(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 7 : วันที่เธอไม่อยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

          หลังจากคืนที่โซโกะมาพบกับเธอ แล้วเธอไล่เขาไปว่าไม่ต้องมาที่ร้านอีก โซโกะก็หายไปไม่เคยมาให้เธอพบอีกเลย คางุระรู้สึกเหงาใจมากราวกกับว่าเหตุการณ์เมื่อ 2 ปีก่อนที่จะจากกันมันกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอรู้สึกปวดใจมากกว่าเดิม

          ห้องนั่งเล่นในร้านสารพัดรับจ้าง

          ชินปาจิตักข้าวใส่ถ้วยให้กินโทกิแล้วมองหน้ากับเขาด้วยสีหน้าที่กังวลใจ เพราะไม่เคยเห็นคางุระเงียบขนาดนี้มาก่อน





          "คุณกินทำอะไรสักอย่างสิครับ"

          หนุ่มแว่นบอกกับชายผมเงินที่กินข้าวโดยไม่สนอะไรนอกจากหม้อไฟที่กำลังเดือดปุดๆอยู่ตรงหน้า

          "บอกให้ทำอะไรสักอย่างนี่มันอะไรกันล่ะ"

          กินโทกิถาม ชินปาจิมองไปทางคางุระเป็นเชิงให้รู้ว่าเขาต้องการให้กินโทกิจัดการกับอาการที่เงียบเกินปกติของคางุระ แต่กินโทกิเองก็ได้แต่มองเพราะไม่รู้ว่าจะทำวิธีไหนให้ยัยหมวยของพวกเขาร่าเริงเหมือนเดิม

          คางุระถอนหายใจแล้ววางตะเกียบลงข้างถ้วยข้าว

          "อั๊วอิ่มแล้วน่อ ชินปาจิ ขอตัวก่อนนะกินจัง"

          "อือ" หนุ่มทั้งสองรับปากแล้วมองคางุระที่ลุกขึ้นออกจากห้องไปจนลับสายตา

          "เห็นไหมล่ะครับคุณกิน คางุระจังเดี๋ยวนี้ก็เอาแต่กินสาหร่ายดองในบ้านไม่ยอมออกไปไหน แถมยังนอนกลางวันอีก นี่คางุระจังก็กินข้าวไปได้แค่ 3 ถ้วยเอง นี่ข้าวยังเหลืออยู่ในหม้อตั้งเยอะ"

          ชินปาจิบอกหัวหน้าของตนแล้วเปิดฝาหม้อข้าวให้เขาดูข้าวที่ยังคงมีอยู่ในหม้อ

          "กำลังไดเอทอยู่ล่ะมั้ง แล้วไอ้ที่เอ็งพูดมานังหนูนั่นก็เป็นอย่างนั้นมาตลอดไม่ใช่รึไง" กินโทกิเอ่ยอย่างไม่สนใจแล้วกินข้าวต่อสร้างความไม่พอใจให้กับชินปาจิอย่างมาก

          "ทำไมคุณกินดูไม่เป็นห่วงคางุระจังเลยล่ะครับ ป่วยรึเปล่าก็ไม่รู้ผมขอตัวไปดูคางุระจังก่อนนะครับ"

          ชินปาจิบอกกับกินโทกิแล้วทำท่าลุกขึ้นยืน แต่กินโทกิห้ามไว้

          "ปล่อยให้คางุระอยู่กับตัวเองสักพักเถอะ ยัยนั่นน่ะมีเรื่องอะไรที่พวกเราไม่เข้าใจให้ต้องคิด"

          "คุณกินรู้อะไรใช่ไหมครับ?"

          "เอาไว้กินข้าวเสร็จก่อนแล้วฉันจะเล่าให้ฟังแล้วกัน" กินโทกิตัดบท "ชินปาจิ นายขยับพัดลมมาทางฉันหน่อยสิ ร้อนขนาดนี้ยังจะทำหม้อไฟอีก"

          "ก็ใครกันล่ะครับที่เอาเงินไปซื้ออะไรไร้สาระ จนต้องมา่ทำหม้อไฟโดยเอาของเหลือๆมาปนกันแบบนี้"

          "เอาหน่าๆอย่าบ่นเป็นตาแก่ไปเลย เดี๋ยวขายไม่ออกกันพอดี"

