธและเกลียดเขา ทุบตีเขาทั้งน้ำตา ทั้งๆที่เขาเก่งขนาดนั้นแต่กลับไม่โต้ตอบ แถมยังเอาแต่ยิ้ม ไม่แม้แต่จะใช้เลือดที่ไหลออกมานั่นโจมตีเธอ

และนั่นเป็นครั้งแรกเช่นกันที่เธอฆ่าผู้เล่น เธอฆ่าคุเรไน..

หลังจากนั้นมาไม่นานเขาก็กลับมาหาเธออีกด้วยตำแหน่งอันดับที่ 4 และเธอก็ฆ่าเขาอีกครั้ง..

ความสัมพันธ์ประหลาดที่สับสนปนเปไปกับความรู้สึกรังเกียจ สนใจ และงุนงง กว่าจะรู้ตัวเธอกับเขาก็ผลัดกันฆ่ากันและกันนานมากพอดู และเธอก็กลัว..กลัวที่จะได้พบเจอเขา คุเรไน..ผู้ชายคนนั้นมีทุกอย่างที่เหมือนรัน เหมือนกันมากเกินไป และเธอกลัวว่าความสัมพันธ์วิปริตแบบนั้นจะเปลี่ยนเธอ..

ให้หันไปมองเขาใหม่..

เธอแค่ต้องการเล่นเกมอย่างสงบ แต่การเข้ามาในชีวิตเธอของเขาเป็นต้นตอสาเหตุที่เธอบังคับให้ตัวเองต้องแข็งแกร่งขึ้น หากไม่มีตุ๊กตาเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น เหมือนตอนนั้นที่สู้กับราห์เวีย หากไม่มีไนท์สโนว์ดรอปหรือหากไม่มีพี่รันของเธอเข้ามาช่วย

เธอคงตายไปแล้ว..

//น่าสงสารจริงเชียว..//

“...ใคร?”วอล์คว่าเสียงแข็งและยันกายขึ้นมองไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว แต่แล้วเธอกลับพบเจอคนที่เธอต้องการขอความช่วยเหลือมากที่สุดในตอนนี้ ริวอยู่ตรงนั้น ร่างทรงหนุ่มหันมามองเธอก่อนจะยิ้มออกมา นัยน์ตาสีเทาหม่นหรี่ลงเล็กน้อยมองมาด้วยแววตาเอ็นดู

หาตั้งนาน ทำไมมาหลบอยู่ตรงนี้กัน?”

พี่ต่างหากที่เดินเร็วไปน่ะ! จะรีบไปไหนกันเล่า พี่รุ้งเค้าไม่หนีไปไหนซักหน่อย..วอล์คหยุดปากก่อนจะวาดมือขวาขึ้นขวางเปลวเพลิงสีน้ำเงินพลัน ด้ายเวทมนตร์ยังทำหน้าที่ของมันได้ดีจนอีกฝ่ายยังต้องตระหนก ริวขยับยิ้มหวานก่อนจะส่งเสียงหัวเราะออกมา

เก่งจัง..เสียงที่กล่าวออกมาไม่ใช่เสียงของริว แต่เป็นเสียงของเด็กผู้หญิงที่ดูอายุน้อย

แกเป็นใคร..?”

ไอ่ย๊า-า—  แหมๆ เก่งเหมือนกันน้า..คุๆถึงเธอจะอยู่มุมต่ำกว่าแต่ใบไม้เล็กๆบนหัวนั่นเธอเห็นมันชัดเจน ถึงเธอจะไม่มีความรู้เรื่องปีศาจญี่ปุ่นเลยแต่นั่นไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเห็น จะในอนิเมชั่นหรือในหนังสือการ์ตูน ทุกครั้งนั่นล่ะที่ทานุกิเวลาแปลงร่างจะมีใบไม้เหลือบนหัว

เกียวบุทานุกิ โคโนฮะ..

ทำไมถึงต้องทำแบบนี้? สนุกนักรึไงแกล้งคนอื่นน่ะ..

