ปราการรักมาเฟีย [นิยายชุด มาเฟีย]

  • 96% Rating

  • 77 Vote(s)

  • 340,584 Views

  • 2,177 Comments

  • 685 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    88

    Overall
    340,584

ตอนที่ 10 : Wall of Love 🏰 05 Wing of a Bird ...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    8 ต.ค. 61


5

Wing of a Bird

(...100%)

  

 

            หลายวันที่ผ่านมา อัลเล็นเริ่มจะไว้ใจภรรยาที่ดูนิ่งขึ้น เงียบขึ้นมากกว่าปกติ ตอนนี้ภารกิจปั๊มลูกของอัลเล็นถูกยกเลิกชั่วคราว แทนที่ด้วยการออกกำลังกายแบบหฤหรรษ์ของเขาเองมากกว่า

            “ไม่สบายเหรอ คุณทำหน้าไม่ค่อยดีเลย” อัลเล็นถามภรรยาเมื่อเห็นว่าเธอหงอยเหงาเศร้าซึมตามวันเวลาที่ผ่านไป

            “เปล่าค่ะ” หวันยิหวาตอบ อัลเล็นไม่เชื่อคำตอบของภรรยาเลยแม้แต่น้อย แต่ก็พยายามครุ่นคิดว่าเธอกำลังเครียดด้วยเรื่องอันใด สุดท้ายก็สรุปว่าเป็นเพราะว่าสาวเจ้าไม่ได้ออกไปไหนนอกจากห้องพักนั่นเอง

            “เอางี้ ช่วงที่ผมมีประชุมนี่ คุณออกไปเดินเล่นกับแจ็คนะ ผมให้เอ็ดอยู่ด้วยคนเดียวก็พอ”

            คำว่า แจ็ค ของสามีทำให้หวันยิหวาขนลุกซู่ เขาอยากจะให้แจ็คฆ่าปาดคอเธอทิ้งหรือไร แต่เมื่อพอจะหาทางหนีของตัวเองได้ เธอก็รีบพยักหน้าก่อนที่เขาจะทันเปลี่ยนใจ

            “ผมไปทำงานนะ เสร็จแล้วไปทานมื้อกลางวันด้วยกัน” เขาดึงเอวบางเข้ามากอด จรดปลายจมูกกับแก้มใสที่ขึ้นสีเลือดทันที เมื่อถูกแสดงความรักต่อหน้าลูกน้องหลายคนหวันยิหวาก็ยิ่งเขิน พาให้อัลเล็นอดรักเอ็นดูไม่ได้ ลืมตัวจนไม่สนใจว่าตอนนี้อยู่ในสายตาของลูกน้องมากมายหลายคน รู้เพียงแค่ว่าภรรยาตัวน่ารักนักจนห้ามใจไม่ไหว

            แจ็คเองกำลังจามไม่หยุดจนน้ำตาไหลหันไปเช็ดน้ำตาทางอื่น หวันยิหวาเห็นแล้วก็ปวดแปลบใจที่ทำร้ายใครอีกคน

            นี่แจ็คชอบอัลเล็นจริงๆ หรือนี่ หวันยิหวาเห็นแล้วก็ทั้งกลัวทั้งไม่สบายใจ

            หลังจากได้เดินออกมาเที่ยวเล่นข้างนอก ตามที่สามีวายร้ายอนุญาต หวันยิหวาก็หันไปมองแจ็คที่เดินตามอารักขาอย่างแข็งขัน ไม่มีใครรู้ว่าเธอแอบหยิบเอาบัตรเครดิตที่อัลเล็นให้พกติดตัวมาด้วย คิดว่าจะใช้สิ่งนี้ช่วยให้หลบหนีจากกรงทองของมาเฟียร้ายกลับบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองได้

            “คุณแจ็คคะ ขอโทษนะคะ ที่ฉันทำร้ายจิตใจของคุณ” เธอเริ่มต้นพูดเมื่อนั่งลงที่ป้ายรถบัส แสร้งบอกแจ็คก่อนหน้านี้ว่าเธอเมื่อยขาอยากจะนั่งพัก ซึ่งแจ็คเองก็หลงเชื่อได้ง่ายๆ

            เพราะหมู่นี้หวันยิหวาเป็นเด็กดีอยู่กับอัลเล็นมาตลอด จึงไม่มีใครคิดว่าเธอกำลังวางแผนหลบหนีเจ้านายของเขาแล้ว

            “ทำร้ายจิตใจอะไรครับ” แจ็คทำหน้าเหลอหลาไม่เข้าใจที่นายหญิงพูด หวันยิหวาได้แต่ยิ้มเศร้า

            “รบกวนซื้อน้ำให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันหิวน้ำค่ะ จะรอตรงนี้นะคะ”

            “ได้ครับ” แจ็คเชื่อสนิทใจว่านายสาวเมื่อยขาและหิวน้ำ จึงเดินจากไปแบบไม่ทันได้คิดอะไร

            แต่เมื่อกลับมาแจ็คก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อม้านั่งตัวที่หวันยิหวานั่งอยู่ปราศจากร่างเล็กๆ ของนายสาวเสียแล้ว

            “ไอ้แจ็ค! แกตายแน่”

 

 

            “รอบสองแล้วนะ ที่พวกแกปล่อยให้ยิหวาหายไปน่ะ”

            อัลเล็นทุบโต๊ะดังปึง หงุดหงิดใจจนระบายความแค้นออกมาทางสายตา หลายคนเห็นแล้วเสียวสันหลังวาบ พากันหลบสายตากันใหญ่

            “ผู้หญิงตัวนิดเดียวแค่นั้นทำไมถึงปล่อยให้หายไปได้ ฮะ”

            หลายคนก็อยากจะตอบคำตอบเดิม นั่นคือ เพราะเธอตัวเล็กนั่นแหละ พวกเขาก็เลยหาภรรยาของเจ้านายไม่เจอ

            “ไปเลยนะ หามาให้ได้ ไม่เจอก็ไม่ต้องกลับมา”

            อัลเล็นสั่งความอย่างหงุดหงิด ผู้หญิงตัวเล็กอย่างนั้นจะออกไปข้างนอกได้อย่างไรถ้าไม่มีใครคอยตามดูแลเธอ ข้างนอกเต็มไปด้วยสิงห์เสือมากมาย แล้วถ้ามีคนรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเขา และถูกจับตัวไปเพื่อนำมาเจรจาต่อรองทางธุรกิจหรือทำอย่างอื่น ถ้าอย่างนั้นเขาจะไม่แทบบ้าหรอกหรือ