          "ไม่ต้องมาห่วงความโสดของผมหรอกครับ ห่วงตัวเองดีกว่า"

          "พูดอย่างนี้หมายความว่าไงนาเหวยชินปาจิ ประเดี๋ยวตัดเงินเดือนซะเลยนี่"

          "ทำอย่างกับว่าคุณกินเคยให้เงินเดือนผมอย่างนั้นแหล่ะ" ชินปาจิเถียง แล้วเดินไปขยับพัดลมให้กินโทกิอย่างเคยชินราวกับเป็นหน้าที่ที่สำคัญของตนมานาน แล้วครุ่นคิดถึงคางุระ ว่าทำไมถึงได้ซึมขนาดนั้น




          ฐานลับของอดีตชินเซ็นกุมิ

          ยามาซากิได้เดินเข้ามาหาฮิจิคาตะกับคอนโด้ที่นั่งคุยกันอยู่พร้อมกับจดหมายในมือยื่นให้กับคอนโด้

          "จดหมายจากคุณคาซึระครับ"

          ฮิจิคาตะมองซองจดหมายสีชมพูที่ปิดผนึกด้วยสติ๊กเกอร์รูปหัวใจสีแดงแล้วเหงื่อตก

          "ไอ้หมอนั่นจะส่งจดหมายดีๆกับเขาไม่เป็นรึไงนะ คราวก่อนก็เป็นจดหมายซองขาวติดหัวกระโหลกคราวนี้มาเป็นจดหมายรักเลย"

          "ช่างเถอะโทชิ ขอบใจนะยามาซากิ"

          คอนโด้รับมาแล้วเปิดอ่านกระดาษจดหมายที่เป็นสีชมพูอ่อน ชั่วครู่เขาก็พับจดหมายเก็บลงซอง

          "ว่ายังไงบ้างครับคุณคอนโด้" ฮิจิคาตะถาม

          "เขานัดที่ให้พวกเราไปประชุมกันน่ะ"

          "ที่ไหนเหรอครับ?"

          ฮิจิคาตะถามแล้วรับจดหมายจากมือคอนโด้มาอ่าน เมื่อเห็นข้อความในจดหมายชายหนุ่มตาดุถึงกับผงะ

          ถึงคุณคอนโด้ อิซาโอะที่รัก

               สวัสดีคุณคอนโด้ ไม่รู้เลยว่าคุณสบายดีไหม ส่วนผมสบายดี ตั้งแต่คุณมาเอโดะเราก็ได้พบกันแค่ครั้งเดียว และพูดคุยกันได้เล็กน้อยผมเลยไม่ได้คุยเรื่องต่างๆระหว่างที่เราไม่ได้พบกัน ซึ่งผมเองก็กระวนกระวายใจอยากจะเห็นหน้าคุณ วันที่ x เดือน x คุณคอนโด้พอจะมีเวลาว่างไหม เราสองคนจะได้มาคุยเรื่องที่ต่างคนต่างเก็บอยู่ในใจคราวนี้ผมจะบอกความรู้สึกให้คุณได้รับรู้เสียที

               หวังว่าคุณคอนโด้พอจะมีเวลาว่าง และมาพบกันตามที่ใจผมปรารถนา ณ ที่ๆเป็นความทรงจำของเรา

                                                            ด้วยความรักและคิดถึง

                                                                คาซึระ โคทาโร่


ปล. อย่าลืมพาคุณฮิจิคาตะกับคุณโอคิตะมาเป็นพยานของเราด้วยนะครับ


          "ที่แห่งความทรงจำคือที่ไหน แล้วทำไมจดหมายมันอย่างกับจดหมายรักแบบนี้ฟะ?" ฮิจิคาตะพึมพำกับจดหมายที่ชวนขนลุกนั่น

          "โซโกะไปไหนอีกล่ะ? เดี๋ยวนี้ผลุบหายบ่อยๆเหลือเกิน"

          คอนโด้ถามถึงโซโกะที่ปกติจะไม่ห่างไปไหน เพราะกำลังรอข่าวจากคาสึระกันอยู่

          "คุณโอคิตะบอกว่าจะไปออกสำรวจรอบเมืองนะครับ"

          ยามาซากิเป็นคนตอบ ฮิจิคาตะได้ฟังเช่นนั้นแล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

          "มันเป็นอะไรของมัน รู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วอย่างนี้งานเราจะไปรอดไหมเนี่ย?"