สนุกสิ ทำไมจะไม่สนุกล่ะ? สีหน้าพวกมันตอนกลัวน่ะ..สุดยอดที่สุด เสียงสะอื้นเมื่อครู่ด้วย อา..อ๊า! ไม่ไหวๆ ม่ายไหวเลยจริงจริ๊ง! คุ..คุๆๆ ฮ่าๆๆวิปริต..คำๆเดียวในหัวของเธอตอนนี้ วอล์คกัดฟันกรอดตวัดมือทั้งสองข้างใช้ด้ายเวทมนตร์กันลูกไฟที่พุ่งเข้ามาหาไม่หยุดหย่อน

ถ้าสนุกนัก..ก็ลองคิดถึงคนที่โดนแกล้งบ้างเซ่!สมิงสาวตวัดมือทั้งสองข้างจรดนิ้วทั้งสิบลงกับพื้น ด้ายเวทมนตร์แผ่ออกจากปลายนิ้ววางวงเป็นแขนงแผ่ออกไปทั่วบริเวณ พื้น ผนัง และเพดาน ที่นี่เป็นพื้นที่จำกัด สถานที่ๆเธอถนัดที่สุดในการต่อสู้

แกล้ง? ใครแกล้ง? ข้าเอาจริงหรอก! ยายโง่!วอล์คมองดูโคโนฮะที่ใช้ร่างของริวด้วยรอยยิ้มเยาะ เกียวบุทานุกิที่เห็นรอยยิ้มนั้นจำต้องเดือดจัดก้าวเท้าตรงเข้าหาเธอหมายจะโจมตีให้ถึงชีวิต วอล์คลุกขึ้นยืนตรงกระดิกเพียงนิ้วก้อยร่างของริวก็พลันหยุดชะงัก

ใครกันที่โง่ ทานุกิปัญญาอ่อน..ปลายนิ้วกรีดกรายตวัดวาดควบคุมด้ายเวทมนตร์ที่ปกคลุมทั่วทุกทิศตรงเข้ามัดร่างของริวเข้าไปอีก จนในที่สุดสีหน้าโกรธแค้นนั่นก็ปรากฏออกมาให้เธอเห็น

ปุ๊ง!

กลุ่มควันปรากฏออกมาพร้อมกับด้ายที่หย่อนลง เสียงร่างเล็กพุ่งตัดผ่านอากาศมาไม่ได้ทำให้เธอตกใจ ดอลล์เอ็มเพรสขยับกายถอยหลังยกกำไลเงินที่ข้อมือซ้ายขึ้นขวางตรงหน้า กุนซือเทพซีเอ๋อร์ปรากฏกายขึ้นมาฉับพลันพร้อมกับวาดพัดขนนกในมือตามขวางส่งบอลเพลิงลูกเล็กเข้าโจมตี

เสียงดังเปรี้ยงปร้างลอดเข้าเสียดโสต เกียวบุทานุกิยืนนิ่งขวางหอกสั้นและมีดเล่มเล็กในมือขึ้นกันอย่างสุดจะทน รอยไหม้ปรากฏที่เรียวแขนเล็กบางเป็นแผลใหญ่ ซีเอ๋อร์ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆออกมา กุนซือหนุ่มยกพัดขึ้นปิดปากและก้มมองขาของตัวเองที่จางใสจนมองทะลุได้ก่อนจะเสมองนายของตน ร่างของเขาจางหายไปพร้อมกับวอล์คที่เปิดหน้าต่างเอาแหวนเซ็ทสิบวงออกมาใช้งาน

หลังจากอัพเป็นดอลล์เอ็มเพรสแล้วเราใช้ด้ายเวทได้ดีขึ้นแฮะ ปล่อยให้ซีเอ๋อร์ออกมาในรูปแบบดวงจิตเพื่อโจมตีและหลบกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว อาชีพนี้ดีกว่าที่คิดแฮะวอล์คเสมองเกียวบุทานุกินิ่งงัน

รูปร่างปัจจุบันของโยวไกตรงหน้าคือเด็กสาวตัวเล็กสวมชุดสไตล์ญี่ปุ่นสีเขียวตุ่นๆ ช่วงขาปกคลุมด้วยเครื่องป้องกันหน้าตาแปลกๆคล้ายกางเกงที่ฟูฟ่องและเต็มไปด้วยขนนุ่ม เกตะสีดำเงาวาวที่ยกสูงสวมทับทาบิสีขาว ตะกร้าไม้ขนาดเกือบใหญ่กว่าตัวที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่างๆที่หลังอีก

ร่างจริงเหรอเนี่ย?”

