(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 6 : ค่ำคืนที่นอนไม่หลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

          หลายวันต่อมา.....                  

          ทางด้านฐานลับที่คาซึระได้จัดไว้ให้กับพวกคอนโด้ ฮิจิคาตะกำลังมองเหม่อคิดถึงบรรยากาศเก่าๆในที่ที่ตนเองเคยอาศัยอยู่กับพวกพ้อง

          ตอนแรกเขาคัดค้านเต็มที่เมื่อได้รับจดหมายของหัวหน้ากลุ่มขับไล่ต่างแดน แต่คอนโด้กลับบอกว่าที่ๆอันตรายที่สุดนั่นคือที่ๆปลอดภัยที่สุด และพวกเขาก็ได้กลับมาแอบซ่อนเอาอดีตบ้านพักชินเซ็นเป็นที่พักนั่นเอง

          "กำลังคิดถึงเรื่องเก่าๆอยู่สินะโทชิ"




          คอนโด้ที่อยู่ในชุดยูกาตะสีดำตัวโปรดเดินกอดอกอย่างสบายๆเข้ามาถามลูกน้องของตน

          "อ่า...ก็นิดหน่อยน่ะครับ"

          ฮิจิคาตะตอบเบาๆ แล้วจุดบุหรี่ยี่ห้อ Mayoboro ที่ตนเองชื่นชอบมาสูบ

          "จากนี้ไปพวกเราก็จะเหนื่อยกันอีกสักตั้งล่ะนะ ฝากด้วยล่ะโทชิ"

          "ครับ" ชายหนุ่มอ่อนวัยกว่ารับคำกับคนที่เขานับถือว่าเป็นหัวหน้าเสมอแม้จะไม่มียศอย่างในอดีตก็ตามทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีความหวัง

          "ว่าแต่เจ้าโซโกะหายหัวไปไหนล่ะเนี่ย?" คอนโด้ถามถึงโซโกะทั้งๆที่ตอนมื้อเย็นนี้ยังอยู่กวนประสาทอดีตท่านรองฯอยู่แท้ๆ

          ฮิจิคาตะถอนหายใจรู้สึกระอากับเจ้าคนเอาแต่ใจตัวเองอย่างโซโกะเหลือเกิน

          "สงสัยจะไปเอาเสื้อตัวเองคืนล่ะมั้ง"

          ชายหนุ่มพึมพำแล้วนึกย้อนถึงเมื่อเย็นนี้ที่โซโกะมาคุยกับเขา


          "คุณฮิจิคาตะเคยรักพี่สาวผมไหมครับ?"

          "ฉันไม่ได้ไม่รักพี่สาวของนายหรอกนะโซโกะ แต่รักไม่ได้ต่างหากล่ะ"

          "แล้วคุณมีอาการยังไงเวลาเจอกับคุณพี่มิตสึบะ?"

          "ทำไมจู่ๆนายถามแบบนี้ล่ะ? อย่าบอกนะว่าไปปิ๊งสาวแถวไหนเข้าให้น่ะ ตัดใจซะเถอะชีวิตอย่างเราๆน่ะเหมาะกับการอยู่คนเดียวอยู่แล้ว"  ฮิจิคาตะเตือนโซโกะด้วยความหวังดี

          "ผมถามก็ตอบๆมาเถอะครับ ลีลาแบบนี้เห็นแล้วอยากลงดาบที่ท้องของคุณจริงๆ" โซโกะพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย

          "นี่หรอฟะ? คือการมาขอร้องถามความรู้สึกคนอื่นน่ะห๊า?"

          "ก็ตอบมาสิครับ"

          "ฉันไม่รู้หรอก เรื่องแบบนี้แกถามตัวแกดูแล้วกันหรือไปถามคุณคอนโด้ไป" ฮิจิคาตะตอบแล้วเดินหนี





          ดวงดาวยามค่ำคืนระยิบระยับสวยงามยิ่งนักสำหรับสาวน้อยที่นอนไม่หลับ เธอสวมเสื้อคลุมของคนที่ทำให้ว้าวุ่นใจทั้งๆที่อากาศนั้นอบอ้าวเดินออกมาระเบียงทางเดินหน้าร้านสารพัดรับจ้างโดยที่เจ้าของร้านเมาหลับสนิทอยู่ในห้องของตัวเอง

          "อั๊วอุตส่าห์ซักเสื้อด้วยตัวเองเลยน่อ"