          "เอาหน่าโทชิ ช่วงนี้เป็นช่วงผ่อนคลายไปก่อน  พอโซโกะกลับมาแล้วค่อยบอกอีกทีก็ได้" คอนโด้ตัดบทและเข้าข้างโซโกะอย่างทุกทีเพราะความเอ็นดู แล้วหันไปหายามาซากิ "ยามาซากิช่วยเอากระดาษกับปากกามาให้ทีสิ อ้อขอเป็นกระดาษสีชมพูกับซองสีชมพูด้วยนะ"

          "เตรียมไว้ให้แล้วครับ" ยามาซากิยื่นปากกากับจดหมายให้หัวหน้า

          "เอ....จะเริ่มยังไงดี อืม....ถึงคุณคาสึระที่รัก.."      

          คอนโด้พึมพำกับจดหมายที่กำลังจะเขียน ฮิจิคาตะถอนหายใจอย่างเซ็งๆ แล้วเหม่อมองฟ้า





          วันรุ่งขึ้นที่ร้า่นรับจ้างสารพัดกินจัง

          กินโทกิในชุดนอนสีเขียวของตนยืนมองแขกผู้มาเยือนอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก เพราะถูกปลุกให้ตื่นขณะนิทราอย่างมีความสุข

          "นี่มันหมายความว่าไงน่ะซึระ"

          "ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหาก" คาซึระตบมุข แล้วอธิบายถึงที่มาของคอนโด้ ฮิจิคาตะ ที่มานั่งอยู่ในร้า่นแต่เช้า "ฉันนัดไว้เองล่ะ พวกเรามีเรื่องที่จะหารือกัน"

          "แล้วใช้บ้านฉันเป็นที่หารือเนี่ยนะ?"

          "เถอะหน่า ฉันไม่รบกวนนายหรอกนะ" คาซึระพูดด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย แต่กินโทกิไม่เฉยตามหน้าของคาซึระด้วย

          "เนี่ยล่ะโว๊ย ที่เรียกว่ารบกวน จะทำอะไรก็ควรบอกเจ้าของบ้านบ้างสิฟะ"

          "เนี่ยน่ะเหรอที่ๆเป็นความทรงจำของคุณคอนโด้กับคาซึระ"

          ฮิจิคาตะเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อๆ เมื่อมาพบกับเจ้าของบ้าน

          "หมายความว่าไงนะ ไอ้คุณฮิจิคาตะ?" กินโทกิถามเมื่อได้ยินที่ฮิจิคาตะพูด

          หนุ่มตาดุไม่พูดอะไร แต่หยิบซองจดหมายสีชมพูให้กินโทกิอ่าน หนุ่มผมเงินรับมาอย่างงงๆ เมื่อเปิดอ่านเขาถึงกับฉีกทิ้งทันทีอย่างสติแตก

          "พวกแกมาสร้างความทรงจำที่บ้านฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊า???"

          "เรื่องแบบนี้มาพูดที่นี่ไม่ได้หรอกนะ" คอนโด้พูดด้วยท่าทีขวยเขิน และคาซึระหน้าแดงด้วย

          "เฮ้ย!!!! พวกสูมาทำอะไรกันที่บ้านตูฟะ???"

          กินโทกิตะโกนถามหมดสิ้นแล้วความอดทน

          "ว่าแต่คุณโอคิตะไม่มาด้วยเหรอครับ?"

          ชินปาจิยกน้ำชามาเสิร์ฟทุกคนแล้วถามอย่างสงสัย เมื่อไม่เห็นโซโกะมาด้วย

          "หมอนั่นน่ะ บอกว่ามีคนที่ไม่อยากให้มาเลยไม่มาด้วยกันน่ะ"

          ฮิจิคาตะตอบตรงๆ ทำเอาคางุระที่นั่งอยู่ห่างๆสะอึก ไม่คิดว่าโซโกะจะใส่ใจกับคำพูดของเธอถึงขั้นนั้น

          "เลยส่งตาอันปังมาแทนใช่ไหมน่อ?"

