(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ผู้หญิงทุกคนก็คือดอกไม้นะ (FicOkikaguss1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    21 ก.พ. 62

          ที่ร้านรับจ้างสารพัดบนชั้นสองของร้านโอโตเสะสแน็ก

          ในห้องที่เป็นสำนักงานนั้น มีชายหนุ่มผมเงินในชุดนอนสีเขียวกำลังนั่งกอดอกมองสมุดบัญชีของร้านอย่างครุ่นคิด ข้างกายเขามีสาวน้อยผมส้มในชุดนอนสีชมพูเอนศรีษะไปด้านหนึ่ง คิ้วของเธอขมวดเขาหากันอย่างใช้ความคิด ในปากก็อมแปรงสีฟันอยู่เช่นนั้น ส่วนฝั่งที่นั่งตรงข้ามของพวกเขา มีแว่นคุง เอ่อ เด็กหนุ่มผมดำใส่แว่นในชุดประจำตัวของเขามองทั้งคู่อย่างเคืองๆ





          "นี่หมายความว่ายังไงครับ? คุณกิน คางุระจัง ไอ้ที่ควรจะมีอยู่นี่มันหายไปไหน?" ชินปาจิเอ่ยถามทั้งสองคนที่เหมือนยังไม่ตื่นดี

          "ไอ้ที่หมายความว่ายังไง คืออะไร พูดดีๆนาเหวย ชินปาจิ"

          "ก็เงินในบัญชีไงล่ะครับคุณกิน เมื่อวันก่อนเราไปช่วนคุณฮาเซงาว่าทำงานที่บ่อน้ำพุร้อนกันมา เงินที่ได้ก็มากมายอยู่แล้วทำไมมันโดนถอนไปซะเกลี้ยงเลยล่ะครับ???" หนุ่มแว่นตบโต๊ะตะโกนถามออกมาอย่างคนควบคุมสติไม่อยู่

          คางุระดึงแปรงสีฟันออกจากปากตนอย่างเซ็งๆ

          "ลื้อมองผิดหรือเปล่าน่อ ชินปาจิ อั๊วว่าลื้อไม่ได้เช็ดแว่นเลยมองผิดแหงๆ"

          "มันจะเป็นอย่างงั้นไปได้ยังไงล่ะ คางุระจัง" ชินปาจิแย้ง แล้วนั่งลงพยายามคุมสติ "บอกผมมาตรงๆเลยดีกว่าครับ คุณกิน คางุระจัง"

          "นายมองผิดไปจริงๆอย่างที่คางุระว่านั่นแหล่ะ"

          กินโทกิอ้าปากหาวแล้วจะลุกขึ้นแต่แล้วก็ได้ยินเสียงของชินปาจิตัวแขวนแว่นหัวเราะหึๆ ทำให้เขาต้องชะงัก

          "สมองวัตสันไปหมดแล้วอ่าน่อ" คางุระเอ่ยขึ้น

          "งั้นก็อธิบายมาซะเซ่! ว่าไอ้ของพวกนี้มันมาได้ยังไง????" ชินปาจิโวยวายแล้วชี้ไปยังถุงไม้กลอฟหนังอย่างดีที่วางอยู่มุมห้อง และไม่ไกลจากนั้นมีชั้นไม้ที่เต็มไปด้วยของระลึกจากงานจัมป์เฟส

          "อ้าวๆ นี่นายจะมาดูถูกพวกเราว่าเอาเงินที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงของพวกเราไปซื้อของตามที่ต้องการกันอย่างงั้นหรอ? ชินปาจิ ฉันไม่นึกเลยว่านายจะมองเราแบบนี้" กินโทกิหันไปตีหน้าเศร้ากับคางุระที่ทำท่าร้องไห้เอามือขึ้นปิดหน้า

          "ไม่ต้องมาแหลสดเลย!! คุณกินค้างเงินเดือนผมมาหลายเดือนแล้วนะ แล้วเมื่อกี้คุณป้ายังทวงเงินค่าบ้านกับผมอีก จะจัดการยังไงครับ?" เด็กหนุ่มขยับแว่นตัวเองที่เกือบจะหลุดไปตามแรงโมโหให้เข้าที่

          ชายหนุ่มผมเงินเลิกตีหน้าเศร้าแล้วใช้นิ้วก้อยแคะขี้มูกตัวเองอย่างที่เคยทำประจำ วางท่าเหมือนไม่มีความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่องที่ได้ยิน

          "เอาหน่าๆ แล้วค่อยหางานใหม่ทำก็แล้วกัน"

          ชินปาจิถอนหายใจยาวอย่างละอา

          "แต่อั๊วไม่ได้ซื้อของที่ไร้ประโยชน์อย่างอากินจังหรอกน่อ อั๊วจะไปเป็นนักกลอฟมือหนึ่งของเอโดะ ทีนี้ลื้ออยากจะได้สาหร่ายดองกี่แผ่นอั๊วก็ซื้อให้ได้น่อ" คางุระพูดอย่างมุ่งมั่นแล้วสะพายกระเป๋าอย่างมั่นใจ