          คางุระพึมพำกับเสื้อคลุมที่ตนสวมอยู่ แม้ในตอนแรกชินปาจิจะเป็นคนซักเสื้อผ้าให้อย่างที่เคย แต่เธอก็ขอซักเสื้อตัวนี้ด้วยตนเอง และเฝ้ารอเจ้าของเสื้อจะกลับมารับมันไปเสียที

          เด็กสาวมองดวงดาวบนฟ้าแล้วคิดไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้ามาหยุดอยู่ด้านล่างของร้าน

          "ท้องอืดเพราะกินมากเลยนอนไม่หลับหรอ"

          ชายหนุ่มเงยหน้าทักคางุระแล้วส่งยิ้มที่มุมปากให้ คางุระตกใจแต่ขาของตนกลับกระโดดจากชั้น 2 ลงไปหาคนจอมกวนนั่น

          "ว่าไง คิดถึงฉันมากงั้นเหรอถึงได้กระโดดมาหาแบบนี้?"

          โซโกะแซวร่างบางที่อยู่ตรงหน้า

          "อยากตายใช่ไหมน่อ แล้วลื้อมาทำอะไรดึกๆ หรือไปเที่ยวสาวๆมาล่ะน่อ"

          คางุระถามเองคิดเองตอบเองแล้วหงุดหงิดเอง โซโกะห็นท่าทางสาวน้อยแล้วอมยิ้ม คิดหาทางแกล้ง

          "ใช่ แสนรู้ดีนี่หล่อน"

          "อั๊วไม่ใช่หมาน่อ อาตี๋หน้าจืดนี่เดี๋ยวอั๊วฟาดกลับบ้านเก่าเลยคอยดู"

          คางุระหงุดหงิด แต่ยิ่งทำให้ต่อม s ของโซโกะกำเริบ

          โซโกะเดินเข้าไปใกล้คางุระ ยื่นหน้าที่หล่อเหลาค่อนไปทางหวานของเขาเข้าใกล้หน้าสวยของเธอ ร่างสูงเอื้อมมือเข้าหาร่างบาง คางุระใจเต้นรัวหลับตาปี๋เมื่อลมหายใจของเขาเข้าใกล้

          ชายหนุ่มอมยิ้ม แล้วบรรจงถอดเสื้อคลุมของเธอที่ดูหมดแรงไปดื้อๆทั้งๆที่อยู่ใต้แสงดาวนับล้านยามค่ำคืน โซโกะหัวใจเต้นแรงคิดถึงสาวน้อยมากในช่วงหลายวันที่ผ่านมาและทั้งๆที่เธออยู่ตรงหน้า ความรู้สึกรุนแรงนี่ค่อยๆชี้ชัดว่าเขากำลังหลงเสน่ห์ยัยหมวยจอมกวน อยากอยู่ใกล้และตามไปทุกๆที่ อยากกอด อยากหอม และอยาก...

          "...อาตี๋..."

          คางุระพึมพำเรียกโซโกะ แต่แล้วก็ลืมตาอย่างงุนงงพบว่าโซโกะกำลังใส่เสื้อคลุมของเขาที่เธอเคยได้ใส่จนถึงเมื่อสักครู่นั่น

          โซโกะยิ้มอย่างถูกใจที่ได้แกล้งเด็กสาว และข่มอารมณ์ที่กำลังจะเตลิดของตน นี่เขากำลังจะติดอาการของคุณคอนโด้ที่คอยตามติดโอทาเอะจริงๆเหรอนี่

          "ขอบใจนะที่เก็บเสื้อไว้ให้ เอ้านี่!" ชายหนุ่มยื่นสาหร่ายดองให้เธอ คางุระรับมาอย่างงงๆ "ค่าซักเสื้อ กับค่ากลิ่นตัวของหล่อน"

          "ลื้อมันเป็นพวกโอตาคุโรคจิตรึไงน่อ ถึงได้ชอบดมกลิ่นคนอื่นแบบนี้"

          คางุระโวยวายกลบเกลื่อนความอายเมื่อสักครู่นี้ อยากจะทุบหัวเจ้าคนกวนประสาทให้แบนติดพื้นเสียจริงๆ แต่ร่างกายของเธอกลับไม่ยอมให้ทำแบบนั้น

          "หรือหล่อนไม่ดมกลิ่นฉันเวลาสวมมันอยู่ล่ะ" โซโกะย้อน

          "อั๊วไม่ได้จมูกดีเหมือนลูกหมาอย่างลื้อหรอกน่อ ได้เสื้อคืนแล้วก็กลับไปได้แล้ว อั๊วไม่อยากมีเรื่องกับกินจังอีกแล้วน่อ"

          คางุระสะบัดหน้าและหมุนตัวเตรียมขึ้นไปนอนบนร้าน โซโกะขัดใจขึ้นมาเมื่อได้ยินเธอพูดถึงชิโรยาฉะที่หมดท่าอยู่ภายในร้านเพราะฤทธิ์เหล้า

          "หล่อนนอนส่วนไหนของร้านน่ะฮะ?"