            “บ้าเอ๊ย!” อัลเล็นไม่มีสมาธิจะตรวจงานอีกต่อไป เขาทิ้งทุกอย่างแล้วก็คว้ากุญแจรถเพื่อจะออกตามหาเธอด้วยตัวเอง เอ็ดเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ แต่ไม่กล้าจะเอ่ยปากทักท้วงใดๆ เพราะรู้ดีว่าตอนนี้เจ้านายไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่จะทำงานได้อย่างสบายใจอีกแล้ว

            เอ็ดหยิบโทรศัพท์โทรหาแจ็คที่ไม่กล้ากลับเข้ามาเจอหน้าเจ้านายตอนนี้ เพื่อถามถึงเสื้อผ้าที่นายสาวสวมใส่ และข้าวของที่หวันยิหวาเอาติดตัวไปด้วย

            เพราะความเฉียวฉลาดและไหวพริบเป็นเลิศ ทำให้อัลเล็นถูกใจเอ็ดในเรื่องนี้มาก จึงวางใจให้จัดการเรื่องน้อยใหญ่ให้ทุกอย่าง

            “ว่าไงเอ็ด อย่าเพิ่งบอกให้ฉันกลับเข้าโรงแรมนะ ไม่อย่างนั้นฉันถูกกระทืบแน่ๆ” เสียงสั่นๆ ของแจ็คแว่วมาตามสาย เรียกเสียงหัวเราะจากเอ็ดที่เงียบขรึมได้ในทันใด

            “รู้หรอกน่า ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณหวันยิหวาเอาอะไรติดตัวไปด้วยก็เท่านั้น แล้วก็แต่งตัวยังไง ฉันจะช่วยนายหา” เอ็ดบอกและพลิกหน้าแฟ้มเพื่อตรวจดูงานคร่าวๆ

            “นายเนี่ยเหมือนพ่อพระเลย” เมื่อรู้ว่าเอ็ดจะช่วย แจ็คก็ดีใจมาก เพราะอะไรที่ถึงมือเอ็ดที่ปรึกษาคนสำคัญของอัลเล็นแล้ว ทุกเรื่องจะถูกจัดการอย่างเรียบร้อยและหมดจด

            “อย่ามาปากหวาน รีบบอกมาสิ ก่อนที่เราจะหาตัวนายหญิงไม่พบ”

            “เอ่อ ก็มีโทรศัพท์ที่นายให้คุณหวันยิหวาติดตัวไว้ นอกจากนั้นฉันไม่รู้แล้ว เอ่อ แล้วก็มีกระเป๋าสตางค์มั้ง แต่ฉันไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรบ้าง เสื้อผ้าก็เอ่อ ชุดสีครีมน่ะ เป็นชุดเดรสแล้วก็มีเสื้อคลุมทับ สีน้ำเงิน” แจ็คพยายามจะเค้นความทรงจำทั้งหมดออกมา ซึ่งเอ็ดก็รีบจดบันทึกทันที

            “แค่นี้ก็มากพอแล้วล่ะ ฉันจะติดต่อทางธนาคาร นายก็หาคุณหวันยิหวาไปด้วยแล้วกัน”

            “เรื่องนั้นไม่ต้องบอกก็รู้แล้วน่า” แจ็คบอกและพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักอก

            ไม่รู้ว่าพายุไต้ฝุ่นที่ชื่ออัลเล็นจะพัดกระจายไปไกลแค่ไหนแล้ว แค่คิดก็ทำให้ใครหลายคนขนลุกโดยที่อัลเล็นไม่ต้องทำอะไรมากมายแล้ว

            “แล้วที่สุดท้ายที่นายอยู่กับคุณหวันยิหวาล่ะ”

            “ป้ายรถบัส ที่ถัดจากโรงแรมของเขาไปทางตะวันตกน่ะ” แจ็ครายงานและคิดตามคำถามที่เอ็ดถาม

            “ป้ายรถบัสนั่นมุ่งหน้าเข้าเมือง ถ้ามันอยู่ฝั่งเดียวกับโรงแรมนะ นายมุ่งเข้าเมืองเลย อาจจะเป็นสนามบิน”

            คำพูดของเอ็ดทำให้แจ็คหมุนพวงมาลัยและขับรถมุ่งหน้าเข้าไปในเมืองทันที

            “นายนี่เก่งชะมัดเลยเอ็ด

            “อย่าเพิ่งชม รีบไปสนามบินแล้วเจอตัวนายหญิงก่อนเถอะ ฉันกำลังจะออกไป แล้วจะรีบโทรหา” เอ็ดวางสายและคว้าเสื้อสูทขึ้นมาสวม ก่อนจะกดโทรศัพท์หาเจ้านายไปด้วย

 

 

            เพราะไหวพริบของเอ็ด ทำให้ในที่สุดเขาก็ได้เบาะแสว่าตอนนี้ภรรยาของเจ้านายอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงจริงๆ เธอใช้บัตรเครดิตเพื่อจองตั๋วเครื่องบินเพื่อจะกลับเมืองไทย ทางธนาคารได้โทรมาแจ้ง และเอ็ดโทรรายงานให้กับเจ้านายในเวลาต่อมา

            ตอนนี้มาเฟียหน้าโหดในชุดดำกว่าสิบชีวิตกำลังมุ่งหน้าตรงไปที่นั่นทันที รวมถึงอัลเล็นที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันหงุดหงิดภรรยาไม่หาย

            ไม่รู้ว่าหวันยิหวาน้อยเนื้อต่ำใจอะไรถึงคิดจะหนีกันไปดื้อๆ เช่นนี้ เขาหรือ ทั้งเอาอกเอาใจ พะเน้าพะนอ ทะนุถนอมสารพัด แต่แม่ตัวดีกลับเลือกจะบินหนีเขาไป