คุ..ทำไม? ไม่กล้าลงมือรึไง ห๊า!?”ไม่ว่าจะข้าวของอะไรใกล้มือ เจ้าหล่อนฉวยได้เอาเป็นปาไว้ก่อน วอล์คเอี้ยวตัวหลบทั้งมีด หอกสั้น ตุ๊กตาหมี กระทะ อะไรต่อมิอะไรที่เกียวบุทานุกิตนนี้เก็บเอาไว้ในตะกร้าที่หลัง สมิงสาวโคลงศีรษะก่อนจะหงายหลังวูบหลบเขียงขนาดใหญ่ไปได้อย่างหวุดหวิด

เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ..

ฮึ่ม!

ปุ๊ง!

โอะ..โอ้ย แบบนี้มันไม่แรงไปหน่อยรึไง?”สมิงสาวกล่าวออกมาอย่างจนใจหลังจากที่กลุ่มควันนั่นหายไปจากคลองสายตา ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอตระหนกและหวาดหวั่น หญิงสาวรูปงามสูงโปร่งสง่าไร้ที่ติ บนศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเรือนผมสีทองสง่าคือหูติ้งจองสีเดียวกัน ทั้งยังหางยาวจำนวนมากที่โบกสะบัดไปมาด้านหลัง

แค่ความรู้สึกกดดันที่ได้รับก็มากพอแล้ว..จิ้งจอกนี่ใครกัน?

คำตอบนั้นหรืออยู่ในใจของโคโนฮะ จิ้งจอกสาวคลี่ยิ้มพราวสเน่ห์ออกมาจนเธอต้องชะงัก..

อุกะโนะมิทามะโนะคามิ..

 

 

เห..ตกลงว่าแค่ฉันใช้ไฟจิ้งจอกรักษาอาการบาดเจ็บและช่วยอินาริฟื้นฟูหางออกมาให้ครบ แล้วให้วอล์คช่วยซ่อมโยวไกตุ๊กตานั่นและอบรมอะไรนิดๆหน่อยๆสินะ? แต่ว่าวอล์คหายไปนานแล้วนะเนี่ย..คงไม่ใช่ว่าหลงไปจริงๆนะจิ้งจอกเก้าหางสีดำยกแก้วชาในมือขึ้นจิบก่อนจะเหลือบตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เป็นอะไรไป?”

ฉันว่าออกไปเดินหาดีกว่านะ ถึงที่นี่มันจะเชื่อมถึงกันหมดแต่ถ้าเกิดน้องเค้าไปเจอโคโนฮะขึ้นมาล่ะยุ่งแน่ วอล์คเค้าไม่รู้วิธีจัดการกับโยวไกไม่ใช่เหรอมัทนะพาธาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเรียกใช้งานชุดคนทรงของตนและชันกายลุกขึ้น ทั้งนูเอะทั้งโคกุเร็นก็บอกว่าไม่เจอ แถมโคโนฮะก็ไม่อยู่ในห้อง..สงสัยยันต์ของฉันจะได้ผลไม่เท่าเค็คไคของนายล่ะมั้ง ไปกันเถอะ

หวังว่าจะไม่เจอกับทานุกินั่นก็แล้วกันเป็นเขาที่คิดไปเองหรือว่าเริงรุ้งพยายามหลบตาเขาจริงๆกันแน่ หรือว่าเจ้าหล่อนจะอารมณ์เสีย หรืออาจจะไม่ชอบใจที่มีคนอื่นมาหลงวนเวียนอยู่ในบ้านตัวเอง บางทีอาจจะกังวลว่าอาจจะไปเจอกับเรื่องที่ตนต้องการจะปกปิด? ความลับ? สงครามเทียมเทพ..

ว่าแต่ทางเธอเตรียมการเรื่องสงครามไปถึงไหนแล้ว?”

นายเป็นคนนอก

อ่า..ฮ่ะๆ ก็จริงแฮะ..หวังว่าเธอจะไม่เอายัยพวกนี้มาร่วมด้วยเหมือนคราวที่แล้วก็แล้วกันริวยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองพร้อมด้วยหัวเราะแห้งๆออกมา

ฉันก็สัญญาอะไรไม่ได้ ดีไม่ดีฉันอาจจะใช้ทานุกินั่นด้วยซ้ำ ลองคิดดูสิ..ทักษะของจอมมารมันไม่ใช่อ่อนๆนะ ฆ่าราห์เวียได้ง่ายๆแบบนั้นน่ะ คิดว่าฉันจะกั๊กอะไรเอาไว้เหรอ? ไม่มีทางซะหรอก..แต่ถึงทักษะนั่นจะเจ๋งจริง แต่ฉันก็รู้จุดอ่อนของมันแล้ว ฮึๆ

ห๊ะ? จุดอ่อน?”

