[ Fic : KHR ] Destinesia . All27

ตอนที่ 8 : [Rewrite ✔] Destinesia 07: Burst the bubble

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    10 ก.ย. 62




07: Burst the bubble

 

 

 

 

 

 

รถคันสีดำเคลื่อนตัวเข้าผ่านประตูรั้วคุ้นตา ถนนสายยาวสู่ตัวปราสาทขนาบข้างด้วยเหล่าต้นไม้สูงคอยเป็นร่มเงาให้ในตอนกลางวัน แต่เพราะเวลานี้เป็นเวลาทำการของพระจันทร์ มันจึงทั้งเงียบและเปลี่ยวเหงา จากข้างที่นั่งคนขับบีเทรย์เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้านข้าง ไม่เอ่ยปากพูดคำใดตั้งแต่ออกจากที่พัก มีรีบอร์นซึ่งเป็นคนขับคอยเหลือบมองอยู่เป็นพักๆ

วันนี้ในที่สุดก็มาถึง งานเลี้ยงฉลองการขึ้นครองตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่สิบเอ็ด มันเหมือนการกลับไปเยี่ยมบ้านเก่าในฐานะคนแปลกหน้า บีเทรย์คงเป็นคนส่วนน้อยในงานที่ปกปิดหน้าตาของตัวเอง เพื่อรักษาชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีของเซวาดิช ร่างชายหนุ่มผมทองชาวอิตาลีและตัวตนของสึนะ

เขาคิดไว้ ถ้าหากเรื่องราวนี้จบเขาคงได้กลับคืนสู่ตัวตนของตัวเองสักที อนาคตที่มองไม่เห็นแม้ภาพเค้าลาง อนาคตที่ไม่รู้ว่ามันคุ้มค่าไหม แต่ถ้าจะเอาแต่คิดถึงความคุ้มค่าเขาคงจบลงด้วยการไม่ทำอะไรเลยแน่ๆ

เตรียมตัวให้พร้อม ข้างหน้านี้แล้ว” เสียงของรีบอร์นดึงความคิดของบีเทรย์ให้กลับคืนสู่ปัจจุบัน นัยน์ตาสีน้ำทะเลลึกเปรียบเสมือนตัวตนของนักฆ่าอย่างบีเทรย์ได้อย่างดี บีเทรย์มองกระจกมองหลัง มีชายอีกคนนั่งอยู่ตรงนั้น

ถ้างั้น.. ไว้เจอกันแถวๆ งานเลี้ยงนะครับ” เนลโล่ยิ้มก่อนพูดบอก เขามีหน้าที่ในการเฝ้ามองอยู่รอบนอกงานเลี้ยง สืบข้อมูลอย่างไร้ตัวตนตามที่ตกลงกันในที่ประชุมเมื่อวันก่อน อิริเอะและสปาน่ารับหน้าที่เฝ้าบ้านและวิจัยพลอยต่อ สองคนนั้นคัดค้านหัวชนฝาไม่ว่ายังไงจะมาด้วยให้ได้แต่ก็ถูกรีบอร์นขัดไว้เพราะจะเกะกะเปล่าๆ ที่สำคัญคือพวกเขาสองคนควรเป็นบุคคลสูญหายจากเหตุการณ์ถล่มฐานทัพที่ญี่ปุ่นแล้ว เช่นกันกับคนที่ลงมือถล่ม ฮิบาริก็ต้องอยู่เฝ้าบ้านเช่นกัน นั่นทำให้บรรยากาศการประชุมครั้งนั้นตึงเครียดมากเลยทีเดียว

แสงไฟจากปราสาทอยู่ไม่ไกล รีบอร์นจอดรถหน้าทางเข้า หันมาพูดกำชับกับเขาให้แน่ใจ “อย่าออกห่างให้มากนักล่ะ”

ครับอาจารย์ ให้ผมขี่หลังเลยไหมล่ะครับถามพร้อมแลบลิ้นยียวนเลยโดนดีดหัวไปหนึ่งที

เดี๋ยวเถอะ”

เอาหน่า เข้าใจแล้ว”

บีเทรย์ยกมือขึ้นสำรวจความแน่นของหน้ากากให้เรียบร้อยให้แน่ใจว่ามันจะไม่หลุดออกมาระหว่างงานเลี้ยงก่อนเปิดประตูรถออกไป เผชิญหน้ากับสายตาที่มองรอบทิศทางอย่างสงสัยในตัวตนของเขา แล้วเมื่อคนที่เปิดประตูรถออกมาอีกคนคือนักฆ่าคุ้นตาอย่างรีบอร์น บรรยากาศเปลี่ยนไปแทบในทันที นักฆ่าซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นครูฝึกของวองโกเล่รุ่นที่สิบ

แค่มองผ่านก็ให้ความรู้สึกไม่เป็นมิตร รีบอร์นส่งกุญแจรถให้ลูกน้องปลายแถวคนหนึ่งที่รออยู่แล้วเพื่อนำรถไปจอดในที่จอดรถซึ่งถูกจัดเตรียมไว้ให้ และคงมีการเล่นตุกติกอะไรเกิดขึ้นแน่นอน แต่เขาไม่ใส่ใจไม่ว่าจะแอบเอาพลอยกิ๊กก๊อกไปวางไว้หรือระเบิดรถเขาทิ้ง

บีเทรย์ยืนรอให้รีบอร์นเดินมาหาจากอีกฝั่งของรถ เดินคู่กันขึ้นบันไดไปยังประตูที่เปิดกว้างอย่างเชื้อเชิญ

คนที่มากับรีบอร์นนั่นใครกันน่ะ” เสียงซุบซิบลอยผ่านหูและไร้สาระเกินจะใส่ใจ

นั่นลูกศิษย์คนใหม่ของเขาไง นักฆ่า ได้ยินว่าชื่อบีเทรย์”

สูทสีขาวที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเจ้าตัว เสื้อตัวในสีดำที่ใส่มาแทนสีขาวปกติเพราะซักไม่ทันนั้นทำให้ดูแปลกตา อีกทั้งเข็มกลัดขนนกสีดำและริบบิ้นสีดำราวกับกำลังไว้ทุกข์ให้กับใครสักคนนั้นชวนให้สงสัย ทุกอย่างของนักฆ่าคนนี้ยังเป็นปริศนา รวมถึงใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นด้วย

พวกนั้นมากันแล้ว” ชายหนุ่มผู้มีเอกลักษณ์คือรอยยิ้ม ขีดรอยแผลเป็นที่คางด้านขวา ผู้สืบทอดวิชาเพลงดาบชิงุเระโซเอ็นรุ่นที่เก้า ผู้พิทักษ์พิรุณแห่งวองโกเล่ ยามาโมโตะ ทาเคชิ เขาอยู่ที่ประตูทางเข้างานเลี้ยง คอยตรวจดูแขกที่มางานและคอยทักทายทั่วไป ปลายทางของวิทยุสื่อสารส่งคำสั่งตอบกลับมา ยามาโมโตะยืนนิ่งต่อให้สองคนนั้นเดินเข้ามาหา

ยินดีต้อนรับกลับ พูดแบบนี้ได้ไหมนะ” คำพูดทักทายยั่วโมโห รอยยิ้มที่น่าโมโห ท่าทางที่น่าโมโห รีบอร์นมองยามาโมโตะด้วยความเรียบเฉย

เสียใจด้วย แต่ที่นี่ไม่มีเหตุผลให้ฉันกลับมา” รีบอร์นโยนบัตรเชิญคืนให้ ทำท่าจะเดินผ่านคนรู้จักที่เขาเติมคำว่าอดีตไว้ข้างหน้าให้ไป

นั่นสินะ คนสำคัญของนายตายไปแล้วนี่”

เขาจำทุกรายละเอียดเหตุการณ์ในวันนั้นได้ดีและไม่เคยลืม ความรู้สึกของหัวใจที่แหลกสลาย โกรธและแค้นเคือง ภาพของสึนะที่ล้มลงหายใจรวยริน ทำให้รู้ว่าตลอดมาเข้าไว้ใจคนผิด

ขาทั้งสองหยุดนิ่ง พวกนั้นอยู่ในที่ของตัวเองย่อมได้เปรียบอยู่แล้วแต่รีบอร์นก็เป็นบุคคลอันตรายยากจะต่อกรด้วยอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า นอกจากนี้ยังมีบีเทรย์ซึ่งเป็นลูกศิษย์คนเก่ง ชื่อเสียงในวงการนักฆ่าไม่แพ้อาจารย์แถมยังเลือกรับงานตามอารมณ์จนถูกเรียกว่าคุณหนู

เพราะก่อนเขารับงานต้องผ่านความเห็นจากรีบอร์นทุกครั้ง แต่เรื่องฝีมือนั้นเป็นของจริงที่ค้านไม่ได้ เจ้าห่วยไม่ใช่เจ้าห่วยอีกต่อไปไม่ได้

ถ้านายไม่ยอมมาร่วมมือกับเราดีๆ ในตอนสุดท้ายคนที่เสียใจที่สุดอาจจะเป็นตัวนายเองก็ได้นะ”

ความรู้สึกแบบเดียวกันกับที่ฮิบาริรู้สึก ไม่เพียงแค่ช่วยชีวิตคนสำคัญเอาไว้ไม่ได้แต่ยังถูกหลอกใช้ให้ทำโน่นนี่ ทำลายสิ่งที่สำคัญของคนสำคัญ ความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ไม่มีคนคนนั้นอยู่ให้อภัยกันแล้ว

ไม่ว่าจะต้องตัดแขนหรือขา ถ้ามันช่วยให้เขาหลุดจากการควบคุมเขาก็จะทำเพราะมีเพียงสิ่งเดียวที่เขาไม่ยอมรับคือการทำร้ายสึนะ รีบอร์นสาบานกับตัวเองเอาไว้ตั้งแต่วันที่เขาเผชิญกับอำนาจของพลอยพลังมายา

สึนะน่ะ ไม่เหมาะกับโลกมาเฟียเลยสักนิด ถึงฉันจะชอบด้านอ่อนโยนนั้นก็ตามเถอะ” นัยน์ตาสีน้ำตาลมองไปบนท้องฟ้าอันมืดมิด แต่เพราะแบบนั้นหมอนั้นถึงโดนกำจัดทิ้งยังไงล่ะ ส่วนเหตุผลอื่นนอกจากนี้ เอาไว้นายตอบตกลงแล้วจะเล่าให้ฟังก็ยังได้”