            ถ้าเป็นหญิงอื่นรับรองได้ว่าผู้หญิงพวกนั้นต้องมอบกายถวายตัวอยู่แทบเท้าแล้ว แต่หวันยิหวานี่สิ จดทะเบียนสมรสก็จดด้วยกันแล้ว ไม่รู้เลยว่าในหัวเล็กๆ ของสาวเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงว่าหมู่นี้สงบเสงี่ยมผิดปกติ เพราะอย่างนี้นี่เอง

            คิดว่าจะเอาบัตรเครดิตของเขากลับเมืองไทยแล้วไปเสวยสุขกับชายอื่นล่ะสิ ไม่มีวันเสียหรอก

         บัตรเครดิตที่ทำให้ เป็นบัตรพิเศษแบบไม่จำกัดวงเงิน คู่ควงคนก่อนๆ ตาโตกันทุกรายเมื่อได้รับบัตรเครดิต ถึงจะได้เท่ากับที่หวันยิหวาได้ไป แต่มันก็ทำให้พวกหล่อนำไปใช้จ่ายอย่างสุขสบาย แต่เมื่อไหร่ที่เขาเบื่อและตัดความสัมพันธ์ บัตรพวกนั้นก็ใช้ประโยชน์อันใดไม่ได้อีกเลย เขาก็แปลกใจอยู่ว่า ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของตนทำไมถึงไม่ยอมใช้มันเลย

            มาถึงตอนนี้รู้แล้วว่าเธอโลภมากกว่าใครทั้งนั้น คิดจะบินหนีกลับเมืองไทยแล้วเอาเงินทองของเขากลับไปด้วยสินะ เจอตัวเมื่อไหร่พ่อจะจับล่ามโซ่เอาไว้เลย คอยดูสิ

         ชายหนุ่มนึกคาดโทษภรรยาอยู่ในใจ ขณะที่เท้าก็เหยียบคันเร่งแทบมิดเพราะกลัวว่านกน้อยของตัวเองจะติดปีกบินหนีหายไป

            หวันยิหวานั่งมองตั๋วเครื่องบินในมือไปมา ในกระเป๋าสะพายใบเล็กมีหนังสือเดินทางที่จะกลับเมืองไทย เธอต้องแอบเอามันออกมาโดยระวัง เพื่อไม่ให้สามีจอมเผด็จการได้เห็นก่อนที่จะหลบเขาออกมาได้

            เธอหาจังหวะนี้มาหลายวันแล้ว และไม่คิดว่าวันนี้จะทำสำเร็จ ทีนี้ก็เหลือแค่ภาวนาให้เวลาผ่านไปโดยไว จะได้ไปให้พ้นเสียจากที่นี่ ไม่อย่างนั้น การเจอหน้าอัลเล็นครั้งต่อไป มันคงจะไม่ใช่เรื่องสนุกแน่นอน

            หวันยิหวานั่งนับเวลารอเวลาขึ้นเครื่องที่จะถึงในอีกสองชั่วโมงอย่างทรมาน ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็พบว่าคนอื่นๆ ต่างมากันเป็นหมู่คณะ หรือไม่ก็เป็นคู่ มีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่โดดเดี่ยวเดียวดาย นั่งหงอยเหงาอยู่ได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้นในท่าอากาศยานที่ค่อนข้างสงบพอสมควร

            สายตาของเธอมองกวาดไปรอบตัว ก่อนจะพบต้นเหตุที่เป็นที่ตื่นตกใจของผู้โดยสารคนอื่นๆ ในสนามบิน คนชุดดำหน้าโหดหลายคนเป็นตัวการของเรื่องมั้งหมด

            ตกใจหมด คิดว่าเป็นคนของคุณอัลเล็นซะอีก

         หวันยิหวาคิดในใจ แล้วก็ออกจะตื่นตระหนกเล็กๆ เพราะกลัวว่าจะกลายเป็นคนของอัลเล็น

            เธอตัดใจไม่มองเหตุการณ์พวกนั้น พยายามจะอยู่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ไม่นานก็เห็นรองเท้าหนังมันวับคู่หนึ่งมาหยุดต่อหน้า เพราะเอาแต่นั่งก้มหน้าหญิงสาวเลยไม่เห็นหน้าคนที่เดินเข้ามา และเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยออกมาจากคนตรงหน้า หัวใจที่เต้นสงบมานานก็พลันเต้นรัวแทบจะจับจังหวะไม่ได้

            “อยากถูกจับขังไม่เห็นเดือนเห็นตะวันอีกใช่ไหม ยิหวา

 

 

            “ไม่! ปล่อยฉันไปนะ” หวันยิหวาทั้งทุบทั้งหยิกทั้งตบอัลเล็นตามกระบวนท่าของผู้หญิง

            ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดแทบจะไม่กระเทือนร่างกายที่สูงใหญ่ของอัลเล็นเลยแม้แต่นิด แต่ก็สร้างความรำคาญและแสบๆ คันๆ ให้ไม่น้อย จนสุดท้ายฝ่ามือหนาก็ตบลงที่สะโพกงามงอนของภรรยาหนักๆ ทีหนึ่งอย่างเหลืออด

            “อัลเล็น!” เธอร้องลั่น หน้าตาแดงก่ำไปหมด ทั้งโกรธทั้งอายในเวลาเดียวกัน

            ถึงเขาจะไม่อายสายตาคนอื่น แต่เธออายมากและไม่ต้องการเป็นจุดสนใจของใครด้วย

            หลังจากที่เขาลากตัวเธอออกมา นับตั้งแต่นั้นก็มีสายตาของสาธารณชนคอยมองตามอยู่ตลอดเวลา ยิ่งเธอส่งเสียงดังเท่านั้น สายตาของผู้คนก็คิดว่าเธอเป็นคนเมาที่ไม่เป็นที่ต้อนรับ

         “ดีมาก ผัวออกไปทำงานแค่แป๊บเดียว เมียก็หนีเที่ยวทันทีเลยนะ” อัลเล็นครางฮึ่มฮั่มอย่างไม่พอใจ เรียกให้เลือดร้อนๆ แล่นไปรวมตัวที่ใบหน้างามอีกหน

            “หยาบคายที่สุด”

            “หยาบตรงไหน ผัวเมียมันหยาบคายตรงไหน หรือว่าต้องเรียกว่าคุณสามีกับคุณภรรยาล่ะครับ” อัลเล็นยียวน พร้อมกับตีสะโพกที่นุ่มมืออีกที

