[ Fic : KHR ] Destinesia . All27

ตอนที่ 9 : [Rewrite ✔] Destinesia 08: Let it snow.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    10 ก.ย. 62




08: Let it snow.

 

 

 

 

 

 

ที่แห่งนี้มีซากุระบานอยู่เสมอ

ไม่ว่าอากาศจะหนาวหรือร้อน ฝนตกหรือโปร่งใส กลีบสีชมพูนับพันยังคงชูช่อออกดอกสวยอยู่เสมอ ลมพัดอ่อนคลอเบาๆ ให้เส้นผมสีน้ำตาลนั้นไหวตาม สัมผัสของทุ่งหญ้าเขียวขจีไกลสุดลูกหูลูกตา ฟ้าครามแต่งแต้มด้วยกลุ่มเมฆจางเป็นริ้วคลื่น เมื่อลองหลับตาลงจะได้ยินเสียง เสียงของความเงียบสงบ

ต่างจากล่าสุดที่ผมมาลิบลับเลยนะครับ” เมื่อตอนนั้น ทุกสิ่งมีเพียงความมืดมิด โลกมายาของมุคุโร่ โลกแห่งความฝันของสายหมอก ไม่ว่าจะยามที่พบกันครั้งแรกหรือยามที่อยู่ในคุกวินดีเช่มันยังไร้ซึ่งวี่แววของความหวัง สัมผัสได้ถึงหัวใจที่รวดร้าว

ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะคุณครับ”

ช่วงเวลาที่ร่อนเร่ไปอย่างไร้จุดหมายภายในกรงที่มีชื่อว่าความสิ้นหวัง แม้ว่าพยายามตะโกนแค่ไหน เสียงก็ไม่เคยเล็ดลอดออกไปถึงผู้คน ทางออกซึ่งไม่เคยเปิดออกได้นั้น จู่ๆ ก็มีคนพังเข้ามา ไฟแห่งนภาอันโชติช่วงสาดส่องให้ความสว่าง เมื่อนั้นเขาได้รู้จักคำว่าความหวังเป็นครั้งแรก

เจ้าของสถานที่นั่งลงบนพื้นหญ้าข้างๆ สัมผัสริมฝีปากจูบลงบนปอยผมยาวของสึนะซึ่งปกติมักถักเปียเอาไว้เพื่อไม่ให้รำคาญ

ดีแล้วครับ มันสวยงามมาก” แค่มองก็ทำให้ยิ้มออก “คุณเมื่อตอนนั้นรับมือยากมากเลย”

เรื่องราวในอดีตถ้าจะให้สึนะเล่าก็ต้องเท้าความตั้งแต่โกคุโยแลนด์ที่พบกันครั้งแรกแต่หากให้มุคุโร่เป็นคนเล่าก็ต้องเท้าความถึงตอนที่เขายังเป็นเด็ก ครั้งที่ถูกทดลองเกี่ยวกับดวงตาวัฏสงสาร นัยน์ตาสองสีมีแต่ความเกลียดชัง แต่หลังจากได้ทำความรู้จักกัน หลังจากได้ต่อสู้ร่วมกัน โลกใบเดิมนั้นกลับกลายเป็นภาพลวงตาเสียเอง เป็นอดีตที่เจ็บช้ำทางจิตใจแต่ไม่ส่งผลอีกแล้ว

ความจริงเพียงหนึ่งเดียวของเขาอยู่ที่นี่ ความจริงที่มีชื่อว่าซาวาดะ สึนะโยชิ

คุณควรนอนหลับพักผ่อนต่อ” ที่แห่งนี้มีเพียงดวงจิตของความคิด เขารู้สึกเป็นห่วงอาการคนที่นอนอยู่ห่างกันไปหนึ่งชั้นกับอีกสองห้องเหมือนกัน ถึงจะตรวจเช็กแล้วว่าไม่มีอาการขึ้นนอกจากไข้ขึ้นและอาเจียน แต่ที่จะทำให้แย่ลงคือสิ่งที่ตามมาเมื่อร่างกายอ่อนแอลง

นั่นสินะครับ แต่ก่อนจะมานี่ก็หลับๆ ตื่นๆ มาสามสี่รอบแล้ว” แม้เหนื่อยล้าแต่ไม่สามารถพักผ่อนได้อย่างเต็มที่ สึนะพิงหัวซบไหล่คนข้างตัวแล้วหลับตาลง ปล่อยให้ความเงียบกลับมาโรยตัว

แบบนี้แทนละกันครับ”

ที่แห่งนี้มีซากุระบานอยู่เสมอ และคนที่ปลูกมันก็อยู่กับเขาด้วยเช่นกัน

มุคุโร่..”

ครับ?”

มีอีกเรื่องอยากรบกวนหน่อยน่ะครับ”

 

 

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความหุนหันพลันแล่นของเขาหรือการกระทำต่างๆ ที่เคยทำให้ใครคนหนึ่งต้องลำบากใจ เขาก็ไม่เคยรู้สึกผิดเท่านี้มาก่อน ไม่ว่าจะอาละวาดหรือทดลองระบบต่อสู้ใหม่ๆ จนฐานพังไป คนคนนั้นก็แค่หัวเราะให้เขาบอกว่า ‘ไม่เอาแบบนี้อีกแล้วนะครับมันเปลืองงบ’

อยู่ดีๆ งบก็สำคัญกว่าความปลอดภัยของมือขวา

ครั้งหนึ่งที่ตัวเขาสะบักสะบอมกลับฐาน เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบฝุ่น ขณะกำลังเดินไปที่ห้องพยาบาลใครบางคนที่ไม่อยากให้เห็นที่สุดก็ปรากฏผ่านมาราวกับเล่นตลก ใบหน้านั้นตกใจที่เห็นเขาในสภาพนั้น

“ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ แผลนิดเดียวเอง” อีกฝ่ายเม้มปากแน่นจนเขาเป็นห่วง มือนั้นลากเขาไปทำแผล บรรยากาศเรียบนิ่งและอึดอัดอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน สำลีชุบยาสัมผัสลงบนแผลๆ เบาไม่ต่างจากปุยนุ่น ผ้าพันแผลและปลาสเตอร์ถูกผลาญ เขาไม่ได้รับคำพูดใดๆ จากคนคนนั้นเลยสักประโยค นั่นอาจเป็นครั้งแรกที่โดนโกรธอย่างจริงจัง

ที่ผ่านมาเขาเอ่ยคำขอโทษไปหลายร้อยหลายพันครั้งได้หากจะนับ ไม่ว่าจะทำอะไรผิดพลาดก็ยังได้รับการให้อภัยเสมอ บอสแห่งวองโกเล่ ท้องฟ้าที่เขาให้ความเคารพรักและถวายชีวิตให้

“ผมไม่ต้องการชีวิตคุณครับ โกคุเดระคุง ผมไม่ได้อยากให้คุณมาตายเพื่อผม!” และอาจเป็นอะไรที่ไม่บ่อยนักที่เขาถูกตะคอก

“ขอโทษครับรุ่นที่สิบ!”

“พูดสิครับว่าจะไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายอีกถ้าผมไม่อนุญาต!”

“พูดสิครับว่าจะไม่ตาย พูดสิครับว่าจะไม่จัดการปัญหาอะไรโดยที่ไม่ผ่านผมก่อน”

“ขอโทษครับรุ่นที่สิบ!”

คำขอโทษ หากพูดบ่อยๆ อาจกลายเป็นไร้ค่า สักวันหนึ่งอาจมาถึง วันที่นภาเกิดระอาในตัวเขา เบื่อที่จะให้อภัยคนบาปซึ่งทำผิดซ้ำซาก

กลับมาที่ห้องทำงานของบอสวองโกเล่ ทุกอย่างยังคงเงียบเชียบ แม้สึนะไม่พูดกับเขาแต่ก็ไม่ไล่ออกจากห้อง เขาได้ยินเสียงถอนหายใจ เสียงพลิกหน้ากระดาษและการตวัดปากกา ความเงียบปกคลุมทั้งห้องอีกรอบ โกคุเดระแหวกว่ายภายในมหาสมุทรแห่งคำเพื่อหาประโยคมาพูดทำลายความอึดอัดนี้แต่ทว่าที่พบเจอมีเพียงน้ำเหลวๆ และเศษซากปะการังที่มีชื่อว่าความรู้สึกผิด

มือขวานั่งลงบนโซฟาเงียบๆ มองบอสของเขาไม่พูดอะไร สึนะจะไม่พูดกับเขาก็ได้ แต่อย่าผลักไสไล่ส่งเขาก็พอ ความห่วงใย ตำแหน่งมือขวา ฐานะของคนสำคัญในชีวิต เพื่อน พวกพ้อง หากไม่มีเขานภาคงสิ้นหวังน่าดู และเช่นกันหากเขาไม่มีนภาผืนนี้ ชีวิตคงโดดเดี่ยวและเป็นเด็กมีปัญหาดังเช่นเขาคนเก่า

ไม่ว่าอย่างไรก็จะปกป้อง ไม่ว่าอย่างไรก็จะภักดี

คำสาบานในวันสืบทอดตำแหน่งไม่จำเป็นต้องท่องจำเพราะมันมาจากก้นบึ้งแห่งหัวใจของเขาทั้งหมด ชีวิตนี้ขอถวายให้ด้วยใจรักและเคารพ หยาดเหงื่อแรงกายนี้จะช่วยเป็นแรงผลักดันให้ก้าวขึ้นไปบนภูเขาแห่งชัยชนะ เพลิงนี้จะจัดการศัตรูทุกคนที่เข้ามารังควาน จะอยู่เคียงข้างไม่มีวันทรยศตราบเท่าวิญญาณสลาย

นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมของบอสหันมาสบกับเขา เอ่ยมาเพียงประโยคเดียวก็สามารถยกภูเขาออกจากอกคนได้

“ขนมปังร้านปิแอร์.. ไปซื้อมาให้หน่อยสิครับ”

เขารักนภาของเขาเหลือเกิน

และคำสาบานเหล่านั้น เป็นเขาเองที่พังมันลง เป็นเขาเองที่พังทุกอย่าง

 

ร้านปิแอร์ยินดีต้อนรับครับ”

ตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งมีร้านเบเกอรี่เปิดอยู่ กลิ่นหอมหวาน ไออุ่น ของขนมปังฟุ้งกรุ่นออกมาด้านนอกถนนคอยเชื้อเชิญให้ตามเข้าไป ที่ยืนเด่นอยู่ในร้านคือชายหนุ่มผมสีควันยังคงเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว ยามไม่มีนภาอยู่ข้างกาย วายุนั้นเป็นเพียงผู้ชายที่เย็นชาคนหนึ่ง ขอบตาคล้ำดำ ใบหน้านั้นอิดโรย มือข้างหนึ่งถือถาดวางส่วนอีกข้างถือคีมคีบขนมค้างไว้กลางอากาศ สติล่องลอยออกไปไกลเกินกว่าชั้นวางขนมหวานตรงหน้า

มัฟฟินร้านนี้เข้ากับแยมสตรอว์เบอร์รีมากเลยครับ’

น้ำเสียงสดใสยามเมื่อผู้พูดจินตนาการถึงรสชาติในความทรงจำนั้นเขาจำได้ดี จะให้ถูกต้องกว่านี้คือเขาจำทุกอย่างที่คนคนนั้นพูดได้ ทุกคำ ทุกประโยค ฝั่งอยู่บนผนังหินที่เรียกว่าความทรงจำเช่นการถูกกรีดแกะสลักเป็นลายเส้นทิ้งเอาไว้ เหมือนยังอยู่ข้างกายเสมอ ภาพลวงที่เกิดขึ้นจากการหลอกตัวเอง กลไกทางความคิดที่ไม่สามารถสูญเสียสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจไปได้

