คัดลอกลิงก์เเล้ว

Believe Me.} believe yourself :)

กางปีกแห่งความรักออกให้กว้าง... พร้อมหรือยังที่จะถลาร่อนไปในโลกแห่งความรัก โลกที่ทุกคนบินได้... แค่เชื่อว่าคุณบินได้ เท่านั้นเอง ;)

ยอดวิวรวม

1,002

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,002

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ธ.ค. 54 / 18:40 น.
นิยาย Believe Me.} believe yourself :) Believe Me.} believe yourself :) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ก่อนอื่นขอกราบขอบคุณที่ให้ผมยืนธีมสวยๆมาใช้ :)
Cinnamon Theme


เรื่องสั้นเรื่องที่สองในชีวิต (ฮา)
แต่งออกอินดี้เหมือนจะไม่มีใครเข้าใจ
แต่ไม่เป็นไรผมไม่แคร์ 55555 5.
ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน (โค้ง) หากอ่านไม่เข้าใจโปรดอย่าถือสา
ฟังเพลงแล้วมันได้มาเยี่ยงนี้แล
หากคำพูดของแม่นางเอกออกห้าวๆ โปรดอย่าได้ใส่ใจ
เพราะผมเริ่มเขียนเรื่องนี้เป็นแบบเวอร์ชั่นฟิค (?)

เรื่องสั้นเรื่องนี้ส่งเข้าประกวดกับ
สมาคมนัก(อยาก)เขียน
(เฮ ปรบมือๆๆๆ) ก็หวังว่าจะไม่ทำให้ใครถอดรองเท้ามาปาใส่ผม
เหตุเพราะมันเป็นแนวรักๆเลิฟๆ ไม่ถนัดจริงๆ (. .)
อาจไม่โรแมนติค แต่ก็ช่างมัน ผมไม่แคร์ 55555 5.
อยากอ่านแล้วเชิญด้านล่างเลยครับ :)
vvvvv
vvv
vv
v

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ธ.ค. 54 / 18:40


cinna
mon

Title : Believe Me.} believe yourself :)
Author : sompling
Talk to you : อันที่จริงต้นฉบับเรื่องนี้ผมแต่งเป็นฟิคของวงอสูรคู่หนึ่ง เวลาแต่งเรื่องสั้นทีไรมันต้องเริ่มแต่งเป็นฟิคทุกที ไม่งั้นหัวไม่เล่น ออกแนวอินดี้ๆ หวังว่าจะเข้าใจสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อนะครับ tt'

____________________________________________________

ท้องฟ้าสีครามถูกแต่งแต้มไปด้วยก้อนเมฆสีขาวนุ่มละมุน สายลมพัดผ่านเพื่อชื่นชมศิลปะอันงดงามบนนภากว้าง นกร้องเสริญสรรอย่างมีความสุข ทอดสายตามองออกไปจะเจอทุ้งหญ้าสีเขียวขจี ต้นไม้ใหญ่ยืนต้นอยู่ท่ามกลางใบหญ้าที่กำลังเต้นระบำพลิ้วไหวไปตามกระแสลม

น้ำหนึ่ง นอนราบไปกับพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ ดวงตาสีนิลทอดมองบนท้องฟ้าผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ธรรมชาติมักมอบสิ่งที่วิเศษให้เสมอ สิ่งวิเศษที่เรียกว่า อิสระ

อิสระที่น่าหลงใหลจนไม่อาจจะถอนตัว...

เปลือกตาค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ คอยฟังเสียงนกน้อยขับร้องบทเพลงกล่อม

อยากจะบิน... บินไปท่ามกลางธรรมชาติ ท่ามกลางท้องฟ้า ท่ามกลางผู้คนมากมาย

มุมปากยกยิ้มขึ้นนิดๆ นึกอิจฉาเหล่านกที่ได้กระพือปีกถลาล่อนไปมาอย่างไร้ขอบเขต ได้เอื้อมปีกขึ้นไปสัมผัสท้องนภากว้าง... หากแต่ก็ได้แค่อิจฉา มนุษย์ไม่สามารถบินได้ นี่คือข้อเท็จจริง...