            หวันยิหวาโกรธจนร้องไห้ อัลเล็นก็คิดว่าตัวเองทำรุนแรงเกินไปแล้ว เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้แม่ตัวดีมีวิกเกอร์น้อยติดท้องไปหรือยัง การทำร้ายร่างกายของเธออาจจะทำให้ลูกในท้องหลุดไปอีกก็เป็นไปได้ ดังนั้นคุณสามีจึงยุติการทำร้ายสะโพกของภรรยา เปลี่ยนมาโอบกอดเธอเอาไว้อย่างนิ่มนวล จากนั้นก็พาเธอขึ้นรถคันหรู หลังจากที่เขาและลูกน้อยหลายสิบชีวิตพากันยกโขยงไปรับตัวมาอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่

            หวันยิหวานึกเคืองเขานัก คิดว่าคงไม่กล้าจะกลับมาที่นี่อีกแล้ว ก็การลากตัวเธอกลับไปนั้นมันเหมือนกับฉากในหนังไม่มีผิด ติดที่ว่าไม่มีกล้องและผู้กำกับอยู่ด้วย มิเช่นนั้น ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์คงจะคิดว่านี่เป็นหนังเรื่องหนึ่งจริงๆ เป็นแน่

            “กลับไปถูกขังแน่ เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เถอะ” อัลเล็นขู่ภรรยาที่ยังร้องไห้ไม่หยุด

            อยากจะถามเหตุผลแต่เวลานี้คงไม่เหมาะ เอาไว้คืนนี้ก่อนเถอะ เขาจะสอบสวนให้เธอหมดเรี่ยวแรงจะขยับตัวหนีไปไหนทีเดียว

            “คนใจร้าย คุณน่ะผิดปกติแล้วมาแต่งงานจดทะเบียนกับฉันทำไม ให้ฉันใช้ชีวิตของฉันอย่างสงบสุขไม่ได้หรือไง!

            “ผิดปกติ ผิดปกติอะไร” หัวคิ้วของคนเป็นสามีขมวดติดกันแน่นกับคำพูดที่ฟังไม่เข้าใจของภรรยา

            “คุณมีคุณแจ็คแล้ว แล้วจะมายุ่งกับฉันอีกทำไม!” เธอตะโกนลั่น ทั้งน้อยใจทั้งเสียใจ ความจริงไม่ใช่เรื่องของแจ็คหรอก แต่ไม่รู้จะเอาอะไรมาอ้าง

            ไม่อยากจะพูดเรื่องลูกหลายครั้ง เพราะยิ่งคิดก็ยิ่งสงสารสมเพชตัวเองที่ไม่สามารถมีลูกได้เหมือนคนอื่นๆ ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งแช่งตัวเองเลยไม่อยากจะเอ่ยถึงให้ตัวเองทรมาน แต่มันก็อดที่จะโกรธและน้อยใจอัลเล็นไม่ได้จริงๆ

            และโชคดีที่ตอนนี้แจ็คอยู่บนรถอีกคันหนึ่ง ไม่อย่างนั้นรับรองว่าอัลเล็นต้องคาดคั้นเอากับคนสนิทจนตายแน่ๆ

            “พูดอะไรน่ะ ผมไม่เข้าใจ” อัลเล็นทำหน้าเหลอหลา ไม่เข้าใจว่าภรรยาพูดถึงคนสนิทขึ้นมาทำไมกัน

            “ก็คุณรักกับคุณแจ็คไม่ใช่เหรอคะ คุณชอบผู้ชายแล้วมายุ่งกับฉันทำไม” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น เช็ดน้ำหูน้ำตาเป็นเด็กๆ อัลเล็นเห็นแล้วก็ตบหน้าผากตัวเองเต็มแรง ไม่รู้ว่าแม่ตัวดีไปเอาความคิดนี้มาจากไหน เล่นเอาคนฟังขนลุกเกรียวไปทั้งตัว เพราะไม่ได้มีรสนิยมชื่นชอบแบบนั้น

            แบบที่เขาชอบน่ะ ต้องตัวเล็ก ผมยาวสลวย เนื้อตัวนุ่มนิ่มไปทั้งตัว แล้วก็ขี้แยแบบเธอต่างหาก

            อยู่ด้วยกันมาก็นานแล้ว คืนหวานๆ เขาก็สอนบทเรียนรักให้ไม่รู้กี่บทต่อกี่บท แล้วเธอไปเอาความคิดบ้าๆ นี่มาจากไหนกัน นึกอยากจะจับไหล่เขย่าให้หัวสั่นหัวคลอนแล้วก็บอกเรื่องจริงทั้งหมด แต่เวลานี้ภรรยาเจ้าน้ำตาคงไม่รับฟังอะไรแน่ๆ ดังนั้นจึงคิดว่าต้องให้เธอเข้าใจด้วยวิธีการอื่นแทน

            หวันยิหวาคิดเป็นจริงเป็นจัง ว่าทั้งอัลเล็นและแจ็คนั้นรักใคร่กันจริงๆ หลายครั้งที่เห็นทั้งคู่แนบชิดสนิทสนม จัดเสื้อผ้าให้กัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน แบบนี้ไม่เรียกว่าคู่รักแล้วจะเรียกว่าอะไร ไหนจะเป็นภาพจูบที่เธอเห็นเต็มสองตานั่นอีก แจ็คเองก็ยอมรับกับเธอแล้วด้วยว่าเขารักอัลเล็น

            แล้วเธอล่ะ เข้ามาในชีวิตของเขาทำไมก็ไม่แน่ชัด แบบนี้จะให้นอนกอดทะเบียนสมรสร้องไห้ แล้วปล่อยให้สามีไปเริงรักกับคนสนิทอย่างนั้นเหรอ เธอปล่อยให้ตัวเองชอกช้ำแบบนั้นไม่ได้หรอก

 

 

            อัลเล็นลากแม่ตัวดีของตัวเองกลับมาถึงโรงแรมที่พักอีกครั้ง ไม่ยอมให้เธอออกห่างกาย ลากไปตรวจงานที่โกดังด้วยกัน และจะให้เธอเห็นอะไรเด็ดๆ ด้วย เขาโทรไปเฉ่งกับแจ็คอยู่หลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ปล่อยให้หวันยิหวาคลาดสายตา หรือว่าจะเป็นเรื่องที่เธอเข้าใจผิด หาว่าเขาไปรักกับแจ็คซะได้

