TAG TAG แถก!!! ในที่สุดก็ต้องเล่นจนได้

TAG TAG แถก!!!

จดหมายลูกโซ่แบบใหม่ของชาว Net

ได้รับการละเล่นชนิดนี้ครั้งแรกจาก Noctune แต่เนื่องจากตอนนั้นกำลังหัวฟูและเครียดกับ

เดราเนียร์บทที่ 20 เลยต้องขอโทษที่ไม่ได้เล่นตอบไป

หลังจากนั้นอีกสองสามวัน สาวน้อยนามวอรัสน้อยก็เล่นงานข้าพเจ้าอีกจนได้ ก็ตอบกลับไปว่าพี่ไม่มีเวลาเล่นจริงๆนะ ขอโทษๆ -/|-

วันนี้ปิดบทที่ 20 เรียบร้อยแล้วหลังจากเครียดจนกินข้าว(เปล่าๆ)ไม่ได้มาหลายวัน (ต้องหันไปซัดพวกบะหมี่หมูแดงหรือราดหน้าหมี่กรอบแทน) น้ำหนักเปลี่ยนไปหลายกิโล (แหงดิ เล่นแต่โค้กวันละกระป๋องนี่นา) เลยตกลงใจว่าจะลองเล่น Tag กับเขาดูบ้าง ถือว่าตอบกลับทั้ง Noctune และ วอรรัสน้อยไปพร้อมๆกันทั้งสองคนเลยนะ 

เรื่องชั่วๆเรื่องที่ 1

เรืองนี้เกิดตอนอายุน่าจะราวๆ 7-8 ขวบ ตอนนั้นที่บ้านยังใช้เตาถ่านอยู่ (เวลาจุดนี่ขอบอกว่ามันส์มากควันขโมงยังกะพวกอินเดียนแดงส่งข่าวเลย)  ไอ้เตาถ่านเนี่ยมันจะมีช่องลมอยู่ข้างใต้ ด้วยความอยากอยู่อยากเห็นประสาวัยว่าถ้าเอาปลาเป็นๆแหย่ลงไปในนั้นมันจะเป็นยังไง ก็เลยจัดแจงเอาทัพพีเหล็กมาใส่น้ำแล้วจับปลาหางนกยูงเคราะห์ร้ายไปใส่ไว้หนึ่งตัว ตอนแรกมันยังว่ายดีๆอยู่ พอทัพพีร้อนน้ำก็เริ่มเดือด ภาพที่เกิดขึ้นมันจำติดตามาจนถึงบัดนี้เลยล่ะ

เจ้าปลามันดิ้นสิ แล้วตัวมันก็เริ่มงอเพราะสุก ที่น่าสยองก็คือตาทั้งสองข้างปูดพองและหลุดออกมาจากเบ้า  จากนั้นมันก็นิ่ง ตายสนิท   =*=

สาบานเลยว่าจะไม่เอาสิ่งมีชีวิตมาเล่นแบบนี้อีกแล้ว T^T

เรื่องบ้าๆเรื่องที่ 2

เคยไปสมัครทหารที่หัวหิน ตอนนั้นอยากเป็นทหารพลร่มมากๆ จำได้ว่าตอนไปกรอกใบสมัครเจอพี่สาวทหารคนนึงยืนอยู่ เขาเอามีดสปาต้าของแท้วางไว้บนโต๊ะเลยไปขอลูบๆคลำๆ พี่เขาคงเห็นสายตาหื่นกระหายเลยถามว่า

"อยากได้เหรอไอ้น้อง"

"ค่ะ ชอบมีดมากๆ"

"เออ ถ้าแกสอบได้พี่จะยกให้"

มุ่งมั่นเลยว่าจะต้องสอบให้ได้ รอบแรกเขาคัดจากการวิ่งรอบสนามกีฬาเจ็ดรอบ ความซวยคือคืนนั้นฝนตก สนามเป็นดินแดงๆ รองเท้าไม่ต้องใส่ค่ะ ถึงเส้นชัยเป็นคนที่หก ก้มลองมองดูเท้าตัวเอง