นอกจากใช้มากไม่ได้ และต้องเห็นเป้าหมายแล้วยังมีอะไรอีก?’

ไม่ใช่ทักษะโกงๆที่ใช้กับราห์เวียหรอก ตอนฉันออฟไลน์ไปกินข้าวฉันได้เมลล์ของคุเรไนน่ะ ทักษะที่สามารถอ่านการเคลื่อนไหวล่วงหน้าและรู้เกี่ยวกับกระบวนท่าของเป้าหมายนั่นหญิงสาวขยับยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยก่อนจะหันไปหาริว จิ้งจอกหนุ่มเลิคิ้วก่อนจะพยักเพยิดหน้าให้กล่าวต่อ

ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย?”

โห่ ขอเหอะ..ครั้งเดียว

อายส์คอนแท็ค ทักษะมองการเคลื่อนไหวและอ่านกระบวนท่านั่นจำเป็นต้องสบตากับเป้าหมาย..ริวครางฮือออกมาเบาๆในลำคอ เด็กหนุ่มยกมือขึ้นกอดอกพลางคิดถึงความเป็นไปได้ในคำพูดของเริงรุ้ง

มันก็จริงอยู่..อ๊ะ นั่น!

น้อง..วอล์ค?”สิ่งที่ทำให้ร่างทรงทั้งสองต้องนิ่งค้างก้าวขาไม่ออกคือภาพเบื้องหน้า อิสตรีเยาว์วัยสวมชุดกระโปรงยาวตามแบบตะวันตกสีขาวสลับดำ เส้นผมสีดำยาวถึงบั้นเอวหยิกเป็นลอนน้อยๆที่ช่วงปลายไหวเบาๆตามแรงลมที่โหมกระหน่ำ เรือนร่างบอบบางยืนนิ่งงันประจันหน้ากับนางจิ้งจอกสูงศักดิ์ที่ทั้งเขาและเริงรุ้งต่างก็รู้จักดี ไม้กางเขนยาวในมือที่ถูกตั้งไว้ตรงหน้านั่นเรียกคืนความทรงจำของเกหนุ่มผู้ถือครองตะเกียงจ้าวพายุออกมาได้เกือบหมด

ริวเบิกตากว้างจ้องมองอาวุธในมือของเด็กสาวเบื้องหน้าอย่างงงงัน

กางเขนแห่งราศีตุลย์..ได้ไง วอล์คเกิดเดือนกันยาฯไม่ใช่รึไง? ทำไมกัน?”คำพูดของริวเรียกความสนใจของมัทนะพาธามาทั้งหมด ร่างทรงสาวหันกลับไปจ้องมองกางเขนสีดำประดับลวดลายนูนต่ำสีทองนั่นด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวหรี่ตาลงครุ่นคิด ชั่วเสี้ยววินาทีผ่านพ้นไปพร้อมกับผู้ที่ทำหน้าที่เป็นแหล่งข้อมูลลับๆก็กล่าวออกมา

คันชั่งที่เป็นตัวแทนลิบร้าคือคันชั่งของเวอร์โก้ เทพีแอสเทรียบ้างถูกรู้จักกันในชื่อเทพธิดาแห่งความยุติธรรม น้องวอล์คที่เกิดราศีกันย์ที่น่าจะได้ซีรี่ย์โซดิแอ็คเป็นเวอร์โก้กลับได้ลิบร้าแทน..ทั้งสองไม่คิดเข้าไปขวาง การโจมตีของเกียวบุทานุกิในคราบของอุกะโนะมิทามะยังคงถูกส่งมาเรื่อยๆและรุนแรงยิ่งขึ้น เปลวไฟสีน้ำเงินรูปลักษณ์จิ้งจอกที่ส่งมาเรื่อยๆนั้นไม่แม้แต่จะระคายผิวหรือได้สัมผัสกายของผู้ถือศาสตราแห่งราศีตุลย์

