นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Jungkook x You แฟนบอยแล้วไง?ก็มีหัวใจปะ?[END]

โดย ANO_Hi

ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งผมจะชอบผู้ชาย แต่คนนั้นเค้าดันเป็นไอดอลนี้ล่ะ นี้กูเป็นหรอว่ะ

ยอดวิวรวม

342

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


342

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 เม.ย. 63 / 14:46 น.
นิยาย Jungkook x You Ό?㨻?[END]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีครับผมโซไม่ใช่เมืองหลวงของเกาหลีแต่อย่างใดผมเป็นผู้ชายโสดมา20ปีเต็มชีวิตลูกผู้ชายผู้ไร้ซึ้งแฟนโอพระเจ้าจะโหดรายกับผมมากไปเเล้วนะครับแถมอีกอย่างคือผมเป็นมาเฟียนี้คงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ชีวิตของผมมันไม่มีแฟนซักที่ให้ตายชีวิต......อีกไม่กี่วันผมต้องโซลใช่เลยชื่อโซแถมไปโซอีก
ผมได้รับมอบหมายให้ไปทำงานที่บริษัทbighit ใช่เลยbighitค่ายเพลงใหญ่ที่มีวงbtsอยู่วงที่ได้รับความสนใจไปทั่วทุกมุมโลกและผมก็เป็นแฟนเพลงพวกเค้าเช่นกันแต่หน้าที่ที่ทำให้ผมต้องไปที่นั้นไม่ใช่ไปในสถานะแฟนบอยเเต่เป็นฐานะหุ้นส่วนบริษัท.......ใช่หุ้นส่วนที่ถือหุ้นไว้ถึง50%หรือเรียกว่าครึ่งหนึ่งของหุ้นทั้งหมดอยู่กับผม
ผมคงแนะนำตัวเสร็จแล้วคุณคงรู้จัดผมแล้วล่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 เม.ย. 63 / 14:46


Yeah 누가 내 수저 더럽대
I don't care 마이크 잡음 금수저 여럿 패
버럭해 잘 못 익은 것들 스테끼 여러 개
거듭해서 씹어줄게 스타의 저녁에
World Business 핵심
섭외 1순위 매진
많지 않지 이 class 가칠 만끽
좋은 향기에 악췬 반칙
Mic mic bungee

บริษัท bighit บริษัทที่ดูเหมือนจะรักศิลปินอย่างยิ่งแม้กระทั้งเพลงที่ออกมาได้ไม่นานทางบริษัทก็ยังเปิดเพลงนี้ทั้วทั้งบริษัทไม่นานแปลกเลยทำไมค่ายเล็กๆนี้จะดูเป็นค่ายที่อบอุ่น

ผมเดินเข้ามาในบริษัท

"อ่าานิไม่ต้องมายืนต้อนรับผมหรอกพวกคุณไปทำงานกันเถอะ"

"แต่คุณเป็นถึงผู้ถือหุ้นเลยนะคะ" พนักงานที่นี้พูดออกมา

อ่าาาเพราะงี้ไงผมถึงไม่อยากมารู้สึกแปลกๆทุกที่เลย

ผมยิ้มให้กับพวกเข้าแบบเขิลพร้อมกับเดินออกมาตรงไปยังห้องทำงานโล่งอกชิปหายยืนต้อนรับเเบบนั้นผมไม่ใช่ทหารนะเว้ย

ตรู๊ด...ตรู๊ด.. เสียงโทรศัพท์

"ครับ?"

"โซมาที่ห้องฉันหน่อย"

"ครับ"

ห้องประธานบังชีฮยอก

"นั่งก่อนสิ"

"ครับ"

"คืองี้นะฉันจะฝากบริษัทนี้ไว้กับนายสัก2เดือน"

"แล้วคุณล่ะ"

"คือฉันต้องไปอเมริกาเพื่อไปติดต่อเรื่องการตีตลาดของทางนี้......ฉันฝากด้วยนะ"

"คุณไว้ใจผมหรอ?อย่าลืมล่ะผมมันนักธุระกิจนะ"

"ฮ่าๆๆๆๆฉันดูไม่ผิดหรอกนายก็เป็นแฟนเพลงbtsเหมือนฉันนิแค่นี้ก็มากพอแล้วล่ะ"

"คุณ...."