ฉันไม่รับฟังเรื่องไร้สาระ” รีบอร์นพูดตัดบทสนทนา จากนั้นก็ก้าวเดินต่อ อยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นนอกจากสุขภาพจิตจะเสีย ไม่กี่เก้าผ่านไป บีเทรย์หันกลับมาพูดพร้อมรอยยิ้ม

พอทำอะไรไม่ได้ก็เอาแต่เห่า พวกคุณเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทนั้นหรอครับ?” อาจารย์ของเขาบางทีก็อดกลั้นอารมณ์ของตัวเองมากเกินไป บีเทรย์เป็นคนยียวน ปล่อยคลื่นอารมณ์อย่างอิสระ ตัวตนของการปลดปล่อยคำพูดในส่วนลึก เขตด้านมืดของจิตใจ

แต่เหมือนจะมีที่แตกต่างกันอยู่อย่าง..” เขาไม่ได้พูดกับแค่ยามาโมโตะ แน่นอน พูดให้พวกที่อยู่ปลายสายวิทยุสื่อสารนั้นได้ยินด้วย เจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นมันไม่ทรยศต่อเจ้านายที่รักของมัน”

ถ้าฝ่ายนั้นมีสิทธิ์จะพูดอะไรก็ได้ เขาก็มีเช่นกัน

ปากดีจังน้า แต่จะปากดีไปได้อีกนานแค่ไหนกันเชียวคุณหนู”

แหม พวกคุณมันก็แค่คนที่ไม่มีปัญญาจัดการเรื่องราวของตัวเอง ไร้ความสามารถจนต้องใช้พึ่งอำนาจสิ่งอื่นควบคุมคนอื่นให้ทำแทนไม่ใช่หรอครับ ขี้แพ้จัง”

คำว่าขี้แพ้กระแทกเข้าใส่อย่างจัง จิตสังหารของนักดาบอันดับต้นๆ ของวงการมาเฟียแผ่กดดันจนแขกบริเวณนั้นรู้สึกหวาดกลัว บีเทรย์ยังคงมีรอยยิ้มไม่สะทกสะท้าน มองคนที่พร้อมจะชักดาบที่เอวออกจากฝักทุกเมื่อ เกิดความรู้สึกสนุกขึ้นในใจ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อเมื่อปลายสายสั่งให้ยามาโมโตะหยุด จิตสังหารหายไปเหลือเพียงแววตาเขม็งมองมา

หลุดออกมาจากยามาโมโตะแล้วรีบอร์นกับบีเทรย์จึงเดินเข้าไปยังโถงกว้างของชั้นหนึ่ง ท่ามกลางสายทุกคู่ที่ให้ความสนใจและสงสัยจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ การประกาศตนว่าเป็นศัตรูในถิ่นของอีกฝ่ายดูเป็นการกระทำที่โง่เขลาแต่เขาไม่เคยบอกว่าเป็นมิตรด้วยมาตั้งแต่ต้นแล้วนี่

มีแต่คนน่าคุ้นเคยทั้งนั้นแฮะ” บีเทรย์พึมพำ ขณะมองไปรอบๆ ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าแฟมิลีที่ขึ้นตรงต่อวองโกเล่ แฟมิลีเรือนเคียง นักธุรกิจดังและนักการเมืองใหญ่เหล่านั้นเขาล้วนเคยเห็นหน้าเกือบทั้งหมด

ไง คุณรีบอร์นไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ” เสียงทักนั้นมาจากหัวหน้าแฟมิลีแห่งหนึ่งซึ่งครั้งหนึ่งเคยขอให้สึนะรับแฟมิลีของตนไว้เพื่ออยู่ใต้อาณัติด้วยกลัวในอำนาจของวองโกเล่แต่เขาก็ปฏิเสธไปเพราะไม่มีความจำเป็น ถ้าไม่ทำตัวมีปัญหาก็ไม่มีเหตุผลต้องไปทำร้ายนี่นา อีกอย่างถ้าตอบตกลงไปคนจำพวกนี้คงเอาชื่อวองโกเล่ไปโอ้อวดแน่นอน

อื่ม” รีบอร์นตอบเพียงแค่นั้น

ส่วนคนนี้คือคุณบีเทรย์ที่เขาพูดถึงกันสินะครับ สวัสดีครับผมอังเดร ตอนนี้ทำงานให้วองโกเล่แล้ว ยินดีที่ได้รู้จัก” อังเดรยื่นมือมาให้บีเทรย์จับทำความรู้จักแต่บีเทรย์กลับนิ่งไม่ยกมือตอบ กล่าวด้วยคำพูดสุภาพแทน

ผมจะจับมือต่อเมื่อคุณเอาของอันตรายนั้นออกจากมือของคุณครับ”

อังเดรเหงื่อตกรีบชักมือกลับแล้วขอตัวหายออกไปทันที เพราะแสงไฟตกกระทบทำมุมพอดีจึงได้เห็น ปลายเข็มที่ซ่อนเอาไว้ระหว่างนิ้วที่เรียงชิดติดกัน ถ้าเผลอจับเข้าไปล่ะก็จบเห่ ไม่ว่าจุดประสงค์จะเป็นวางยาพิษหรือเอาเลือดเขาไปมันก็ไม่น่าสนุกเลยสักนิด

หวา.. โลกมาเฟียนี่มันน่ากลัวจังเลยครับอาจารย์” ว่าทีตลก แต่เหมือนอาจารย์ของเขาจะลืมเอาอารมณ์ขันมาด้วย “อย่าเพิ่งทำหน้าเหมือนจะเผาที่นี่แบบนั้นสิครับ”

เผาหรอ.. ทำไมต้องใช้วิธีการยุ่งยากแบบนั้นด้วยล่ะ”

แล้วแบบไหนที่เรียกว่าไม่ยุ่งยาก

ระเบิดทิ้งทีเดียวก็เป็นความคิดที่ดี”

อ่าฮะ.. ตราบที่เราไม่ได้อยู่ในงานนะครับ”

 

ผู้บุกรุกคนหนึ่งเดินอยู่ที่ชั้นบน การรักษาความปลอดภัยถึงแม้จะเข้มงวดแต่ลูกน้องไร้ความสามารถเกินจะรับรู้ถึงตัวตนของเขา สองขายาวก้าวเดินอย่างไม่รีบเร่ง ปลายทางคือห้องนอนของอดีตบอสวองโกเล่ ห้องส่วนตัวของซาวาดะ สึนะโยชิ

มุคุโร่ ผมมีเรื่องอยากจะวานคุณหน่อย’ เซวาดิชพูดแบบนั้นหลังจากเลิกการประชุม สมาชิกคนอื่นแยกย้ายกันออกไปจากห้องครัวแล้ว

ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟอะไรก็บอกมาเลยครับ’

ห้องของผมที่ปราสาทแห่งนั้น มีของที่อยากให้เอามาให้หน่อยน่ะครับ’

เรื่องที่สึนะขอ ไม่มีเหตุผลที่เขาจะปฏิเสธ

ไม่จำเป็นต้องเปิดประตูห้องก็สามารถเข้าไปยังข้างในได้ หลายครั้งเหมือนกันที่เขาได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้ นอกจากมือขวาอย่างโกคุเดระที่มาปลุกเกือบทุกเช้า

เนลโล่ทิ้งก้นลงนั่งบนเตียงนุ่ม กวาดสายตามองทุกอย่างในห้อง มันเป็นระเบียบเรียบร้อย ไร้เศษฝุ่นรอยฝุ่นเหมือนว่ามีใครคอยเข้ามาทำความสะอาดอยู่เสมอ

เขาคิดว่าสึนะควรมาเห็นสภาพห้องนี้ด้วยตัวเอง แต่มันเป็นไปได้ยาก สำหรับคนที่เป็นเป้าหมายหลัก ใครเล่าจะปล่อยให้คลาดสายตาไปจากงานเลี้ยงง่ายๆ บีเทรย์ตัดสินใจใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อสายตาพวกนั้น เดินอยู่ในงานเลี้ยงเหมือนลูกไก่ในกำมือเพื่อให้มุคุโร่เดินเพ่นพ่านในปราสาทได้สะดวก

ถุงกระดาษถุงใหญ่สีดำบนชั้น ซ่อนไว้หลังทฤษฎีสายรุ้งสิบเล่มแล้วทับด้วยราตรีแห่งนิทานอีกที’

มันอยู่ที่เดิมพร้อมตัวล็อกพิเศษที่จะเปิดออกต่อเมื่อได้รับไฟธาตุนภา และไม่ได้น้ำหนักเบาเลย ดูท่าว่าจะเป็นของที่สำคัญมากทีเดียว เมื่อได้ของที่ต้องการเรียบร้อยแล้วหน้าที่ต่อไปของเขาคือการสอดส่องทุกอย่างเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ก่อนอื่นมีคนที่ต้องไปคุยด้วยสักหน่อย สายหมอกก็ได้หายไปจากห้องนั้น

ผู้บุกรุกอีกคนหนึ่งอยู่บริเวณด้านนอกปราสาท ซ้อนตัวอยู่กับเหล่าต้นไม้ ตรงที่มุมดีที่สุดซึ่งสามารถมองงานเลี้ยงผ่านทางหน้าต่าง หมวกรูปทรงประหลาดคล้ายกบ ชุดเครื่องแบบที่ยังอุตส่าห์ใส่ออกมาให้รู้ว่าตนอยู่สังกัดไหน ผู้ใช้มายาแสนเก่งกาจอีกคนในโลกมาเฟีย ลูกศิษย์ของมุคุโร่ สายหมอกแห่งวาเรีย ฟราน

ฟรานเติบโตขึ้นมาเป็นหนุ่มหล่อ เส้นผมและนัยน์ตาสีเขียวสว่างที่ครั้งหนึ่งสึนะเคยชมมันว่าสวย เกิดมาเพิ่งเคยรู้สึกดีใจจนจะระเบิด แต่วันนั้นทั้งวันเขาก็โดนเบลเฟกอลไล่เอามีดตัดผมทิ้ง ไม่รู้จะโมโหไปทำไม แต่ก็นะ ผมสีทองมันหาได้ทั่วไปนี่นา