          "ยามาซากิต่างหากล่ะครับ" ยามาซากิแก้ชื่อตัวเองเมื่อคางุระเรียกแบบนั้น

          "อันปังก็คืออันปังอ่ะน่อ จะเปลี่ยนไปเป็นชื่ออะไรก็ยังเป็นอันปังอยู่ดี"

          "ผมชื่อยามาซากิตั้งแต่แรกแล้วคร๊าบบบ!!" ยามาซากิรีบบอก แต่คางุระก็ไม่ได้สนใจอะไร

          "ช่างเถอะ พวกสูรีบๆประชุมกันให้เสร็จ ตูจะนอนเฟ้ย!!" กินโทกิแทรกขึ้นแล้วเดินไปนั่งข้างคางุระ

          อลิซาเบธเดินถือแผ่นเอกสารปึกใหญ่มาแจกทุกคน จากนั้นคาซึระก็เล่าถึงเหตุการณ์ในเอโดะ รวมถึงเริ่มการวางแผนโดยจะมีกลุ่มอีกกลุ่มหนึ่งมารวมตัวด้วย

          คางุระอยู่ฟังไม่จบ เธออาสาไปซื้อของเข้าร้านแทนชินปาจิ

          "อย่าหยิบเงินเกินนะนังหนู"

          กินโทกิบอกกับคางุระที่คว้าร่มของตนเตรียมเดินออกจากร้าน

          "พูดมากน่อ"

          สาวน้อยทิ้งท้ายแล้วเลื่อนประตูร้านเดินออกไป โดยมีซาดาฮารุไปด้วย


          "ร้อนจริงๆน่อซาดาฮารุ" คางุระกางร่มแล้วพึมพำ เธอเดินไปกับหมาน้อยร่างยักษ์ของเธอ แล้วหยุดอ่านป้ายชวนเที่ยวเทศกาลฤดูร้อนที่ติดอยู่กับเสาไฟฟ้า

          "วันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วน่อ อั๊วไม่ได้เที่ยวมา 2 ปีแล้ว สงสัยปีนี้จะเป็นปีที่ 3 แหงๆ เพราะกินจังไม่เห็นพูดอะไรเลยน่อ"

          "โฮ่ง" ซาดาฮารุเห่ารับคำ แต่เพียงชั่วครู่มันก็หันไปอีกทางหนึ่งแล้วเห่าออกมาอีกครั้ง ราวกับว่าเจอคนรู้จัก

          "เห่าอะไรน่อ?"

          คางุระหันมาถามอย่างสงสัย แล้วมองตามซาดาฮารุ ทำให้รู้ว่าสิ่งที่ซาดาฮารุกำลังเห่าทักทายอยู่นั่นคือ โซโกะ

          ชายหนุ่มกำลังเดินออกมาจากร้านเค้ก โดยมีซัทจังยืนรออยู่ โซโกะยื่นกล่องเค้กให้ซัทจัง หญิงสาวรับมาแล้วยิ้มอย่างดีใจส่วนคนให้ก็ยิ้มนิดๆ ทำให้คางุระอึ้ง ขาเรียวของเธอก้าวไม่ออก มือที่กำด้ามร่มไว้ก็กำแน่นกว่าเดิมจนด้ามร่มร้าว

          "อ้าวคางุระจัง!!" ซัทจังหันมาเห็นคางุระกับซาดาฮารุ เธอเดินเข้าไปหาสาวน้อยที่ยืนนิ่งอยู่อย่างคุ้นเคย

          "วันนี้มีเค้กนัตโตะออกใหม่ด้วยล่ะ"

          "เหรอ?"

          คางุระถามแต่ตายังจ้องมองชายหนุ่มที่ทำเป็นเมินเธอ โซโกะไม่มองหน้าคางุระ แต่หันไปพูดกับซัทจังแทน

          "ซารุโทบิ ฉันกลับก่อนนะ"

          "ขอบใจมากนะโซคุง"

          ซัทจังบอกกับโซโกะ ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินจากไป ทำให้คางุระใจโหวง สาวนซาดาฮารุดมกล่องเค้กของซัทจังแล้วทำท่าจะอ้วก

          "ลื้อสนิทกับอาตี๋บ้านั่นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

          "กับโซคุงน่ะเหรอ? พวกเราก็เคยเล่น SM กันบ้างตอนที่กลายพันธุ์สลับชายหญิงน่ะนะ"