สงบใจลงหน่อย” พึมพำเล็กน้อยเรียกสติตัวเองให้กลับมา คีบมัฟฟินสองชิ้นไว้บนถาดพลางนึกว่าที่ฐานทัพมีแยมสตรอว์เบอร์รี่อยู่สักขวดไหม ครัวซองต์อีกห้าชิ้นให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่บังคับให้เขาซื้อไปฝาก ไม่ว่าอย่างไรเธอคนนั้นก็ไม่เคยน่ารักในสายตาเขา แน่นอนว่าเขาสามารถพ่นคำด่าออกมาได้เป็นสิบคำถ้าจะให้พูดถึง

ครอสตาต้าบลูเบอร์รี่ก็อร่อยนะครับ ขายแบบจำกัดชิ้นต่อวันด้วย’ โกคุเดระหันมองตู้กระจกทำความเย็น ครอสตาต้าเหลืออยู่หนึ่งชิ้น เขาคงต้องบอกเจ้าของร้านก่อนที่มันจะถูกช่วงชิงไป

ค..” ไม่ทันได้พูดอะไรเป็นคำก็โดนชิงตัดหน้าไปก่อนด้วยชายหนุ่มผมสีเขียวซึ่งเข้ามาพร้อมชายชาวอิตาลีอีกคน เขาจำได้ดี ผู้ชายที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถสีดำคันที่รีบอร์นกับบีเทรย์ใช้หนี ฟรานกับใครก็ไม่รู้

ขอครอสตาต้าบลูเบอร์รี่ชิ้นนั้นด้วยครับลุง”

แก..”

เนลโล่หันมายิ้มให้ แน่นอนว่ามันไม่เป็นมิตร “ไงครับ เมื่อคืนงานเลี้ยงสนุกมาก ผมเดินเล่นซะทั่วเลย” ท่าทางสบายๆ แต่เชื่อสิว่าความคิดข้างในไม่ได้สบายนัก ฆ่าทิ้งตอนนี้เลยได้ไหมนะ..

โกคุเดระยังสะดุดอยู่กับ เดินเล่นซะทั่ว จนฟรานได้ครอสตาต้าไปเรียบร้อยแล้ว

การรักษาความปลอดภัยในตัวปราสาทวางไว้แน่นหนามาก การจะมีคนสักคนไปเดินเล่นแถวนั้นเป็นไปไม่ได้นอกเสียจากชายคนนี้จะแข็งแกร่งมาก “แกกับรีบอร์นตั้งใจจะทำอะไร”

ถ้าเนลโล่ได้ยินคงมีการตอบกลับไปว่า แบบนั้นเรียกว่าแน่นแล้วหรอครับ

ถามอะไรไร้สาระน่ะครับ” ฟรานหันมาตอบ เส้นอารมณ์วายุเหมือนจะขาดไปสองสามเส้น “ถ้าไม่เห็นคุณกับผู้หญิงคนนั้นดิ้นทุรนทุรายเจ็บปวดผมกับบอสก็ไม่หยุดหรอกครับ”

ฆ่าคุณแน่นอนอยู่แล้ว” เนลโล่พูดตอบอีก

ถ้าทางคุณเตรียมแผนรับมือไว้เราคงได้สนุกกันไม่ใช่น้อย” บอสแห่งวาเรียผู้เป็นดั่งภูเขาไฟใกล้ปะทุ

กลับกันเถอะครับ ยิ่งอยู่ผมยิ่งคันไม้คันมือ”

นั่นสินะครับ ป่านนี้แล้วด้วย” ครอสตาต้าที่สึนะฝากซื้อก็ได้มาแล้วด้วย ธุระเสร็จไปได้ด้วยดี จากนี้คงแวะไปซื้อยากับแผ่นเจลเย็นลดไข้เผื่อคนป่วยเสียหน่อย

สายหมอกทั้งสองหันหลังเดินออกจากร้านไป โกคุเดระไม่รอช้า รีบโทรศัพท์บอกลูกน้องบริเวณใกล้ๆ นั้นให้ติดตามสองคนนั้นไป ส่วนตัวเขาคงต้องจ่ายค่าขนมปังก่อน มือถือที่เพิ่งเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงนั้นสั่นเนื่องจากสายโทรเข้าอีกครั้ง เป็นชื่อของลูกน้องมีอันดับคนหนึ่งซึ่งอยู่ใต้อำนาจเขา เสียงร้อนรนพูดขึ้นทันทีที่กดรับสาย

คุณโกคุเดระครับ คุณเรียวเฮหายไปจากห้องใต้ดินแล้วครับ!’

ว่าไงนะ?!” เผลอตวาดลั่น คนในร้านหันมามองกันถ้วนหน้า

ขอโทษจริงๆ ครับ! พวกผมเพิ่งมาเปลี่ยนเวร พวกที่เฝ้านอนเมื่อคืนหมดสติกันหมดเลยครับ!’