          "นี่แสดงว่าดูละคร นักกลอฟมือหนึ่ง เมื่อคืนใช่ไหมเนี่ย? แล้วผมก็ไม่ได้อยากกินสาหร่ายดองด้วย คางุระจัง" ชินปาจิเดา เขามองสองคนที่เป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงานทั้งระอาและเอ็นดู

          2 ปีมาแล้วหลังจากที่เขาได้มาทำงานที่นี่ ผ่านร้อนผ่านหนาว เรื่องราวทั้งสนุกและแสนเศร้านั้น พวกเขาสามคนก็ผ่านกันมาได้และรักกันมากขึ้น จนเขาเองก็อายุ 18 ปี (แต่ยังมีไอดอลโอซือจังในใจเสมอ) คุณกินเองถึงแม้อายุจะมากขึ้นก็ยังดูไม่เปลี่ยนแปลง และสุดท้ายก็คางุระจัง เธอโตเป็นสาวเริ่มมีเอวมีสะโพกผายให้เห็นบ้างแล้ว แถมยังเป็นที่ต้องตาต้องใจหนุ่มๆเอโดะ จนเขากับคุณกินต้องคอยกันท่าบ่อยๆ

          ติ๊งต่อง.....

          เสียงกริ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น ชวนทั้งสามคนหันไปมองโดยไม่ได้นัดกัน

          "ครับๆ" ชินปาจิลุกขึ้นไปเปิดตามหน้าที่ของตนโดยไม่มีใครสั่ง

          "ไอ้กลอฟนี่มันเล่นยังไงกันล่ะ คางุระ ซื้อของไม่มีประโยชน์มาซะล่ะมั้ง" กินโทกินลุกขึ้นไปหยิบไม้กลอฟออกจากกระเป๋าที่เด็กสาวสะพายขึ้นมาดู

          "มีประโยชน์แน่ๆ อากินจัง เพราะอั๊วเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ มานี่อั๊วเล่นให้ดูน่อ" คางุระว่าแล้วเอาไม้กลอฟจากมือกินโทกิมาถือ เธอวางลูกกลอฟไว้ที่พื้นแล้วฟาดวงสวิงเต็มเหนี่ยว พอดีกับชินปาจิเปิดประตูร้านต้อนรับคนที่มาเยือน

          ฟุ่บ โฮลอินวันอย่างสวยงามผ่านติ่งหูชินปาจิไปเพียงเสี้ยวนาที ลูกกลอฟนั้นเข้าที่หน้าที่มีรอยบากของชายหนุ่มเต็มๆ ทำให้ร่างสูงหงายท้องจมูกของเขามีของเหลวสีแดงไหลพรากออกมาทันที

          "คุณคอนโด้!!!!!"ชายหนุ่มผมดำมาดดุที่มาด้วยกันตะโกนลั่นบุหรี่ที่ยังไม่ทันจะจุดแทบหลุดออกจากมือ

          "โฮลอินวันชัดๆ" ชายหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนที่มาด้วยอีกคนก้มตัวนั่งมองลูกกลอฟที่ยังคงอยู่คาหน้าอดีตหัวหน้ากองกำลังตำรวจพิเศษติดอาวุธชินเซ็นงุมิอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดที่จะหยิบมันออก

          "นี่พวกนายมาเล่นในที่คับแคบแบบนี้ได้ยังไงห๊า???" ฮิจิคาตะรองปีศาจตะโกนว่าคนที่อยู่ด้านใน

          "อ้าวๆ แล้วใครใช้ให้กอลิล่ามายืนขวางทางล่ะเหวย" กินโทกิแถซึ่งๆหน้า

          "พูดงี้ก็สวยเซ่!"

          "สวยอยู่แล้วล่ะเฟ้ย มาขวางทางกันอย่างนี้แล้วคางุระจังของฉันจะก้าวไปสู่อันกับหนึ่งได้ยังไงฟะ?"