เขาจับเส้นผมของตัวเองพลางจมอยู่กับความคิด หลังจากได้รับข่าวการตายของสึนะโยชิ หลังจากพวกเขามาถล่มวองโกเล่ไปรอบหนึ่ง เหมือนมันเป็นแค่การระบายอารมณ์โกรธ พอหัวฟัดหัวเหวี่ยงขว้างปาของบันดาลโทสะจนหัวหายร้อนก็กลับมาคิดว่าจะเอาอย่างไรต่อไปท่ามกลางบรรยากาศมืดมนในจิตใจ แสงสว่างและความหวังหายไป บอสแห่งวาเรียอย่างซันซัสเองถึงกับขังตัวเองอยู่ในห้อง

จดหมายเชิญร่วมงานเลี้ยงถูกส่งมาที่เกาะส่วนตัวของซันซัสซึ่งวาเรียให้เป็นที่อยู่ในปัจจุบัน เช่นเคย วันนั้นเขากับลุสซูเรียต้องมานั่งซ่อมปราสาทที่พังไป

ฟรานมองรีบอร์นผ่านทางกระจก รู้ว่านักฆ่าคนนั้นไม่ได้เป็นพวกเดียวกับพวกในงานเลี้ยงแน่ๆ แต่บีเทรย์ซึ่งอยู่ข้างๆ อยู่เกินการวิเคราะห์ เขามองไปทางด้านหลัง มุมมืดตรงไหนสักมุม แต่คนที่เดินออกมากลับเป็นชายหนุ่มชาวอิตาลีไม่คุ้นตาแทน

“ความรู้สึกแบบนี้.. อาจารย์

ไง” ขึ้นต้นบทสนทนาอย่างสนิทสนม “คุฟุฟุ วาเรียก็มากับเขาด้วยสินะ” เสียงหัวเราะแบบนั้น อาจารย์ของเขาเองนั่นแหละ

อาจารย์จะมาร่วมกับพวกผมไหมครับ” จู่ๆ ก็ถามแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย สายตาของฟรานที่มองพวกผู้พิทักษ์ที่เคยสาบานตนว่าจะจงรักภักดีแต่ตอนนี้กลับไปอยู่ใต้อำนาจคนอื่น แววตาที่แสนเกลียดชังและแผดเผา

เรื่องนั้นคงต้องถามเขาก่อนล่ะนะ”

เขา? รีบอร์นน่ะหรอครับ”

เนลโล่ส่ายหน้า ผายมือไปยังอีกคนด้านข้างนักฆ่าสูทดำ

มันน่าแปลกที่คุณจะเชื่อฟังคนอื่นนอกจากเขา” เขาที่ไม่ได้หมายถึงรีบอร์น

ใช่ แต่มันไม่มีอะไรแปลกไปจากเดิมหรอก” จะบีเทรย์จะเซวาดิช สึนะก็ยังเป็นสึนะ นภาหนึ่งเดียวของเขา

อาจารย์ดูต่างจากครั้งก่อนที่เราเจอกันนะครับ”

ช่วงที่เขาออกไปสืบหาข่าวคราวของพลอยกับฟราน หนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งที่มีคนวางลืมไว้บนโต๊ะในร้านกาแฟ มันควรเป็นวันที่เรียบง่ายแต่ข่าวในนั้นกลับทำให้กาแฟที่ขมไร้รสชาติ วันที่นภาของเขาพังทลาย หัวใจถูกป่นจนแหลกละเอียด

มุคุโร่รีบกลับมายังปราสาทวองโกเล่ ด้วยความเคยชินของสายหมอก ไม่มีใครรับรู้ถึงการมานั้น ความไม่ชอบมาพากลเริ่มจากกลิ่นของพลอยคละคลุ้งไปทั่ว เขาจำมันได้ดี กลิ่นอายธาตุสายหมอกที่เขาใช้เวลาตามหาและค้นคว้ามานานนับปี

โกคุเดระ ฮายาโตะมีสีหน้าเรียบเฉย นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของตัวเอง สงบนิ่งราวกับรูปปั้น เป็นอย่างนั้นอยู่นานจนซาซางาวะ เคียวโกะเรียกไป

หลายต่อหลายเดือนที่เคว้งคว้าง สิ้นหวังไม่ต่างจากตัวมุคุโร่คนก่อน มุคุโร่ที่ฟรานรู้ว่าเคยมีตัวตนจากคำบอกเล่าแต่ไม่เคยเห็นกับตาตัวเองจริงๆ มันทั้งน่ากลัวและอัดแน่นไปด้วยพลังด้านลบ

นั่นสินะ” เนลโล่ยิ้ม ไม่ขยายความลับ กลัวเรื่องราวจะไม่น่าตื่นเต้น

ครั้งหนึ่งสึนะช่วยฉุดดึงผู้ชายคนนี้ขึ้นมาจากก้นเหวลึก แสงสว่าง บ้านและที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียว และมันได้หายไปแล้ว สายหมอกได้พาตัวเองกลับลงสู่เหวลึกอีกครั้ง

ถ้าหากเขาอยู่ที่นี่ในวันนั้น เรื่องราวนี้คงไม่เกิดขึ้น

ถ้าหากเขาอยู่ที่นี่ในวันนั้น สึนะโยชิคงไม่ต้องตาย

ผมคงต้องไปทำหน้าที่สายหมอกที่ดีต่อแล้ว เร็วๆ นี้อาจได้แวะไป เตรียมรอฟังข่าวดีก็แล้วกัน คุฟุฟุ..”

ทิ้งไว้ให้ฟรานเกิดข้อข้องใจ ชายหนุ่มผู้สวมหมวกทรงกบมองไปที่บีเทรย์อีกครั้ง ถ้าเขาจะสืบก็ต้องระวังอาจารย์ของเขา งั้นไว้รออีกฝ่ายมาหาเองคงดีกว่า

ข่าวดีสินะ” ชายหนุ่มพึมพำ จดเอาไว้ในรายงานสำหรับแจ้งท่านแม่ทัพผมสลวยจอมโวยวาย

 

 

ชักจะง่วงซะแล้วสิ” บีเทรย์หาวออกมา เดินไปเดินมาให้งานเลี้ยงมันน่าเบื่อ คุยกับคนโน้นคนนี้ทั้งมาคุยดีบ้างๆ จะมาลอบทำร้ายเขาบ้าง บางคนถึงขั้นติดต่อขอจ้างงาน เขาปฏิเสธไปทั้งหมดด้วยเหตุผลว่า ‘อ๋อ ช่วงนี้ผมค่อนข้างขี้เกียจน่ะครับ’

อาหารและเครื่องดื่มในงานเลี้ยงซึ่งทำได้เพียงแค่มองแต่ไม่ได้แตะสักอย่างซึ่งนั่นทำให้เขาหิว แต่เพื่อความปลอดภัยเขาจึงแค่จดเมนูอาหารไว้ในใจเพื่อกลับไปทำที่บ้านหลังจากนี้แทน

เขาเพิ่งแยกกับรีบอร์นเมื่อนาทีที่แล้วตามแผนการที่คุยกันไว้เพื่อเปิดโอกาสให้พวกนั้นเขามาหา รีบอร์นถูกถึงไปอีกทางเช่นเดียวกันกับเขา การทำตามแผนของอีกฝ่ายจะเรียกได้ว่ามีน้ำใจก็ได้

สวัสดีครับคุณบีเทรย์ ครั้งแรกสินะครับที่เราได้พบกัน”

คนมีตั้งมากมายแต่ผู้หญิงคนนั้นเลือกจะส่งคนคนนี้มาหาเขา คำพูดสุภาพนี้เคยได้ยินบ่อยๆ ในงานเลี้ยงที่วองโกเล่จัดขึ้นในช่วงที่เขายังมีตำแหน่ง คนที่คอยอยู่ข้างๆ เขาคอยบอกชื่อแขกคนแล้วคนเล่าที่ไม่เคยจำได้

ผมโกคุเดระ ฮายาโตะ มือขวาและผู้พิทักษ์วายุแห่งวองโกเล่ครับ” เรียบเฉยเหมือนด้านชาไปแล้วทั้งจริงใจ กลิ่นบุหรี่และน้ำหอมตีกันจนยุ่ง บีเทรย์สัมผัสไม่ถึงพลังของพลอยจากผู้ชายคนนี้เลยสักนิด

อาจารย์ของผมพูดถึงคุณให้ฟังอยู่บ่อยๆ” จับมือกันพอเป็นพิธีเพราะเห็นว่าไม่มีอะไรเป็นอันตราย สายตาบีเทรย์เหลือบมองหารีบอร์นก่อนกลับมามองคู่สนทนา “ว่าคุณไว้ใจไม่ได้ กลับกลอก และเป็นจอมโกหก”

วองโกเล่รุ่นที่สิบเอ็ดอยากสนทนากับคุณเสียหน่อย” โกคุเดระเมินคำด่า เข้าเรื่องของตัวเองก่อนจะเสียเวลาเพราะไม่รู้ว่าพวกฝั่งนั้นจะดึงรีบอร์นเอาไว้ได้นานแค่ไหน

มาเชิญอะไรเอาป่านนี้หรอครับ” บีเทรย์ผู้มีคำพูดสวนทางกับรอยยิ้ม ภาพลักษณ์คุณหนูซึ่งสวนทางกับอาชีพ มือบางที่เคยแต่สวมถุงมือใช้พลังไฟเปลี่ยนมาจับมีดจับปืน ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปมากแต่ก็ยังอยู่ในวงการความมืด

เธอเพิ่งกล่าวทักทายแขกคนอื่นๆ เสร็จ” อธิบายพร้อมผายมือ ไม่ถามความสมัครใจก่อน

ถ้างั้นนำไปเลยครับ”

บีเทรย์ถูกพามาในส่วนลึกของงานเลี้ยง ส่วนของผู้เกี่ยวข้องวงใน จากตรงนี้เขาเห็นบอสคนปัจจุบันของโบวีโน่ รีบอร์นซึ่งคุยอยู่กับดีโน่แห่งคาบัคโรเน่ท่ามกลางพวกลูกน้อง ผู้พิทักษ์อย่างโครมและแรมโบ้ ฮิบาริไม่อยู่ที่นี่แน่นอนอยู่แล้ว ส่วนยามาโมโตะเฝ้างานอยู่ด้านนอก เพราะฉะนั้นแล้ว มีคนหนึ่งที่หายไป

ถ้าน้องสาวของเขาอยู่ที่นี่ น่าแปลกที่เขาคนนั้นจะไม่มา

บอสคนปัจจุบันของวองโกเล่นั่งรอเขาอยู่บนที่นั่งซึ่งถูกดีไซน์มาให้เหมือนกับบัลลังก์

ราชินีงั้นสินะ..