พยายามสงบสติอารมณ์ “ยัยนั่นรู้เรื่องนี้รึยัง”

ถึงเธอจะเอาเขาไปไว้ในที่อย่างคุกใต้ดิน จองจำจิตใจจิตสำนึกไว้ในความฝัน ลืมไปแล้วยังมีพี่ชายอยู่บนโลกใบนี้ ในความหยิ่งผยอง ความแค้นและอำนาจในมือนั้นมีพื้นที่ของครอบครัวอยู่รึเปล่า

รู้แล้วครับ’

เธอว่ายังไงบ้าง”

บอสบอกให้ปล่อยไป เจ้าพวกนั้นไม่ทำอะไรเขาหรอก.. เธอว่างั้นครับ”

นั่นพี่ชายเธอนะ! พี่ชายเธอหายไปทั้งคนนะ! สบถคำว่าบ้าเอ๊ยเป็นสิบยี่สิบรอบ ยัยปีศาจ

 

 

ยามเช้ามาเยือน ท้องฟ้าอันแสนสดใส อากาศปลอดโปร่งสำหรับช่วงเข้าใกล้ฤดูหนาวในวันที่หิมะไม่ตกลงมา นั่นถือเป็นเรื่องดีสำหรับคนป่วยที่เก้าโมงแล้วยังคงไม่ตื่นนอน รีบอร์นเข้ามาดูคนป่วยอย่างเงียบเชียบ นาบมือลงบนหน้าผากเพื่อวัดไข้ ไม่ได้ใจชื้นขึ้นเมื่อพบว่าอุณหภูมิไม่ลดลงเลย

รีบอร์นนั่งลงข้างเตียงใช้ความคิดพลางมองใบหน้าที่หลับใหลอยู่นั้น ถ้าอาการไม่ดีขึ้นจริงๆ เขาคงต้องพาไม่หาหมอ แม้มันเป็นความเสี่ยงเผื่อพวกสายของวองโกเล่บังเอิญมาป้วนเปี้ยนแถวนี้พอดี

สึนะ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียก เขย่าร่างนั้นเบาๆ ให้หลุดจากห้วงนิทรา

อือ..” ได้รับเสียงตอบกลับมาก่อน สึนะกะพริบตาปรับโฟกัสให้มองเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจนก่อนจะยิ้มให้ “อรุณสวัสดิ์รีบอร์น” รอยยิ้มละมุนจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

สัมผัสแผ่วเบาทะนุถนอมลูบไล้กลุ่มเส้นผมสีน้ำตาลด้วยความห่วงใยซ้อนในแววตา สึนะเห็นมันครั้งสุดท้ายก็ตอนเขานอนอยู่ที่โรงพยาบาล หรือไม่มันก็เป็นอย่างนั้นอยู่ตลอดเพียงแค่เขาไม่ได้สังเกตให้ชัด

เป็นไงบ้าง ดีขึ้นบ้างไหม”

ดีกว่าเมื่อคืนนิดหน่อย หัวยังปวดอยู่”

รีบอร์นพยักหน้ารับคำเขา ลุกไหวไหม กินอะไรก่อนกินยาจะได้พักผ่อนต่อ”

อื่ม ไหวอยู่”

เพื่อให้แน่ใจว่าสึนะจะไม่อยู่ดีๆ ก็ล้มไป รีบอร์นจึงต้องจับข้อมือไว้ เดินจูงไปห้องครัวที่สมาชิกรอกันอยู่ครบ เมื่อมาถึง มุคุโร่เป็นคนแรกที่เดินเข้ามาหา วัดไข้อย่างที่รีบอร์นทำไปเมื่อครู่ ตามมาด้วยฟราน

ไข้ยังไม่ค่อยลดเลยนะครับ”

ครับ ดีกว่าเมื่อวานขึ้นมาหน่อย”

สึนะนั่งลงตรงข้ามกับฮิบาริ กล่าวอรุณสวัสดิ์อย่างทุกทีเพียงแต่คราวนี้ได้รับการตอบกลับมา แม้จะแค่คำว่า ‘อื่ม’ ก็ตาม ความเย็นชาก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น

โกโก้ร้อนวางลงตรงหน้าเขา สึนะกล่าวขอบคุณพ่อครัวและสปาน่าที่หยิบน้ำเปล่ามาให้

ความอบอุ่นไหลผ่านคอเข้าสู่ร่างกาย แก้มซีดค่อยๆ เจือสีชมพูจาง ดื่มด่ำไปกับความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่แม้จะไม่รับรู้ถึงรสชาติของมัน

รีบอร์นวางข้าวต้มเหลวๆ ไว้ข้างหน้าคนป่วย ไม่ต้องเคี้ยวเม็ดข้าวเหมือนข้าวต้มปกติแต่ไม่ข้นเท่าโจ๊ก ทำให้กินง่าย เรียกว่าซุปข้าวยังได้

เป็นไง” แขวนผ้ากันเปื้อนพ่อครัวผมดำนั่งลงข้างๆ พร้อมกับกาแฟและสลัดมันบด

ก็ดีนะ แต่ไม่รู้รสอะไรเลยนี่สิ” แม้จะกินแค่ไหนก็ไม่สามารถเติมเต็มความจรรโลงใจในส่วนของรสชาติได้ อยากหายหวัดเร็วๆ แล้ว

ทนกินหน่อย”

พยักหน้ารับเอื่อยๆ ไม่มีแรงพูดสักเท่าไหร่ ทั้งง่วงทั้งหิวในเวลาเดียวกัน เลือกออกอาการไม่ถูก

ไม่ได้พูดคุยกับคนอื่นเป็นพิเศษ เมื่อจัดการกับอาหารเรียบร้อยก็ทานยาแล้วกลับไปนอนต่อ ก่อนหน้านั้นรีบอร์นพูดกับเขาสองสามประโยค แม้จะพยักหน้ารับทุกคำแต่กลับไปมีประโยคไหนผ่านเข้าหัวเลย นักฆ่าจังไล่ให้ไปนอนต่อ

หลังจากที่รีบอร์นออกจากห้องเขาก็นอนต่อแต่เพราะพิษไข้จึงไม่สามารถนอนหลับได้สนิทดี หลับๆ ตื่นๆ บ่อยครั้ง เวลาผ่านไปไม่รู้เร็วหรือช้า ความรู้สึกว่ามีใครสักคนอยู่ในห้องทำให้ต้องเปิดตามอง สบเข้ากับนัยน์ตาและปลายผมสีเขียวนั้นแล้วสรุปได้ว่าเป็นฟราน