ซะที่ไหนกัน J

“หลบมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างกาย น้ำหนึ่งลืมตามองเจ้าของเสียงเมื่อครู่ ชันตัวลุกขึ้นนั่ง ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มกว้าง ร่างสูงโปร่งทรุดตัวนั่งข้างๆ เธอ ทอดสายตาออกไปอย่างไร้จุดหมาย

เชื่อไหม ? น้ำหนึ่งบินได้

ใช่ ! คุณฟังไม่ผิด เธอบินได้จริงๆ

“หิวหรือยัง ?” ปาร์มถามพลางยื่นแซนด์วิซให้โดยไม่รอคำตอบจากอีกคน

“ทำเองรึเปล่า” รับแซนด์วิซมาถือ เอนหน้าซบลงบนไหล่กว้างของอีกคน ผมยาวสีดำขลับปลิวไปตามแรงลม รอยยิ้มหวานประดับอยู่บนใบหน้า กัดเข้าไปคำโตก่อนจะร้องออกมา “อร่อย”

“ของมันแน่อยู่แล้ว” ตอบออกมาทั้งๆ ที่ไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา

“ปาร์ม...”

“หืม” เสียงเรียกทำให้ปาร์มหันไปมอง  แซนด์วิซที่โดนกัดจนแหว่งไปแล้วถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้า น้ำหนึ่งส่งยิ้มให้ พวงแก้มยุ้ยขึ้นสีนิดๆ

“กินสิ” เธอบอก ดันแซนด์วิซในมือให้ชิดกับริมฝีปากอีกคน  ปาร์มกัดมันตามคำพูดของคนข้างๆ อย่างว่าง่ายไม่ขัดใจ เห็นแบบนั้นหญิงสาวก็ยิ้มกว้างยิ่งกว่าเก่า

อยากรู้เหรอว่าน้ำหนึ่งบินได้ยังไง !?!

คาดว่าพวกคุณคงกำลังนึกถึงโลกในนิยายแฟนตาซี มนุษย์มีปีกมหึมาบนหลัง น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่โลกในจินตนาการ ไม่มีปีกสำหรับมนุษย์จริงๆ หรอก ไม่มีปีกที่จะทำให้คุณกลายเป็นนก ในโลกแห่งความจริงมีเพียงปีกที่เรียกว่า ความรัก เท่านั้นแหละ

อย่าได้ขมวดคิ้วทำหน้างงแบบนั้นสิ

“ลมจะทำให้เธอไม่สบายนะ” ปาร์มบอก ถอดเสื้อนอกคลุมให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ

“แค่ลมเอง ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกน่า”

“ทำเก่งไปได้นะแม่ตัวดี” พอได้ฟังน้ำเสียงที่แสดงถึงความมั่นใจแบบนั้นก็อดที่จะขำไม่ได้ ปาร์มยีผมยาวๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว คนโดนกระทำปัดมือออกแทบจะไม่ทัน น้ำหนึ่งเบ้ปากสางผมตัวเองที่ยุ่งเหมือนรังนก

จริงๆ นะ ความรักทำให้คนบินได้จริงๆ

ความรักจะพาคุณบินไปในโลกกว้าง... บินขึ้นไปแตะท้องฟ้าที่มีชื่อเรียกว่าหัวใจ

บินสูงขึ้นไป... สูงขึ้นไป... สูงขึ้นไป...

ถลาล่อนไปตามกระแสลมแห่งความหวานละมุน กางปีกแห่งความรักให้กว้าง กระพือมันอย่างช้าๆ จับมืออีกคนข้างๆ ให้แน่น ก่อนจะเริ่มออกบินไปพร้อมๆ กัน

ท้องฟ้าหัวใจจะคอยเฝ้ามอง ความสุขแต่งแต้มไปอยู่ทุกหนแห่ง บางครั้งอาจมีพายุฝนกระหน่ำ สายฟ้าฟาดเพื่อคอยทำร้ายปีกอันงดงาม แต่หากมือที่จับกันอยู่ยังคงมั่นคง... ความรักก็จะยังไม่จางหายไปไหน คุณบินได้... แค่เชื่อว่าคุณบินได้ แค่เชื่อใจอีกคนข้างหาย... เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

“น้ำหนึ่ง...” ปาร์มกระซิบข้างหู ยิ้มมุมปากเล็กๆ

“หืม ?”