          ซัทจังตอบตามความเป็นจริง แต่ความจริงแล้วไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอย่างที่คางุระกำลังเข้าใจ

          "ก็ดีนี่...S ก็ต้องเหมาะกับ M ไปกันเถอะน่อซาดาฮารุ"

          คางุระสรุปแล้วเดินจากไปโดยมีซาดาฮารุเดินตาม ปล่อยให้ซัทจังปลาบปลื้มอยู่กับท่าทางเย็นชาของคางุระกับเค้กนัตโตะที่แสนเหม็นโฉ่นั่นไว้ด้านหลัง

          สาวน้อยเดินเงียบมาตลอดทางจนซาดาฮารุร้องครางงื้ดๆอย่างเป็นห่วง คางุระไม่ได้เดินไปซื้อของอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก แต่เธอเดินมาที่ภูเขาหลังวัดแทน ภาพความทรงจำระหว่างเธอกับโซโกะเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนผุดขึ้นมาในความคิด

          "ย้ากกกกก!!!" สาวน้อยระเบิดอารมณ์ต่อยเตะต้นไม้อย่างบ้าคลั่ง ทั้งโกรธ ทั้งโมโห ทั้งน้อยใจประเดประดังเข้ามา

          "จะฆ่ากันรึไงยัยหมวยโหด"

          เสียงของคนที่เธอกำลังโมโหดังขึ้น คางุระหยุดอาละวาดแล้วมองไปรอบกาย เห็นโซโกะยืนอยู่ข้างๆซาดาฮารุแล้วเธอก็สะบัดหน้าหนี

          "ประจำเดือนมารึไงห๊ะ? ถึงได้ฟาดงวงฟาดงาแบบนี้"

          โซโกะแซวแล้วรีบหลบเมื่อคางุระเข้ามาจู่โจม สาวน้อยทั้งเตะทั้งต่อยโซโกะไม่ยั้งซึ่งโซโกะก็ได้แต่หลบและโต้กลับบ้างเพื่อป้องกันตัว

          "ไอ้ตี๋บ้า!!ไอ้งี่เง่า!!"

          "หยุดคุยกันก่อนเซ่ ยัยหมวย"

          "อั๊วไม่มีอะไรจะคุยกับผู้ชายมักมากอย่างลื้อ"

          "หล่อนว่าอะไรนะ??"

          "ไปไกลๆจากอั๊ว!!"คางุระตะโกนแล้วฟาดร่มใส่โซโกะเต็มๆจนฝุ่นตลบขึ้นมา

          แต่โซโกะกลับหลบมาอยู่ที่หลังของเธอ เขาโอบร่างบางไว้ไม่ให้เธอขัดขืน แต่คางุระที่มีพละกำลังของยาโตะพยายามจะหันไปต่อยเขาอีก

          "คุยกันดีๆสิ!!"

          "ปล่อยอั๊ว!!"

          "ไม่!!!" โซโกะปฏิเสธ แล้วตัวงอลงไปนอนกับพื้นเมื่อโดนศอกของคางุระ

          คางุระคว้าร่มที่หลุดมือของตนขึ้นมา แล้วชวนซาดาฮารุกลับบ้าน แต่แล้วต้องชะงักเมื่อเห็นตำรวจเอโดะล้อมรอบทั้งเธอ ซาดาฮารุ รวมถึงโซโกะที่พยายามพยุงตัวลุกขึ้น

          "อดีตหัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง โอคิตะ โซโกะไม่ผิดแน่ รีบจับตัวเร็ว"

          ตำรวจเอโดะกรูเข้ามาหมายจะจับตัวโซโกะ แต่โดนคางุระขวางไว้

          "พวกลื้อจะทำอะไร?"