ดินเกาะติดอยู่ไม่ต่ำกว่า 5 กิโล มิน่าทำไมเท้ามันหนักนักฟระ  -*-

ต่อไปว่ายน้ำครับพี่น้อง เพิ่งหัดก่อนมาสอบได้ห้าวัน จะรอดมั้ยเนี่ยตรู บ่อที่สอบก็เป็นบ่อดิน

ธรรมด๊า.....ธรรมดา ชุดว่ายน้ำก็เป็นกางเกงนักมวยกับเสื้อกล้าม มีเสียงพวกทหารพนันกันใหญ่

"เฮ้ย คนแรกแต่งตัวเท่ห์ว่ะ กูว่าชนะชัวร์"

"พนันกันมั้ย...."

"............................................................."

ผล ข้าพเจ้าสามารถว่ายถึงฝั่งได้อย่างปลอดภัย.............แต่ที่โหล่  ='*'=

5 5 5 ใครพนันข้างกรู                             หมดตูดฟร้อยยยยยยยย  ^0^0 )))))))

สรุปก็คือ เป็นความโชคดีของประเทศที่ไม่ได้คนบ้าๆอย่างเราเข้าไปรับใช้ในกองทัพ

เฮ้อ....เสียดายสปาต้าเล่มนั้นที่สุดเลย

เรื่องสยองเรื่องที่ 3

เป็นเรื่องน่ากลัว ลึกลับ ขนพองสยองเกล้า เพราะพี่โดนปูลาลาเอามีดฟันหัวแยกเนื่องจากเอากล้องไปแอบถ่ายจอมมารในส้วม!!!

โครม! (ชั้นอยากฟังเรื่องสยองไม่ใช่เรื่องบ้า อย่าไถล)

ค่า ค่า Y-Y

เป็นเรื่องผีๆละกันไม่ค่อยมีใครแถกเรื่องผี เจอมาหลายปีแล้วล่ะ เหตุเกิดที่บางแสน ตอนนั้นรู้สึกว่าจะมีงานอะไรสักอย่างจำไม่ได้แล้ว โรงแรมและบังกะโลทุกที่เต็มหมด ยกเว้น (ชื่อหาด) รีสอร์ท

จองไว้สามห้องไปกันสามครอบครัวที่สนิทกัน มีครอบครัวพี่ แม่แล้วก็น้องสาว ครอบครัวพี่บุญธรรมกับแฟนแล้วก็ลูกสาวเขากับครอบครัวของน้องชายบุญธรรมที่ไปกับเพื่อนซี้แล้วก็แฟนสาว(จะเป็นแฟนหนุ่มไปได้ยังไง)

เอาล่ะเริ่มแบ่งห้อง พี่เลือกห้องแรก ซึ่งทุกครั้งพี่จะไม่เคยแยกนอนกับแม่ แต่ครั้งนี้พอเปิดประตูเข้าไป โหกลิ่นเหม็นคาวแทบอ้วกแล้วใจมันแปลกๆ เลยบอกแม่ว่า แม่ไปนอนกับน้องชายบุญธรรมเหอะแล้วให้แฟนเขามานอนที่นี่ แทน ก็โอเคตกลงตามนั้น

ตอนเย็นน้องชายแท้ๆตัวแสบดอดตามมาด้วยกับเมียมัน เลยให้นอนห้องพี่โดยนอนที่ปลายตียงหันหัวออกไปทางชายหาด ตกดึกพอเข้านอนกันหมด พี่เปิดไฟในห้องน้ำกับโป๊ะหัวเตียงไว้ หลับไปนานพอดู ตื่นขึ้นมาอีกทีงานเขาเลิกหมดแล้วเลยจะลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่......

ขยับไม่ได้!

ประสบการณ์บอกทันทีเลยว่า ผีอำครับพี่น้อง! มันอำกรูอีกแล้ว กำลังคิดว่าจะเอาไงดีหูก็ได้ยินเสียงแว่วๆมาจากปลายเตียงเป็นเสียงผู้ชายกับผู้หญิงสลับกันพูดว่า

"ช่วยยย....ด้วยยย...."

ตอนนั้นใจเป็นห่วงน้องชายมากกว่าเลยผงกหัวขึ้นแล้วก็เห็น.!!!!!