ด้ายเวทมนตร์ที่ขึงขึ้นมาเป็นตาข่ายพลันสลายไฟจิ้งจอกไปได้อย่างหมดจดนั่นทำให้โคโนฮะหงุดหงิดเป็นเอามาก เด็กสาวเผ่าสมิงที่หล่อนปะทะฝีมือด้วยจู่ๆกลับคว้าเอาไม้กางเขนขนาดใหญ่นั่นออกมาและหลับตาลงราวกับไม่กลัวการโจมตีใดๆ ชุดที่เปลี่ยนไปไม่ได้ทำให้เธอย่ามใจได้เท่ากับเด็กสาวเบื้องหน้าที่หลับตาลง

ไม่ใช่เพียงเสื้อผ้าที่เปลี่ยน ท่าทีเองก็เปลี่ยน..

ริวเพ่งสมาธิสังเกตเห็นด้ายเวทมนตร์สีฟ้าเส้นเล็กๆที่พันซ้อนทับด้ามไม้กางเขนนั่นอย่างชัดเจน มันพันทับกันลดเลี้ยวขึ้นไปยังปลายอีกสามด้านที่ไม่ได้จรดพื้นกระจายออกไปรอบด้านเรียงตัวเป็นเครือข่ายใยแมงมุมยุ่งเหยิง นั่นเพียงคลายปมสงสัยไปได้เรื่องเดียว แต่ที่เขาสงสัยจริงๆคือคันชั่งทำไมถึงกลายมาเป็นกางเขน และทำไมถึงมาอยู่ในมือของวอล์ค

ริว ฉวยโอกาสตอนที่วอล์คยังไม่โจมตีผนึกโคโนฮะเอาไว้ก่อน

ห๊ะ? เอาจริง?”ริวหันขวับมาถามความเห็น ร่างทรงสาวพยักหน้ารัวก่อนจะล้วงเอาพู่กันในแขนเสื้อออกมาถือไว้พลันตวัดไปมาในอากาศ ตัวอักษรยึกยือปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับแปรสภาพเป็นเปลวไฟตรงเข้าสกัดไฟจิ้งจอกของอุกะโนะมิทามะ

พวกแก ดี! ตายๆกันไปให้หมดเลย..!จิ้งจอกหนุ่มเรียกตะเกียงจ้าวพายุออกมาถือไว้ทันทีพร้อมกัยสะบัดพัดในมือซ้าย ไฟจิ้งจอกสีม่วงเข้มพลันปรากฏขึ้นมาที่ปลายหางทั้งเก้ากระจายออกไปโจมตีเทพแห่งกษิกรรมทันที หนึ่งคือร่างจำแลงของทานุกิส่วนอีกหนึ่งคือทาสรับใช้แห่งสึคุโยมิ

เป็นราวกับชะตาฟ้ากำหนด เปลวไฟสีฟ้าของอุกะโนะมิทามะถูกเปลวไฟของริวกลืนกินไปจนหมดพร้อมกับตรงสวนเข้าไปโจมตี จิ้งจอกหนุ่มถลันกายตรงเข้าแทรกกลางระหว่างเด็กสาวผู้ถืออาวุธแห่งลิบร้าและร่างจำแลงแห่งเทพกษิกรรม ตะเกียงทองในมือสะบัดวาดเป็นวงสูบเปลวเพลิงที่พุ่งไปมาเข้ามาจนหมด

พัดโลหิตจิ้งจอกชี้ไปที่อินาริสาวพลันรวบฉับ

กรงกักกันอสูร!

เขตแดนสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีฟ้าใสพลันปรากฏขึ้นห้อมล้อมอุกะโนะมิทามะ ปลายพัดที่ชี้อยู่ตวัดขึ้นเป็นสัญญาณกระชับพื้นที่บีบเขตแดนให้เล็กลงมาอีกจนเป้าหมานคงสภาพร่างจำแลงเอาไว้ไม่ได้

ปุ๊ง!