          "ถอยไปสาวน้อย พวกเรากำลังปฏิบัติหน้าที่"

          "พวกลื้อเข้าใจผิดแล้วน่อ อาตี๋นี่ไม่ใช่พวกที่ลื้อตามหาหรอก"

          คางุระเผลอแก้แตัวให้ชายหนุ่ม เพราะความเป็นห่วง ทั้งๆที่เมื่อกี้เกือบจะฆ่าเขาให้ตายคามือแท้ๆ

          "อย่ามาโกหกพวกเราเลย หน้าตาแบบนี้จะเป็นใครไปได้"

          พวกตำรวจเอโดะไม่ยอมเชื่อ

          "อาตี๋นี่หน้าโหลจะตายไปน่อ หน้าหมอนี่ยังเหมือนแมวของอั๊วที่ตายไปเลย"

          คางุระโกหกหน้าตายเดินเข้าไปพยุงโซโกะโดยจับแขนเขามาโอบไหล่เธอไว้ แล้วเดินหนีพวกตำรวจเอโดะ

          "เดี๋ยว!!! อย่าหนีนะ!!"

          พวกตำรวจต่างร้องเรียกคางุระที่พาโซโกะหนี แต่ตามไปไม่ได้เพราะซาดาฮารุกระโดดเข้ามาขวางแล้วขู่คำรามไว้

          "เจอกันที่บ้านเลยน่อ ซาดาฮารุ"

          "โฮ่ง!!" ซาดาฮารุรับคำแล้ววิ่งหนีพวกตำรวจเอโดะไปอีกทาง


          คางุระพาโซโกะไปแอบอยู่อีกฝั่งหนึ่งของวัด ซึ่งคาดไว้ว่าคงไม่มีใครมาพบแน่นอน เธอมองโซโกะที่ยังกุมท้องตัวเองอยู่อย่างเห็นใจแต่ทำเป็นหงุดหงิดใส่แทน

          "เลิกสำออยแล้วกลับเหล่าเต๊งไปได้แล้วน่อ"

          "ฉันยังไม่ได้คุยกับหล่อนให้รู้เรื่องเลย"

          "อั๊วไม่มีอะไรคุยกับลื้อน่อ"

          คางุระบอกปัดแล้วจะเดินหนี แต่โซโกะคว้าข้อมือเธอไว้

          "อยู่กับฉันก่อนเถอะนะ"

          โซโกะอ้อนออกมาจนคางุระทำอะไรไม่ถูก จากที่โมโหจนอยากจะฆ่าให้ตายกลับกลายมาเป็นอ่อนระทวยอีกครั้งเมื่อเขาสัมผัส

          "หล่อนโมโหอะไรฉัน?"

          โซโกะถามเมื่อคางุระยอมนั่งข้างๆต้นไม้ แต่ห่างกันกับเขาเป็นเมตร คางุระหันขวับมองคนถามอย่างเคืองๆ

          "ลื้อยังมีหน้ามาถามอีกน่อ อั๊วงงกับลื้อจนทำตัวไม่ถูกแล้ว เดี๋ยวก็มาตื้อ เดี๋ยวก็หาย เดี๋ยวก็ทำเป็นไม่รู้จัก  เดี๋ยวก็เข้ามาใกล้" คางุระตอบเขา "แล้ววันนี้ลื้อก็ทิ้งงานไปเดทกับซัทจัง"

          "หือ? เดทอะไร" โซโกะตีหน้าซื่อถาม

          "อย่ามาแตหลอน่อ อั๊วเห็นลื้อซื้อเค้กให้ซัทจัง แล้วก็ไม่ยอมไปที่ร้านด้วยน่อ"

          "นั่นฉันซื้อเค้กขอบคุณหรอก ส่วนที่ไม่ไปร้านเพราะหล่อนบอกว่าไม่ให้ฉันไปที่นั่นอีก"

          โซโกะตอบตามตรง และมองเธอโดยไม่หลบสายตา จนคางุระเป็นฝ่ายหลบเอง

          "ลื้อมีอะไรต้องขอบคุณซัทจัง"

          "ก็เรื่องของหล่อน"

          "เรื่องของอั๊ว?" คางุระทวนอย่างแปลกใจ

          "ใช่ เรื่องของหล่อน" โซโกะพูดแล้วเขยิบเข้าใกล้สาวน้อย ที่กำลังงงกับคำพูดของเขา "ฉันให้ยัยนั่นคอยสืบว่าหล่อนเป็นไงบ้าง ตอนที่ไม่เจอหน้าฉัน ซึ่งก็ได้คำตอบที่น่าพอใจนะ"

          คางุระคิดตามที่โซโกะพูด แล้วเริ่มเข้าใจทุกอย่าง

          "ที่ลื้อไม่โผล่หน้ามาให้อั๊วเห็น เพราะลื้อแกล้งอั๊วใช่ไหมน่อ?"