จะกลับแล้วหรอครับ” เห็นกระเป๋าใบเล็กที่สะพายอยู่จึงถามอย่างนั้น

ครับ ท่านแม่ทัพเรียกกลับแล้ว”

งั้นหรอ เดินทางปลอดภัยนะครับ อย่าลืมเอาครอสตาต้ากลับไปด้วยล่ะ” ตั้งใจไว้ว่าจะไปซื้อเองอยู่หรอกแต่พอเป็นแบบนี้เลยขอร้องมุคุโร่ให้ออกไปซื้อแทน

สึนะคุงดูแลตัวเองด้วยนะครับ” ความรู้สึกจมดิ่งที่ไม่อยากกลับไปสัมผัสอีกแล้ว “แล้วเจอกันเร็วๆ นี้ครับ”

คนป่วยพยักหน้า สายหมอกแห่งวาเรียจึงวางใจที่จะกลับฐานทัพของตน

ตื่นมาอีกครั้งช่วงเย็น ท้องฟ้ามืดมิดเนื่องจากเป็นฤดูหนาว สึนะยันตัวนั่งบนเตียง ขยับบิดตัวไล่ความปวดเมื่อย ในคอแห้งผากเนื่องจากขาดน้ำ เขาพยายามลุกออกไปที่ห้องครัว แต่จังหวะที่บิดลูกบิดหมุน ประตูถูกชิงเปิดออกไป สึนะเสียการทรงตัวถลาตามแรงดึงด้านหน้า เมื่อไม่มีที่ยึดเหนี่ยว หน้าผากชนเข้ากับแผ่นอกของใครคนหนึ่ง

ค่อยๆ ประคองจนยืนได้ดีแล้ว เสียงทุ้มจึงเข้ามาในโสตประสาท “คุณกำลังจะไปไหน”

เงยหน้าขึ้นมองแล้วพบกับเมฆาของเขาเอง นัยน์ตาคมสีดำมองมา น้ำเสียงเจือความเป็นห่วงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน บางเขาอาจจะกำลังฝันอยู่

ป..” จะเอ่ยตอบคำถาม เสียงแหบและความแผดแสบในลำคอทำให้ต้องหยุดพูด ประโยค ไปเอาน้ำครับ’ เลยเปลี่ยนเป็นแค่ “น้ำ..”

กลับเข้าห้องเถอะ เดี๋ยวผมเอาน้ำกับข้าวมาให้” ฮิบาริเพิ่งอุ่นข้าวในหม้อเสร็จ ว่าจะมาตามคนป่วยให้ไปทานข้าวอยู่พอดี ปากสึนะอยากค้านว่าเขาไหวแต่สภาพแบบนี้ไม่สู้ดีกว่า ยอมกลับห้องแต่โดยดี

กลับเข้าไปสัมผัสเตียงนุ่มสิ่งแรกที่นึกถึงคือแม่ ผู้หญิงซึ่งยังคงสาวเสมอไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนแปลงไปกี่ปี คิดถึงอาหารฝีมือแม่ กลิ่นหอมกรุ่นอบอวลในความทรงจำ ฮิบาริมาพร้อมถาดชามข้าวและขวดน้ำ วางลงที่โต๊ะข้างเตียงก่อนรินน้ำใส่แก้วส่งให้คนคอแห้ง รอจนสึนะดื่มเสร็จก็รับคืนมา เปลี่ยนเป็นชามข้าวต้ม

เมฆานั่งเฝ้าเงียบๆ ตรงขอบเตียง ใจคงอยากพูดคุยอะไรกับสึนะแต่ก็ไม่อยากทรมานคนป่วย ทว่าสุดท้ายก็ตัดสินใจพูดดีกว่า

ต่อไปนี้ไม่ว่าคุณมีแผนการอะไร พาผมไปด้วย” เป็นประโยคขอร้องอย่างไม่น่าเชื่อหู ผมจะปกป้องคุณ ทำลายทุกอย่างที่เข้ามาทำร้ายคุณ ทำเพื่อคุณทุกอย่าง”

ความผิดพลาดของเขาคือการปล่อยให้นภาถูกทำร้าย เมฆที่ลอยห่างไปจนกลับมาไม่ทันการณ์ เขามีศัตรูมากมายแต่หากถามว่าตอนนี้ใครเกลียดชังเขาที่สุดก็เห็นจะเป็นตัวเขาเอง

สึนะวางช้อนลง เอื้อมมือไปจับมือของเมฆาไว้สัมผัสอย่างเบามือ ฮิบาริตอบรับด้วยการกุมมือนั้นไว้ คุณ.. สัญญาอะไรกับผมสักสองสามข้อ”

คำสัญญาไม่ใช่คำสาบาน ไม่สิ ถึงเป็นคำสัญญาก็ใช่ว่าจะเชื่อได้ เขาไม่ชอบความรู้สึกของการไม่ไว้วางใจอะไรเลย เช่นกันกับที่เขาต่อต้านที่จะเชื่อใจใครง่ายๆ สึนะเงียบลงไป เมฆาเข้าใจดี

คุณไม่ต้องพูดอะไรก็ได้” เพราะจิตใจนี้เคยถูกควบคุมมาก่อน มันยากจะวางใจ การบอกให้สึนะเชื่อในคำสัญญาเป็นการกระทำที่เร่งรัดเกินไปหน่อย ในจุดนี้ฮิบาริรู้สึกอิจฉารีบอร์นและมุคุโร่ที่ได้ความเชื่อใจไปอย่างไม่มีข้อกังขา

ทุกอย่างสินะครับ”

ทุกอย่าง”

ชงชาให้ผมทีครับ”

 