            กางเกงใน!............ใครมันเอามาตากไว้บนทีวีวะ! -*-

(I@($1FO*$*_KC!)          ขอโต้ดก๊าบบ _/|_(สะบักสะบอม)

                หมอกดำๆมันลอยอยู่หน้าห้องน้ำแล้วค่อยๆเลื่อนมาหยุดที่ปลายเตียงของน้องสาว(ซึ่งมันกินยานอนหลับ ไอ้บ้าหนีเอาตัวรอด) จากนั้นก็ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างช้าๆเป็นเงาสีดำของผู้หญิงผมยาวกำลังก้มหน้า เขานั่งอยู่แบบนั้น จนกระทั่งพี่เริ่มตั้งนะโมขึ้นในใจและสวดไปจนถึงบทพาหุงซึ่งแค่ครึ่งบทก็ร่วงเพราะจำไม่ได้ เลยขอโทษเขาและเปลี่ยนเป็นแผ่เมตตาให้แทน เขาขยับนิดนึงแล้วจากนั้นก็จางหายไป พี่ลุกขึ้นนั่งแล้วมองดูน้องทุกคน

                แมร่งหลับกันดีเหลือเกินนะ

จากนั้นก็นอนต่อ ตื่นเช้าขึ้นมาเล่าให้แม่ฟัง ท่านยิ้มๆแล้วบอกว่า

"แม่รู้แล้ว"

อ้าวแม่!

ตกลงวันนั้นเลยแห่กันไปทำบุญอุทิศให้กับเขาไปไม่ว่าจะเป็นชาติศาสนาใดก็ตาม

น่าแปลกคือกลิ่นเหม็นๆในห้องน้ำหายไปจนหมด แล้วคืนนั้นก็ไม่มีใครมารบกวนอีกเลย

เรื่องหื่นๆเรื่องที่ 4

ที่มาของชื่อ moonyforever

เมื่อก่อนนี้ไม่เคยสนใจเรื่องการเล่นเน็ต เข้าเวปเข้าบอร์ด แต่ชอบการาดรูปและเขียนหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ เคยเขียนการ์ตูนไว้อ่านกับน้องสาวคนเล็กเป็นตั้งๆจนเจ้าตัวเล็กมันคงทนกับความบ้าของพี่ต่อไปไม่ไหวเลยแนะนำเวปนานมีและ Print แฟนฟิคชั่นแฮร์รี่มาให้อ่าน

ตอนแรกไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาหรอก แต่ก็รู้สึกสนุก น้องสาวเลยส่งแฮร์รี่ให้อ่าน คืนแรกสามตอนจน โอเช สนุกดี

จากนั้นก็โดนลากเข้าบอร์ด

ทีนี้มันต้องมีนามแฝง ก็เลยมานั่งคิด เอจะเอาชื่ออะไรดีหว่า เลยเปิดหาจากหนังสือแฮร์รี่ ซีเรียสก็เท่ห์ดี แต่คนใช้แยะ หากันอยู่นานในที่สุดก็ไปสะดุดกับชื่อเล่นของรีมัส ลูปิน หนึ่งในตัวะครที่ชื่นชอบมากๆ

Moony

โอ้ว...ว้าว ตอนนั้นคิดว่าเทพอุ้มสมกับรีมัสเลย เพราะชื่อจริงๆของเราแปลออกมาก็ พระจันทร์เต็มดวงเหมือนกัน เลยใช้ moony_lupin มาตลอด

จนกระทั่ง

หนังภาคสามฉาย  รีมัส ที่เรารอคอยทุเรศจนรับไม่ได้ น้ำตาไหลเป็นทางเลย

ยิ่งมาอ่านแฮร์รี่เล่มห้า โอ้...ไม่...จอร์จ ทำไมมันมักง่ายขนาดนี้ ยังกะแกงส้มหม้อโตที่ใส่น้ำแกงลงไปซัก 5 ตันแต่มีผักบุ้งลอยอยู่สามต้น

ความชื่นชอบเริ่มจางหายไปทีละน้อย บอร์ดที่เคยเล่นก็ห่างไป

จนกระทั่ง(อีกครั้ง)

ได้ไปรู้จักกับคนที่คลั่งตัวละครชื่อเลโกลัส

ด้วยความสงสัยเป็นล้นพ้นว่า ตัวละครนี้มันดียังไง เลยไปเสาะหาหนังเรื่องลอร์ดซึ่งผ่านไปแล้วถึงสองภาคมาดู

เออ หน้าเด้งดีว่ะ แต่งั้นๆ

ที่สนใจคือเนื้อเรื่อง จึงเริ่มซื้อหนังสือมาอ่าน ......................