"ฉันไปก่อนล่ะ"

 

ร่างที่อ่อนล้าจากการซ้อมนอนนิ่งอยู่บนเตียง

"ตายสิสูบพลังฉันเยอะไปเเล้วนะ แมร่งหิวชิป"

ว่าแล้วร่างสูงก็เดินไปเปิดตู้เย็น......ไม่มีอะไรเลย

"โถ่เว้ย!!!!ไอกุกเอ๊ยยยย"

บึก(ปิดตู้เย็นอย่างแรง)

เเต่ความหิวก็ทำให้เค้าต้องพาตัวเองมาร้านจนได้

"ไม่ได้บอกพี่เมเนเจอร์ด้วยสิ"

ถึงรู้สึกผิดเเต่มันหิวเกินไปกุกขอโทษนะครับบบบบบบ ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินเข้าร้านสดวกซื้อทันที่โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาหนึ่งกำลังมองมาที่เค้า

"ลา ล่าาาาา" เมื่อจองกุกได้ของก็มุ่งหน้ากลับเเต่เค้ากลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่ตามหลังมาเท่านี่เค้าก็ประมวลผลได้เลยว่าไอ้เสียงนี้มันต้องไม่ดีแน่คิดได้งั้นเจ้าตัวจึงเก้าขายาวๆรีบเดินทันที

....แต่เสียเจ้ากรรมกลับยังตามเค้ามานี้มันซ่วยแล้วไอกุกเอ๊ยยยยยย

วิ่งสิครับ

"เฮ้ยจับมันไว้"

หื้อไม่ใช่คนเดียวหรอว่ะชิปหายเท้าที่ทั้งสับอยู่สมองที่คิดไปด้วยว่าจะหนีไปทางไหน..เเต่คนเราหน่ะทำสองอย่างไม่ดีหรอก...

"อ๊าก" เท้าเจ้ากรรมกลับไปสดุดพื่นที่มีการวางบล็อกหินได้ไม่สม่ำเสมอ

ผมหันหน้าไปประเชิญกับคนที่ไล่ตามมา

"หึไอดอลหน้าหวานแบบนี้หน่ะได้ก็บาทว่ะ"

ถ้าไม่ติดว่ามันมาเยอะนะผมคงอัดไปล่ะและดูท่าคงมีอาวุตแน่นอนไม่น่าพลาดเลยเว้ยที่นี้เอาไงดีว่ะ

"ขอโทษนะครับ"

อยู่ก็มีผู็ชายน่าจะอายุน้อยกว่าผม

"หืม?ไอหนูไม่เห็นหรอว่าผู้ใหญ่เค้ากำลังคุยกัน"

"ครับแต่ลุงเกะกะทางผมครับ"

"ว่าไงนะไอ้เด็ อ๊าก!"

อยู่เด็กผู้ชายคนนั้นก็ต่อยไปที่ไอ้นักเลง

"มึง!"

ผุ้ชายอีกสองคนจ่อปืนไปที่เด็กคนนั้น แมร่งชิปหายเเล้วไง

"ครับ? ใช่ปืนกับ"

บึก ตุก ปัง!ปัง!

เด็กคนนั้นหมุนตัวแตะขาทั้งสองคนและควักปืนออกมาจากเสื้อยิงไปที่นักเลงทั้งสองคน

ผมที่เห็นเหตุการณ์นี้ได้เเต่มองหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้า

"นี้เป็นปืนยาสลบเฉยๆน่ะประมาณ3ชั่วโมงก็หาย คุณจองกุกสินะ"

"ครับ?"

"ตามผมมาสิ"

อะไรไม่รู้ในตัวของเด็กคนนี้มันบงบอกว่าผมจะไม่เป็นอะไรผมเข้าไปในรถเค้าอย่างว่าง่าย

รถbmwเคลื่อนตัวออกไป.......เดียวนะ

"นี้คุณมาส่งผมที่บริษัทหรอ?"

"ป่าวครับ ผมทำงานที่นี้"

"ห๊ะ! บังเอิญจังเลยนะครับ"

"ครับเชิญพี่ลงไปก่อนนะครับผมค่อยตามเข้าไป"
 

นั้นเป็นครั้งแรงที่เราได้เจอกันและเริ่มสนิดกันถึงเรื่องที่ผมเป็นผู้ถือหุ้นจะทำให้เข้าไม่อยากยุ่งกับผมเเต่เราก็ปรับความเข้าใจกันผมเริ่มที่จะสนิดทั้งเค้าจองกุกเเละเพื่อนเค้าในวงได้เเล้วการทำงานกับคนที่สนิดกันนี้มันดีแบบนี้นี้เอง

แต่เชื่อไหมครับว่าการที่เราสนิดกันมากเกินไปอาจทำให้คนคนหนึ่งคิดไปไกลเกินไปใช่ผมรู้สึกแปลกๆเวลาอยู่ใกล้เค้าทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนี้มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อนมันคืออะไรกันเเต่ผมก็คงหายล่ะเพราะเดี๋ยวก็ครบ2เดือนแล้ว

ก๊อกๆ

"พี่มาห้องผมอีกแล้วนะ"

"พี่ขอนอนด้วยนะห้องพี่มันไม่มีที่นอนอะ"

"ถ้าพี่เก็บมันจะมีเอง"

"นะๆๆ"

"ก็ได้"

"พี่กุกรักโซจังเลยยยยย" กอดคนตัวเล็ก

ใช่ส่วนหนึ่งเพราะเค้าทำเเบบนี้กับผมล่ะมั่ง

เวลาซ้อม

"โซไปดูพี่ซ้อมหน่อยสิ"

"ทำไม..."