“ไปกันเถอะ”

“ไปไหนเหรอ ?”

“ไปเยี่ยมท้องฟ้า” พูดจบก็ลุกขึ้นยืน ยิ้มแฉ่ง

“...!?!

“ไปเยี่ยมก้อนเมฆและสายลม”

“...!!!?!!

“ไปเยี่ยมหัวใจของพวกเรา” ปาร์มดึงน้ำหนึ่งให้ลุกขึ้น อุ้มแล้วเหวี่ยงไปรอบๆ คนถูกเหวี่ยงร้องเสียงหลงเกาะคออีกคนแน่นเพราะกลัวจะตกลงมาก้นระบม ขณะที่กำลังเหินเวหาสายตาทั้งสองคู่ก็สบกัน แม้จะเวลาแค่ไม่กี่วินาทีแต่คุณเชื่อไหม... ทั้งคู่สามารถสัมผัสได้ถึงความรักในดวงตาของอีกคน รอยยิ้มมุมปากของน้ำหนึ่งปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าหวาน

รอยยิ้มที่แสดงออกมาว่าเข้าใจในคำพูดของอีกคน...

“เอาสิ... ไปเยี่ยมหัวใจของพวกเรา J

 

Nothing can stop me
Spread my wings so wide =]

[the end] 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ สมปลิง/พลอยพรรณ จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 มกราคม 2555 / 08:11
     มันสั้น

    แต่มันได้ใจ

    บอกไม่ถูก

    สำหรับเรื่องนี้ No Comment

    คงเหลือแต่ความรู้สึกอิ่มใจเท่าันั้น
    #10
    0
  2. วันที่ 12 มกราคม 2555 / 10:10
    อ่านแล้วอยากบินมั่งจัง
    อบอุ่นหัวใจมากเลยคะ ^^

    #9
    0
  3. วันที่ 9 มกราคม 2555 / 19:31
    น่ารักจัง...
    สื่ออารมณ์ได้เข้าถึงห้วงฝันเลยค่ะ
    #8
    0
  4. วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 20:43
     ^ ^ บิน บิน \></
    #7
    0
  5. วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 18:11
    โรแมนติกมากครับ^^>.< ตอนแรกนึกว่าจะออกแนวแฟนตาวีด้วยซ้ำนะเนี่ย~
    #6
    0
  6. วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 16:33
    ผมชอบตอนสุดท้ายที่ว่าไปเยี่ยมหัวใจของพวกเรา มันดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
    #5
    0
  7. วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 10:40
     ปีกที่เรียกว่าความรัก
    ท้องฟ้าที่เรียกว่าหัวใจ
    โห้สุดยอด...
    #4
    0
  8. #3 นินนิน
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 08:45
    ข้าน้อยเห็นคำผิดของท่านที่หนึ่งแนะ
    ข้างหาย >> ข้างกาย

    ซึ้งจริงๆ ไม่ยาวแต่โดนใจ (' ')
    ชอบปาร์มอ้ะ น่ารักมากมาย >//<
    #3
    0
  9. วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 20:18
     สั้นๆ ได้ใจความ
    ซาบซึ้ง TT
    #2
    0
  10. วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 20:03
    โรแมนติคดีจังง // เคลิ้มมมม
    พี่ทำมิลล์อยากมีแฟนแบบนี้บ้าง
    อ่า... ปาร์มน่ารักอ่ะ // ตายคาคอมฯ
    ไม่เชื่อว่าไม่ถนัด เอาซะโรแมนติกเชียว
    #1
    0