นี่แหละ

นี่แหละ

นี่แหละ

วรรณกรรมในดวงใจ!!!!

ยิ่งอ่านยิ่งชอบ ประทับใจในการวางโครงเรื่อง เนื้อหา การบรรยาย จนกระทั่งสร้างแรงใจให้หันกลับมาเขียนแฟนฟิคชั่นอีกครั้งโดยมีตัวละครของลอร์ดเป็นตัวนำ

ฮัลเดียร์

พรายแห่งลอริเอนผู้มีหน้ากลมยังกะซาละเปา แถมยังขี้เล่นน่ารัก สุภาพอ่อนโยน (ในหนังสือ)                                                    >///<

เรื่องแรกก็คือ เลาเรลินโดเรนัน สายลมแห่งไพรทอง

จากที่เคยเขียนเพื่อความสนุกก็เริ่มพิถีพิถันมากขึ้น และเริ่มเขียนนิยายในจินตนาการเรื่องอื่นๆเพิ่มอีกสองสามเรื่อง
 

สิ่งนี้แหละที่ทำให้ต้องหาเวปลง

เด็กดี

มีเด็กคนหนึ่งแนะนำ

เมื่อเข้ามาแล้วก็ต้องหานามปากกา แต่นึกเสียดายชื่อเดิมเลยตกลงใจว่าจะใช้ moonyอย่างเก่าไม่เปลี่ยนแปลงและจะใช้นามปากกานี้ไปจนตลอดกาล

Moonyforever

เรื่องซ่าๆเรื่องที่ 5

เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษาวัยใส ตอนนั้นสอบติดมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งของจังหวัดสงขลา และแน่นอนว่าเราต้องกลายสภาพไปเป็นเด็กหออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อันธรรมเนียมของชาวหอนั้น ย่อมเป็นที่รู้กันอยู่ว่ามีมากมายร้อยแปดแล้วแต่จะคิดหามาเล่นกันได้ หนึ่งในจำนวนนั้นก็คือการได้แกล้งเจ้าของหอ ไม่ว่าจะเป็นการช่วยดูแลผลไม้ในสวนของเขา (มะม่วงจิ้มน้ำปลาสุดยอด) ขุดลอกบ่อปลาให้ด้วยความตั้งใจ(ปลานิลกรอบเนื้อหวาน) ที่นับเป็นวีรกรรมที่หลายคนไม่รู้ลืมก็คือ เอาซากงูตายมาแขวนไว้ที่หน้าประตูทางเข้า โดนสรรเสริญไปเกือบเดือน

ธรรมเนียมที่ชาวหอ(ดีๆ)อย่างกลุ่มพวกเรานิยมปฏิบัติอีกอย่างหนึ่งก็คือ ออกไปร่อนหาขนมกินยามเย็น ไม่ว่าจะเป็นน้ำเต้าหู้ ก๋วยเตี๋ยว สารพัดจะสรรหามากินกัน พอถึงปลายเดือนแต่ละคนจะเดินหน้าแห้งและรวมกลุ่มสามัคคีลงขันซื้อหม้อมาหนึ่งใบและบรรจงฉีกมาม่าใส่ลงไปหนึ่งซองตามด้วยน้ำอีกหนึ่งถัง ต้มจนเส้นเปื่อยละลายเป็นน้ำ จากนั้นก็ยกหม้อลงจากเตาและเริ่มตีวงล้อมหม้อเคราะห์ร้ายใบนั้นพร้อมด้วยอาวุธในมือ