            แม้ว่าแจ็คจะแก้ตัวและบอกว่าไม่รู้เรื่องยังไง แต่อัลเล็นก็ไม่สนใจรับฟัง เขาบอกให้บอดี้การ์ดฝีมือดีไปอยู่หลังโกดังสินค้าแล้วก็แสดงบทจู๋จี๋กับผู้หญิง แล้วเขาจะแกล้งพาหวันยิหวาไปเจอเข้าแบบบังเอิญ

            แจ็คอยากจะร้องไห้ แค่ให้อัลเล็นยืนยันกับหวันยิหวาอย่างหนักแน่นเท่านั้น และตัวเขาเองก็จะช่วยด้วย มันจะง่ายกว่าเล่นละครแบบนี้ไม่รู้กี่เท่า แต่ว่าอัลเล็นก็ไม่ยอมรับฟัง สุดท้ายเขาก็ได้แต่ตอบตกลงอย่างสิ้นหวังเท่านั้น

         ระหว่างทางที่จะไปตรวจโกดังและไปเจอแจ็คแบบบังเอิญตามแผนของอัลเล็นนั้น หวันยิหวาเจอกับเจ้าบูก้าเข้า สุนัขแสนรักของอัลเล็นที่ครั้งหนึ่งเคยเล่นซนด้วยกันมาก่อน เธอเริ่มยิ้มออกก่อนจะขออัลเล็นที่จะเล่นกับมัน

            เมื่อเห็นว่าภรรยาเริ่มยิ้มออกและไม่งอแงอีกแล้ว อัลเล็นก็พยักหน้าแต่โดยดี

            “เจ้าตูบน้อย น่ารักจัง” หวันยิหวาชื่นชอบสุนัขตัวใหญ่อยู่แล้ว จึงไม่รอช้ากระโดดกอดเจ้าสุนัขขนฟูตัวใหญ่ทันที เพราะความเอ็นดูจึงเรียกว่าตูบน้อย พาให้คนฟังแอบขำ นั่นน้อยตรงไหนกัน ตัวใหญ่น่ากลัวจนทำให้แขกไปใครมาสยองกันทุกราย แต่สาวเจ้ากลับมองว่าน่ารัก

            “มันชื่อบูก้า” อัลเล็นบอก ระหว่างที่แบ่งสมาธิจากบัญชีในมือมาคุยกับเธอ

            “มันมีปลอกคอไหมคะ”

         หวันยิหวาถาม เหมือนจะลืมเรื่องที่อัลเล็นเพิ่งลากเธอกลับมาจากสนามบินไปซะหมด เมื่อได้เจอเจ้าน้องหมาตัวใหญ่อีกครั้ง เคยจะถามถึงหลายทีแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสซะที

            “มีแต่มันไม่ชอบใส่หรอกนะ ตอนนี้เหลือแต่อันแต๋วๆ น่ะ อันที่เท่ๆ บูก้ากัดแทะขาดหมดแล้ว”

            “อันแต๋วๆ ก็ได้ค่ะ ฉันอยากจะจูงมันเดินเล่น” ดวงตาหวันยิหวาเป็นประกาย ทั้งยังหัวเราะอย่างน่ารักออกมาด้วย

            อัลเล็นอยากจะทัดทาน แต่เมื่อเห็นแววตาเป็นประกายและไม่ได้คิดมากเรื่องก่อนอีก เขาก็พยักหน้าเป็นเชิงยอมแพ้ให้เธอในที่สุด ก่อนจะบอกลูกน้องให้ไปหยิบเอาปลอกคอของบูก้ามาสวมให้

            เจ้าของบูก้าจริงๆ ไม่ค่อยชอบใจนักเมื่อเห็นปลอกคอลายคิตตี้สีชมพูบนคอของสุนัขหน้าโหด แต่เพื่อรอยยิ้มของภรรยาเขาก็ยอมแพ้ทุกอย่าง สายตาแอบชำเลืองมองตอนที่เธอหัวเราะร่าเริงวิ่งตามบูก้าที่วิ่งลัดเลาะไปตามโกดังและท่าเรือ

            ลูกน้องคนอื่นที่จำประสบการณ์ความโกรธของอัลเล็นเมื่อตอนที่ภรรยาหายไปได้ ก็วิ่งตามหลังหวันยิหวาเป็นพรวน เพราะเกรงจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอีก

            ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าหวันยิหวาร้องกรี๊ดกร๊าดวิ่งตามหลังสุนัขตัวใหญ่ โดยที่มีงูกินหางเป็นลูกน้องหน้าโหดของเขาวิ่งตามหลังอีกที เขาส่ายหน้าไปมากับความเป็นเด็กของภรรยา ก่อนหน้านี้เธอยังโกรธและร้องไห้อย่างคับแค้นใจอยู่เลย แต่ว่าตอนนี้กลับหัวเราะคิกคักชอบใจเสียแล้ว

            “กว่าจะมีลูกนี่ลำบากเหมือนกันนะ มีเมียเหมือนมีลูกซะงั้น” เขาเปรยออกมาเบาๆ เอ็ดที่ตรวจสอบบัญชีเงียบๆ ตามหลังมาก็ถามเจ้านายอีกทีเพราะได้ยินไม่ค่อยถนัด

            “อะไรนะครับ”

            “เปล่า ไม่มีอะไร ว่าแต่ เหมือนลืมอะไรไปอย่างหนึ่งเลยแฮะ” คนเป็นเจ้านายทำท่าครุ่นคิด แต่ไม่ว่าพยายามคิดเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

            “บัญชีเหรอครับ ผมเอามาครบทุกอย่างแล้วนะครับ” เอ็ดรายงาน คิดว่าตัวเองไม่สะเพร่าแน่นอน

            “เปล่าหรอก อะไรสักอย่างนี่แหละ ว่าแต่หมดหรือยัง ฉันจะพาหวันยิหวากลับแล้ว อากาศเย็นๆ แบบนี้ไม่ดีกับสุขภาพของว่าที่คุณแม่เท่าไหร่” แล้วแม่คนนี้ก็อ่อนแอบอบบางเหลือเกิน แทบจะคลาดสายตาไปไหนไม่ได้ ทำให้เป็นห่วงได้สารพัดจนตัวเองก็ยังต้องแปลกใจ

            “นายไปเลยก็ได้ครับ เหลือไม่เท่าไหร่แล้ว ผมดูแทนให้ได้ครับ”

            “งั้นฝากด้วยแล้วกัน ขอไปดูยิหวาก่อน ไม่รู้ไปไหนแล้ว” อัลเล็นบอกลูกน้อง จากนั้นก็เดินตามเสียงหัวเราะของภรรยาไปทันที

            เอ็ดมองตามแล้วอดยิ้มไม่ได้ ใครว่าเจ้านายของเขาไม่มีหัวใจ ตอนนี้ไม่ว่าใครก็มองออก ว่าคนด้านชาอย่างอัลเล็นกำลังตกหลุมรักผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเข้าอย่างจังแล้ว

 

 

         “เฮ้ย!