          "เอ่อ....พอก่อนเถอะครับทั้งคู่ ยังไงผมว่าพาคุณคอนโด้เข้ามาก่อนดีกว่าไหมครับ" ชินปาจิแทรกขึ้นเมื่อเห็นคุณคอนโด้ตัวสั่นชักกระตุกอยู่กับพื้น

          โชโกะเห็นด้วยกันกับคำพูดของชินปาจิจึงลุกขึ้นจับข้อเท้าของคอนโด้แล้วลากเข้ามาในร้านโดยไม่ทันระวังว่าหน้าของกอลิ เอ่อ ของ คอนโด้จะกระแทกกับขอบประตู

          "ซาดาฮารุอย่าน่อ อย่าไปเลียเดี๋ยวท้องเสียน่อ" คางุระห้ามซาดาฮารุหมาเทพตัวยักษ์ที่เขาไปดมๆคอนโด้

          เมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิงจอมวุ่นคู่กัดประจำของเขา โซโกะก็เงยหน้าขึ้นมองเตรียมจะต่อปากต่อคำ แต่เขากลับชะงักเมื่อเห็นเธอในชุดนอนที่ดูเหมือนจะตัวเล็กกว่าเธอที่เริ่มโตเป็นสาว ผมสีส้มของเธอปล่อยยาวเกือบถึงกลางหลังเป็นอิสระไร้การผูกมัด ทำให้เขารู้ว่าผมของเธอยาวขึ้นมากในช่วงระหว่างที่ไม่ได้พบกัน ซึ่งเป็นภาพที่ดูเหมือนจะสะกดสายตาของเขาไม่ให้ละจากร่างบางนั่น

          "มองอะไรน่ะ โซอิจิโร่คุง"เสียงกินโทกิดังขึ้นเขายังเรียกชื่อโซโกะผิดๆเหมือนเช่นเดิม แต่เสียงนั้นก็ดึงสายตาโซโกะหันไปมองเขาแทน ชายหนุ่มผมเงินมองอดีตหัวหน้าหน่วยหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์นักเช่นเดียวกับเวลาที่มีหนุ่มๆมองเมียงมองเด็กสาวที่รักเสมือนลูก โซโกะเผลอหลบสายตาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

          "ว่าแต่มีธุระอะไรหรอครับ? ถึงได้มาแต่เช้า?" ชินปาจิถามถึงธุระที่อดีตชินเซ็นกุมิมาถึงที่ร้านของพวกเขา

          "ก็ต้องมีอยู่แล้ว ไม่งั้นไม่มาให้เสียเวลาหรอก" ฮิจิคาตะพูดด้วยน้ำเสียงขึงขังขึ้นมา จนชินปาจิตื่นเต้น

          "อามายองเล่อร์ คราวหน้าถ้าลื้อมาลื้อก็มาแค่คนเดียว ไม่ต้องเอาอาตี๋หัวเป็ดนี่มาด้วยหรอกน่อ" คางุระเริ่มเปิดฉากคนที่หันมามองเธออีกครั้ง "วันนี้อั๊วไม่เจริญอาหารพอดี"

          "หมูตัวเมียอย่างหล่อนน่ะ มีหรือที่จะกินไม่ลง" โซโกะตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

          "ลื้อมาว่าอั๊วว่าเป็นหมูตัวเมียเรอะ!! อย่างอั๊วน่ะหุ่นเซ็กส์ซี่จนไอดอลแบ๊วๆทั้งหลายเทียบไม่ติดเลยนะจะบอกให้น่อ"

          ว่าแล้วคางุระก็โพสท่าบิดเอวขาไขว้อย่างที่ตัวเองคิดว่ายั่วยวนที่สุด โซโกะชะงักเมื่อเห็นสัดส่วนของคนโตเป็นสาว หน้าของเขาร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

          "หมูชัดๆ"

          "ลื้อนี่มันตาต่ำจริงๆน่อ"

          "คางุระไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว ถึงเวลาทำงาน"

          กินโทกิตัดบท แล้วเดินไปดันคางุระเข้าห้องน้ำ แต่ไม่วายมองโซโกะอย่างจับผิด

          "มะ...แม่น้ำ....ฉัน.." คอนโด้เพ้อขึ้นมา

          "ม่ายยยย คุณคอนโด้อย่าข้ามแม่น้ำ กลับมาเดี๋ยวนี้!!!" ฮิจิคาตะเขย่าตัวหัวหน้าที่เพ้อถึงแม่น้ำแห่งชีวิต

          ชินปาจิส่ายหน้าแล้วเดินไปชงชาต้อนรับแขก ส่วนโซโกะยกมือตัวเองลูบอกข้างซ้ายที่ภายในนั้นมีก้อนเนื้อกำลังเต้นระรัว ภาพของคางุระนั้นยังคงติดตาเขาอย่างที่เขาหาคำตอบไม่ได้



------------------------------------------------------------------





         




เนื่องจากจะทำภาคนี้เป็น Ebook ค่ะ เราจะเปิดให้อ่านถึงตอนที่สามนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนกันมาตลอดค่ะ


//ไหว้ละจ้า


         

        



                 


                   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #36 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 06:37
    แต่ไอสองตัวนี้มันเหมือนพ่อลูกจิงๆละน่อ555
    #36
    0
  2. #28 soujandaisuki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:39
    เกลียดการสปอยล์ลูกของคุณกิน อุแง
    #28
    0
  3. #3 baytongjar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:19
    อ้ากกกกกก อยากอ่านต่อใจจะขาดดดดด
    #3
    0