เขารู้จักเจ้าชายอยู่คนหนึ่งที่มีรสนิยมในการไว้ผมปิดตาตัวเองแล้วขว้างปามีดเล่นไปมาให้หวาดเสียว เสียงหัวเราะเป็นเอกลักษณ์ บลัดดี้ปรินซ์ เบลเฟกอลแห่งวาเรีย

นอกจากนี้แล้วเขายังรู้จักราชาจอมโมโหแห่งวาเรียด้วยเหมือนกัน จวบจนครั้งล่าสุดที่เจอกันซันซัสก็ไม่เคยพูดดีกับเขา แต่ก็ไม่เคยพูดกับใครดีๆ อยู่แล้วนี่นา

 

เติบโตเป็นเจ้าชายผู้สง่างามแล้วสินะคะ บอสรุ่นที่สิบของวองโกเล่ สึนะโยชิจัง’ ลุสซูเรียเป็นคนแรกที่กล่าวกับเขาหลังเสร็จสิ้นพิธีสืบทอดตำแหน่งขึ้นเป็นบอสอย่างเป็นทางการ

 

เจ้าชายอะไรกันล่ะครับ’ ตัวเขาที่หัวเราะร่า เป็นวันที่มีความสุขอีกวันหนึ่งเพราะมีทุกๆ คนอยู่เคียงข้าง

อื่ม แต่ว่าจะเติบโตเป็นราชาผู้เพียบพร้อมคงใช้เวลาน่าดูเลยล่ะ’

ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็ผมมีทุกคนอยู่ด้วยนี่นา’ ไม่ว่าจะยามตกต่ำหรือเฟื่องฟูเขาเชื่อว่าพวกพ้องของเขาจะร่วมจมหัวจมท้ายไปด้วยกัน

นั่นรวมถึงคุณด้วยนะครับ ซันซัส’ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเปี่ยมสุขพูดกับอีกฝ่ายซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลและฟังบทสนทนาอยู่ตลอด หัวหน้าของกลุ่มนักฆ่าสังกัดวองโกเล่แฟมิลี ชายผู้น่าเกรงขามและไม่เคยให้ความรู้สึกเป็นมิตรกับใครหน้าไหนแต่ทว่ารักแฟมิลีอย่างคาดไม่ถึง

มุมที่สึนะคิดว่าซันซัสอ่อนโยนกว่าที่คิด เป็นคนดีกว่าที่คิด และเป็นหัวหน้าที่น่าติดตาม

หึ อย่ามาพูดจาอวดดีนักเลย’

เก้าอี้แสนธรรมดาอีกตัวด้านตรงกันข้ามคือที่นั่งของเขา ไม่น่ามีลูกเล่นตุกติกอะไร

ซาซางาวะ เคียวโกะอยู่ในชุดเดรสลูกไม้สีชมพูหวานประดับด้วยลูกปัดสีขาว ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวระเอว ผู้หญิงที่เขามองว่าสวยและน่ารักมาตลอด จิตใจที่อ่อนโยนและขาวสะอาด การตกหลุมรักครั้งแรกของเขา ผู้หญิงที่ชอบมานานหลายปีทำให้รู้ว่าเขาโดนหลอกมาเยอะจริงๆ เชื่อทุกอย่างจนหมดใจจริงๆ

ยินดีที่ได้พบค่ะ ดิฉันเคียวโกะ บอสคนปัจจุบันของวองโกเล่” เธอกล่าวของสุภาพด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือมาให้เขาหวังสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างกัน บีเทรย์ยิ้ม บอกปัดว่าไม่จำเป็น

ผมเพิ่งรู้ว่าสามารถตั้งตัวเองขึ้นเป็นบอสได้ทั้งที่มีผู้พิทักษ์ไม่ครบคน” คำพูดประโยคแรกฟังก็รู้ว่าไม่ได้มาอย่างเป็นมิตร “แต่ยังไงก็เป็นเกียรติอย่างมากที่ได้พบครับ ขอบคุณสำหรับการเชื้อเชิญที่ไม่จำเป็นก็ได้”

ถ้าหมายถึงผู้พิทักษ์เมฆาล่ะก็เขาไม่ชอบงานพวกนี้สักเท่าไหร่เวลาแบบนี้ก็คงอยู่ในห้องพักส่วนตัวของเขาน่ะค่ะ ส่วนพี่ชายของดิฉัน ผู้พิทักษ์อรุณตรวจตราอยู่ที่ชั้นบนๆ”

ผมว่าไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนะครับ เพราะว่าตอนนี้เมฆาคนนั้นกำลังอยู่เฝ้าบ้านให้ผมเสียด้วยสิ” อย่าให้เจ้าตัวมาได้ยินเข้าเชียว

เคียวโกะนิ่งไปสักครู่หนึ่งเปลี่ยนความคิดที่ว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้สวย

มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะครับ ผมจะได้กลับบ้านนอนหลับพักผ่อนเสียที”

นั่นสินะคะ เป็นคุณหนูอย่างที่เขาว่าจริงๆ” บอสวองโกเล่เรียกผู้พิทักษ์สายหมอกของตนเข้ามาใกล้ๆ โครมส่งกล่องคุ้นตาบีเทรย์มาให้เธอ กล่องดีไซน์เดียวกันกับที่เขาเห็นที่สมาคมนักฆ่าในวันที่ถูกจ้างงาน

เคียวโกะวางมันลงบนโต๊ะหันด้านหน้ามาทางเขาแล้วเปิดมันออกข้างในบรรจุเต็มไปด้วยเพนัมบราก้อนใหญ่นับสิบก้อน พลังธาตุสายหมอกอัดแน่นอยู่ข้างในนั้น แรงกดดันจนแทบเสียสติ

เขาแสร้งยิ้มกลบเกลื่อนความพยายามต่อต้านพลังเอาไว้ “พลอยสวยดีนะครับ”

ไม่สนใจมาร่วมมือกับพวกเราหรอคะ ทั้งชื่อเสียง อำนาจ เงิน เราให้ได้ทั้งหมดหากคุณต้องการ” ชื่อเสียง อำนาจและเงินไม่ใช่หรอที่ทำให้เขาต้องมาอยู่จุดจุดนี้

น่าขำดีนะครับที่มาเฟียมาขอให้นักฆ่านอกวงการอย่างผมเข้าร่วม ในวงการมาเฟียเองก็มีคนเก่งๆ ตั้งเยอะ ชวนคนพวกนั้นไม่ดีกว่าหรอครับ” เหตุผลที่พวกนั้นอยากได้เขาไปเป็นพวกนั้นเขารู้ดี เพื่อขจัดปัญหา ขจัดเสี้ยนหนามที่อาจมาขัดขวางแผนการทำลายวองโกเล่ของตัวเอง

สิ่งที่เขาอยากรู้เกี่ยวกับอีกฝ่ายคือแรงจูงใจ ครั้นจะถามไปตรงๆ ก็คงไม่ปากเปราะบอกกันง่ายๆ แต่จะให้เขาสืบเองมันก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร เขาเริ่มคิดแล้วว่ากลับจากนี้ไปคงได้มีเพิ่มงานให้อิริเอะกับสปาน่าในการสืบค้นข้อมูลแน่ๆ

ที่มาไม่สำคัญหรอกค่ะ เราสนใจฝีมือมากกว่า”

เอาแต่ใจจังเลยนะครับ ทั้งที่ปากว่าจะทำลายล้างวองโกเล่ มันไม่ขัดกันไปหน่อยหรอครับ ไม่เอาหน่า คิดว่าอาจารย์จะไม่บอกเรื่องนี้กับผมหรอครับ ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้” หัวเราะให้กับคำพูดกับการกระทำที่ขัดแย้งนั้น

คุณกับอาจารย์เหมือนจะสนิทกันดีนะคะ”

ตามนั้นแหละครับ”

คุณรู้ไหมคะว่าคุณไม่ใช่ลูกศิษย์คนแรกของเขา และการที่เขาอยู่คนละฝ่ายกับเราเขาทำเพื่อแก้แค้นให้ลูกศิษย์อันเป็นที่รักคนก่อน เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับคุณเลย เขาอาจสร้างคุณมาเพื่อทำเป้าหมายให้สำเร็จและหลังจากนั้น ทิ้งขว้างคุณยังไงก็ได้”

ถ้ารีบอร์นมาได้ยินคงหัวเสียน่าดู

อย่าพยายามเลยครับ ไม่ว่าคุณจะเอาอาจารย์ของผมมาอ้างยังไงผมก็ไม่เปลี่ยนมาอยู่ฝ่ายคุณหรอกครับ แล้วมันก็ยิ่งตลกเพราะพวกคุณไม่ได้รู้ความจริงอะไรเลย” คนไม่ได้รู้อะไรเลยเลิกคิ้ว

ผมไม่ได้ร่วมมือกับเขาเพราะเขาคืออาจารย์ของผมสักหน่อย” ขมวดปมในความคิดอีกฝ่ายเพิ่มแล้วไม่แก้มันออก “จากนี้ไปเป็นเรื่องส่วนตัวแล้ว ผมขอไม่พูดก็แล้วกัน”

สิ่งผิดพลาดของพวกคุณอย่างแรกคือการฆ่าเขา แผนของคุณคงไปได้สวยกว่านี้ด้วยการหลอกใช้เขา ไม่ทำอะไรให้มันเอิกเกริก ผมกับอาจารย์จะไม่มาคอยขัดแข้งขัดขาคุณอย่างนี้หรอกครับ” ความเป็นไปได้ที่สองที่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นคนที่โง่งมอยู่ดี

