นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic naruto : The memory [ความทรงจำของคุชินะ]

ฉันคือเด็กที่มาจากหมู่บ้านน้ำวน ฉันคือเด็กที่พบเจอแต่สงครามและการจากลา ชีวิตของฉันเป็นยังไงกันนะ อยากรู้ไหมล่ะ

ยอดวิวรวม

2,124

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


2,124

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


14
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 มี.ค. 56 / 17:46 น.
นิยาย Fic naruto : The memory [çӢͧتԹ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีค่ะ

สำหรับฟิคชั่นเรื่องนี้นั้นเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแม่ของนารูโตะ

หรือก็คืออุสึมากิ คุชินะในวัยเด็กค่ะ

ในฟิคเรื่องนี้จะมีกลิ่นไอของมังงะลอยมาปะทะจมูกกันเบาๆ

นอกจากนี้ยังมีกลิ่นไอของเรื่องราวที่แต่งขึ้นมาเองอย่างมหาศาลอยู่ด้วย

หุหุหุ

อีกเรื่องที่คงต้องขอแจ้งไว้เล็กน้อยว่าผู้เขียนนั้นพิมพ์สัมผัสไม่เป็นค่ะ

เพราะฉะนั้นอาจจะมีคำผิดมากวนใจทุกท่านอยู่มากมายนัก

ต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้าเจอคำผิดก็สามารถบอกได้นะคะ จะแก้ให้ทันทีเลยค่ะ


สุดท้ายแล้วก็ขอให้ทุกๆท่านมีความสุขกับการอ่านนะคะ

ดีไม่ดียังไงติชมได้นะคะ ขอบคุณค่ะ


ปล.บทความนี้ไม่รับข้อความลูกโซ่และข้อความโฆษณานะคะ



ขอบคุณธีมสวยๆจาก



open 25 hour !



ฟิคเรื่องอื่นๆของเราค่ะ
 


 
THE' FARRY

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 มี.ค. 56 / 17:46



 



                ...ลมเย็นๆที่พัดมาปะทะใบหน้ากับภาพของการจากลาพวกนั้น เห็นแล้วมันชวนน้ำตาไหลจริงๆ...

 

                .

 

                .

 

                .

 

                .

 

               

ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้ดูเหน็บหนาวและมืดครึ้มกว่าทุกๆวัน ราวกับรัตติกาลนี้จะไม่หายไป ราวกับเช้าวันใหม่จะไม่ปรากฏ ราวกับหมอกในใจจะคงอยู่ตลอดไป
 

ในห้องเล็กๆที่แสนจะเงียบสงัดห้องหนึ่งในคฤหาสน์ที่ถูกสร้างแบบญี่ปุ่นโบราณ เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งเผชิญหน้ากับหญิงชราอีกคนหนึ่ง พวกเขาทั้งสองสนทนากันเงียบๆภายใต้รัตติกาลสีดำกับเสียงน้ำไหลที่ดังมาจากสวนซึ่งกั้นจากห้องนี้ด้วยประตูกระดาษบางๆ
 

การสนทนาที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น
 

เธอมีหน้าที่สำคัญอยู่เข้าใจไหม อุสึมากิซังเสียงของหญิงชราท่าทางน่าเกรงขามพูดขึ้นอย่างเคร่งขรึมทั้งๆที่คู่สนทนาของเธอเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยๆเท่านั้น
 

อุสึมากิ คุชินะ พยักหน้ารับรู้อย่างเสียไม่ได้ก่อนจะเบือนหน้าไปมองทางอื่นเสีย

เกลียดพวกมัน

เกลียดพวกหมู่บ้านนั่น

ฉันเกลียดหมู่บ้านโคโนฮะที่สุด!!!
 