            ระหว่างที่รับประทานอาหารเย็นอยู่ จู่ๆ อัลเล็นก็อุทานออกมาเสียงดัง หวันยิหวาที่กำลังแบ่งสเต๊กในจานให้บูก้าก็มีอันต้องสะดุ้งโหยงไปด้วย

            “มะ มีอะไรเหรอคะ” เธอกลัวว่าเขาจะดุเรื่องแบ่งอาหารให้บูก้า เลยถามออกไปเสียงตะกุกตะกัก ก็รู้นะว่าอาหารคนไม่ดีต่อสุขภาพของน้องหมา แต่บูก้ามองตาละห้อยก็อดใจอ่อนไม่ได้

         “ไม่มีอะไรหรอก ผมลืมสั่งงานลูกน้องน่ะ เดี๋ยวมานะ” เขารีบร้อนจากไป โดยทิ้งเพียงความสงสัยของหวันยิหวาเท่านั้น

            “ตายแน่ ป่านนี้ไอ้แจ็คแข็งตายไปแล้วแน่ๆ” อัลเล็นพึมพำระหว่างที่เดินออกมาจากห้องอาหาร

            เขาบอกให้แจ็ครออยู่หลังโกดังและจะพาหวันยิหวาไปเจอฉากเลิฟซีนของแจ็คกับสาวปริศนา แต่กลับกลายเป็นว่าลืมไปสนิทใจ เพิ่งจะมานึกได้ก็ตอนนี้

            อัลเล็นรีบบอกให้ลูกน้องคนอื่นไปลากตัวแจ็คที่อยู่หลังโกดังริมทะเลกลับมา อากาศตอนกลางคืนจะเย็นมาก ทั้งยังมีลมทะเลพัดผ่านตลอดเวลา ป่านนี้คงตัวแข็งหนาวตายไปแล้วเป็นแน่ เขามั่นใจว่าบอดี้การ์ดคนนี้ยังไม่กลับมาแน่นอน เพราะถ้าไม่มีคำสั่งอย่างอื่น เชื่อเถอะว่าแจ็คจะไม่ยอมไปไหนเด็ดขาด

            แล้วก็อย่างที่คิด แจ็คตัวสั่นหน้าซีดจากการโต้ลมอยู่ข้างนอกจนดึกดื่น เขาถูกพาตัวไปนอนที่ห้องพักใบหน้าขาวซีดไปหมด อัลเล็นกับเอ็ดเห็นแล้วก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้

            “ผมนี่น่าสงสารจังนะครับ” แจ็คประชดอย่างแง่งอน

            เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว อัลเล็นจะลากร่างเล็กของหวันยิหวาที่ทานอาหารอิ่มแล้วกลับออกมาจากห้องอาหาร รอบนี้เขาเตรียมการอย่างดีว่าจะไม่ยอมพลาดแน่นอน ทำทีบอกภรรยาว่าจะแวะไปดูอาการป่วยของแจ็ค เขาสั่งให้คนของเขาพาผู้หญิงคนหนึ่งไปอยู่บนเตียงเดียวกับแจ็คแล้ว

            “คุณแจ็คไม่สบายเหรอคะ ทำไมเหรอคะ ตอนกลางวันเขายังดูดีๆ อยู่เลย” เสียงหวานของหวันยิหวาถามอย่างเป็นห่วง อย่างน้อยแจ็คก็คอยดูแลอยู่ตลอด อีกอย่าง มาถึงตอนนี้แล้ว ก็รู้ดีว่าทั้งอัลเล็นและแจ็คคงไม่ได้ชอบพอกันหรอก ตัวเองต่างหากที่หาเรื่องพาลไปทั่ว

            อัลเล็นกระแอมไอกับคำถามของหวันยิหวา ไม่กล้าจะตอบว่าเพราะตัวเองแจ็คเลยป่วย แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ตบตาภรรยา

            “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แจ็ค เข้าไปนะ” อัลเล็นผลักประตูเข้าไปก่อนจะชะงัก

            หวันยิหวาทำท่าจะถามว่าทำไมไม่เข้าไปเสียที แต่เมื่อได้ยินเสียงครวญครางของผู้หญิงเบาๆ จากภายในห้อง พลันแก้มใสก็ขึ้นสีเลือดทันที ทำไมเธอจะไม่รู้ว่านี่เป็นเสียงอะไร เพราะว่าคนตัวสูงข้างตัวก็สอนเธออยู่ทุกค่ำคืน ไม่รู้ว่าอยากจะมีลูกหรือว่าสนองตัณหาของตัวเขาเองกันแน่

            “ไงล่ะ บอกแล้วว่าแจ็คเป็นผู้ชายและไม่ได้ชอบผู้ชาย เด็กเลี้ยงแกะอย่างคุณนี่นิสัยไม่ดีเลยจริงๆ” อัลเล็นหันมาบอกพลางปิดประตูลงตามเดิม

            “ฉันเปล่านะคะ” หญิงสาวแก้ตัวแก้มร้อนผ่าว ตอนที่ถูกลากให้ออกมาจากห้องพักของแจ็ค

            “อยากจะกลับบ้านแต่ว่าแกล้งเอาเรื่องนี้มาโกหกผม แบบนี้ไม่ดีเลยนะ บอกผมดีๆ ก็ได้ เดี๋ยวผมจะพาเที่ยว”

            หวันยิหวามึนงงไปหมด เพราะไม่รู้ว่าอัลเล็นสามารถจับเรื่องนั้นมาผสมเรื่องนี้กลายเป็นว่าเธอแกล้งงอแงเพื่อเรียกร้องความสนใจไปเสียได้