เมื่อทุกอย่างจบ เป้าหมายสำเร็จผล ฆ่าเขาทิ้งไปกับความผิดบาปแบบนี้ไม่ดีกว่าหรอครับ หรือไม่ใช่เพราะอุดมการณ์ หรือคุณก็ยังขวนขวายหาอำนาจอย่างที่ตัวร้ายในหนังเขาทำกัน”

ต้องขอบคุณคนพวกนี้ เขามีเวลาว่างอ่านหนังสืออีกเยอะแยะเลยทีเดียวพอไม่ต้องทำงานเป็นบอสมาเฟีย

แต่ในเมื่อพวกคุณชนวนไฟปลุกให้ผมตื่นขึ้นมาแล้วก็เตรียมตัวรับความยุ่งยากเถอะครับ” มีที่ไหนที่สองฝ่ายซึ่งเป็นศัตรูมานั่งคุยกันอย่างกับจิบชายามบ่ายคุยเรื่องลมฟ้ากันแบบนี้ ต้องยอมรับเลยว่ามันสนุกไม่เบา

มีอะไรจะพูดกับผมอีกไหมครับ คงต้องกลับบ้านเสียที”

เคียวโกะยิ้มตาปิด ผู้พิทักษ์สายหมอกของเธอตั้งตรีศูลด้ามยาวเตรียมสู้พร้อมกับชายที่ยืนอยู่ข้างผมมาตลอดจุดไฟธาตุวายุขึ้นบนแหวน

มานั่งอยู่ตรงนี้แล้วยังคิดว่าจะได้กลับอีกหรอคะ”

เงื่อนไขของเขาคือการไม่ใช่พลังธาตุจะต่อกรกับพวกนี้ถือว่ายากอยู่ สึนะคิดมาเสมอว่าการมีโกคุเดระอยู่ข้างกายเท่ากับมีผู้พิทักษ์ทั้งหมดอยู่ ด้วยทั้งสติปัญญาและพลังธาตุที่หลากหลายของเจ้าตัว

ก้าวร้าวกันจังครับ” ส่วนคนนี้ยังคงไม่รู้ร้อนรู้หนาว

จะปล่อยให้มีแมลงสาบเดินเพ่นพ่านอยู่ในบ้านไม่ได้นี่คะ มันสกปรก”

ว่าคนอื่นเขาสกปรกทั้งที่วางเหยื่อล่อไว้เองแท้ๆ ผมขอเป็นอะไรที่มันน่ารักๆ อย่างกระต่ายได้ไหมครับ” ตัวกลมๆ ขนฟูมีหูยาวๆ น่าจะดี

ตัดสินใจใหม่ไหมคะ”

ไม่ล่ะครับผมจะกลับบ้าน”

เพียงแค่เขาขยับตัวจะลุกเก้าอี้โกคุเดระที่อยู่ใกล้ที่สุดก็พร้อมจะทำร้ายเขาได้ทุกเมื่อ แต่เขาคิดว่าตัวเองเร็วกว่าและแน่นอนว่ามันเป็นอย่างนั้น บีเทรย์เอี้ยวตัวหลบมือที่ยื่นมาจะคว้า ดีดตัวเองออกจากเก้าอี้

เราคงจะได้พบกันอีกบ่อยน่าดู”

หายไปซะ!”

ปัง!

ลูกกระสุนหนึ่งนัดพุ่งเฉี่ยวหน้าเคียวโกะไปด้วยความเร็วโดยไม่มีใครทันตั้งตัว รีบอร์นยิงปืนจากระยะห่างตรงนั้นเพื่อช่วยซื้อเวลาและปกป้องบีเทรย์ ให้พวกนั้นรู้ ว่าเขาสามารถฆ่าผู้หญิงคนนั้นได้ตลอดเวลาแต่แค่ไม่ทำ ดีโน่ทำสีหน้าไม่ถูก

สายตาไม่ละไปจากบีเทรย์ที่กำลังวิ่งมาโดยมีอูริที่ไล่หลัง ปากพูดกับลูกศิษย์อีกคนที่ยังดีมีความพิเศษอยู่ในตัว “ก็อย่างที่ฉันว่านั่นแหละ ฉันพูดอะไรได้ไม่มาก แต่ทำตามที่บอกไปก่อน”

บ้าเอ๊ย ฉันจะได้เจอนายอีกไหม” ดีโน่สบถ

ถ้านายไม่โดนกำจัดไปก่อนล่ะนะ”

ไม่แค่อุริที่บีเทรย์ต้องวิ่งหนีเมื่อโครมก็สำแดงพลังของตัวเธอเช่นกัน ไฟธาตุสายหมอกไล่ตามหลังมาแทบประชิดตัว ซิสเท็มมาซีเอไอครบชุดนั้นไม่แน่ใจว่าเอามาขู่เล่นหรือตั้งใจจริงๆ กระสุนปืนไฟวายุที่เพิ่งหลบพ้นทำให้เขาได้คำตอบ ไม่กะให้หนีได้เลย รีบอร์นรีบจบบทสนทนากับดีโน่แล้ววิ่งไปสมทบกับบีเทรย์เพื่อออกไปที่แห่งนี้

หน้าซีดมาก ไปทำอะไรมา” ถ้าไม่มีหน้ากากใบหน้าของเขาคงเต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งเฉยๆ ท่ามกลางไอหมอกจากพลอย

น่าจะเพราะพลอยพวกนั้นล่ะนะ” บีเทรย์เองก็เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมาแล้ว

รีบกลับบ้านเถอะ”

อื่ม”

สองเท้าสองคู่วิ่งผ่าเหล่าแขกและลูกน้องซึ่งขึ้นตรงกับวองโกเล่ในขณะนี้อย่างคล่องแคล่วไม่มีหยุดชะงักแม้วินาที แต่อุปสรรคใหญ่คือชายที่เฝ้าหน้าประตูทางเข้ามาตลอด ผู้พิทักษ์พิรุณที่เขายั่วโมโหไว้ตั้งแต่ตอนเข้ามา

เพลงดาบชิงุเระโซเอ็น กระบวนท่าที่แปด พิรุณกระหน่ำแทง”

ปลายดาบเฉียบคม ท่วงท่าและจังหวะการที่รวดเร็วราวกับฝนที่โหมตกหนัก รุนแรงสมกับเป็นนักดาบอันดับต้นๆ ของวงการ สมกับที่เป็นผู้พิทักษ์ของวองโกเล่

บีเทรย์และรีบอร์นต้องเบี่ยงตัวหลบเสียจังหวะการวิ่ง หาทางหนีทางอื่นอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกข้างหลังจะตามมาทันแล้วหมดโอกาสหนี ลูกศิษย์นักฆ่ามองชุดสูทสีขาวตัวเก่งมีรอยขาดที่แขนดีที่ไม่โดนเนื้อตัวแต่เขาต้องระวังตัวให้มากกว่านี้อีกหน่อย

ด้วยสถานภาพตอนนี้จะพูดว่าขี้โกงไปหน่อยนะครับก็ไม่ได้ด้วยสิ” ถึงจะเป็นเกมแต่ก็ไม่มีกฎจะว่าใครโกงไม่ได้ มีแค่ผู้แพ้ชนะและความตาย มือนั้นจับไปที่ชายแขนเสื้อผู้เป็นอาจารย์แน่น รีบอร์นหันมามองคนใส่หน้ากากข้างตัวเองเปลี่ยนไปจับมือแทน

“ฉันไม่ปล่อยให้นายตายหรอกหน่า”

เพล้ง!

กระจกด้านข้างแตกละเอียดเพราะรถมอเตอร์ไซค์ที่พุ่งผ่านเข้ามาด้วยความเร็ว ไม่มีการหยุดรถจอด คนขี่เร่งเครื่องก่อนจะกระโดดออกมา ส่งให้รถพุ่งเขาชนอุริที่กระโจนเข้ามาหาบีเทรย์เข้าอย่างจัง ชายหนุ่มปริศนาปรากฏตัวอยู่กลางวงปัญหา หมวกกันน็อกปิดบังใบหน้า ยูนิฟอร์มสีเขียวแดงคุ้นตาคล้ายว่าจะเป็นของบริษัทพิซซ่าแห่งหนึ่ง น้ำเสียงขึ้นสูงต่ำเย้าหยอกเส้นประสาทเสมอ

เอาพิซซ่ามาส่งครับ~” แถมยังสร้างกล่องพิซซ่าจากพลังมายาให้เห็นกับตาเสียด้วย

ไม่ทราบว่ามีใครสั่งพิซซ่าไว้ไหมครับ” ยังตะโกนอยู่ในความเงียบงัน “เอ..” เขาล้วงกระเป๋าเสื้อเอาใบสั่งซื้อมาดูชื่อคนสั่ง

คุณซาซางาวะเคียวโกะ มีคนฝากของมาให้น่ะครับ” กล่องพิซซ่าถูกโยนอย่างไม่ไยดีไปทางด้านของเจ้าของชื่อ ด้วยแรงนั้น ฝากล่องกระดาษเปิดออก พิซซ่าหน้าระเบิดที่กำลังหอมกรุ่นด้วยไฟที่ติดอยู่บนสายชนวน

ระวัง!” ใครสักคนหนึ่งตะโกน ยิงกล่องระเบิดนั่นทิ้ง เขม่าควันฟุ้งกระจายปกคลุมวงล้อม นั่นคือจังหวะหนี ชายหนุ่มคนนี้มาเพื่อช่วยรีบอร์นและบีเทรย์

ได้เวลาหนีแล้วครับ” เด็กส่งพิซซ่าหันมาให้สัญญาณกับเขาสองคน

เพราะอยู่ในหมอกควันจึงไม่มีคนสังเกตบีเทรย์ตัดสินใจใช้พลังธาตุของตัวเองไปกระจุกอยู่ที่เท้าทั้งสองข้างเพื่อเพิ่มแรงดีดของการกระโดด ยามาโมโตะที่คุมเชิงอยู่ด้านหลังไม่สามารถมองทะลุเข้าไปได้แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวเป็นอย่างดีและมันมาจากด้านบนของเขา ไม่ว่ายังไงรีบอร์นและบีเทรย์ก็ต้องการที่จะออกทางประตูหน้า