แค่กๆ หนอยแน่ะ! แม้กระทั่งโยวโกะอย่างแกก็ไปเป็นทาสของมนุษย์นั่นด้วยเรอะ!?”ยูกุเระโนะโยวโกะหรี่ตามองเกียวบุทานุกิก่อนจะสาวเท้าตรงเข้าไปหา ปลายพัดเคาะที่เขตแดนเบาๆสั่งให้มันบีบแน่นเข้าไปอีกจนผู้ที่อยู่ภายในต้องร้องโอดโอยเพราะถูกตะกร้าไม้ที่หลังของตนอัดเข้ากับผนัง

ฉันไม่ใช่ทาสของใคร...แต่จะว่าลูกน้องมันก็ไม่เชิงน่ะนะพัดโลหิตจิ้งจอกคลี่ออกมาปิดปากโยวโกะหนุ่ม ริวคลี่รอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย เกียวบุทานุกิสันดานเสียโดยกำเนิดได้แต่ถลึงตาจ้องกลับอย่างไม่กลัวเกรงแถมยังคลี่ยิ้มแสยะ

มันก็เหมือนกันล่ะว้า..ถ้าไม่ติดที่ว่าข้าเพิ่งเกิดล่ะก็ หึ! เจ้าต้องตายคามือข้า!พัดในมือหุบสนิทตวัดทำลายเขตแดน โคโนฮะคลี่ยิ้มให้กับอิสระของตนก่อนจะต้องเบ้หน้าเมื่อถูกหางของอีกฝ่ายรัดตรึงร่างเอาไว้แน่น

อยากรู้ไหมว่าฉันทำงานให้ใคร?”

ก็ไม่ใช่มิโกะโรคจิตนั่นรึไง!!เกียวบุทานุกิร้องออกมาลั่นออกแรงพยายามหลุดออกจากพันธนาการมีชีวิตด้วยตนเอง ริวที่ได้ยินก็ได้แต่หัวเราะก่อนเหวี่ยงโคโนฮะไปติดผนังและยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่หูสีน้ำตาลบนหัว

จอมมารต่างหากที่เป็นเจ้านายของฉัน..

โกหก! จอมมารอะไรนั่นมีที่ไหนกัน!!

แหมๆ ฉันจะโกหกไปทำไม? ยูกุเระ โนะ โยวโกะผู้นี้หรือจะกล้าเอาเรื่องเจ้าเรื่องนายไปเล่น? น่าเสียดายที่แกเกิดมาได้ไม่นานก็เลยไม่รับรู้อะไร จอมมารมีอยู่จริงและเป็นเจ้านายของฉัน ถ้าหากแกยังมีชีวิตอยู่ต่อไปจากวันนี้ได้ แกอาจจะมีบุญได้เห็น แต่..ลากันตรงนี้เลยดีกว่าริวยกตะเกียงจ้าวพายุขึ้นมาใกล้ใบหน้าของทานุกิตัวน้อย เปลวไฟสีทองในตะเกียงโหมกระหน่ำพยายามจะพังผนังแก้วออกมาราวกับว่ามันมีชีวิต

หยะ..อย่านะ

ริว! เลิกแกล้งเด็กได้แล้ว..มาดูน้องเพื่อนแกก่อนเถอะ!เสียงของเริงรุ้งดังลอดเข้าผ่านหูจิ้งจอกบนศีรษะ ยูกุเระโนะโยวโกะหย่อนตะเกียงในมือลงหน้าต่างระบบก่อนจะหันกายเดินตรงไปหาเด็กสาวเจ้าของกางเขนราศีตุลย์ทั้งยังไม่ยอมปล่อยเกียวบุทานุกิให้เป็นอิสระ

เป็นไง?”

หลับ..ต้องรอให้ตื่นก่อนถึงจะได้รู้เรื่อง ไหนๆนายก็จัดการโคโนฮะเสียอยู่หมัดแล้วนี่ ไปดูอินาริเลยจะเป็นไรไป ห้องตรงสุดทางเดินนั่นน่ะ ซ้ายมือ..ฉันจะพาน้องเค้าไปนอนพักก่อนริวโน้มตัวลงหมายจะสัมผัสกับกางเขนแห่งราศีตุลย์แต่แล้วกลับต้องถอนมือกลับพร้อมด้วยเสียงสูดปากยาวเมื่อถูกมันไหม้เข้าให้

เหมือนว่าจะมีแต่วอล์คที่จับได้นะเนี่ย.. โอเค ฝากดูด้วยล่ะ..มัทนะพาธาพยักหน้าก่อนจะประคองร่างของสมิงสาวในชุดยาวกรุยกรายที่ยังกำอาวุธในมือไม่ปล่อยนั่นไป ริวเสตากลับไปมองเจ้าของเสียงดังเอะอะโวยวายที่ด้านหลังก่อนจะฟาดพัดในมือลงแสกหน้าและเดินไปยังห้องของจิ้งจอกสามหางทันที