ข้าหวังว่าพรุ่งนี้เราจะเจอกันนะ หญิงชรากล่าวก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องนี้ไป แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเท้าออกจากห้องเสียงพึมพำเบาๆแต่กลับแจ่มชัดในยามวิกาลที่เงียบสงัดเช่นนี้ก็ดังขึ้น
 

ข้าหวังว่าพวกโคโนฮะจะตายในเร็ววันเช่นกัน

หญิงชราผู้นั้นนิ่งค้างอยู่กับที่ชั่วอึดใจก่อนจะกระแอมเสียงดัง

ข้าว่าเจ้าควรจะไปฝึกมารยาทเสียใหม่ด้วยนะ

เด็กน้อยหันไปสบตากับหญิงชราช้าๆก่อนจะพยักหน้าอย่างหมดรูป

ตอนนี้เธอพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แล้วจริงๆ
 

หลังจากเสียงปิดประตูเงียบลง ความเงียบสงัดก็เข้ามาแทนที่ เด็กน้อยลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปเปิดประตูที่เชื่อมต่อกับสวนออก ข้างนอกนั่นมีทางเดินที่แสนจะเงียบสงัดและทอดตัวไปยังอีกฝั่งหนึ่งของคฤหาสน์อยู่ เด็กน้อยส่ายหัวเบาๆก่อนจะเดินไปนั่งที่ทางเดินนั้น
 

ถ้าเป็นเวลาปกติท่านแม่คงจะดุด่าเธอแน่ๆ แต่ในเวลานี้ ในเวลาที่ทุกคนกำลังหลับสนิทแบบนี้ ใครกันจะอยากมาดุด่าเธอ
 

หมู่บ้านน้ำวนของเธอถูกทำลายไปแล้ว หมู่บ้านที่เธอรักเหลือเกิน หมู่บ้านที่เต็มไปด้วยเพื่อนพ้อง หายไปกับสงครามเสียแล้วเมื่อคิดถึงตรงนั้นน้ำตาก็พาลจะไหลลงมาเสียดื้อๆ ตอนนี้เธอจะต้องจากหมู่บ้านนี้ไปจริงๆแล้ว ไปยังหมู่บ้านโคโนฮะ หมู่บ้านใบไม้ในแคว้นแห่งไฟ
 

ถึงแม้ว่าหมู่บ้านน้ำวนจะล้มสลายจนครอบครัวของเธอรวมถึงคนอื่นๆในหมู่บ้านที่ยังเหลืออยู่ก็ได้พากันมาตั้งรกรากที่หมู่บ้านในแคว้นแห่งดาว ถึงแม้จะไม่มีหมู่บ้านแต่ก็ยังมีทุกคน แต่ตอนนี้เธอกลับต้องจากทุกคนไป เพื่อทำหน้าที่สำคัญบ้าบออะไรสักอย่างที่พวกโคโนฮะบอกมา เธอเกลียดจริงๆกับคำว่าสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นระหว่างตระกูลของเธอกับหมู่บ้านนั่น
 

...เกลียดจริงๆ...
 

พี่ฮะ พี่ไม่เป็นไรนะเสียงเล็กๆที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร อุสึมากิ ซาบาคุโร่ น้องชายสุดรักของเธอนั่นเอง
 

ซาบาคุโร่กับเธอเกิดห่างกันสามปี ผมสีเงินเป็นประกายที่ให้ความรู้สึกสงบใจเหมือนผู้เป็นพ่อของหมอนั่น ช่างแตกต่างกับผมสีแดงเพลิงของเธอที่เหมือนกับแม่ราวฟ้ากับดิน ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองเธออย่างโศกเศร้าทั้งๆที่ปกติแล้วนัยน์ตานั่นมักจะฉายประกายความสุขแท้ๆ อีกอย่างตอนนี้หมอนั่นก็ยังเด็กมากๆอยู่เลยแท้ๆ ยังจะริอาจนอนดึกอีกนี่แหละที่ให้อภัยไม่ได้
 