          "ก็มันสนุก เวลาเห็นหล่อนหน้าเสีย"

          "ไอ้ตี๋ซาดิสม์นี่!" คางุระเงื้อมือเตรียมจะฟาดคนขี้แกล้ง แต่โซโกะกลับจับไว้ได้ก่อนที่จะเจ็บตัว

          "คนซาดิสม์น่ะหล่อนต่างหาก เอะอะก็จะใช้กำลังอย่างเดียว" ชายหนุ่มพูดแล้วขยับเข้าใกล้จนร่างแนบชิด ยกมือเอาผมสีส้มที่ยาวเคลียหน้าหวานของสาวน้อยทัดหูให้เธออย่างอ่อนโยนแล้วถาม "คิดถึงฉันไหม?"

          "คะ...ใครจะไปคิดถึงลื้อ" คางุระก้มหน้าตอบซ่อนความอายเมื่อได้ใกล้ชิดชายหนุ่ม

          "ที่นี่ไม่มีใครนอกจากเรา ตอบความจริงมาเถอะหน่า อย่าเล่นตัวได้ไหม"

          "อั๊วไม่ได้เล่นตัวน่อ ลื้อกลับไปเล่น SM กับซัทจังไป!"

          คางุระรีบไล่โซโกะไปไกลตน แต่ถึงแม้จะยิ่งไล่แต่เขาก็ยิ่งแนบชิดเธอเมื่อรู้ตัวอีกทีแผ่นหลังของสาวน้อยก็ชิดกับต้นไม้ใหญ่โดยมีร่างของโซโกะตรึงเธอไว้ไม่ให้ไปไหน

          "อย่าน่อ กินจังบอกไว้ว่า....."

          "เรื่องของลูกพี่สิ ตอนนี้ที่นี่มีใครที่ไหน" โซโกะยื่นหน้าเข้าใกล้ใบหน้าสวยของคางุระ "ฉันคิดถึงหล่อนมากนะ หล่อนคิดถึงฉันเหมือนกันใช่ไหม?"

          "ไม่!!"

          "เราอย่าปากแข็งกันเหมือนเมื่อ 2 ปีก่อนเลย ตอนนี้หล่อนพอจะเข้าใจใช่ไหมว่าความรู้สึกนี้คืออะไร 2ปีก่อนที่ไม่เจอกัน..ไม่ได้มีความหมายเลยเหรอ"

          คางุระเงียบเมื่อโซโกะถาม เธอสับสนกับความรู้สึกตนเองที่มีต่อโซโกะเหลือเกิน 2ปีที่ผ่านมาที่โซโกะพูดถึงนั่น เธอรู้สึกเหงาและเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อคิดถึงเขา แต่มันยากและลึกซึ้งเกินกว่าที่คางุระจะเข้าใจ

          "การที่คนสองคนอยากจะอยู่ด้วยกัน คิดถึงเมื่อไม่ได้เห็นหน้า พอไม่ได้เจอก็เจ็บปวด พอเจอก็อยากใกล้ชิด หล่อนเข้าใจมันใช่ไหมว่าเรียกว่าอะไร?"

          ชายหนุ่มรุกถามกะไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่หากเธอไม่ยอมบอกความรู้สึกในใจของเธอให้เขาฟัง

          "อั๊ว...อั๊ว..."

          โครม! คางุระผลักโซโกะจนชายหนุ่มหงายท้องนอนกับพื้นอย่างแรง แล้วคว้าร่มวิ่งหนีเพื่อกลับร้านด้วยหัวใจที่เต้นแรง

          โซโกะลุกขึ้นนั่งแล้วมองตามเธอไป

          เชื่องยากกว่าที่คิดแฮะ

          ชายหนุ่มพึมพำ แล้วยิ้มอย่างถูกใจเมื่อพอรับรู้ได้ว่า ยัยหมวยของเขาคิดไม่ต่างกัน   

      

      


      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #33 soujandaisuki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:08
    โอ๊ย ยัยหมวยหึงงงง โอคิตะคุงรุกแรงมาก แง้
    #33
    0
  2. #15 LiLineeat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 01:27
    ใจเต้นตามในตอนนี้อะนะ
    #15
    1