นอนซมไข้อยู่สามวันในที่สุดก็รู้สึกดีขึ้นมา เดินเหินไปสะดวกแต่มีไอจามบ้างเป็นระยะ

พอเป็นหวัดแล้วหน้าหนาวก็หนาวเป็นเท่าตัวเลยนะครับ” ผ้าห่มผืนหนาที่เอามาห่อตัวไว้ช่วยได้เพียงครึ่ง ก้อนดักแด้สึนะจึงสาปแช่งฮีตเตอร์ในใจ

วันนี้หนาวจริงๆ แหละครับ เหมือนพายุจะเข้าด้วย” อิริเอะพ่อครัวของวันนี้ทำนิคุจากะให้ทุกคนทานแทนที่ตำแหน่งรีบอร์นซึ่งหายตัวไปกับมุคุโร่เพื่อทำธุระบางอย่างตั้งแต่วันนั้น ไม่รู้เป็นการรบกวนรึเปล่าจึงไม่ได้โทรไปหา หากถามว่าทำไมถึงเป็นอิริเอะ เหตุผลง่ายๆ เลยคือคนป่วยทำอาหารไม่ได้ และคนเหลือที่นี่มีฝีมือการทำอาหารอยู่ในขั้นเลวร้ายมาก

เขาบอกว่าพายุจะเข้าระวังตัวด้วยนะ’ ส่งข้อความไปหาแทนดีกว่า

มือถือสั่นเนื่องจากมีสายเรียกเข้าแทบจะทันที เป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่เขาเพิ่งส่งข้อความไปหาเมื่อครู่

ไง”

ยังไม่หายหวัดอีกหรอ’ เผลอพยักหน้าตอบรับแทนการพูด เงียบไปจนอีกฝ่ายต้องเรียกชื่อสึนะ

โทษทีๆ ดีขึ้นมาเยอะแล้วล่ะ”

อื่ม’ เงียบไปสักพัก ได้ยินเสียงรีบอร์นคุยกับใครไม่รู้แว่วๆ ทั้งที่ยังไม่วางสาย

ฉันวางสายก่อนก็ได้นะ”

กำลังกลับ อยากได้อะไรไหม เดี๋ยวพายุเข้าแล้วออกไปไหนไม่ได้’

แป๊บนะ” ก้อนสึนะวางตะเกียบลงลุกไปที่ตู้เย็นเช็กของข้างใน พึมพำไปด้วยให้อีกฝ่ายได้ยินอยู่ตลอด

เนื้อแดงสดโอเคอยู่นะ..” ไล่ดูไปเรื่อยๆ ตามชั้น ไข่ นม เนย ผักใบเขียว ผลไม้ บอกจำนวนให้ช่วยคิดตามด้วยว่าควรซื้ออย่างไหนเพิ่มไหม

อ่าฮะ ทางนี้มีนิคุจากะหม้อใหญ่อยู่ด้วย”

อร่อยไหม’ ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูและติดเครื่องยนต์

ถ้าพูดว่าไม่อร่อยก็ไม่ได้ด้วยสิ เขายังไม่อยากเห็นอิริเอะนั่งน้ำตาตก ขอทวนให้ฟังอีกรอบ อิริเอะคือพ่อครัวของวันนี้เพราะคนที่เหลือทำอาหารได้เลวร้ายมาก อื่ม อิริเอะเคยถูกจัดอยู่ในกลุ่มเลวร้ายนั้นด้วย แต่พอสึนะบอกว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวทำเอง หนุ่มแว่นที่จะไม่ปล่อยให้ศักดิ์ศรีของตัวเองเสียไปได้โพล่งขึ้นมาว่า ผมทำนิคุจากะอร่อยมากนะครับ!

นายต้องมาลองเองแล้ว”

สึนะโยชิคุง ข้อความของผมล่ะครับ’ มีคนอิจฉา มุคุโร่คล้ายพูดลอยๆ เหมือนรีบอร์นจะต่อมือถือเข้ากับวิทยุในรถแล้ว สึนะหัวเราะ “อยู่ด้วยกันไม่ใช่หรอครับ”

ไม่ ไม่ได้ลำเอียงเลยสักนิดเดียว! มันเปลืองอินเทอร์เน็ตหรอกหน่า

ถึงจะอยู่ด้วยกันแต่ถือเป็นคนละคนนะครับ’ นี่มุคุโร่น้อยใจอยู่หรอ สึนะถึงกลับไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว

ต้องไถ่โทษอะไรไหมครับ” ปิดตู้เย็นแล้วกลับไปนั่งทานข้าวต่อ

นั่นสิครับ.. จูบสักสองสามทีน่าจะดี แต่ก่อนหน้านั้นผมคงโดนฆาตกรรมก่อนแน่ๆ’ รู้ตัวฆาตกรแบบไม่ต้องสืบ ดีที่สึนะเป็นคนขี้แหย่ถามหยอกไว้ทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว “กลัวหรอครับ”

คุฟุฟุ ไม่อยู่แล้วครับ’

ผมก็ว่างั้นแหละครับ” ตอบก่อนยื่นโทรศัพท์ออกไปไกลๆ เพื่อไอ

กลับมาให้ทันก่อนพายุนะครับ อย่าให้ต้องเป็นห่วง ทั้งสองคนเลย”

ได้ยินเสียงตอบรับแล้วก็วางใจ พยากรณ์อากาศคาดการณ์ว่าจะหนักน่าดู ท้องฟ้าข้างนอกแม้จะเป็นตอนกลางวันแต่ครึ้มมัวมองไม่ค่อยเห็นทัศนวิสัย ผู้คนส่วนใหญ่เลือกจะไม่ออกไปไหนแล้วมีเพียงส่วนน้อยที่ออกไปที่ไหนสักแห่งถนนจึงค่อนข้างโล่ง พายุหิมะคราวนี้แรงน่าดู

ขับรถเถอะ ไว้เจอกันนะ”