ไม่ให้หนีหรอกหน่า” พิรุณตั้งท่าดาบแล้วกระโจนเข้าใส่ ปืนที่พกมาแต่ไม่ค่อยอยากใช้จนแล้วจนรอดก็ต้องเอาออกมา แค่ยิงสกัดซื้อเวลาก็เพียงพอให้ขาเขาถึงพื้น

มีสิทธิ์รั้งไว้ด้วยหรอครับ” ผู้หลบหนีหันหลังแล้วหนีลงบันไดไป รถสีดำแล่นด้วยความเร็วพุ่งมารับเขาพอดี

รีบขึ้นรถเถอะครับ” เป็นใครไม่ได้นอกจากมุคุโร่

ด้วยความรีบเร่งทั้งคู่เลยเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง ประตูไม่ทันจะปิดดีก็ต้องออกรถก่อนที่ห่ากระสุนจะเจาะทะลุรถให้มีแต่รูพรุนและชีวิตพวกเขาจะไม่มีชิ้นดี ด้วยแรงกระชากกะทันหันจากการออกรถหัวของบีเทรย์ชนเข้ากับบุคคลปริศนาที่เป็นเจ้าของที่นั่งข้างๆ มาตั้งแต่ต้น เขารีบผละออกมาด้วยความตกใจ รีบอร์นตบบ่าให้ใจเย็น นักฆ่าก็เพิ่งจะสังเกตเหมือนกัน

คุณพี่ชาย?!” ซาซางาวะเรียวเฮตัวเป็นๆ นั่งอยู่ข้างๆ เขาด้วยความไร้สติ เพราะความรีบตอนขึ้นมาเลยไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีคนนั่งที่ตรงนี้ แต่ทำไม

ผมเจอเขาอยู่ในห้องใต้ดินน่ะครับ ถูกผนึกจิตใจไว้ด้วยพลังสายหมอก คงไม่พ้นนางิ แต่น่าจะมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ผมเลยลักพาตัวเขามา”

เขาต้องยอมรับว่าเป็นการนั่งรถที่หวาดเสียวที่สุดเท่าที่เคยนั่งมา บีเทรย์ถอดหน้ากากออก คาดเข็มขัดนิรภัยป้องกันชีวิตตัวเองและเผื่อแผ่ให้คนที่ไม่ได้สติข้างๆ ด้วยความกลัวที่จะพุ่งออกรถไปด้วยแรงเหวี่ยงก่อนจะได้ถามไถ่เรื่องราวรำลึกความหลังกัน

ไม่ยักรู้นะครับว่าขับรถเป็น” เซวาดิชหันมองด้านหลัง มีรถซิ่งตามมาอีกเป็นสิบคัน

มันก็ต้องมีบ้างแหละครับ” มุคุโร่มองเซวาดิชด้วยกระจกมองหลัง ขมวดคิ้วถาม “สีหน้าดูไม่ดีเลยครับ” เร่งความเร็วขึ้นอีก

 

เวียนหัวนิดหน่อยน่ะครับ คงเพราะสูดไอของพลอยมากเกินไป” ไม่น่าปากมากคุยกับพวกนั้นเยอะไปหน่อยเลย บางทีเขาอาจจะโดนพลังของพลอยนั่นชักจูงไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้

ฟราน ทำอะไรกับพวกเกะกะเส้นทางนั่นทีสิครับ”

นอกจากจะออกรถไม่รอกันแล้วยังจะใช้งานกันอีกนะครับอาจารย์” ฟรานนั้นนั่งอยู่บนหลังคารถหลังจากหมดภารกิจส่งพิซซ่าและชะลอการเคลื่อนไหวของพวกผู้พิทักษ์ไม่ให้ตามมา ภาพลวงตาอย่างง่ายใช้ลวงทิศทางรถพวกนั้นให้เห็นว่าเขาเลี้ยวรถไปอีกทาง ยังไงซะพวกลิ่วล้อก็ไม่น่ามีฝีมือมากมายขนาดมองภาพมายาของฟรานออก พอตรวจสอบว่าไม่มีอะไรถามมาแล้วก็หายตัวเข้ามานั่งในรถตรงที่นั่งข้างคนขับพร้อมคาดเข็มขัดเรียบร้อย

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วขอพักที่ที่พักของพวกคุณสักคืนเป็นค่าตอบแทนละกันนะครับ”

เซวาดิชยิ้มทั้งที่หน้ายังคงซีด ทางเรามีบริการอาหารเช้าฟรีให้ด้วยนะครับ”

ถึงบ้านอย่างปลอดภัยครบถ้วนทั้งสามสิบสอง เพราะเป็นอาคารสำหรับการพาณิชย์พื้นที่ด้านหน้าจึงมีไว้สำหรับลูกค้าส่วนด้านหลังตึกแถวเป็นที่จอดรถส่วนตัว ทันทีที่รถจอดอิริเอะกับสปาน่าก็เปิดประตูด้านหลังออกมารับการกลับอย่างเป็นห่วง

ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับ” อิริเอะสำรวจร่างกายเซวาดิชทันที ถ้าไม่นับแขนเสื้อที่ขาดทุกอย่างปกติ

ยังครบสามสิบสองดีครับ ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะ ง่วงนอนจะแย่แล้ว ไว้คุยกันพรุ่งนี้ดีกว่าครับ”

อิริเอะ สปาน่า พาหมอนี่ไปที่ห้องชั้นสองตึกในที” รีบอร์นชี้ไปที่เรียวเฮซึ่งยังอยู่ในรถแล้วเดินตามเซวาดิชขึ้นไปข้างบน จากที่มุคุโร่ว่า คงไม่ได้สติในเร็วๆ นี้แน่หรือจนกว่าจะหาทางปลดผนึกที่โครมทำไว้ได้

พวกเขายังมีชีวิตอยู่สินะครับ” ฟรานถามอาจารย์ของเขา ถึงจะอยู่บนเกาะส่วนตัวที่ห่างไกลแต่ข่าวสารก็ยังมาถึง ฐานทัพญี่ปุ่นที่ถูกทำลาย บัตรเชิญเข้างานเลี้ยงที่ทำเอาต้องบูรณะปราสาทที่พักใหม่

ก็ตามที่เห็น” ทั้งสองคนขึ้นมาชั้นบนสุดซึ่งเป็นห้องนอนของสึนะ ประตูห้องถูกเปิดทิ้งไว้

อย่าเพิ่งนอน เดี๋ยวเอายาลดไข้มาให้” ข้างในนั้นมีรีบอร์นยืนพูดกับชายหนุ่มผมทองซึ่งนั่งอยู่บนขอบข้างเตียง ท่าทางดูเหนื่อยล้า ใบหน้าซีดเซียว กำลังพยายามค่อยๆ หายใจเข้าออกให้เป็นจังหวะ

ฝากดูเจ้าหมอนั่นสักแป๊บ” รีบอร์นทิ้งคำไว้กับมุคุโร่ก่อนเดินข้ามไปอีกอาคารที่เป็นห้องครัวเพื่อลงไปยังชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องนอนของรีบอร์นเองเพื่อไปเอายา มุคุโร่และฟรานเดินเข้าไปห้อง

อาการเป็นไงบ้างครับ” สายหมอกนั่งลงกับพื้นห้องตรงหน้าเซวาดิช ยกมือซึ่งไร้ถุงมือขึ้นแนบหน้าผากอีกฝ่าย อุณหภูมิร่างกายสูงกว่าปกติ คงเป็นไข้ตามที่นักฆ่าบอก

อ้วกไปจนไม่มีอะไรจะออกมาแล้วครับ แต่ยังไม่หายเวียนหัวนี่สิ” ใบหน้านั้นยังคงซีดขาว ผลกระทบจากการรับพลังมายาของเพนัมบรามากเกินที่ร่างกายจะรับไหว เขาไม่เคยเตือนสึนะโยชิเรื่องนี้เพราะไม่รู้มาก่อน เมื่อเห็นแบบนี้แล้วได้แค่โทษตัวเองที่ยังทำหน้าที่ไม่ดีพอ

ทำหน้าแบบนั้นกำลังโทษตัวเองอยู่หรอครับ”

เช่นเคยนภาคนนี้มองสายหมอกออกอย่างทะลุปรุโปร่ง “ผมไม่โทษคุณหรอก ต้องชมด้วยซ้ำ ขอบคุณที่เอาของมาให้ด้วยนะครับ” ถุงที่มุคุโร่วางไว้ข้างกาย สิ่งที่เขาขอให้เอามาจากห้องส่วนตัวของตัวเอง

พลังมายาด้านลบก็ไม่ต่างจากควันพิษหรอกครับ ถึงอิลลูซอรีจะไม่เป็นอันตรายแต่การได้รับไอจางของมันอาจทำให้อาการแย่ลงก็ได้” มุคุโร่ยื่นมือไปกำหินที่เซวาดิชห้อยคอไว้ “หยุดสวมมันสักพักจนกว่าอาการจะดีขึ้นนะครับ”

ครับ ตามนั้นก็แล้วกัน” ตกลงอย่างว่าง่าย

ฟรานไม่เคยเข้าใจความอ่อนโยนที่อาจารย์ของเขามอบให้ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ ทั้งความเป็นห่วงและน้ำเสียงอ้อนวอน เซวาดิชหันมาสบตากับฟราน ระบายรอยยิ้มที่สลักลึกลงในความทรงจำออกมา

ผมยังไม่ได้พูดขอบคุณที่ช่วยผมเอาไว้เลย” เขายอมถอดสร้อยนั้นออกโดยดี เอ่ยปากฝากมันไว้กับมุคุโร่

ชายหนุ่มชาวอิตาลีผมสองในสายตาค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยซาวาดะสึนะโยชิที่คุ้นเคย รอยยิ้มนั้นยังไม่หายไป ฟรานพูดอะไรไม่ออก มีเพียงสัมผัสของน้ำที่ปริ่มอยู่ที่ตาช่วยแสดงอารมณ์ออกมา

ความจริงแล้วผมกะให้เราเจอกันช้ากว่านี้นะครับแต่ถือว่านี่แทนคำขอบคุณก็แล้วกัน”