อย่านะ ปล่อยข้านะ! แกจะทำอะไรอินาริ!! ปล่อยข้า!!เพื่อเป็นการกันไม่ให้อีกฝ่ายแปลงร่างได้เขาจึงต้องขึงพืดโคโนฮะเอาไว้ให้แขนขาห่างออกจากกัน ริวทำหูทวนลมหลีกเลี่ยงที่จะส่งหางไปปิดปากเนื่องจากกลัวว่ามันจะแหว่งเอาเสียดื้อๆด้วยฤทธิ์เขี้ยวคมๆของเกียวบุทานุกิ

ห้องนี้สินะ..

ใช่ เฮ้ย! อย่าเข้าไป!! อย่ายุ่งกับอินาริ..!!ริวไม่สนคำร้องเลื่อนบานประตูออกอย่างรวดเร็ว ภายใต้เป็นห้องเรียบๆปูเสื่อทาทามิไม่ใหญ่มากนัก ที่กลางห้องคือเด็กสาวตัวเล็กกับหางจิ้งจองเล็กสั้นสามหางที่โผล่ออกมานอกผ้าห่ม ริวเดินตรงเข้าไปนั่งลงข้างๆก่อนจะเผยยิ้มออกมาเมื่อเสียงระคายหูเงียบลงสนิทหลังจากที่ก้าวเข้ามาในห้องเหลือแต่เสียงกัดฟันกรอดๆที่ยังคงดังมาให้ได้ยิน

โคโนฮะ..เสียงเบาๆดังลอดออกมาจากริมฝีปากบางซีด ริวคลายหางตัวเองออกปล่อยให้เกียวบุทานุกิอ้อมฟูลงไปนั่งอีกฝั่งกุมมือเจ้าของห้องเอาไว้ราวกับขยาดจนไม่อยากนั่งข้างเขา

ข..ข้าอยู่นี่ อินาริ..ข้าอยู่นี่

ออกไปเล่นมาอีกแล้วหรือ? เสียงดังเอะอะเชียว..อินาริยิ้มออกมาบางๆก่อนจะเบนสายตามามองแขกอีกคนของตน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ปรือๆอยู่เปิดขึ้นมาเต็มที่ทันทีที่ได้เห็นเขา ริวคลี่ยิ้มออกมาและค้อมหัวเล็กน้อยเป็นการทักทาย

ท่านเป็นโยวโกะหรือ.. ทั้งๆที่โยวโกะทั่วทั้งแผ่นดินนี้หายไปหมดแล้ว แต่ท่าน..

โยวโกะทั่วทั้งแผ่นดินนี้หายไปแล้ว หากแต่อาจจะยังมีอยู่ที่แผ่นดินใหญ่ข้ามโพ้นทะเลฝั่งตะวันออกไปทวีปเซนโกคุคือสถานที่ๆเขาพูดถึง นัยน์ตาของเด็กสาวปรือลงเล็กน้อยก่อนจะปิดลง

ดีจริงที่โยวโกะยังไม่หายไปจากโลกใบนี้..สาวจิ้งจอกผู้อ่อนแอพยายามชันกายลุกขึ้นโดยมีเกียวบุทานุกิคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ถึงความบริสุทธิ์ของคนอื่นจากรอยยิ้ม ริวถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะกล่าวออกไป

ถ้าฝืนนักก็ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก

แต่ว่ามันเสียมารยาท..อีกอย่างท่านก็เป็นถึงโยวโกะ เทียบกับข้าที่มีเพียงสามหาง..

นั่นสิ งั้นถ้าโยวโกะคนนี้จะขอออกคำสั่งให้นอนอยู่เฉยๆ..จะยอมทำตามหรือไม่?”ริวรวบพัดเคาะหัวอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะดันให้นอนลง นัยน์ตาสีเทาหม่นเสมองไปยังโคโนฮะที่มองมาอย่างไม่ไว้ใจก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

ทานุกิ ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า.. ถ้าจะทำล่ะก็พวกเธอตายไปตั้งนานแล้วอินาริที่ได้ฟังคำพูดของเขาก็หันไปมองโคโนฮะเล็กน้อยและหันมาก้มหัวให้เขา

ต้องขออภัยจริงๆค่ะถ้าหากเด็กคนนี้ไปล่วงเกินอะไรท่านไว้..