คนอย่างคุชินะซะอย่างจะเป็นอะไรล่ะ ว่าแต่เราเถอะทำไมไม่นอนเธอพูดพร้อมกับหัวเราะร่าอย่างที่เคยทำ แต่ครั้งนี้เธอกลับรู้สึกว่าเสียงหัวเราะพวกนั้นช่างฝืดเหลือเกิน
 

ผมนอนไม่หลับ เราใกล้จะต้องจากกันจริงๆแล้วใช่ไหมฮะเด็กชายตัวน้อยถามขึ้นด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า คุชินะคือพี่สาวคนเดียวของเขา
 

พี่สาวที่เขารักเหลือเกิน
 

อือ แต่...พวกเราก็ยังเป็นพี่น้องกันนะเด็กหญิงพูดก่อนจะเอามือลูบหัวน้องชายเบาๆ
 

ผมเกลียดหมู่บ้านนั่น มันแย่งพี่ผมไป!!” เด็กชายตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาเป็นสายอย่างน่าเวทนา
 

ภาพนั้นทำเอาเด็กหญิงกลั้นน้ำตาไม่อยู่ไปด้วย ครอบครัวของเธอ เพื่อนพ้องของเธอ จะต้องจากกันแล้วจริงๆซินะ
 

ฮึก พี่ยังไม่ได้ลาทุกๆคนเลยนะซาบาคุโร่พูดพลางปาดน้ำตา เขาจะอ่อนแอไม่ได้ เขาคือผู้สืบทอดตระกูลในอนาคต เขาจะอ่อนแอไม่ได้ เด็กชายคิดพลางปาดน้ำตา
 

นั่นสินะ แต่ดูเหมือนจะช้าไปแล้วรึเปล่าที่มาคิดเอาตอนนี้น่ะเด็กสาวพูดกลั้วหัวเราะก่อนจะเงียบไปเสียเฉยๆ เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ที่คอ ตั้งแต่เกิดมาเธอไว้ใจซาบาคุโร่มากที่สุด เขาเป็นน้องชายที่เธอรักมากที่สุด พวกเธอมีกันและกันมาตลอด แต่หลังจากนี้อะไรๆก็จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
 

อย่ามองกลับมานะพี่จู่ๆเด็กชายก็พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
 

อะไรน่ะคุชินะถามอย่างงุนงง น้องชายเธอมีเรื่องให้แปลกใจได้เสมอจริงๆ
 

มองไปแต่ข้างหน้าก็พอ ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน อย่ามองอดีตหรืออนาคต ถ้าทำแบบนั้นล่ะก็อาจจะเจ็บน้อยลงก็ได้เด็กชายพูดอย่างจริงจัง
 

คุชินะมองหน้าน้องชายของเธอก่อนจะพยักหน้า น่าทึ่งจริงๆที่นี่คือความคิดของเด็กวัยห้าขวบ ความทรงจำจางๆของพวกเธอและเพื่อนๆหวนกลับมาอีกครั้ง ความทรงจำในฐานทัพลับของพวกเรา

 

นี่ๆ ตอนนี้หมู่บ้านกำลังแย่เลย เราจะทำยังไงกันดีล่ะซาโตชิ เด็กชายใส่แว่นผู้ทรงวิชาการและขี้กลัวที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้นในเช้าวันหนึ่งที่ฐานทัพลับของพวกเธอนั่นเอง
 

จะทำอะไรได้ ปล่อยมันไปเถอะมาโกโตะ เด็กชายผู้แสนจะเย็นชาและมีความอัจฉริยะในทุกๆด้านเอ่ยเสียงเรียบพลางกวาดตาอ่านคัมภีร์ในมือไปด้วย
 

แต่ว่านะ ฉันน่ะอยากจะสร้างหมู่บ้านขึ้นมาใหม่ให้ได้ล่ะ ฉันรู้ว่าหมู่บ้านของเราน่ะต้องล่มสลายแน่ๆ แต่เราก็สร้างมันขึ้นมาใหม่ได้ใช่ไหมล่ะเมโกะ เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีจินตนาการล้ำเลิศที่สุดกล่าวขึ้นอย่างตื่นเต้น
 