          เขาถามขึ้น จนคางุระชะงักหันกลับมามองคนถามอย่างแปลกใจ

          "อ้าว ก็ต้องนอนในห้องน่ะสิ"

          "ห้องเดียวกับลูกพี่รึเปล่า รุ่นพี่ชิมารุเคยบอกว่าหล่อนนอนที่ตู้เก็บที่นอน แต่ตอนนี้หล่อนก็ตัวยาวขึ้นคงไม่ได้นอนแบบโดรา_ม่อนแล้วใช่ไหม?"

          "ถามอะไรยืดยาว อั๊วจะไปนอนแล้วน่อ รำคาญจริงๆ"

          คางุระไม่สนใจ แล้วเดินขึ้นบันไดเข้าร้านเพื่อจะไปนอน โซโกะกลายเป็นคนหงุดหงิดงุ่นง่านเสียเอง

          "ยัยหมวย! ยัยหมวย!!"

          เขาเรียกคางุระเสียงดังอีกหลายๆครั้ง จนเด็กสาวทนไม่ไหวต้องออกมาอีกครั้ง

          "ลื้อเป็นบ้าอะไร!! อยากโดนด่าตอนกลางคืนรึไงน่อ?"

          "หล่อนตอบฉันสิ?"

          "ให้อั๊วตอบอะไร?"

          โซโกะไม่พูดอะไรต่อ แต่กลับเดินขึ้นบันไดไปหาเธอที่โผล่มาหน้าร้าน

          "ลื้อจะทำบ้าอะไรน่อ????"

          คางุระโวยเมื่อโซโกะเปิดประตูร้านเข้าไป เด็กสาวรีบเข้าตามเพราะกลัวกินโทกิตื่น ซาดาฮารุงัวเงียตื่นแล้วหลับต่อเมื่อเห็นว่าเป็นโซโกะกับคางุระ

          "อาตี๋หัวขี้เลื่อย!!"

          เธอเรียกโซโกะอย่างตกใจเมื่อเขาเปิดประตูห้องนอนกินโทกิ ชายหนุ่มมองกินโทกิที่นอนตัวไปทาง หมอนไปทาง ผ้าห่มไปทางอย่างไม่วางใจนัก ข้างๆกินโทกิมีซารุโทบิมาแอบนอนหน้าแดงอย่างชื่นใจ เขาเมินทั้งคู่แล้วเดินหาว่าสาวน้อยนอนที่ไหน

          เมื่อเห็นว่าโซโกะจะไม่ยอมกลับง่ายๆ คางุระจึงเปิดตู้เก็บที่นอนให้เขาดูบ่งบอกว่าเธอยังคงนอนที่เดิมไม่เปลี่ยนไปไหนแม้ตัวจะยาวขึ้นก็จริง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด

          "หล่อนนอนที่นี่น่ะเหรอ?"

          "รู้ก็กลับไปซะที ถ้ากินจังตื่นขึ้นมาลื้อจะซวยน่อ"

          สาวน้อยกระซิบบอกเขาเพราะกลัวกินโทกิตื่นขึ้นมา โซโกะหมุนตัวกลับมามองคางุระที่มีสีหน้ากังวลรู้สึกเป็นห่วงลึกๆอย่างบอกไม่ถูก

          "มะ...มีอะไรน่อ?"

          เธอถามเขาที่จ้องมาอย่างประหม่า โซโกะลืมตัวเผลอยกมือทั้งสองข้างของตนแนบแก้มสาวน้อย ประคองแก้มนวลอย่างเบามือ คางุระสบสายตากับเขาอย่างว้าวุ่นใจ

          "ผู้ชายน่ะ ไว้ใจไม่ได้หรอกนะ หล่อนต้องระวังตัวเองให้มากรู้ไหม?" โซโกะเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

          "กินจังเคยบอกเอาไว้ว่าผู้ชายที่ไว้ใจไม่ได้คือลื้อต่างหากน่อ ส่วนกินจังน่ะไว้ใจได้เสมอ คำพูดเมื่อกี้ลื้อเก็บไว้บอกตัวเองเถอะ"