ทำไมเจ้าต้องขอโทษโยวโกะพันทางนี่ด้วยล่ะ อินาริ? มันต่างหากที่เข้ามายุ่งเอง..ข้าก็แค่เล่นกับเพื่อนของมันอยู่สนุกๆ...ก็เท่านั้นเอง!ริวกระตุกยิ้มแข็งกับคำว่าพันทางที่ได้ยิน เขาไปเป็นโยวโกะพันทางตั้งแต่เมื่อไหร่? แค่หางกับหูสีดำนี่มันผิดนักรึไงกัน?

ฉันไม่ใช่พันทาง..ยูกุเระโนะโยวโกะต่างหาก ที่เป็นสีดำแบบนี้มันสีธรรมชาตินะเฟ้ย..ริวยกมือขึ้นขยี้หัวก่อนจะหันไปหาอินาริที่นอนนิ่งอยู่กับฟูก แล้วตกลงว่าอยากให้ช่วยไหม? หางน่ะ แค่ถ่ายเพลิงจิ้งจอกให้นิดหน่อยๆก็คงจะได้แล้วล่ะมั้ง?”

อ..เอ่อ ค่ะ โคโนฮะ..ช่วยออกไปก่อนได้ไหม?”ริวไม่ใส่ใจท่าทีเคอะเขินของอินาริแต่อย่างใดแต่กลับหันไปหาโคโนฮะเพื่อรอคำตอบและจะได้เริ่มงานของตน เกียวบุทานุกิมีอาการอิดออดแต่เมื่อทนสีหน้ารบเร้าและน้ำเสียงขอร้องไม่ไหวก็จำแต่ต้องออกไปแต่โดยดีโดยไม่วายหันมาจ้องเขาอย่างอาฆาตแค้น

ตูไปเหยียบหางเข้าให้รึไงว้า..

เรามาเริ่มกันเลยดีกว่านะคะ เอ่อ..ก่อนอื่นเลยช่วยก้มลงมาใกล้ๆหน่อยได้ไหมคะ?”ริวเพียงเลิกคิ้วสงสัยแต่ก็ก้มลงไปตามคำขอแต่โดยดี  และเมื่อเขาหลวมตัวทำตามที่จิ้งจอกสาวบอก คุณเธอก็ยกมือขึ้นคล้องรอบคอเขาและโน้มลงมาประกบปากทันที

อ..อื้อ อื้อ!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,284 ความคิดเห็น

  1. #1162 LoliBunSai (@god--me) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 05:12
    มหาเทพเวล680เองหรอนึกว่าจะซักแปเร้อยซะอีก
    #1162
    0
  2. #753 konthaiduaykan (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 20:02
    อ่านตอนหลังแล้วๆแล้วไม่สนุกเท่าตอนแรกๆเลย เศร้าเกินไปรักไม่สมหวังสักที น่าสงสาร
    #753
    0
  3. #728 LorD_ChicKen (@chick-dg) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 11:19
     รอตอนต่อไป ლ(ಥ益ಥლ)
    #728
    0
  4. #727 ★SHIRAZ'II★ (@chwly) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 04:06
     รัน มีหลายบุคลิกมาก จนนับไม่ไหว :"3
    ร่างเงาอีก เยอะจนมึนเลยทีเดียว ''
    #727
    0
  5. #682 ๏•HadeS•๏ (@zerotee) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 21:19
     มันเพลงไรอะนั่น
    #682
    0
  6. #677 Fateจัง (@kitti741) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 18:20
     งืมๆ ตัวจริงตืนแล้ว
    #677
    0
  7. #676 [~ZanLighT~]! (@kitijung) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 17:33
    อืม มันมีตัวตนแต่ในเกมสินะนอกเกมก้ออยู่ในจิตใจของรันเฉยๆ(มันจะมีอีกบุคลิกมั้ยเนี่ย)
    #676
    0
  8. #675 ว๊ากๆๆๆๆ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 17:13
    เป็นไปไม่ได้ โรสต้องอยู่ในฮาเร็มรันสิ
    #675
    0