            “กลับไปต้องโดนดีหน่อยแล้วล่ะ

            อัลเล็นยิ้มกริ่มทำให้หวันยิหวาหน้าซีดสลดลง เพราะรู้ดีว่าคนตัวโตกำลังจะทำอะไรในคืนนี้ ร่างกายร้อนผ่าวขึ้น ไม่รู้ว่าจะกลัวหรือจะหวามกันแน่ รู้เพียงแค่ว่าทุกอย่างที่เป็นเขา ทำให้หัวใจแทบจะหลอมละลายความปราการความแข็งแกร่งของเธอได้ทุกครั้ง

            “คนบ้า ก็รู้อยู่ว่าฉันไม่แข็งแรง แล้วคุณยัง

            “เมื่อกี้ว่าไงนะ” ชายหนุ่มก้มหน้าถาม แกล้งโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแตะแก้มใสแผ่วเบา พาให้หวันยิหวาสะท้านไปทั้งตัว

            “เปล่าค่ะ” เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่หัวใจแทบจะหยุดเต้นอยู่แล้ว ด้วยรู้ว่าถ้ากลับไปถึงห้องนอนแล้วจะเกิดอะไรขึ้น

            ทำไมหนอทำไม ทำไมถึงได้ขัดขืนเขาไม่ได้เลย

 

 

            หวันยิหวาไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย หลังจากที่ถูกลากตัวกลับมาจากสนามบิน อัลเล็นก็มีมาตรการคุมเข้มกับเธอมากขึ้น ไม่ยอมให้คลาดสายตาไปไหน ถ้ามีธุระที่ไม่สามารถอยู่เฝ้าได้ก็จะให้ลูกน้องมาคอยตามตลอดเวลาจนอดอึดอัดใจไม่ได้

            แต่สิ่งที่อัลเล็นทำให้นั้น มันก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยไม่น้อย เผลอคิดไปว่าเขาและเธอนั้นเป็นสามีภรรยาเหมือนคู่อื่นๆ ที่เป็นครอบครัวสุขสันต์แสนสุข มีอย่างเดียวที่ยังคอยรบกวนจิตใจอยู่ลึกๆ นั่นก็คือ เรื่องที่เธอไม่อาจจะมีลูกได้แล้วเท่านั้น

         เมื่อคิดถึงตรงนี้ หญิงสาวก็เผลอยกมือมาลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างเหม่อลอย

            อัลเล็นไม่ยอมเชื่อใจเธออีกต่อไป นับตั้งแต่ที่เขารู้ว่าหวันยิหวาอยากจะกลับเมืองไทยนั้น เธอก็พบว่ารอบตัวมีคนของเขามองตามทุกความเคลื่อนไหว อย่างวันนี้ก็เช่นกัน เธอพบว่าตัวเองนั่งทานไอศกรีมอยู่ที่ชั้นหนึ่งของโรงแรมในเครือวิกเกอร์ และมีคนคอยเฝ้าจับตามองตลอดเวลา

            หญิงสาวถอนหายใจเฮือก ขนาดว่าอยู่ในที่ของเขา อัลเล็นก็ยังไม่ไว้ใจ ขณะที่กำลังจะลุกจากเก้าอี้ไปนอนพัก หวันยิหวาก็เจอเข้ากับครอบครัวหนึ่งเดินตรงมาพอดี

            “ขอโทษนะคะ ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” หญิงสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันพูดทักขึ้นเป็นภาษาไทย หวันยิหวาทั้งแปลกใจและดีใจได้เจอคนชาติเดียวกัน จึงพยักหน้าให้ทันที

            “คือว่า คุณจำฉันได้ไหมคะ” เธอคนนั้นพูดต่อ ทำให้หวันยิหวางุนงงเข้าไปอีก

            “เอ่อ

            “คุณคงจำไม่ได้ เราเคยเจอกันที่โรงพยาบาลไงคะ ฉันเป็นแม่อุ้มบุญที่จะมาอุ้มท้องลูกของคุณอัลเล็นน่ะค่ะ” คำพูดจากสาวสวยตรงหน้าทำให้หวันยิหวาหน้าซีดเผือด สับสนจนคิดอะไรไม่ออก เผลอคิดไปว่าตอนนี้อัลเล็นหาผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่อุ้มบุญได้แล้ว

            “เราเป็นญาติกันนะคะ นี่พ่อกับแม่ฉันค่ะ” เธอคนนั้นพูดต่อ ไม่ปล่อยให้หวันยิหวาได้มีโอกาสซักอะไร

            “แม่ของคุณคือน้าสาวของฉันค่ะ นี่แม่ของฉันเป็นป้าของคุณ” ยิ่งเธอคนนั้นพูดเท่าไหร่ คนฟังก็เหมือนจะตัวหดเล็กลงเท่านั้น หวันยิหวามึนงงสับสนไม่รู้อะไรจริงอะไรลวง จะแย้งก็ก็ไม่มีช่องให้พูดแทรกเลย

            “คุณอัลเล็นตามสืบจนเจอน่ะค่ะ คุณก็น่าจะรู้ว่าการอุ้มบุญที่ดี ต้องใช้คนที่มีสายเลือดเดียวกัน” เธอยิ้มและทำหน้าอ่อนโยน

            “หมายความว่า” เป็นครั้งแรกที่หวันยิหวาพูดออกไปได้ หลังจากที่นิ่งอึ้งไปนาน

            “ค่ะ คุณอัลเล็นพยายามมากเลยนะคะที่จะตามหาพวกเรา บังเอิญจริงๆ ที่เราเป็นญาติกัน ฉันเลยดีใจมากเลยค่ะที่จะได้อุ้มท้องให้คุณอัลเล็น”

            ให้อัลเล็น แต่ไม่ใช่เธอ หวันยิหวาคิดอย่างตื่นกลัว อยากจะเดินหนีแต่ก็หมดเรี่ยวแรงจนขยับร่างกายไม่ไหว

            “คุณมีลูกไม่ได้แล้วใช่ไหมล่ะคะ คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม” คนที่อ้างตัวว่าเป็นญาติพูดอย่างเศร้าสร้อย หวันยิหวาอยากจะสะบัดมือและวิ่งหนีกลับห้องนอนตัวเอง แต่ถูกยึดมือเอาไว้แน่น