          คางุระนึกถึงเรื่องที่กินโทกิเคยคุยกับชินปาจิเมื่อหลายวันก่อน ผู้ชายที่กำลังใกล้เธอคนนี้ไม่มีวันจะมาชอบเธอได้แน่นอน และเธอก็เกลียดเจ้าตี๋คนนี้ คนที่ทำให้เธออ่อนแอไร้เรี่ยวแรงทันทีที่ได้ใกล้ชิด

          "ผู้ชายวัยลื้อน่ะ ชอบ xxx กับ xxx ผู้หญิง แล้วรู้ไว้ซะด้วยน่อว่าอั๊วไม่ใช่ผู้หญิงที่กลัวความสาวของตัวเองจะบูดแล้วรีบถวายให้ผู้ชายเห็นแก่ตัวหรอกน่อ"

          พูดแล้วก็พลักโซโกะออกห่างแล้วดันเขาไปยังหน้าประตูร้าน

          "ไปซะน่อ แล้วอย่ามาอีก"

          โซโกะเลื่อนประตูร้านอย่างเงียบๆ สับสนกับสิ่งที่เธอพูดใส่มา คางุระก้มหน้าแล้วพลักเขาออกจากร้าน ไม่ยอมมองหน้าโซโกะอีกเพราะกลัวจะรู้สึกอ่อนแอมากกว่านี้

          สาวน้อยปิดประตูแล้วหันกลับจะเดินไปนอน เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นกินโทกิยืนเอาแขนหนีบตัวซัทจังมองเธออยู่

          "ใช่แล้วคางุระ ชายใดๆก็ไว้ใจไม่ได้นอกจากคุณกินคนนี้ ถ้านอนไม่หลับฉันอนุญาตให้กินนมรสสตอว์เบอรี่ได้แล้วเข้าไปนอนซะ"

          กินโทกิบอกกับคางุระที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

          "แต่กินจัง...อั๊วรู้สึกแปลกๆน่อ มันเจ็บจี๊ดๆที่หัวใจเวลานึกถึงหน้าอาตี๋หน้าจืดนั่น อั๊วไม่สบายแน่ๆเลย"

          คางุระยกมือขึ้นแตะที่อกด้านซ้ายของตนอย่างไม่เข้าใจตนเอง

          "อ๊ายยย เหมือนฉันตอนที่คิดถึงคุณกินเลย!!"

          ซารุโทบิตะโกนขึ้นจึงโดนกินโทกิจิ้มตาทะลุแว่นอย่างแรง กินโทกิจับสาว M โยนลงชั้นสองอย่างไม่ปรานี เขาสบสายตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงของหนุ่มอ่อนวัยกว่าที่ไม่ยอมกลับไปยังฐานลับของตน แม้จะไม่มีคำพูดใดๆออกมา แต่โซโกะที่ได้รับคำด่าทอผ่านสายตานั่น

          และเริ่มเข้าใจความรู้สึกที่กำลังแน่ชัดนี้

          ฉันไม่ได้ไม่รักพี่สาวของนายหรอกนะโซโกะ แต่รักไม่ได้ต่างหากล่ะ

          โซโกะนึกถึงคำพูดของฮิจิคาตะขึ้นมา แล้วหัวเราะเบาๆกับตัวเอง

          แต่คุณฮิจิคาตะครับ ผมน่ะไม่ใช่พวกเสียสละความสุขของตัวเองเพื่อผู้หญิงที่รักหรอกนะครับ ถ้าผมรักใครแล้วเธอคนนั้นพร้อมจะเคียงข้างผม ผมสัญญาว่าผมจะปกป้องเธอแม้ในยามที่ผมต้องเสี่ยงชีวิต ต่อให้ในสนามรบคือที่สุดท้ายชองชีวิต ผมก็จะไม่ปล่อยเธอให้โดดเดี่ยวแบบที่คุณปล่อยคุณพี่ของผมแน่ๆ

          เชื่อฉันสิ...ยัยหมวยหน้าจืด



         



          


         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #39 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 18:46
    จะให้คางุระจังรับรักก็ไปเคลียร์กับพ่อเค้าก่อนมั้ย
    #39
    0
  2. #32 soujandaisuki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:00
    ไม่รู้จะพิมพ์อะไรดีอ่ะ แต่โอคิตะคุงละมุนม๊าก ฮือ
    #32
    0
  3. #22 DeedeeWeedee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 16:18
    ฟินเจ้าค่าาาา
    #22
    0