ช้อน

เหตุการณ์หลังจากนั้นคงไม่ต้องเล่า เพราะเพียงแค่ 3 วิ วัตถุที่บรรจุอยู่ในหม้อใบนั้นก็หายสาบสูญไปจากโลกนี้ ตลอดกาล

ดูเมือนจะเป็นเรื่องปรกติหลังจากคุ้นเคยกับพื้นที่มาได้กว่าหกเดือน กลุ่มซ่าก็เริ่มออกไปเที่ยวตามบ้านเพื่อนหรือหอพักอื่นๆที่เพื่อนเช่าอยู่ แน่นอนการไปเยี่ยมทุกครั้งต้องมีจุดหมาย

นั่นก็คือ

การไปตั้งวงดื่ม น้ำส้ม

น้ำส้มจริงๆไม่ได้โม้ และฤกษ์ที่นิยมใช้ออกเดินทางก็จะเป็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ไม่มืดเดินกันไม่ถูก การไปกินน้ำส้มดำเนินไปเรื่อยๆเกือบทุกสัปดาห์จนกระทั่งถึงวันที่เกิดเรื่องน่าตื่นเต้น

วันนั้นก็ออกเดินกันไปเป็นกลุ่มตามปรกติ เส้นทางที่ใช้คือทางเดินเท้าริมถนนซึ่งนานๆครั้งจะมีสิบล้อวิ่งส่ายเข้ามาหามบ้างพอให้เสียวๆเล่น ไอ้ขาไปน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้ขากลับนี่น่ะสิที่มันดันมีเรื่องขึ้น

มีคนผูกคอตายที่ต้นไม้ริมถนนที่เราจะเดินผ่าน!!!!!

เอาล่ะสิ เห็นไกลๆว่ามีคนมามุงดูกันเพียบ อยากรู้ก็อยากแต่ความกลัวมันมีมากกว่า จะเดินข้ามไปอีกฝั่งก็ไม่ไหวเพราะข้างๆมันเป็นคูน้ำลึกมาก ขืนเดินหลบสิบล้ออย่างที่เคยทำมีหวังหล่นลงไปกลายเป็นผีน้ำแน่

หันหน้าชนกันแล้วประชุมอย่างเคร่งเครียด

เอาไงดี พรุ่งนี้มีสอบด้วย

ไปเดินฝั่งโน้นมั้ย

เฮ้ย!ไม่เอาเขาลือกันว่ามีคนตายในคูน้ำนั่น กูกลัวผีว่ะ!

แล้วแกจะเอายังไง(ชักรำคาญ ง่วงก็ง่วง)

เดินผ่านมันไปเนี่ยแหละวะ แต่อย่ามอง

ตกลงว่าทั้งกลุ่มรอจนกระทั่งเขานำร่างผู้เสียชีวิตออกไปเรียบร้อยแล้วจึงแข็งใจเดินต่อ พอใกล้จะถึงต่างคนต่างรบแข่งกันขึ้นหน้าและมองแต่พื้นถนน พอผ่านต้นไม้ทุกคนเดินแบบแม่ปู คือหันก้นให้ต้นไม้แล้วกระดืบเอาด้านข้างไป

พอพ้นจากบริเวณนั้นทุกคนใส่ตีหมาโกยแน่บ พอถึงหอน้ำท่าไม่อาบมันแล้วต่างคนต่างเข้าห้องปิดประตูนอนคลุมโปง

ตั้งแต่นั้นพวกเราก็ไม่ออกไปซ่าตอนกลางคืนอีกเลย

และนี่คือรายนามของผู้เคราะห์ร้ายที่โดนเรา TAG

            Kipling

Ramay

Luthien

Surelemon

เอลียา

เหอะๆ ขอโทษนะน้อง ที่พลาดตกเป็นเหยื่อของพี่ในครั้งนี้ หึ หึ หึ

                 ปล.เรื่องพิเศษแถมๆ 

                วันนี้ดอดเข้าห้องจอมมารและลักหลับ...เอ๊ยลักลอบวัดขนาดของเขา

                 โอ้ว......ว้าววววว ยาว.........ว......................จริงๆขอบอก

                   จดใส่กระดาษและเดินฮัมเพลงกลับบ้านด้วยความสุขใจ

                                                            ~^.^ ~