"นะครับบบบ"

"ก็ได้"

และก็คงแบบนี้ด้วย

ซ้อมเสร็จ

"น้องงโซพี่กุกเต้นเป็นไงบ้างครับ"

"ลายเต้นพี่แข็งแรงมากคะครับ? พี่มองผมงี้หมายความว่าไง"

"น่ารัก"

พี่กุกนี้แปลก

ห้องประธาน

"เสร็จสักที"

"เสร็จแล้วก็ไปกินข้าวกัน"

"พี่กุกเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร"

"ก็เอาเเต่สนงานไงเราไม่มองอะไรเลยยยย"

"แหะๆๆ"

"เเต่พี่ชอบนะ"

พี่กุกนี้เรื่มแปลกขึ้นทุกวัน

ทำไมรู้สึกดีว่ะผมเป็นอะไร

 

อีกสองวันผมก็หมดหน้าที่เเละต้องไปคุมงานที่ออสเตรียต่อ

รู้สึกแปลกๆอีกแล้ว

"คุณโซครับ คุณโซครับ"

"คะครับ"

"ช่วงนี้คุณดูไม่ดีเลยนะ"

"ผมขอโทษครับ"

"ฮยองไม่ได้ว่าอะไรเเต่มีเรื่องอะไรก็ปรึกษาพี่ได้"

นี้พี่ม่อนผมนับถือเค้าจริงๆเค้าดูเป็นผู้ใหญ่ทั้งที่อายุไม่ได้มากว่าผมเท่าไร

"คือผม....."

ผมตัดสินใจเล่าเรื่องอาการและเรื่องที่ผมต้องไป

"พี่ก็ว่าเเต่เหมือนน้องจะชอบจองกุกน่ะ"

.....จุดเเดกสิครับผมชอบผู้ชายจริงหรอ

"แต่ผมเป็นผู้ชาย"

"นั้นสิ...."

"พี่ผมขอตัวนะครับ"

ผมเดินออกมาจากห้องนี้มันอะไรกันเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะชอบผู้ชาย...ไม่เป็นไปไม่ได้..ไม่..ไม่...ไม่ไม่จริง

ตุบ

"น้องโซ"

"พี่กุก"

ปึก(ผลักจองกุก)

ผมวิ่งนี้โดยมีเสียงพี่กุกเรียกชื่อตามมา

แล้วทั้งวันผมก็เอาเเต่หลบหน้าพี่กุกง่ายๆผมดันไปชอบเค้าหน่ะสิ

และวันนี้วันสุดท้ายที่ผมจะอยู่ที่นี้ทำหน้าที่ประธานก็จะจบลงแล้ว

กลางคืน

ผมนั่งอยู่ในห้องมองดูบรรยากาศ

"หึ จบแล้วสินะ"

"จบอะไร"

"พี่จองกุก เข้ามาได้ไง"

กริ๊ง(จองกุกชูกุญแจ)

"กุญแจสำรอง"

"ใช่ ที่นี้บอกมาได้ยังว่าหลบหน้าพี่ทำไม"

"พี่ออกไป"

"หมายความว่าไง!"

"ออกไป!!!"

"พี่ไม่ออกโซ บอกเหตุผมมาก่อนสิ"

"พี่หยุดถามและออกไปซะ"

"โซ"

"พี่ผมเจ็บผมชอบพี่พี่เข้าใจไหมผมรักพี่รักไปแล้วเเต่ผมเป็นผู้ชายมันเป็นไปไม่ได้พี่เข้าใจไหมพี่ทำให้ใจผมมันเต้นผมชอบพี่ไม่สิผมรักพี่"

น้ำตาของผมค่อยๆไหลออกมา

"พี่ผะ__อุบ"

จองกุกพุ่งเข้ามาจูบอยางนุ่มนวลเกียวลิ้นหยอกล้อกับลิ้นเล็กไปมาอย่างสนุกสายตาของเราทั้งคู่ประสานกันเค้าค่อยถอนจูบออก

"พะพี่...."

"ไอ้เด็กบ้าพี่ก็ชอบเราเหมือนกันไม่สิรักเลยล่ะ"

 

ทวิตเตอร์

สิ่งทีล้ำค่าของผม

#JK #소중한 것

 

รายงานสด

จองกุกหนุ่มbtsได้ทวิตรูปพร้อมกับ#소중한 것 อยากรู้เจ้าของกันที่เดียวเลยเกิดกระเเส

#누가 했어 ออกมาเป็นจำนวนมาก

 

หลังจากวันนั้นพวกเราก็แอบคบกัน

"พี่กุกรักโซนะ"

"ผมก็รักพี่กุกครับ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ ANO_Hi

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 เมษายน 2563 / 11:24
    สนุกค่ะ 🤩🤩🤩🤩
    #3
    0
  2. #2 ANO_Hi
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 11:54
    ครับมันเป็นเรื่องสั้นครับ
    #2
    0
  3. #1 wymint
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:12
    จบเเล้วหรอ?
    #1
    0