อ่า พักผ่อนซะ’

สึนะเป็นคนตัดสาย ว่าจะลุกไปล้างจานแต่อิริเอะบอกว่าให้เป็นหน้าที่ตนเองก่อนจะบอกให้กินยาพักผ่อนเพราะยังไม่หายหวัดดี ยามีฤทธิ์ทำให้ง่วงอยู่แล้วจึงไม่ใช่ปัญหา หลังจากอาบน้ำจึงเข้านอนโดยง่าย อยู่ในห้วงนิทราอย่างนั้นจนเวลาผ่านเลยไป

อุณหภูมิลดต่ำลงเรื่อยๆ พร้อมกับพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ เสียงลมพัดตีหน้าต่างปลุกเขาขึ้น ความมืดมิดคือสิ่งแรกที่เห็น ใจคิดจะนอนต่อแต่นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ หลังจากห่อตัวเองอีกครั้งด้วยผ้าห่มผืนหนาก็หยิบเอาอีกผืนออกมาจากตู้แล้วออกจะห้องนอนของตัวเอง

รีบอร์นกับมุคุโร่กลับมาแล้ว สังเกตได้จากกุญแจรถที่แขวนไว้ตรงข้างประตูด้านในห้องครัว นั่นไม่ใช่จุดหมาย สึนะเดินผ่านประตูอีกบานเพื่อไปตึกที่สามที่เป็นห้องของฮิบาริและอิริเอะกับสปาน่าและอีกบานที่เชื่อมไปตึกที่สี่ของมุคุโร่และเรียวเฮ

ตั้งแต่กลับมาจากงานเลี้ยงเขาก็ไม่ได้แวะมาหาคุณพี่เลยสักครั้ง อากาศหนาวแล้วเลยเป็นห่วงสุขภาพคนที่ไม่ได้สติเล็กน้อย เปิดประตูเข้าไปพบว่าฮีตเตอร์ทำงานอยู่แล้วอุณหภูมิภายในไม่ได้ต่ำนักรู้สึกวางใจหน่อยๆ ที่อย่างน้อยก็ไม่ถูกปล่อยปละละเลย สึนะลองจับที่แขนเพื่อตรวจอุณหภูมิร่างกายพบว่าเท่าคนปกติ

ผมทำให้ห้องนี้อุณหภูมิคงที่ ไม่ต้องห่วงหรอกครับสึนะโยชิคุง” ยังคงปรากฏตัวได้อย่างเงียบเชียบ หยิบผ้าห่มที่สึนะนำมาไปถือไว้แทน

งั้นสินะครับ” มองร่างของคนที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานอยู่เสมอแต่ตอนนี้ถึงมีลมหายใจแต่ไร้ชีวิตชีวาบนเตียงก็ได้เพียงภาวนาให้จิตใจที่ล่องลอยไปนั้นยังสามารถเหนี่ยวรั้งให้กลับมาได้

มีวิธีช่วยเขาบ้างไหมครับ”

มีครับจริงๆ แล้วมันง่ายมาก แต่การปลดผนึกโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวมันจะใช้เวลาสักหน่อย” เขาต้องยอมรับว่านางิเติบโตเป็นผู้ใช้มายาที่เก่งกาจ

แค่มันเป็นไปได้ก็พอแล้วครับ ถ้าได้เขาเราคงรู้อะไรเยอะแยะเลย”

กลับห้องเถอะครับ อากาศหนาวจะแย่แล้วเดี๋ยวไข้คุณกลับมาจะแย่เอา”

ครับ” เป็นหวัดไม่ดีเลยสักนิดเลยว่าง่าย ยื่นมือขอผ้าห่มคืนมา เดินกลับห้องเนือยๆ เหมือนโดนแช่แข็งอย่างช้าๆ

 รีบอร์นจะหลับรึยังนะ

แวะเอาน้ำเปล่ากลับไปสักขวด เมื่อเปิดประตูห้องครัวก็เจอกับคนที่เพิ่งนึกถึงไปแล้ว บางทีอาจจะเป็นวิญญาณตามติดก็ได้ ไม่ก็มีญาณทิพย์อะไรทำนองนั้น

รีบอร์น” สึนะยิ้มให้เล็กน้อย เดินเข้าไปหา มือหนายกขึ้นแตะหน้าผากเขาวัดไข้เหมือนทุกที “ไม่มีไข้แล้ว” พูดเสริมให้ คนตัวสูงกว่าจะได้เลิกเป็นห่วง

ตาคมมองลูกศิษย์ อยากบอกสั่งให้สึนะเลิกเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายแต่คิดแล้วไม่น่าจะให้ความร่วมมือ ยังคงยืนยันว่ามันเป็นปัญหาที่เจ้าตัวต้องรับผิดชอบ ถ้าไม่มีตัวเขาวองโกเล่คงไม่เป็นแบบนั้นบ้าง ไม่อยากรออยู่เฉยๆ ในขณะที่คนอื่นเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อตัวเองบ้าง

ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจหรอกนะ แต่เพราะเป็นคนสำคัญนี่สิ เขาต้องทนเก็บความกระวนกระวายใจไปอีกนานเท่าไหร่

อุ่น” จับมือนั้นมาแนบแก้ม หลับตาเคลิ้มถึงโคทัตสึที่เคยมีที่บ้าน มุมที่ทุกคนในบ้านจะมากระจุกอยู่ด้วยกันเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น พูดคุยสังสรรค์ พลางทานอาหารหรือดูโทรทัศน์

ตัดแขนไปนอนกอดเลยดีไหม” ลืมตามองคนเล่นมุก ส่ายหน้าใส่ ตอบทีเล่นทีจริง

แขนไม่น่าพอ ขอทั้งตัวไม่ดีกว่าหรอ” ยังไม่ทันได้หัวเราะจบมุกร่างก็ถูกยกขึ้นอุ้มทั้งก้อนผ้าห่ม กะทันหันจนต้องรีบคว้าอะไรยึดเหนี่ยว จับทันเพียงแผ่นหลังของคนอุ้มเท่านั้น