เพ้อเจ้อมาโกโตะส่งเสียเฮอะขึ้นจมูกก่อนจะอ่านคัมภีร์ของเขาต่อไป
 

นายมันพวกไม่มีความหวังในชีวิตย่ะเมโกะพูดพลางแลบลิ้นใส่คนเย็นชาของกลุ่ม
 

ฉันมีนะ แต่บังเอิญมันไม่เพ้อเจ้อ ฉันหวังในสิ่งที่เป็นไปได้เท่านั้นแหละมาโกโตะตอบอย่างไม่แยแส
 

แล้วแบบนั้นมันจะเรียกว่าความหวังเรอะ อีตาบื้อ!!!’เมโกะพูดพร้อมยกกำปั้นอย่างโกรธเกรี้ยว
 

พอแล้วน้า พวกนายนี่นะคุชินะกล่าวปราบเบาๆเมื่อเห็นว่าเมโกะใกล้จะเข้าไปต่อยมาโกะโตะแล้ว
 

แต่ผมว่าเมโกะก็พูดถูกนะ เราสร้างมันมาใหม่ได้นี่นาซาโตชิพูดอย่างตื่นเต้นเช่นเดียวกัน
 

งั้นพวกเราต้องมาสาบานกันว่าถ้าใครได้เป็นนินจาผู้ยิ่งใหญ่แล้วล่ะก็ จะต้องมาสร้างหมู่บ้านน้ำวนขึ้นใหม่ให้ได้ นายสนใจร่วมวงไหม ซาบาคุโร่คุชินะพูดอย่างร่าเริงเฉกเช่นปกติ
 

ฮะเด็กชายวัยสี่ขวบตอบอย่างร่าเริง

 

แล้วความทรงจำก็หายไป
 

คุชินะคลี่ยิ้มเมื่อนึกถึงสัญญาในวันเก่า เธอเอามือลูบหัวซาบาคุโร่เบาๆก่อนจะพูดช้าๆ
 

อือ นายก็เหมือนกันอย่าให้ใครมาทำอะไรกับตระกูลของเราได้ อย่าหวั่นไหวกับอำนาจมืด ที่สำคัญปกป้องพ่อกับแม่ให้ดีนะ ถ้าไม่มีพี่อยู่ นายมันก็ชอบเงอะงะไปเรื่อย อย่าฉี่รดที่นอนตอนกลางคืนล่ะอายคนอื่นเขา ที่สำคัญทำการบ้านให้เสร็จก่อนออกไปเล่นรู้ไหม หมั่นฝึกฝนวิชาให้แข็งแกร่งแล้วสร้างหมู่บ้านน้ำวนขึ้นมาใหม่ให้ได้เข้าใจไหม
 

ไม่มีคำตอบจากเด็กชายตัวน้อยมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ดังออกมาพร้อมๆกับการพยักหน้าเท่านั้น
 

ดูแลหมู่บ้านของเราให้ดีนะ ซาบาคุโร่

 

และแล้วเธอก็มายืนอยู่ตรงนี้ ในหมู่บ้านโคโนฮะพร้อมกับหน้าที่ใหญ่หลวงที่ต้องแบกรับเอาไว้
 

ไม่ง่ายเลยที่จะเป็นร่างสถิตของปีศาจร้าย

ไม่ง่ายเลยที่จะสร้างเพื่อนใหม่ที่นี่

ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้ทุกๆคนยอมรับ

ไม่ง่ายเลยที่จะลืมภาพในวันวานเหล่านั้น

...ไม่ง่ายเลย...