สึนะคุง..” สองเท้าค่อยๆ ก้าวเข้าไปหา

ครับผมเอง” คำพูดนั้นยืนยันทุกอย่างได้ดีที่สุด เหมือนกับที่เคยพูดกับมุคุโร่ กับอิริเอะและสปาน่า

คุณยังมีชีวิตอยู่”

สึนะยื่นมือให้สายหมอกแห่งวาเรียสัมผัสว่าเขามีตัวตนอยู่จริงๆ แม้ว่ามือที่ยื่นมาจับตอบนั้นจะสั่นแต่ก็จับมือเขาแน่นไม่ปล่อยง่ายๆ ทรุดลงนั่งหน้าสึนะอีกคน

สบายดีนะครับ”

ครับ วาเรียทุกคนก็สบายดี” ถึงจะเปลี่ยวเหงาเหมือนทำของสำคัญหายไปก็ตาม แต่ฟรานได้รับสิ่งนั้นคืนแล้วตอนนี้ คนสำคัญของเขา สิ่งสำคัญเพียงไม่กี่สิ่งที่เขามี

ผมว่าจะไปหาพวกคุณอยู่เลยครับ” ในอนาคตอันใกล้ วางแผนไว้แล้วจะไปหาวาเรียที่เกาะส่วนตัวของซันซัส

จะกลับเมื่อไหร่หรอครับ” สึนะถามสายหมอกแห่งวาเรีย ปกติแล้วภารกิจเสร็จก็น่าจะกลับเลย

ตอนแรกก็ว่าจะกลับพรุ่งนี้หลังมื้อเช้าครับ แต่พอแบบนี้แล้วกลับช้าลงอีกนิดคงไม่เป็นไร”

ตามสบายเลยครับที่นี่ห้องยังว่างอีกตั้งหลายห้องแหนะ”

ขอบคุณครับ”

สักพักหนึ่งผ่านไปรีบอร์นก็กลับมาพร้อมกล่องยาและขวดน้ำเปล่า

ยังอยากอ้วกอยู่ไหม” นักฆ่าถามเสียงนิ่ง

ไม่แล้วล่ะ” ถึงอย่างนั้นก็ยังมีไข้อยู่ รีบอร์นยื่นและน้ำให้

“กินแล้วก็นอนพักซะ”

สึนะพยักหน้า หยิบยาเข้าปากแล้วตามด้วยน้ำ ยื่นขวดส่งคืนให้รีบอร์น เขาควรนอนก่อนที่จะต้องวิ่งเข้าห้องน้ำไปอีกรอบและไม่แน่ใจว่านั่นจะเป็นรอบสุดท้าย

งั้นไว้เจอกันตอนเช้านะครับ ราตรีสวัสดิ์”

ราตรีสวัสดิ์ครับ”

เมื่อทุกคนออกจากห้องไป สึนะจึงหลับตาลงนอน

 

 

ในตอนนั้นเป็นช่วงฤดูร้อน แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาเผาผิวจนรู้สึกแสบร้อน เมฆาผู้อิสระไม่เป็นกังวลกับมันมากนัก  หลังจากอุดอู้ผู้ในฝั่งที่พักของเขามาเกือบครึ่งค่อนวันเขาตัดสินใจออกมาเดินเล่นแก้เบื่อ อิตาลีไม่ใช่ญี่ปุ่น ทุกอย่างไม่ได้เคยชินไปเสียหมดทั้งที่อยู่มาหลายปี

ต้นไม้ใหญ่บริเวณหน้าปราสาทเป็นสถานที่ร่มรื่น พื้นหญ้าสีเขียวชอุ่ม พุ่มดอกไม้ ได้รับการดูแลอย่างดีจากคนสวนและสปริงเกอร์รอบทิศ มันเงียบสงบ ไม่ว่าจะท้องฟ้าโปร่งไร้กลุ่มเมฆของวันนี้ หรือแม้กระทั่งนกสีเหลืองตัวน้อยซึ่งนอนอยู่บนกลุ่มผมสีน้ำตาลฟูคล้ายเป็นรังให้มัน

ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้นสึนะนั่งพิงลำต้นเพื่อพักงีบ ฮิเบิร์ดที่เขากำลังตามหาก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน ฮิบาริเดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ ใจรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมฟ้า หรือคนตรงหน้าเขากันแน่

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หมอนี่เลิกแสดงท่าทีกลัวเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สึนะโยชิพูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนม เมื่อไหร่กันที่เขายอมให้สักคนเข้าใกล้ตัวเองได้ขนาดนี้

อากาศร้อนขนาดนี้ไม่กลัวเป็นลมรึไงนะ”

ถึงแม้จะเป็นที่ร่มแต่อุณหภูมิที่สูงก็ส่งผลเสียได้ แม้ว่าใบหน้ายามหลับใหลนั้นจะน่าจับจ้องแต่ความปลอดภัยย่อมมาก่อน เขาเดินย่างเข้าไปเพื่อจะปลุกร่างบาง ฮิเบิร์ดรับรู้ถึงการมานี้ก่อน มันลืมตาตีปีกส่งเสียงร้องก่อนบินมาหาเขา

สึนะโยชิ” มือแตะเบาๆ ที่ไหล่แล้วเขย่า ร่างตรงหน้าส่งเสียงอู้อี้ค้านออกมาเล็กน้อย ฮิบาริหลุดขำ เขาเขย่าร่างนั้นเบาๆ อีกรอบ “สึนะโยชิ ตื่น”

เปลือกตาคู่นั้นค่อยเปิดขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมสวยที่เขาชอบ ..คนที่เขาชอบ

ตื่นได้แล้วสึนะโยชิ”

 

ตื่นเถอะสึนะโยชิ’

เปลือกตาเปิดขึ้น จังหวะถอนหายใจถี่รัว คอแห้งผาก ความมึนตึบที่แล่นกลับเข้ามาหลังตื่นจากห้วงนิทรา ร่างกายไร้เรี่ยวแรง เขายันตัวขึ้นลุกออกจากเตียงนอนเดินโซเซออกจากห้องนอนทั้งสติยังไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ดี

น้ำ..” จุดหมายเดียวที่ต้องการไปคือห้องครัวซึ่งอยู่ห่างแค่เพียงบานประตู

เวลากลางดึกอันแสนสงบ แสงจากไฟข้างนอกช่วยเผื่อแผ่ความสว่างมาให้กับห้องเขาจึงไม่จำเป็นต้องกดเปิดสวิตช์ไฟให้แสงมันแยงตา ลากเท้าเอื่อยๆ ตรงไปยังตู้เย็นคว้าน้ำขวดเล็กขึ้นมาดื่มดับกระหาย

 

อ่าว อรุณสวัสดิ์ครับคุณฮิบาริ’

เมฆาตื่นขึ้นมากลางดึก เขาไม่เคยหลับสนิทตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น แม้ในความฝันจะเต็มไปด้วยเรื่องราวความสุขในอดีตแต่ตัวเขากลับถูกดีดออกมาสู่โลกแห่งความจริง ความจริงที่ว่าสึนะโยชิไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว เขาที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้แถมยังกลายเป็นหุ่นเชิดของพวกคนทรยศนั้น ตัวเขายังแข็งแกร่งไม่พอ

เมื่อไม่มีกะจิตกะใจนอนต่อฮิบาริจึงลุกขึ้นจากเตียง เปลี่ยนบรรยากาศสักนิดเผื่อร่างกายและจิตใจจะยอมกลับไปนอน ตัวเขาซึ่งรักอิสระอยากจะออกไปเดินเล่นข้างนอกด้วยซ้ำ รีบอร์นให้หินอิลลูซอรีกับเขามาเหมือนกัน แน่นอนว่าสอนวิธีใช้ให้เรียบร้อย แต่เพราะเขาไม่ชอบ การหลบซ่อนเป็นทางของคนขี้ขลาด ที่สำคัญคือความไม่สบอารมณ์กับการมีพลังสายหมอกอยู่รอบๆ ตลอดเวลานั่นด้วย

เขารู้ข้อมูลเกือบทุกอย่างจากรีบอร์นแล้วตั้งแต่วันแรกที่มา เกือบทุกอย่างยกเว้นเรื่องราวของชายหนุ่มที่ชื่อว่าเซวาดิช เฌอ ลูกศิษย์นักฆ่าผู้เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มยินดีที่ไม่เป็นมิตรต่อเส้นอารมณ์ กลิ่นของอิลลูซอรีจางๆ จากร่างนั้นเขาแน่ใจว่านั่นไม่ใช่รูปลักษณ์จริงๆ ของหมอนั่น

แต่ก็เป็นคนเรียกสติเขาให้หลุดออกจากพันธนาการแห่งเพนัมบรา เรื่องนี้คุซาคาเบะเป็นคนเล่าให้ฟัง

ฉันเข้าใจความรู้สึกของนาย’ รีบอร์นเปรยขึ้นหลังจากเล่าเรื่องให้เขาฟังโดยที่เซวาดิชออกจากห้องครัวไปแล้ว ‘เข้าใจความรู้สึกว่างเปล่าเพราะจิ๊กซอว์หายไปตัวหนึ่ง อยู่ในความสิ้นหวัง หาส่วนเติมเต็มอื่นมาทดแทนไม่ได้ แต่ฮิบาริ ถ้านายลองมองดีๆ ชิ้นส่วนนั้นไม่ได้ตกไปไหนไกลหรอก’

ฮิบาริไม่ใช่คนหัวช้า เมฆาเข้าใจที่รีบอร์นต้องการจะสื่อแต่จิ๊กซอร์ชิ้นนั้นที่หายไปเขาก็ยังไม่เจอ

ห้องครัวซึ่งอยู่ห่างแค่เพียงบานประตู เปิดเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ยามวิกาลซึ่งทุกคนควรอยู่ในห้องของตัวเองเขากลับพบว่ามีใครบางคนอยู่ในห้อง แค่เพียงมองจากด้านหลังร่างทั้งก็เหมือนถูกแช่แข็ง มือที่จับลูกบิดค้างอยู่อย่างนั้น นี่เขายังไม่ขึ้นขึ้นจากฝันหรือยังไงกันนะ

สึนะโยชิ..”

เพราะเสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ร่างที่ยืนอยู่หน้าตู้เย็นสะดุ้ง หันมามองสมาชิกในอาคารที่ไม่เคยคิดจะพูดกับเขาสักคำตอนอยู่ในร่างของเซวาดิช สมองที่กำลังเบลอเพราะพิษไข้กำลังประมวลผลว่าควรพูดอะไรออกไป แต่กว่าจะควานหาคำว่า ‘สวัสดี’ เจอรู้ตัวอีกทีก็ถูกดึงเข้าไปกอดแล้ว

..มันเป็นอ้อมกอดที่แน่นแต่ไม่เจ็บปวด เพราะคนที่เจ็บปวดคงเป็นคนที่กอดเขามากกว่า

คุณฮิบาริ” สองมือยกขึ้นกอดตอบพลางลูบหลังปลอบว่านี่ไม่ใช่ความฝัน สึนะรู้สึกผิดที่เขาไม่ยอมบอกความจริงเรื่องกับเมฆาให้เร็วที่สุด ส่วนหนึ่งเพราะรีบอร์นบอกว่ายังไม่ถึงเวลา

สึนะโยชิ.. สึนะโยชิ..” เรียกชื่อซ้ำๆ เพื่อย้ำความจริง

คุณ.. ทำไมถึงอยู่ที่นี่” คลายอ้อมกอดให้หลวมสักนิด มองสำรวจใบหน้าหวานที่ไม่ได้เห็นมานาน

ผมก็อยู่ที่นี่มาตลอดนี่ครับ ที่ญี่ปุ่นนั่นด้วย” คิ้วเลิกขึ้น แต่เข้าใจได้ในทันที

เซวาดิช เฌอ.. เป็นชื่อที่สิ้นคิดมาก” เซวาดิชที่มาจากซาวาดะเพียงแค่เปลี่ยนสระ ส่วนเฌอแค่เติมไปให้มันดูเท่ สึนะหัวเราะน้อยๆ ไม่อยากปวดหัวเพราะหัวเราะมากไป

มันก็เท่ดีออกไม่ใช่หรอครับ”

ทำไมถึงคิดว่าไม่ได้โกหก ทำไมถึงพาฉันมาด้วย” เมฆาผู้หลุดออกจากภูเขาใหญ่ได้แล้วเอ่ยกับนภาของเขา สาบานซ้ำๆ ในใจว่าจะไม่ปล่อยให้เกิดอันตรายใดๆ กับคนของเขาอีก

ผมบอกกับตัวเองไว้” สึนะนิ่งสงบ น้ำเสียงนั้นทำให้รู้สึกเย็นชา “บอกว่าตัวเองว่าจะไม่เชื่อคำใดๆ ที่ออกมาจากปากคนพวกนั้น”

คนพวกนั้นที่เคยมีฮิบาริรวมอยู่ด้วย ข่าวการทำลายฐานทัพที่ญี่ปุ่นบ้านเกิดของเขา สถานที่อันเต็มไปด้วยความทรงจำทั้งร้ายและดี

แต่ผมก็ยังเชื่ออีกว่าน้ำตาของคุณจะไม่โกหก”

สึนะจำเสียงสะอื้นเบาๆ และรอยแดงใต้ตาของฮิบาริครั้งเจอกันที่ญี่ปุ่นได้ดี ที่ผ่านมาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมฆายังคงแข็งแกร่งไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น น้ำตาคือสัญลักษณ์ของความอ่อนแอ สึนะเชื่อว่าฮิบาริคิดอย่างนั้น แล้วในเมื่อคนแบบนั้นร้องไห้มันก็คุ้มที่จะลองเชื่อดู

ขอบคุณ”

คำขอบคุณนี้ด้วยเช่นกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

448 ความคิดเห็น

  1. #146 เด็กสาวคนหนึ่ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:51
    สวัสดีปีใหม้คร๊าาา แต่งต่อไปสู้ๆๆ เย่ๆ//โบกธง
    #146
    0
  2. #145 เมย์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 15:12
    รอ ต่อไป อิย๊าาา
    #145
    0
  3. #143 ติ่งลวงโลก (@oungoingloveyou) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 15:26
    เคียวโกะเริ่มเดินหมากแล้วว สึนะก็ไม่หวั่นเริ่มมีพรรคพวกเพิ่มขึ้น อยากรู้ว่ามีภูมิหลังไรกัน
    #143
    0
  4. #142 ความรักของ 1827 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 18:22
    รออยู่น่ะค่ะมาต่อไวๆน่ะค่ะ

    แต่โกคุคุงนายเป็นมือขวาของสึนะไม่ใช่หรอ

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .แล้วทำไมถึงเชื่อยัยกะหล่ำปีหน้าด้านเหมือนโบกปูนไปพันชั้นนั้นได้หล่ะ แล้ววาเรียหายไปไหนอ่ะ แต่ยัยนั้นน่าจะตายอย่างทรมานน่ะ เช่น ถูกฆ่าหั่นศพยัดใส่ตู้เย็น หรือ เอาไปโยนลงในบ่อปลาฉลามแบบนี้อ่ะ
    #142
    0
  5. #140 เด็กสาวคนหนึ่ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 21:21
    รอๆๆๆ ต่อปัยส์ สู้ๆๆ//โบกธง
    #140
    0
  6. #139 PreawMaKa (@makkaroonpreaw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 23:17
    คือแบบ พึ่งมาอ่าน บีบรัดหัวใจตับไตไส้พุงมากเลยค่ะ โอ๊ยยย ทำร้ายสึนะอ่ะะ แงงง สงสารรร น้ำตาจะไหลเลยค่ะ T...T
    #139
    0
  7. #138 _JING_ (@_JING_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 22:27
    รอค้าาา
    #138
    0
  8. #137 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 10:58
    ก็จริงที่ว่าสึนะน่ะนะมักจะใสซื่อจนหลอกได้ง่ายๆ แต่มันผิดตรงไหนกันล่ะโกคุเดระ
    ไม่ใช่ เพราะว่าเป็นแบบนี้เหรอนายถึงยอมติดตาม
    ไม่ใช่ เพราะว่าเป็นแบบนี้เหรอนายกับคนอื่นๆถึงได้อยากจะปกป้อง
    แล้วเพราะอะไร ทำไมนายถึงเลือกที่จะเชื่ออย่างอื่นมากกว่า สิ่งที่สำคัญมากยิ่งกว่าอะไร อย่างนภากันล่ะ

    เกี่ยวกับผู้วายชนม์ ของแบบนี้มันน่าจะสื่อถึงบาปของวองโกเล่สินะ 
    แต่นั้นมันเป็นเรื่องในอดีต ก่อนสึนะจะมาเป็นมาเฟีย หรือจะบอกว่าเรียวเฮตายเคียวโกะเลยแค้นสึนะกับวองโกเล่?
    แต่ไม่ว่าอย่างไหน เรื่องนี้มันก็เป็นเรื่องที่ผิดอยู่ดี แล้วถ้าพูดถึงคนตายนี่มันงานของวาเรียไม่ใช่เรอะ
    อย่างซือคุง ต่อให้เป็นบอส เป็นมาเฟีย เจ้าตัวก็ยังเกลียดการฆ่าใครอยู่ดีนะ
    #137
    0
  9. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 02:02
    อ๊ากกกกก รออ่านนะค่ะ
    #136
    0
  10. #135 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 01:12
    รออยู่นะ
    #135
    0
  11. #134 Masatoo (@tanyanun1412) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 22:23
    รอต่ออีกคะ :3
    #134
    0
  12. #133 กราบรถ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:36
    รอค่ะะะะ
    #133
    0
  13. #132 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 19:11
    ดีใจมากครับที่กลับมาอัพต่อ
    ผู้วายชนม์คือไรอ่ะ มีปมมาอีกแล้ว
    #132
    1
    • #132-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 8)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 19:32
      ผู้วายชนม์ = คนที่ตายไปแล้ว ค่ะ ; )
      #132-1
  14. #131 จอมมารสีเงิน (@Royal-Gardian) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 18:33
    ฮายะจัง...ฉลาดไม่ใช่เหรอ?...
    เก่งไม่ใช่เหรอ?...เป็นมือขวาของซือจังไม่ใช่เหรอ?.....
    ..........
    ........
    ......
    ....
    ..
    แล้วทำไม...
    ัึ..
    .
    .
    .
    .
    .
    ถึงไม่เชื่อซือจังล่ะ?
    ทำไมถึงเชื่อยัยแอ๊บแบ๊วนั่นล่ะ?
    .
    .
    .
    .
    ไม่เข้าใจเลย.....แม้แต่นิดเดียว....




    ปล.เมื่อวาเรียจะโผล่คะ?
    #131
    1
    • #131-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 8)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 18:45
      อีกสักประมาณสองสามตอนค่ะ
      #131-1
  15. #130 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:43
    อัพแล้ว
    ซือคุงกับรีบอร์นนี่ตามใจ ห้ามใจกันตลอด เราเชียร์คู่ยี้ ปักธง
    มุคุเป็นนกฮูกประจำตัว
    อิริเอะกับสปาน่าอยู่สึนะ ดีใจจัง
    จากขาวกลายเป็นดำ จากดำกลายเป็นขาว อะไรกันแน่คือสิ่งที่ถูกต้อง อะไรกันแน่คือความจริง
    #130
    1
    • #130-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 8)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 17:49
      /แว๊บมาโบกธงR27หนักมาก
      #130-1
  16. #129 ` (vanillashake) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:20
    อยากให้ยัยเคียวโกะได้เจอกับซือจังจริงๆเลย
    โชอิจิกับสปาน่าก็มาแล้วด้วยแหละ กรีดร้องงงงง
    ส่วนก๊ก ... เราจะไม่ขอพูดถึงค่ะ อยากทำอะไรก็ทำ เอาที่สบายใจเลย
    แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน เชอะ!
    #129
    1
    • #129-1 ザーケン (@mrsunflow) (จากตอนที่ 8)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 19:44
      เรามาตั้งตารอวันงานเลี้ยงไปด้วยกันนะคะ 5555555
      #129-1
  17. #128 123ppp2 (@123ppp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:15
    รอตอนตอไปอยู่ค้าาา มาต่อไวๆน้าาา
    #128
    0