ไปไหน”

นอน”

จุดหมายจะเป็นห้องนอนของรีบอร์นหรือของสึนะโยชิมันก็คงไม่ต่างกันนัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

448 ความคิดเห็น

  1. #240 kanchalikas (@kanchalikas) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 18:09
    เห้ย นี่รอมานานมากกก จำได้ว่าอ่านเมื่อปีที่แล้ว เราเพิ่งรู้ไรท์อัพ ฮือออ ดีใจค่ะ เป็นกำใจให้แต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะ
    #240
    0
  2. #169 WeraphatS (@WeraphatS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 00:18
    รอตอนต่อไปด้วยจิตสังหาร
    #169
    0
  3. #168 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:21
    คิดถึงไรมากกกก!!!!~~~~
    รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจอเลยคะ
    เรื่องกำลังเข้มข้น >.<
    ชอบหนูซือกับรีจังสายดาร์กเเบบนี้มากๆ
    เป็นอะไรที่สนุก ลุ้น มันส์ สะใจ มาก
    มาต่อไวๆ นะคะไรท์
    #168
    0
  4. #167 Panisarasingkrut (@Panisarasingkrut) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 21:02
    รอตอนต่อไปค่า
    #167
    0
  5. #166 ZBTao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 19:09
    คิดถึงไนท์~ เกือบลืมไปแล้วนะเนี่ยย

    มันส์ล่ะเหวยยยยยย เจอกันแหล่วววว เชีย์สึนะสุดกำลัง!
    #166
    0
  6. #165 Phenixfire (@Phenixfire) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 17:51
    โฮๆๆๆๆ T{}T ในที่สุดไรก็กลับมา ขอร้องแหละไรอย่าทิ้งเรื่องนี้น้าาาาได้โปรดดมาอัพด้วยจะลงแดงอยู่แล้วอ่านซ้ำไปมาหลายรอบแล้วมันสนุกมากๆเลยไรแต่งเรื่องนี้ได้ลงตัวมากๆเลยหานิยายแนวนี้มานานแล้ว ปล.ขอโทษเป็นอย่างสูงที่ไม่ได้เม้นมาตั้งแต่ตอนแรกค่ะ 
    แต่ตอนนี้ขอความกรุณามาอัพน้าาา
    #165
    0
  7. #164 Sun of Moon (@Antlovelukky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 14:13
    สนุกที่สุดใน 3โลก!!!(อุ๊ฟขอโทษค่ะ เว่อร์ไปนิด) มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #164
    0
  8. #163 ชอบวายค่ะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 21:05
    กรี๊ดดดดด!!! ไรท์อัพต่อแล้ว//กรี๊ดลั่นบ้านอย่างบ้าคลั่ง
    #163
    0
  9. วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 19:39
    มาต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #162
    0
  10. #161 ติ่งลวงโลก (@oungoingloveyou) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 01:43
    ยินดีตอนรับกลับอีกครั้งค่ะ! เผือในครั้งหน้าๆด้วยละกัน55555 ดูท่าวาเรียวางแผนมาถล่มงานอีกสินะ สึนะจะดึงมาเป็นพวกรึเปล่าหรือปล่อยให้ทำตามใจ พาร์ทนี้สึนะ กวนมากๆน่าตบน่าตีเหลือเกิน แล้วตรงใส่เสื้อดำเพราะยังไม่ซักคือไร555555 ยังไงก็รออ่านตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ
    #161
    0
  11. วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 18:00
    รอตอนต่อไปค่าาาาาา
    #160
    0
  12. #159 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 17:01
    ไรท์มาแล้ว ดีใจ ><
    #159
    0
  13. #158 ` (vanillashake) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:35
    ไรท์กลับมาแล้ว ดีใจจจจจ!
    #158
    0
  14. #157 JP.PiM (@pimzaza12) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 08:34
    ค้างงง่า
    #157
    0
  15. #156 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 06:37
    กลับมาแล้วววววววว คิดถึงที่สุด
    #156
    0
  16. #155 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 06:16
    นึกว่าหายไปแล้วครับ ดีใจที่กลับมาครับ
    #155
    0
  17. #154 RE.EVE (@evezaza30) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:14
    นึกว่าจะโดนเทเสียแล้ววววว
    #154
    0
  18. #153 Tokiya4869 (@tanyanun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:40
    ไรท์เตอร์กลับมาแล้ววว นึกว่าจะไม่มาเขียนต่อซะแล้วว
    #153
    0
  19. #152 Gods of killing (@Blackladyman) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:31
    ไรท์จ๋า~เขาค้างสุดๆเลยอ่ะตัวเอง รีบมาต่อตอนต่อไปนะคร้าบ~
    #152
    0
  20. #151 _JING_ (@_JING_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:29
    รอน้าาาไรท์ นึกว่าจะโดนเทสะเล้วววว
    #151
    0
  21. #150 Faii26120 (@Faii26120) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:27
    เดะเถอะ มาช้า แต่ก็ดีกว่าไม่มาอ่ะ T_T
    #150
    0
  22. #149 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:22
    ในที่สุดไรท์ก็มา ดีใจจังเลย
    รีบอร์นใจเย็นๆ รู้ว่าห่วงซือคุงนะ แต่ว่า ใจร่มๆก่อน

    ซือคุงสู้ๆนะ อย่ายอมแพ้ไปกับพลอย ไปกับพวกทรยศนะ

    มุคุนายน่ะ เป็นพลทการที่ดีมาก
    รอวาเรียกลับมา

    ปล.ไรท์สู้ๆนะคะ #ทีมรีบอร์น
    #149
    0