 

และแล้ววันหนึ่งในห้องเรียนเล็กๆห้องหนึ่งในโรงเรียนนินจาของหมู่บ้านโคโนฮะ คำพูดของคนๆหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกว่าคนที่คิดแบบเธอก็ยังคงหลงเหลืออยู่
 

ฉันจะต้องให้คนในหมู่บ้านรู้จักชื่อฉันและฉันต้องเป็นโฮคาเงะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ให้ได้คำพูดที่แสนจะมุ่งมั่นของเด็กชายตัวเล็กๆที่มีผมสีทองระยิบระยับดังขึ้นท่ามกลางห้องเรียนเล็กๆแห่งนี้
 

นามิคาเสะ มินาโตะ เด็กชายผู้มีใบหน้าสวยหวานกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก เขาดูมุ่งมั่น ดวงตานั่นก็ระยิบระยับราวกับดวงดาวของหมู่บ้านแห่งดวงดาวไม่มีผิด
 

ทุกๆสายตาจ้องมองไปยังเด็กชายตัวเล็กๆคนนั้น บางคนก็หัวเราะ บางคนก็ยิ้มอย่างให้กำลังใจ แต่ฉัน อุสึมากิ คุชินะที่ภายนอกกำลังจ้องมองเด็กชายคนนั้นอย่างสมเพช แต่ในใจกลับกำลังร้องไห้อยู่เงียบๆ
 

ซาบาคุโร่ เธอคิดว่าพี่จะไว้ใจคนๆนี้ได้ไหมนะ...

 
 

 
THE' FARRY

ผลงานอื่นๆ ของ ปิงปองโต้คลื่น

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 MoPorY
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 15:01
    สวัสดีค่ะ นี่ผู้เขียนเองนะคะ
    ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณงามๆเลยที่เข้ามาอ่านแล้วช่วยคอมเมนต์ให้ ปลื้มสุดๆเลย 555
    สำหรับเรื่องสั้นเรื่องนี้คงไม่มีต่อแล้ว ขอโทษด้วยจริงๆเลย
    ไว้ผู้เขียนว่างงานเมื่อไหร่จะกลับมาแต่งแฟนฟิคให้อ่านกันอีกนะคะ
    ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
    #6
    0
  2. วันที่ 17 เมษายน 2555 / 08:24
    น่าสงสารคุชินะจัง ว่าแต่ไรเตอร์มีต่ออีกป่าว ถ้ามีต้องหนุกแน่ๆเล้ย
    #5
    0
  3. วันที่ 8 มกราคม 2555 / 14:24

    มีต่ออีกมั้ยยยยยยยย

    #4
    0
  4. วันที่ 7 มกราคม 2555 / 13:59
    "อะไรกัน จบแล้วหรอ?"
    นี่คือความรู้สึกตอนที่อ่านมาถึงบรรทัดสุดท้าย
    คือไม่ัยังอยากให้จบ 555
    กำลังอินและสนุกได้ที่ :3

    ชอบฟิคนี้มากขอรับอยากให้มีต่อ :)
    ข้าน้อยเชียร์สุดใจเน้อ~
    #3
    0
  5. วันที่ 7 มกราคม 2555 / 07:03
    อดีตของท่านแม่คุชินะชังหวานอมขมกลืนจริง ๆ
    แต่เราก็ชอบเพราะท่านมาอยู่ที่หมู่บ้านโคโนะฮะมาแต่งงานกับมินาโตะท่านพ่อสุดที่รักของเรา
    และให้กำเนิดนารุโตะเด็กน้อยที่น่ารักน่ากอดที่สุดในโลกให้กับเรา เพราะงั้นเราถึงชอบท่านแม่คุชินะที่สุด

    ปล.ของคู่นารุโตะกับพี่น้องอุจิวะได้มั้ย ไม่เอาแนววายนะ
    #2
    0
  6. วันที่ 6 มกราคม 2555 / 23:25
    ชอบมากค่ะ นี่จบรึยังอ่ะคะ สนุกมากเลย ต่ออีกก้อดีนะคะ^^
    ป.ล.จบคู่นี้ขอคู่เนจิกับเท็นเท็นนะคะ ^^
    #1
    0