            “เพราะฉะนั้น

            เธอคนนั้นพูด จากนั้นก็จับมือของหวันยิหวามาลูบไล้หน้าท้องของตัวเองไปด้วย

            “เขาอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ

 

มู่อัพได้ถึงเท่านี้นะคะ

ขอฝากในแบบ E-Book เอาไว้ด้วยนะคะ

ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

แล้วจะรีบเอาเรื่องอื่นมาทำต่อนะเออ


นิยายเรื่องนี้หมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊คแล้วค่ะ

มู่เลยเอามาทำ E-Book เองค่ะ มู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ


ซื้อ E-Book ได้โดยการกดที่รูปปกใหม่ด้านบนได้เลย

หรือจะตรงนี้ก็ได้ค่ะ

หรือ >>Click!!<<



 


Song :: Light - Kei Haneoka

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #2177 MULEE & MOEI ♚ (@mu_mu_jung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:23

    #ปราการรักมาเฟีย???? (อัลเล็น วิกเกอร์ & หวันยิหวา)

    ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายของป๋าอัลเล็นกับยิหวาที่จะลงได้แล้วค่ะ

    ยังไงมู่ขอฝากเอาไว้ในแบบ ebook ด้วยนะคะ

    แล้วเดี๋ยวจะลงเรื่องอื่นต่อเลยนะเออ

    ขอบคุณมากๆ ค่ะ ????❤️

    #2177
    0
  2. #1873 Wang# BOOM <naikul> (@punwang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 23:25
    ช่างกล้าเนอะ
    เดี๋ยวศพก็ไม่สวยหรอก 5555
    #1873
    0
  3. #1872 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2555 / 10:28
    ชอบครอบครัววิกเกอร์อ่ะ ^^
    #1872
    0
  4. #1871 ☀Relax☀ (@momo_chic) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2555 / 21:50
    เฮ้ยยยย!
    #1871
    0
  5. #1870 Foxy Monster (@foxymonster) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:12
    จะมีต่อตอนของบรรดาลูกๆมั้ยอะคะ อยากอ่านมากๆเลย
    #1870
    0
  6. #1869 คนน่ารัก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:43
    ต่อได้เเล้วค่ะลุ้นมากกกกกกกกกก

    เปนกำลังใจให้น่ะค่ะชอบทุกเรื่องเลยย ยย
    #1869
    0
  7. #1868 AV®iL&S!ⓓ★ (@oarachi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:31
    อ้าววว
    อะไรกันอีกล่ะเนี่ย งึมงำๆ
    ยิหวาถูกจับ ใครก๊านนน
    อย่าทำไรยิหวานะ อัลเล็นล่ะไปไหน มาช่วยทีสิ เร็วๆ เลยนะ
    #1868
    0
  8. #1867 athena (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:54
    -.- ไม่ดราม่าแล้ว จริงๆหรอค่ะพีมู่ จัดหนักให้ใครคะเนี่ยย 55

    แล้วคุณอัลเล็นจะทำยังไงล่ะเนี่ย หรือว่าเป็นคนวางแผนหว่า??

    เอาแล้วไง ตัดจบซะ -..- ลุ้นเลย



    พี่มู่รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ติดตามค่าา ^^b
    #1867
    0
  9. #1866 nozomii (@leelavadee2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:33
    ใครบังอาจมาทำอย่างงี้ได้
    #1866
    0
  10. #1865 koong-Gyu Hyun (@koong-kimbom) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:30
    ใครเป็นคนจับตัวนางเอกไปนะ
    #1865
    0
  11. #1864 suturn (@cronut) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 07:37
     จะดราม่าอีกแล้วครับท่าน 55
    #1864
    0
  12. #1863 opp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:04
    อ้าว โดนจับได้ไงอ่ะ

    มีคนกล้ากระตุกหนวดเสือหรอ
    #1863
    0
  13. #1862 hyunhea (@hyunhea) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:55
    อัลเล็นไปไหนอ่ะแล้วทำไมยิหวาถึงโดนจับ...อัลเล็นจะช่วยทันไหมนี่
    #1862
    0
  14. #1861 TANTAN (@tt2t) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:33
    อ้าว ยิหวาถูกใครจับไปอีกล่ะเนี่ย???
    #1861
    0
  15. #1860 Fern (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:55
    คัยแกล้งยิหวา อีกแล้ว

    สงสารยิหวา แต่ว่าก็น่าสนุกน้ะที่โดนลักพาตัว 5555

    แล้วจะติดตามถึงตอนจบเลยค้ะ :D
    #1860
    0
  16. #1859 bow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:32
    มีตัวป่วนมาอีกแล้ว สงสารยิหวาบอบบางขนาดนั้นไม่รู้ทนได้ไง
    #1859
    0
  17. #1858 pomme rose (@choompool) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 09:22
    อัลเล็นแกล้งหรือป่าวนี่
    #1858
    0
  18. #1857 zuyu-P (@zuyu-junk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 04:12
     อยู่ในบ้านวิกเกอร์เนี้ยนะ...ใครจะกล้า
    #1857
    0
  19. #1856 meaw-ja (@meaw-ja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:01
     สามีแกล้ง
    #1856
    0
  20. #1855 อังสุมารินลี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:56
    ใครรรร

    ใครมันกล้า ชิชะ
    #1855
    0
  21. #1854 PORPUNz* (@porpunn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:31
     ผู้ชายคนนั้นคือใคร O_o
    #1854
    0
  22. #1853 PrAew >> ReNaillE (@praewbaa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:27
    ใครลักกพาตัวไปปอ่าาา
    #1853
    0
  23. #1852 Jeedjard Duk Dik (@jeedjard1993) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:24
    กรรมเลยแบบนี้ -0-
    ถูกจับตัวไปอีกแล้ว หวันยิหวา
    สู้ๆนะคะพี่มู่ กอดค่ะ กอด หายป่วยไวๆนะคะ :)'
    #1852
    0
  24. #1851 reader (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:11
    สามีแกล้งเพื่อเอาคืน...ชัวร์ O^O
    #1851
    0
  25. #1850 My min (@aj-mymin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:34
    ถูกใครจับตัวไปล่ะหนอออ
    #1850
    0